🌳 The Famous Family Tree

Episode 225

The Youngest Son — Who Chose the Divine?

Teacher:

Good morning, everyone! 🌅

Let’s continue our exploration!

Students:

“Fantastic! It’s an auspicious Friday—a day of best blessings! Hooray! We’re so pleased to see you, sir!” 🙏🌸

Teacher:

“Today, we are going to explore something interesting. Why are we highlighting the youngest son of Mr Sathasivampillai, Mr Navaratnam?”

Sam:

“Yes, sir! I remember the episode very well. 🙏🪔

According to the Mahābhārata, both Duryodhana and Arjuna went to Dvārakā seeking Lord Krishna’s assistance as the great war was approaching. Remember?”

Students:

“Why not, sir? Krishna was asleep when they arrived!”

Teacher:

“Who arrived first, Sam?”

Sam:

“Duryodhana arrived first.”

Christina:

“Me… me… me!”

Teacher:

“Carry on, Christina.”

Christina:

“And… and he sat on a seat near Krishna’s head.”

Teacher:

“Excellent! 👌 Next student?”

Student:

“Arjuna arrived afterward and stood near Krishna’s feet, respectfully with folded hands.”

Teacher:

“Another Peter?”

Peter:

“When Krishna awoke, His first sight was Arjuna.”

Teacher:

“Sam, why couldn’t Krishna see Duryodhana in the first place?”

Sam:

“Because… because Arjuna was standing at His feet!”

Teacher:

“Then what happened?”

Student:

“Duryodhana argued:

‘But I came first, therefore I should have the first choice.’”

Students:

👏👏👏👏

Teacher:

“Please proceed, Peter.”

Peter:

“Krishna did not deny that Duryodhana had arrived first. He essentially acknowledged:

‘Yes, you came first.’”

Teacher:

“Another student, please?”

Student:

“But Krishna explained that He had seen Arjuna first…”

Teacher:

“Wow! Now comes the interesting part. Meera, can you continue?”

Meera:

“And… and Krishna said that the younger person should be given the first choice.”

Students:

🙏🙏🙏🙏

Meera:

“Therefore, Arjuna was entitled to choose first.”

Teacher:

“Exactly! 👏

And this brings us beautifully into the story of Mr Sathasivampillai’s family.

Even in Mr Sathasivampillai’s case, he gave special priority to his youngest son, Mr Navaratnam. As part of that trust, he appointed him to serve as the accountant in connection with his financial affairs.”

Student:

“Really?”

Teacher:

“Not only that. He recognised Navaratnam’s strong interest in education, particularly in the Vedas. Navaratnam had developed a deep understanding of Vedic teachings and knew by heart that Krishna is the Divine Father.”

Student:

“How do we know that his other siblings did not understand the Supreme Truth in the same way, sir?”

Teacher:

“Certainly, there is an interesting contrast within the family story. His elder brother’s son, Mr Srinangan, recalled that his father had advised him to remain devoted to Lord Shiva.”

Student:

“Ohhh! That is understandable, sir. It was part of the Hindu religious culture of the time.”

Students:

👏👏👏👏

Teacher:

“And there was something else.

Because Mr Sathasivampillai recognised Navaratnam’s intelligence, he was planning to send him abroad for higher education, with the intention that he might become an advocate.”

Students:

“Ohhh, goodness!”

Teacher:

“Unfortunately, life had another plan.

Mr Sathasivampillai became seriously ill with pneumonia—a very dangerous illness in those days.”

Ruby:

“In Ceylon, sir?”

Teacher:

“Yes, Ruby.

This belongs to the historical context of our family story. In 1936, Ceylon was still living with the consequences of the devastating malaria epidemic of 1934–1935, which had placed enormous pressure on the population. Respiratory illnesses such as pneumonia could be especially dangerous.”

Student:

“How come, sir?”

Teacher:

“Because modern antibiotics were not yet available to treat bacterial infections in the way they are today.”

Students:

“Ohhh, yes, sir.”

Peter:

“We heard that your great-grandfather was even advised by the family physician to take brandy?”

Teacher:

“That is correct, Peter.”

Peter:

“So his decision to refuse it and face his final moments according to his own values is a very powerful part of the family history, sir. What a great soul!”

Teacher:

“That’s right.

Although he was a wealthy man, he chose to depart with dignity, honour and faith in accordance with his values.

His wealth could not purchase another moment of life. What remained was the dignity with which he faced his final journey.”

Meera:

“Now, shall we complete the rest of the story?”

Teacher:

“Certainly, Meera.

When Krishna offered His assistance to Duryodhana and Arjuna, He gave them two choices:

First: His enormous Nārāyaṇī army—the powerful warriors who would fight in the coming war.

Second: Krishna Himself—alone, unarmed, and promising that He would not fight or take up a weapon.

Arjuna immediately chose Krishna Himself.

Duryodhana was delighted to receive the army, believing that he had gained the greater advantage.”

Student:

“So what is the deeper lesson, sir?”

Teacher:

“There is a profound lesson here:

Duryodhana chose Krishna’s power.

