Episode 108

Marina and the Song

https://youtube.com/watch?v=ena92jJqEm8&si=ozbteUtblMRvmVMF

What a strange coincidence…

Marina was watching that very same music on her phone.

The melody had barely begun when a painful clarity rose within her —

how easily people fall into ignorance,

how softly the world sleeps inside its own illusion.

By the end of the song, Marina was weeping.

Not because of the film.

Not because of the characters.

But because the music carried her back to a day she had tried to forget —

a day when she herself was an innocent girl,

standing among students,

not knowing the weight of her own actions.

James had told her the story later, in the blue bus.

How, in anger and confusion, she had thrown her red notebook

at the end of Sam’s last speech.

She had not known.

She had not seen.

She had not imagined that the notebook struck him so hard

that Sam’s head began to bleed without stopping…

that he had to be rushed to the hospital.

The memory now crushed her heart.

“How could I have done that…?”

Tears flowed like a river as the music played on.

At that moment, she wished only one thing —

to run to him, to stand before him, and say:

No one has ever seen their own eyes with their own eyes.

Yet I see my eyes — without even a blink.

The one who once heard the cuckoo’s song,

today beholds the face of the cuckoo.

Touching the very life of the song,

he now sees its original form.

What comes to us before we seek it

never stays firm in life.

But what we find after long searching

is never lost in anything.

— Vairamuthu

🇫🇷 Français

Personne n’a jamais vu ses propres yeux avec ses propres yeux.

Pourtant, je vois mes yeux — sans même cligner des paupières.

Celui qui écoutait autrefois le chant du coucou

voit aujourd’hui le visage du coucou.

En touchant l’âme même de la chanson,

il en découvre la forme originelle.

Ce qui vient à nous avant que nous le cherchions

ne demeure pas dans la vie.

Mais ce que l’on trouve après une longue quête

ne se perd jamais en quoi que ce soit.

— Vairamuthu

🇱🇰 Sinhala (සිංහල)

තමන්ගේ ඇස්, තමන්ගේ ඇස්වලින් කවුරුත් දැක නැත.

එහෙත් මම මගේ ඇස් දකිමි — ඇස් පියන් නොසලෙයි.

කොයල් ගීතය අසා සිටි මනුෂ්‍යයා,

අද කොයලාගේ මුහුණ දැකයි.

ගීතයේ ජීවය ස්පර්ශ කරමින්,

එයෙහි මුල් ස්වරූපය දැකයි.

සෙවීමට පෙර ලැබෙන දේ

ජීවිතයේ ස්ථිරව නොසිටියි.

නමුත් සොය සොයා හමු වූ දේ

කිසිවකදී අහිමි නොවේ.

Tamil (தமிழ்)

எளிதாகக் கண்டுபிடிக்க முடிந்தால்

அந்தப் புனித ஆன்மாவை நாம் அதே எளிதில் மறந்து விடுவோம்.

தேடாமல் கிடைக்கும் ஒன்று

இதயத்தில் நிலைத்திருக்காது.

ஆன்மா தவறுதலாகக் கிடைப்பதில்லை.

அது உண்மையான காதலைக் கண்டுபிடிப்பது போலவே கண்டுபிடிக்கப்படுகிறது —

ஆவல், பொறுமை, பக்தி மூலம்.

கண்களால் காண முடியாத தன் குருடையான காதலியை

மிக மென்மையாகப் பராமரித்த காதலனைப் போல,

அவள் காணவில்லை,

ஆனால் ஆழமாக உணர்ந்தாள்.

அவ்வாறே ஆன்மாவைக் கண்டுபிடிப்பதும்.

அது கண்களுக்கு ஒரு காட்சி அல்ல,

இதயத்திற்கு ஒரு அறிதல்.

திடீர் கண்டுபிடிப்பு அல்ல,

மெதுவான விழிப்பு.

ஒருமுறை கண்டுபிடித்த பின்

அதை மறக்க முடியாது —

ஏனெனில் அது அன்பால் விழித்தெழுப்பப்பட்டது.

🇫🇷 Français

Si l’esprit sacré en nous était facile à trouver,

nous l’oublierions tout aussi facilement.

Ce qui vient sans être cherché

demeure rarement dans le cœur.

L’âme ne se découvre pas par hasard.

Elle se découvre comme on découvre un véritable amour —

par le désir, la patience et la dévotion.