Arjuna chose Krishna’s presence. 🪔

Duryodhana wanted the strength that Krishna could provide.

Arjuna wanted Krishna Himself.

And Krishna subsequently became Arjuna’s charioteer, while Krishna’s army fought on Duryodhana’s side.”

Sam:

“So Duryodhana was sitting near Krishna’s head, while Arjuna was standing at His feet?”

Teacher:

“Exactly.

And although Duryodhana had arrived first, Krishna gave Arjuna the first choice because He had seen Arjuna first and because Arjuna was the younger of the two.

And that gives us a beautiful connection with our family story.

Just as Krishna gave the younger Arjuna the first opportunity to choose, Mr Sathasivampillai showed special trust and priority toward his youngest son, Mr Navaratnam.

But there is an even deeper difference:

Duryodhana chose the army.

Arjuna chose Krishna.

And in our family story, young Navaratnam’s attraction was not merely toward worldly position or wealth. He developed a special interest in the Vedas and came to recognise Krishna as the Divine Father.

Perhaps this is why the story of the youngest son deserves to be remembered.

Sometimes the youngest person in the family may be the one who sees something the others have not yet seen.

Age may determine who is younger—

but wisdom determines what one chooses.

And Arjuna’s choice teaches us:

When we choose the Divine Person Himself,

we do not need to possess Divine power.

His presence is enough. 🪔🙏

Hare Krishna! 🌸

🌳 Le célèbre arbre généalogique

Le plus jeune fils — Qui a choisi le Divin ?

Enseignant :

Bonjour à tous ! 🌅

Continuons notre exploration !

Les élèves :

« Fantastique ! C’est un vendredi de bon augure — une journée de bénédictions ! Hourra ! Nous sommes ravis de vous voir, monsieur ! » 🙏🌸

Enseignant :

« Aujourd’hui, nous allons explorer quelque chose d’intéressant. Pourquoi mettons-nous en lumière le plus jeune fils de M. Sathasivampillai, M. Navaratnam ? »

Sam :

« Oui, monsieur ! Je me souviens très bien de l’épisode. 🙏🪔

Selon le Mahābhārata, Duryodhana et Arjuna se rendirent tous les deux à Dvārakā pour demander l’aide du Seigneur Krishna alors que la grande guerre approchait. Vous vous souvenez ? »

Les élèves :

« Pourquoi pas, monsieur ? Krishna dormait lorsqu’ils sont arrivés ! »

Enseignant :

« Qui est arrivé le premier, Sam ? »

Sam :

« Duryodhana est arrivé le premier. »

Christina :

« Moi… moi… moi ! »

Enseignant :

« Continue, Christina. »

Christina :

« Et… et il s’est assis sur un siège près de la tête de Krishna. »

Enseignant :

« Excellent ! 👌 L’élève suivant ? »

Un élève :

« Arjuna est arrivé ensuite et s’est tenu près des pieds de Krishna, respectueusement, les mains jointes. »

Enseignant :

« Un autre Peter ? »

Peter :

« Lorsque Krishna s’est réveillé, son premier regard s’est porté sur Arjuna. »

Enseignant :

« Sam, pourquoi Krishna ne pouvait-il pas voir Duryodhana en premier ? »

Sam :

« Parce que… parce qu’Arjuna se tenait à Ses pieds ! »

Enseignant :

« Et que s’est-il passé ensuite ? »

Un élève :

« Duryodhana protesta :

“Mais je suis arrivé le premier, donc je devrais avoir le premier choix.” »

Les élèves :

👏👏👏👏

Enseignant :

« Continue, Peter, s’il te plaît. »

Peter :

« Krishna ne nia pas que Duryodhana était arrivé le premier. Il reconnut essentiellement :

“Oui, tu es arrivé le premier.” »

Enseignant :

« Un autre élève, s’il vous plaît ? »

Un élève :

« Mais Krishna expliqua qu’Il avait vu Arjuna en premier… »

Enseignant :

« Wow ! Voici maintenant la partie intéressante. Meera, peux-tu continuer ? »

Meera :

« Et… et Krishna dit que le plus jeune devait avoir le premier choix. »

Les élèves :

🙏🙏🙏🙏

Meera :

« Par conséquent, Arjuna avait le droit de choisir en premier. »

Enseignant :

« Exactement ! 👏

Et cela nous conduit magnifiquement à l’histoire de la famille de M. Sathasivampillai.

Dans le cas de M. Sathasivampillai également, il accordait une priorité particulière à son plus jeune fils, M. Navaratnam. En raison de cette confiance, il le nomma comptable pour s’occuper de ses affaires financières. »

Un élève :

« Vraiment ? »

Enseignant :

« Et ce n’est pas tout. Il reconnut le grand intérêt de Navaratnam pour l’éducation, particulièrement pour les Védas. Navaratnam avait développé une profonde compréhension des enseignements védiques et savait par cœur que Krishna est le Père Divin. »

Un élève :

« Comment savons-nous que ses autres frères et sœurs ne comprenaient pas la Vérité Suprême de la même manière, monsieur ? »

Enseignant :

« Certainement. Il existe un contraste intéressant dans l’histoire de cette famille. Le fils de son frère aîné, M. Srinangan, se souvenait que son père lui avait conseillé de rester dévoué au Seigneur Shiva. »

Un élève :

« Ohhh ! C’est compréhensible, monsieur. Cela faisait partie de la culture religieuse hindoue de cette époque. »

Les élèves :

👏👏👏👏

Enseignant :

« Et il y avait encore autre chose.

Parce que M. Sathasivampillai reconnaissait l’intelligence de Navaratnam, il avait l’intention de l’envoyer à l’étranger pour poursuivre des études supérieures, avec l’espoir qu’il devienne avocat. »

Les élèves :

« Ohhh, mon Dieu ! »

Enseignant :

« Malheureusement, la vie en avait décidé autrement.

M. Sathasivampillai lui-même tomba gravement malade d’une pneumonie — une maladie très dangereuse à cette époque. »

Ruby :

« À Ceylan, monsieur ? »

Enseignant :

« Oui, Ruby.

Cela appartient au contexte historique de notre histoire familiale. En 1936, Ceylan vivait encore avec les conséquences de la terrible épidémie de malaria de 1934–1935, qui avait lourdement affecté la population. Les maladies respiratoires telles que la pneumonie pouvaient alors être particulièrement dangereuses. »

Un élève :

« Comment cela, monsieur ? »

Enseignant :

« Parce que les antibiotiques modernes n’étaient pas encore disponibles pour traiter les infections bactériennes comme ils le sont aujourd’hui. »

Les élèves :

« Ohhh, oui, monsieur. »

Peter :

« Nous avons entendu dire que votre arrière-grand-père avait même été conseillé par le médecin de famille de prendre du brandy ? »

Enseignant :

« C’est exact, Peter. »

Peter :

« Donc, sa décision de le refuser et d’affronter ses derniers moments conformément à ses propres valeurs est une partie très puissante de l’histoire familiale, monsieur. Quelle grande âme ! »

Enseignant :

« C’est cela.

Bien qu’il fût un homme riche, il choisit de partir avec dignité, honneur et foi, conformément à ses valeurs.

Sa richesse ne pouvait pas lui acheter un seul instant de vie supplémentaire. Ce qui lui restait, c’était la dignité avec laquelle il affrontait son dernier voyage. »

Meera :

« Maintenant, pouvons-nous terminer le reste de l’histoire ? »

Enseignant :

« Certainement, Meera.

Lorsque Krishna offrit Son aide à Duryodhana et à Arjuna, Il leur donna deux choix :

Premièrement : Son immense armée Nārāyaṇī — les puissants guerriers qui combattraient dans la guerre à venir.

Deuxièmement : Krishna Lui-même — seul, sans armes, et promettant de ne pas combattre ni de prendre aucune arme.

Arjuna choisit immédiatement Krishna Lui-même.

Duryodhana fut ravi de recevoir l’armée, pensant avoir obtenu le plus grand avantage. »

Un élève :

« Alors, quelle est la leçon profonde, monsieur ? »

Enseignant :

« Il y a ici une leçon profonde :

Duryodhana choisit la puissance de Krishna.

Arjuna choisit la présence de Krishna. 🪔

Duryodhana voulait la force que Krishna pouvait lui donner.

Arjuna voulait Krishna Lui-même.

Et Krishna devint ensuite le conducteur du char d’Arjuna, tandis que l’armée de Krishna combattit du côté de Duryodhana. »

Sam :

« Donc Duryodhana était assis près de la tête de Krishna, tandis qu’Arjuna se tenait à Ses pieds ? »

Enseignant :

« Exactement.

Et bien que Duryodhana fût arrivé le premier, Krishna donna à Arjuna le premier choix parce qu’Il avait vu Arjuna en premier et parce qu’Arjuna était le plus jeune des deux.

Et cela nous donne un magnifique lien avec notre histoire familiale.

Tout comme Krishna donna au plus jeune, Arjuna, la première possibilité de choisir, M. Sathasivampillai accorda une confiance et une priorité particulières à son plus jeune fils, M. Navaratnam.

Mais il existe une différence encore plus profonde :

Duryodhana choisit l’armée.

Arjuna choisit Krishna.

Et dans notre histoire familiale, le jeune Navaratnam ne s’intéressait pas seulement à la position ou à la richesse matérielle. Il développa un intérêt particulier pour les Védas et en vint à reconnaître Krishna comme le Père Divin.

C’est peut-être pour cette raison que l’histoire du plus jeune fils mérite d’être conservée dans notre mémoire.

Parfois, la personne la plus jeune de la famille peut être celle qui voit quelque chose que les autres n’ont pas encore vu.

L’âge peut déterminer qui est le plus jeune —

mais la sagesse détermine ce que l’on choisit.

Et le choix d’Arjuna nous enseigne :

Lorsque nous choisissons la Personne Divine Elle-même,

nous n’avons pas besoin de posséder la puissance divine.

Sa présence suffit. 🪔🙏

Hare Krishna ! 🌸

🌳 புகழ்பெற்ற குடும்ப மரம்

இளைய மகன் — தெய்வீகத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தவர் யார்?