Comme l’amoureux qui prenait soin de sa bien-aimée aveugle,

avec une tendresse qu’elle ne pouvait pas voir,

mais qu’elle pouvait profondément ressentir.

Ainsi en est-il de la découverte de l’âme.

Ce n’est pas une vision pour les yeux,

mais une reconnaissance pour le cœur.

Ce n’est pas une trouvaille soudaine,

mais un lent éveil.

Et une fois découverte,

elle ne s’oublie jamais —

car elle a été éveillée par l’amour.

🇱🇰 Sinhala (සිංහල)

අප තුළ ඇති පවිත්‍ර ආත්මය සොයා ගැනීම පහසු වූවා නම්,

අප එය එතරම් පහසුවෙන්ම අමතක කරනු ඇත.

සෙවීමකින් තොරව ලැබෙන දේ

හදවත තුළ ස්ථිරව නොසිටියි.

ආත්මය අහම්බෙන් සොයා ගන්නේ නැත.

එය සැබෑ ආදරයක් සොයා ගැනීම වැනි දෙයකි —

ආශාව, ඉවසීම, භක්තිය මඟින්.

තම අන්ධ ප්‍රියාවට

ඇය දැක නොහැකි වූ මෘදු සැලකිල්ලෙන් සේවය කළ

ආදරණීයයා මෙන්,

ඇය දැක නැත,

නමුත් ගැඹුරින් හැඟුවාය.

ඒ ආකාරයෙන්ම ආත්මය සොයා ගැනීමත් සිදුවේ.

එය ඇස් සඳහා දර්ශනයක් නොව,

හදවත සඳහා හඳුනා ගැනීමකි.

හදිසි සොයා ගැනීමක් නොව,

මන්දගාමී අවදිවීමකි.

එය සොයාගත් පසු

එය කිසිදා අමතක නොවේ —

ඒ එය ආදරයෙන් අවදි කළ බැවිනි.

— வைரமுத்து (Vairamuthu)

“Sam… please… stop speaking about the Supreme Science that no one understands.

Please stop trying to awaken us.”

Because as she watched the music video,

her flower-like face was washed in tears.

In her vision, she did not see the heroine in milk-white sarees.

She saw something else.

She saw Lord Krishna in radiant white silk garments.

She saw Sam, not as a man in a film,

but as a soul standing in Krishna’s divine realm.

His lips were bleeding.

Yet he was praying.

Begging.

“Lord Krishna, grant everyone Moksha.

Release us from this endless mystery of birth and death.”

That is what she heard.

Marina did not see a cinema scene.

She saw Krishna.

She saw Sam.

She saw eternity.

And the poem of the song became a living truth in her tear-filled eyes.

In that sacred imagination, she silently blessed her soulmate:

“May he be granted liberation from all suffering.”

She did not want him to remain in this materially maddened world.

A world drowned in Maya.

A world not ready for a voice like his.

“Sam… people here are asleep in illusion.

They do not deserve an orator of the Creator.

They do not deserve a liberator like you.

Please stop writing.

Stop sharing.

Stop advising us.

We are dull-hearted.

We are deeply ignorant.

We are destined to suffer.”

And yet, she remembered…

When Lord Buddha attained enlightenment,

He could have remained in silence.

He could have kept liberation to Himself.

But He did not.

He turned back for the sake of suffering souls.

Still, Marina’s heart trembled:

“But Sam… this is Kali Yuga.

No one will value your torch of knowledge.

No one will understand your light.

Let the sleeping people sleep.

Let us pay the price of our ignorance.

Only then, perhaps, we may one day deserve liberation.”

The music ended.

But Marina’s tears did not.

For in that song, she had not watched a film.

She had watched her own soul,

loving, fearing, blessing, and grieving

for the one she believed was born

not for this world —

but to free it.

🇮🇳 Tamil (தமிழ்)

மரினாவும் அந்தப் பாடலும்

எவ்வளவு வியப்பான ஒரே நேரம்…

அதே பாடலை மரினா தனது கைப்பேசியில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

இசை தொடங்கிய உடனே அவளுள் ஒரு வேதனையான உண்மை எழுந்தது —

மக்கள் எவ்வளவு எளிதாக அறியாமையில் விழுகின்றனர்,

மாயையில் உலகம் எவ்வளவு மெதுவாக உறங்குகிறது.

பாடல் முடியும் நேரத்தில் மரினா அழுதுகொண்டிருந்தாள்.