ஆசிரியர்:

“காலை வணக்கம் அனைவருக்கும்! 🌅

நமது தேடலைத் தொடர்ந்து செல்வோமாக!”

மாணவர்கள்:

“அற்புதம்! இது ஒரு மங்களகரமான வெள்ளிக்கிழமை — சிறந்த ஆசீர்வாதங்களின் நாள்! ஹூரே! உங்களைப் பார்ப்பதில் நாங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறோம், ஐயா!” 🙏🌸

ஆசிரியர்:

“இன்று நாம் ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயத்தை ஆராயப் போகிறோம். திரு. சாத்தசிவம்பிள்ளையின் இளைய மகனான திரு. நவரத்தினத்தைப் பற்றி நாம் ஏன் சிறப்பாகப் பேசுகிறோம்?”

சாம்:

“ஆம், ஐயா! அந்த நிகழ்வை எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது. 🙏🪔

மகாபாரதத்தின்படி, பெரும் போர் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, துரியோதனனும் அர்ஜுனனும் பகவான் கிருஷ்ணரின் உதவியை நாடி துவாரகைக்குச் சென்றார்கள். நினைவிருக்கிறதா?”

மாணவர்கள்:

“ஏன் இல்லை, ஐயா? அவர்கள் வந்தபோது கிருஷ்ணர் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்!”

ஆசிரியர்:

“யார் முதலில் வந்தார், சாம்?”

சாம்:

“துரியோதனன் முதலில் வந்தான்.”

கிறிஸ்டினா:

“நான்… நான்… நான்!”

ஆசிரியர்:

“தொடர்ந்து சொல், கிறிஸ்டினா.”

கிறிஸ்டினா:

“அவர்… அவர் கிருஷ்ணரின் தலைப்பகுதிக்கு அருகில் ஒரு ஆசனத்தில் அமர்ந்தார்.”

ஆசிரியர்:

“மிகவும் சிறப்பு! 👌 அடுத்த மாணவர்?”

மாணவர்:

“அர்ஜுனன் அதற்குப் பிறகு வந்து, மரியாதையுடன் கைகளைக் கூப்பி, கிருஷ்ணருடைய திருவடிகளுக்கு அருகில் நின்றான்.”

ஆசிரியர்:

“இன்னொரு பீட்டர்?”

பீட்டர்:

“கிருஷ்ணர் விழித்தபோது, அவருடைய முதல் பார்வை அர்ஜுனன் மீது விழுந்தது.”

ஆசிரியர்:

“சாம், கிருஷ்ணரால் துரியோதனனை முதலில் பார்க்க முடியாமல் போனது ஏன்?”

சாம்:

“ஏனென்றால்… ஏனென்றால் அர்ஜுனன் அவருடைய திருவடிகளுக்கு அருகில் நின்றிருந்தான்!”

ஆசிரியர்:

“அதன் பிறகு என்ன நடந்தது?”

மாணவர்:

“துரியோதனன் வாதிட்டான்:

‘ஆனால் நான் முதலில் வந்தேன்; எனவே முதலில் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை எனக்குத்தான் இருக்க வேண்டும்.’”

மாணவர்கள்:

👏👏👏👏

ஆசிரியர்:

“தொடர்ந்து சொல்லுங்கள், பீட்டர்.”

பீட்டர்:

“துரியோதனன் முதலில் வந்ததை கிருஷ்ணர் மறுக்கவில்லை. அவர் அடிப்படையில் ஒப்புக்கொண்டார்:

‘ஆம், நீ முதலில் வந்தாய்.’”

ஆசிரியர்:

“இன்னொரு மாணவர், தயவுசெய்து?”

மாணவர்:

“ஆனால் கிருஷ்ணர், தாம் முதலில் பார்த்தது அர்ஜுனனையே என்று விளக்கினார்…”

ஆசிரியர்:

“ஆஹா! இப்போது சுவாரஸ்யமான பகுதி வருகிறது. மீரா, தொடர்ந்து சொல்ல முடியுமா?”

மீரா:

“மேலும்… மேலும், இளையவருக்கே முதலில் தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பு வழங்கப்பட வேண்டும் என்று கிருஷ்ணர் கூறினார்.”

மாணவர்கள்:

🙏🙏🙏🙏

மீரா:

“ஆகவே, அர்ஜுனனுக்கே முதலில் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை கிடைத்தது.”

ஆசிரியர்:

“சரியாகச் சொன்னாய்! 👏

இதுவே நம்மை அழகாக திரு. சாத்தசிவம்பிள்ளையின் குடும்பக் கதைக்குள் அழைத்துச் செல்கிறது.

திரு. சாத்தசிவம்பிள்ளையும் தனது இளைய மகனான திரு. நவரத்தினத்திற்கு சிறப்பான முன்னுரிமை அளித்தார். அந்த நம்பிக்கையின் ஒரு பகுதியாக, தனது நிதி விவகாரங்களுடன் தொடர்புடைய கணக்குப் பணிகளைச் செய்ய அவரை கணக்காளராக நியமித்தார்.”