திரைப்படத்திற்காக அல்ல.

பாத்திரங்களுக்காக அல்ல.

அந்த இசை அவளை மறக்க நினைத்த ஒரு நாளுக்குத் திருப்பி எடுத்துச் சென்றது —

மாணவர்களால் சூழப்பட்டிருந்த ஒரு குறும்பான நாளுக்கு.

பின்னர் நீலப் பேருந்தில் ஜேம்ஸ் அவளுக்குச் சொன்னான்.

கோபத்திலும் குழப்பத்திலும்,

சாமின் கடைசி உரையின் முடிவில்

தன் சிவப்பு குறிப்பேட்டை அவள் எறிந்ததை.

அவள் அறியவில்லை.

அவள் கவனிக்கவில்லை.

அந்த குறிப்பேடு அவனை மிக வலுவாகத் தாக்கி,

சாமின் தலையில் இரத்தம் நின்றதே இல்லாமல் வழிந்தது…

அவனை மருத்துவமனைக்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

இப்போது அந்த நினைவு அவளது இதயத்தை நொறுக்கியது.

“நான் இப்படிச் செய்தேனா…?”

இசை ஓடிக்கொண்டிருக்க, கண்ணீர் நதியாக ஓடியது.

அந்த நேரத்தில் அவள் விரும்பியது ஒன்றே ஒன்று —

அவனைச் சந்தித்து, அவன் முன் நின்று சொல்ல வேண்டும்:

“சாம்… தயவு செய்து… யாரும் புரிந்துகொள்ள முடியாத அந்த உயர்ந்த அறிவைப் பற்றி பேசாதீர்கள்.

எங்களை விழிப்பிக்க முயற்சிக்காதீர்கள்.”

ஏனெனில் இசை ஒலிக்கையில்

அவளது மலர் போன்ற முகம் கண்ணீரால் நனைந்தது.

அவள் வெள்ளைச் சேலையில் நாயகியைப் பார்க்கவில்லை.

அவள் கண்டது வேறொன்றை.

வெள்ளை பட்டு உடையில் ஒளிரும் கிருஷ்ணரை.

திரைப்படத்தில் ஒரு மனிதராக அல்ல,

கிருஷ்ணரின் தெய்வீக உலகில் நிற்கும் சாமை.

அவனது உதடுகள் இரத்தம் சொட்டின.

ஆனால் அவன் பிரார்த்தித்தான்.

“கிருஷ்ணா… அனைவருக்கும் மோக்ஷம் அருளுங்கள்.

பிறப்பு இறப்பு என்ற இந்த முடிவில்லா மர்மத்திலிருந்து எங்களை விடுவியுங்கள்.”

அதைத்தான் அவள் கேட்டாள்.

மரினா ஒரு காட்சியைப் பார்க்கவில்லை.

கிருஷ்ணரைப் பார்த்தாள்.

சாமைப் பார்த்தாள்.

நித்தியத்தைப் பார்த்தாள்.

அந்தப் பாடல், அவளது கண்ணீரில் ஒரு உயிரான உண்மையாக மாறியது.

அவள் அமைதியாக ஆசீர்வதித்தாள்:

“என் உயிர் தோழனுக்கு அனைத்து துன்பங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கட்டும்.”

இந்த மாயையால் பித்துப்பிடித்த உலகில்

அவன் தங்க வேண்டாம் என்று அவள் விரும்பினாள்.

“சாம்… மக்கள் மாயையில் உறங்குகின்றனர்.

படைத்தவனின் குரலை அவர்கள் பெறத் தகுதியற்றவர்கள்.

எழுதாதீர்கள்.

பகிராதீர்கள்.

எங்களை அறிவுறுத்தாதீர்கள்.

நாங்கள் மந்தமான உள்ளங்கள்.

அறியாமையில் ஆழ்ந்தவர்கள்.

துன்பத்திற்கு பிறந்தவர்கள்.”

ஆனால் அவள் நினைத்தாள்…

புத்தர் ஞானம் பெற்றபோது,

அதை தன்னிடம் வைத்துக்கொள்ளவில்லை.

துன்பப்படும் ஆத்மாக்களுக்காக திரும்பினார்.

இருந்தும் அவளது இதயம் நடுங்கியது:

“சாம்… இது கலியுகம்.