மாணவர்:

“உண்மையா?”

ஆசிரியர்:

“அது மட்டுமல்ல. கல்வியில், குறிப்பாக வேதங்களில், நவரத்தினத்திற்கு இருந்த ஆழ்ந்த ஆர்வத்தையும் அவர் உணர்ந்திருந்தார். நவரத்தினம் வேத போதனைகளில் ஆழ்ந்த புரிதலை வளர்த்திருந்தார்; கிருஷ்ணரே தெய்வீகத் தந்தை என்பதை அவர் மனப்பாடமாக அறிந்திருந்தார்.”

மாணவர்:

“அவருடைய மற்ற சகோதர சகோதரிகள் பரம சத்தியத்தை அதே விதமாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதை நாம் எப்படி அறிய முடியும், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

“நிச்சயமாக. குடும்பக் கதையில் ஒரு சுவாரஸ்யமான வேறுபாடு இருக்கிறது. அவருடைய மூத்த சகோதரரின் மகனான திரு. ஸ்ரீநங்கன், தமது தந்தை தன்னை சிவபெருமானிடம் பக்தியுடன் இருக்கும்படி அறிவுறுத்தியதாக நினைவுகூர்ந்தார்.”

மாணவர்:

“ஓஹ்ஹ்! அது புரிந்துகொள்ளக்கூடியதுதானே, ஐயா. அது அந்தக் காலத்து இந்து மதப் பண்பாட்டின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.”

மாணவர்கள்:

👏👏👏👏

ஆசிரியர்:

“மேலும் இன்னொரு விஷயமும் இருந்தது.

திரு. சாத்தசிவம்பிள்ளை நவரத்தினத்தின் அறிவாற்றலை உணர்ந்திருந்ததால், அவரை உயர்கல்விக்காக வெளிநாட்டிற்கு அனுப்பி, அவர் ஒரு வழக்கறிஞராக வேண்டும் என்று திட்டமிட்டிருந்தார்.”

மாணவர்கள்:

“ஓஹ்ஹ், கடவுளே!”

ஆசிரியர்:

“ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, வாழ்க்கை வேறு விதமாகத் தீர்மானித்திருந்தது.

திரு. சாத்தசிவம்பிள்ளை அவர்களே நிமோனியாவால் மிகவும் நோயுற்றார் — அந்தக் காலத்தில் அது மிகவும் ஆபத்தான நோயாக இருந்தது.”

ரூபி:

“சிலோனிலா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

“ஆம், ரூபி.

இது நமது குடும்பக் கதையின் வரலாற்றுப் பின்னணியைச் சேர்ந்தது. 1936-ஆம் ஆண்டில், 1934–1935 காலகட்டத்தில் ஏற்பட்ட பேரழிவை ஏற்படுத்திய மலேரியா தொற்றுநோயின் விளைவுகளிலிருந்து சிலோன் இன்னும் மீண்டு கொண்டிருந்தது. அது மக்களின் மீது மிகப்பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. நிமோனியா போன்ற சுவாச நோய்கள் அந்தக் காலத்தில் மிகவும் ஆபத்தானவையாக இருந்திருக்கலாம்.”

மாணவர்:

“எப்படி, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

“ஏனென்றால், இன்றுள்ளதைப் போல பாக்டீரியா தொற்றுகளுக்கு சிகிச்சையளிக்கக்கூடிய நவீன ஆன்டிபயாட்டிக் மருந்துகள் அப்போது இன்னும் கிடைக்கவில்லை.”

மாணவர்கள்:

“ஓஹ்ஹ், ஆம் ஐயா.”

பீட்டர்:

“உங்கள் கொள்ளுத்தாத்தாவுக்கு குடும்ப மருத்துவர் பிராண்டி குடிக்குமாறு கூட ஆலோசனை வழங்கியதாக நாங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்?”

ஆசிரியர்:

“அது சரி, பீட்டர்.”

பீட்டர்:

“அப்படியானால், அவர் அதை மறுத்து, தனது சொந்த மதிப்புகளுக்கு ஏற்ப தனது இறுதி தருணங்களை எதிர்கொண்டது நமது குடும்ப வரலாற்றின் மிகவும் வலிமையான ஒரு பகுதியாக இருக்கிறது, ஐயா. உண்மையிலேயே ஒரு மகத்தான ஆன்மா!”

ஆசிரியர்:

“அப்படித்தான்.

அவர் ஒரு செல்வந்தராக இருந்தபோதிலும், தனது மதிப்புகளுக்கு ஏற்ப கண்ணியத்துடனும், மரியாதையுடனும், இறைநம்பிக்கையுடனும் இந்த உலகை விட்டுச் செல்லத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

அவருடைய செல்வத்தால் வாழ்க்கையின் இன்னொரு கணத்தைக்கூட வாங்க முடியவில்லை. அவரிடம் மீதமிருந்தது, தனது இறுதி பயணத்தை எதிர்கொண்ட அந்தக் கண்ணியமே.”

மீரா:

“இப்போது மீதமுள்ள கதையை முடிக்கலாமா?”