உங்கள் அறிவின் தீபத்தை யாரும் மதிக்க மாட்டார்கள்.

தூங்குவோரை தூங்க விடுங்கள்.

நாங்கள் அறியாமையின் விலையை செலுத்தட்டும்.

ஒருநாள் அதனால் தான் விடுதலைக்கு தகுதியானவர்களாகலாம்.”

பாடல் முடிந்தது.

ஆனால் மரினாவின் கண்ணீர் முடியவில்லை.

அந்தப் பாடலில், அவள் ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்க்கவில்லை.

தன் ஆன்மாவையே பார்த்தாள் —

அன்பு, பயம், ஆசீர்வாதம், வேதனை

இவை அனைத்துடனும்

இந்த உலகுக்காக அல்ல,

இந்த உலகை விடுவிக்கப் பிறந்த ஒருவரை நினைத்துக் கொண்டு.

🇫🇷 French (Français)

Marina et la chanson

Quelle étrange coïncidence…

Marina regardait cette même musique sur son téléphone.

À peine la mélodie avait-elle commencé qu’une vérité douloureuse s’éleva en elle —

combien facilement les êtres humains tombent dans l’ignorance,

combien doucement le monde dort dans son illusion.

À la fin de la chanson, Marina pleurait.

Pas à cause du film.

Pas à cause des personnages.

Mais parce que la musique l’avait ramenée à un jour qu’elle avait tenté d’oublier —

un jour où elle était une jeune fille innocente, entourée d’étudiants.

Plus tard, James lui avait raconté l’histoire, dans le bus bleu.

Comment, dans la colère et la confusion,

elle avait lancé son cahier rouge

à la fin du dernier discours de Sam.

Elle ne savait pas.

Elle n’avait pas vu.

Ce cahier l’avait frappé si violemment

que la tête de Sam s’était mise à saigner sans arrêt…

au point qu’il dut être conduit à l’hôpital.

Ce souvenir brisa maintenant son cœur.

« Comment ai-je pu faire cela… ? »

Les larmes coulaient comme une rivière tandis que la musique continuait.

À cet instant, elle ne désirait qu’une chose —

aller vers lui, se tenir devant lui et dire :

« Sam… s’il te plaît… cesse de parler de cette Science Suprême que personne ne comprend.

Cesse d’essayer de nous éveiller. »

Car en regardant la vidéo,

son visage de fleur était lavé de larmes.

Elle ne voyait pas l’héroïne en sari blanc.

Elle voyait autre chose.

Elle voyait le Seigneur Krishna, vêtu de soie blanche éclatante.

Elle voyait Sam, non comme un homme dans un film,

mais comme une âme dans le royaume divin de Krishna.

Ses lèvres saignaient.

Et pourtant, il priait.

« Seigneur Krishna, accorde le Moksha à tous.

Libère-nous du mystère sans fin des naissances et des morts. »

C’est cela qu’elle entendait.

Marina ne voyait pas une scène de cinéma.

Elle voyait Krishna.

Elle voyait Sam.

Elle voyait l’éternité.

Et la chanson devenait une vérité vivante dans ses yeux remplis de larmes.

Silencieusement, elle bénit son âme sœur :

« Qu’il soit libéré de toute souffrance. »

Elle ne voulait pas qu’il reste dans ce monde matériel, rendu fou par la Maya.

« Sam… les gens dorment dans l’illusion.

Ils ne méritent pas un orateur du Créateur.

Ils ne méritent pas un libérateur comme toi.

Arrête d’écrire.

Arrête de partager.

Arrête de nous conseiller.

Nous sommes des cœurs lents,

plongés dans l’ignorance,

destinés à souffrir. »

Et pourtant, elle se souvenait…

Lorsque Bouddha atteignit l’illumination,

il ne garda pas la libération pour lui.

Il revint pour les âmes souffrantes.

Mais son cœur tremblait encore :

« Sam… c’est le Kali Yuga.

Personne ne reconnaîtra la torche de ta connaissance.

Laisse les dormeurs dormir.

Laissons-nous payer le prix de notre ignorance.

Peut-être qu’un jour, nous deviendrons dignes de la libération. »

La musique s’arrêta.

Mais les larmes de Marina, non.

Car dans cette chanson, elle n’avait pas vu un film.

Elle avait vu son âme —

aimant, craignant, bénissant et pleurant

pour celui qu’elle croyait né

non pour ce monde,

mais pour le libérer.