ஆசிரியர்:

“நிச்சயமாக, மீரா.

கிருஷ்ணர் துரியோதனனுக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் தமது உதவியை வழங்கியபோது, அவர்களுக்கு இரண்டு தேர்வுகளை அளித்தார்:

முதலாவது: அவருடைய மிகப்பெரிய நாராயணீ சேனை — வரவிருக்கும் போரில் போரிடவிருந்த வலிமைமிக்க வீரர்கள்.

இரண்டாவது: கிருஷ்ணர் தாமே — தனியாகவும், ஆயுதமின்றியும், தாம் போரிடமாட்டேன் என்றும் எந்த ஆயுதத்தையும் ஏந்தமாட்டேன் என்றும் உறுதியளித்தவர்.

அர்ஜுனன் உடனடியாக கிருஷ்ணரையே தேர்ந்தெடுத்தான்.

துரியோதனன் அந்தப் படையைப் பெற்றதில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான்; தான் மிகப் பெரிய பலனைப் பெற்றுவிட்டதாக அவன் நம்பினான்.”

மாணவர்:

“அப்படியானால், இதன் ஆழமான பாடம் என்ன, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

“இதில் ஒரு ஆழமான பாடம் இருக்கிறது:

துரியோதனன் கிருஷ்ணரின் சக்தியைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரின் இருப்பையே தேர்ந்தெடுத்தான். 🪔

துரியோதனன் கிருஷ்ணர் வழங்கக்கூடிய சக்தியை விரும்பினான்.

அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரையே விரும்பினான்.

பின்னர் கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனின் தேரோட்டியாக ஆனார்; அதே நேரத்தில் கிருஷ்ணரின் படை துரியோதனனின் பக்கத்தில் போரிட்டது.”

சாம்:

“அப்படியானால் துரியோதனன் கிருஷ்ணரின் தலைப்பகுதிக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தான்; அர்ஜுனன் அவருடைய திருவடிகளுக்கு அருகில் நின்றிருந்தானா?”

ஆசிரியர்:

“அப்படியே.

துரியோதனன் முதலில் வந்திருந்தாலும், கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கே முதலில் தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பைக் கொடுத்தார். ஏனெனில் தாம் முதலில் பார்த்தது அர்ஜுனனையே என்றும், அர்ஜுனன் இருவரில் இளையவன் என்றும் அவர் கூறினார்.

இதுவே நமது குடும்பக் கதையுடன் ஒரு அழகான தொடர்பை ஏற்படுத்துகிறது.

கிருஷ்ணர் இளையவனான அர்ஜுனனுக்கு முதலில் தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பைக் கொடுத்தது போலவே, திரு. சாத்தசிவம்பிள்ளையும் தனது இளைய மகனான திரு. நவரத்தினத்தின் மீது சிறப்பான நம்பிக்கையையும் முன்னுரிமையையும் வைத்திருந்தார்.

ஆனால் இன்னும் ஆழமான ஒரு வேறுபாடு இருக்கிறது:

துரியோதனன் படையைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

நமது குடும்பக் கதையிலும், இளம் நவரத்தினத்தின் ஈர்ப்பு வெறும் உலகப் பதவி அல்லது செல்வத்தை நோக்கியதாக இருக்கவில்லை. அவர் வேதங்களில் சிறப்பான ஆர்வத்தை வளர்த்துக் கொண்டு, கிருஷ்ணரே தெய்வீகத் தந்தை என்பதை உணர்ந்தார்.

அதனால்தான், இளைய மகனின் கதை நினைவில் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியதாக இருக்கலாம்.

சில சமயங்களில், குடும்பத்தில் இளையவராக இருப்பவர்தான் மற்றவர்கள் இன்னும் காணாத ஒன்றைக் காணக்கூடியவராக இருக்கலாம்.

வயது யார் இளையவர் என்பதைத் தீர்மானிக்கலாம் —

ஆனால் ஒருவர் எதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார் என்பதை ஞானமே தீர்மானிக்கிறது.

அர்ஜுனனின் தேர்வு நமக்குக் கற்பிப்பது:

நாம் தெய்வீகமான அந்தப் பரம நபரையே தேர்ந்தெடுக்கும்போது,

தெய்வீக சக்தியை நாமே பெற்றிருக்க வேண்டியதில்லை.

அவருடைய இருப்பே போதுமானது. 🪔🙏

ஹரே கிருஷ்ணா! 🌸

 

Episode 224

🌳 The Famous Family Tree

Karma, Love, Separation and Family Responsibility

“Good morning, Mr Mantra! 🕉️🌅”

Teacher:

Good morning, everyone!

Renuka:

“Why do the people we love eventually leave us?”

Teacher:

What an attractive and profound question!

From a practical point of view, although we may deeply love one another, we cannot always remain together forever.

Renuka:

“Why, sir?”

Teacher:

Because each person has their own unique karma.

Students:

“Ohhhh!”

Meera:

“How, then, do two hearts come together?”

Teacher:

I wonder why you think you already have the answer, Renuka?

Renuka:

“As an efficient student of the Universal University, sir! Ha…ha…”

Teacher:

Brilliant!

When the karmas of two people correspond, circumstances may naturally bring them together. They meet, unite with delight, and establish a relationship.

Renuka:

“Why, sir?”

Teacher:

Perhaps to accomplish something together, Renuka.

Durga:

“Ohhhh! At a particular geographical location, where they experience their individual karmas together?”

Teacher:

Definitely, Durga, definitely.

And eventually, when their karmic circumstances have been fulfilled, they may become separated again.

Meera:

“Do they meet again somewhere in the cycle of birth?”

Teacher:

Ha…ha… I’m rather proud to hear such a profound question from you, Meera!

Meera:

“Please reveal the answer, sir. 🙏”

Teacher:

It is possible—but probably they may never meet again.

Students:

“Oh goodness! That is a very profound lesson about life, sir!”

Sam:

“Even when we become separated from our near and dear ones, sir?”

Teacher:

That is correct, Sam.

Sam:

“Your voice has changed, sir. Are you all right?”

Teacher:

I can manage. Of course, I’m not feeling very well today.

Sarah:

“By the way, what happened to Mr Sellaiyapillai?”

Teacher:

Oh, you mean the father of Mr Sathasivampillai?

Sarah:

“Exactly—the one who married at quite a young age.”

Teacher:

Apparently, he became deeply worried about being separated from his family because of his struggle with alcohol.

Sarah:

“You’re right, sir. You know I often enjoy the flashbacks!”

Teacher:

Yes, Sarah. It is a very good expression of your enthusiasm. Please keep it up!

Durga:

“What happened? Could nobody convince him to overcome his alcohol addiction, sir?”

Teacher:

That’s right. He was in a very pitiful and difficult situation, which affected the whole family, dear Durga.

Durga:

“Oh dear! Was it all because of his wrong attachments?”

Teacher:

Well said, Durga. Well done!

Wrong association can sometimes change the direction of a person’s life and take them away from their human responsibilities and higher duties.

Peter:

“Is dedication to responsibility eventually a path towards the development of devotion, sir?”

Teacher:

I appreciate that, Peter.

Family commitment can become a training ground for personal growth, responsibility and spiritual enlightenment.

Peter:

“You mean devotion, which is the very purpose of human life?”

Teacher:

Amazing! You are becoming an efficient student.

To overcome tragedy, one needs sufficient understanding of both the inner self and the outer circumstances of life.

Meera:

“Was he left completely alone, sir?”

Teacher:

Not really. But he was left free to associate with friends who introduced him to alcoholism.

Student:

“But that’s not Hinduism!”

Teacher:

No—it is socialism! Ha…ha…

Students:

“Sir, we had better stop there because you keep coughing!”

Teacher:

You’re right.

Eventually, Mr Sellaiyapillai passed away at the age of fifty-six, children.

Students:

“Ohhhh dear! What happened to his son, Mr Sathasivampillai—the father of Thamponna’s famous father?”

Teacher:

He was overcome with great grief.

He had the responsibility of bringing up not only his three children—Kanmaniyamal, Kunaretnam and Navaratnam—but also another precious member of the family.

Students:

“We don’t quite understand, sir!”

Teacher:

It is another beautiful branch of the family tree, children.

Students:

“What was it?”

Teacher:

Mr Sathasivampillai had also adopted another amazingly affectionate gem. 💎

Students:

“What was wrong with him?”

Teacher:

Nothing was wrong with him.

Rather, he possessed strong qualities of genuine godly character and generosity.

And the adopted son was not a stranger at all. He was deeply connected to the family.

Seevaretnam was one of the uncles on his father’s side.

Meera:

“His elder son was the Senior Judge in the Jaffna Peninsula?”

Teacher:

Exactly, Meera.

Sarah:

“What was his name?”

Teacher:

Sivasupramaniyam.

Sarah:

“And what did you call the adopted son?”

Teacher:

We called him Seeniperiyappah.

“Could you share a picture of him please 🙏 ?”

Already done 👍 students.

He was gentle, fair-minded, faithful and soft-hearted.

Sarah:

“What was his family name again?”

Teacher:

Mr Seevaretnam.

Sam:

“Nevertheless, he also had great responsibilities as a father and as a member of his own family.”

Teacher:

That is true.

But remember, charity does not always mean helping society at large.

Sometimes charity begins within our own family.

Sam and Renuka:

“We heard that his adopted son was not only handsome, but also extremely generous towards his adopted siblings.”

Teacher:

That is right.

Renuka:

“Could you tell us why Mr Sathasivampillai was not proposed to another woman?”

Teacher:

Fantastic question!

Because he refused. He remained deeply in love with his own wife.

Sarah:

“We heard that his wife’s sister was the mother of his adopted son!”

Teacher:

Exactly.

And, tragically, she too passed away in hospital while giving birth to her baby boy.

Students:

“That is so unfortunate, sir!”

Teacher:

Indeed.

She died at the very young age of twenty-seven.

Peter:

“Why on earth have we been left to experience such difficult times, sir?”

Teacher:

Wipe your tears, Peter.

Sometimes the family tree carries not only stories of joy, but also stories of separation, sacrifice, responsibility and love.

Let us stop here for today. 🛑

As the saying goes:

“Man proposes, God disposes.”

Meera:

“Did anyone propose a life partner to Mr Sathasivampillai, please? 🙏”

Teacher:

Yes, sweetheart.

But sadly, Mr Sathasivampillai passed away only a few months after the marriage proposal was made.

Students:

“Ohhhh, my goodness! At what age, please? 🙏”

Teacher:

At the age of forty-four, sweethearts. 💕

Teacher:

See you later, everyone.

Students:

“Hare Krishna! 🪔🙏”

🌳 Le célèbre arbre généalogique

Le karma, l’amour, la séparation et les responsabilités familiales

« Bonjour, Monsieur Mantra ! 🕉️🌅 »

Enseignant :

Bonjour à tous !

Renuka :

« Pourquoi les personnes que nous aimons finissent-elles par nous quitter ? »

Enseignant :

Quelle question intéressante et profonde !

D’un point de vue pratique, même si nous nous aimons profondément, nous ne pouvons pas toujours rester ensemble pour toujours.

Renuka :

« Pourquoi, monsieur ? »

Enseignant :

Parce que chaque personne possède son propre karma, qui lui est unique.

Les élèves :

« Ohhhh ! »

Meera :

« Alors, comment deux cœurs parviennent-ils à se retrouver ? »

Enseignant :

Je me demande pourquoi tu penses déjà connaître la réponse, Renuka ?

Renuka :

« Parce que je suis une élève efficace de l’Université Universelle, monsieur ! Ha…ha… »

Enseignant :

Brillant !

Lorsque les karmas de deux personnes correspondent, les circonstances peuvent naturellement les réunir. Elles se rencontrent, s’unissent dans la joie et établissent une relation.

Renuka :

« Pourquoi, monsieur ? »

Enseignant :

Peut-être pour accomplir quelque chose ensemble, Renuka.

Durga :

« Ohhhh ! Dans un lieu géographique particulier, où elles expérimentent ensemble leurs karmas individuels ? »

Enseignant :

Certainement, Durga, certainement.

Et finalement, lorsque leurs circonstances karmiques ont été accomplies, elles peuvent de nouveau être séparées.

Meera :

« Se rencontrent-elles à nouveau quelque part dans le cycle des naissances ? »

Enseignant :

Ha…ha… Je suis assez fier d’entendre une question aussi profonde de ta part, Meera !

Meera :

« Révélez-nous la réponse, monsieur, s’il vous plaît. 🙏 »

Enseignant :

C’est possible… mais il est également possible qu’elles ne se rencontrent probablement jamais plus.

Les élèves :

« Oh mon Dieu ! Quelle leçon de vie profonde, monsieur ! »

Sam :

« Même lorsque nous sommes séparés de ceux qui nous sont chers, monsieur ? »

Enseignant :

C’est exact, Sam.

Sam :

« Votre voix a changé, monsieur. Est-ce que vous allez bien ? »

Enseignant :

Je peux gérer. Bien sûr, je ne me sens pas très bien aujourd’hui.

Sarah :

« Au fait, qu’est-il arrivé à M. Sellaiyapillai ? »

Enseignant :

Oh, tu veux dire le père de M. Sathasivampillai ?

Sarah :

« Exactement, celui qui s’est marié assez jeune. »

Enseignant :

Apparemment, il était profondément inquiet à l’idée d’être séparé de sa famille à cause de son problème d’alcool.

Sarah :

« Vous avez raison, monsieur. Vous savez que j’aime souvent les retours en arrière ! »

Enseignant :

Oui, Sarah. C’est une très belle expression de ton enthousiasme. Continue ainsi !

Durga :

« Que s’est-il passé ? Personne n’a pu le convaincre de surmonter sa dépendance à l’alcool, monsieur ? »

Enseignant :

C’est cela. Il se trouvait dans une situation très triste et difficile, qui affectait toute la famille, chère Durga.

Durga :

« Oh, mon Dieu ! Était-ce à cause de ses mauvais attachements ? »

Enseignant :

Très bien dit, Durga. Bravo !

Une mauvaise compagnie peut parfois changer la direction de la vie d’une personne et l’éloigner de ses responsabilités humaines et de ses devoirs supérieurs.

Peter :

« Est-ce que le dévouement aux responsabilités peut finalement devenir un chemin vers le développement de la dévotion, monsieur ? »

Enseignant :

J’apprécie beaucoup cette réflexion, Peter.

L’engagement familial peut devenir un terrain d’apprentissage pour grandir, assumer ses responsabilités et progresser vers l’éveil spirituel.

Peter :

« Vous voulez dire la dévotion, qui serait le véritable but de la vie humaine ? »

Enseignant :

Magnifique ! Tu deviens un élève très efficace.

Pour surmonter une tragédie, il faut comprendre suffisamment le soi intérieur ainsi que les circonstances extérieures de la vie.

Meera :

« A-t-il été complètement laissé seul, monsieur ? »

Enseignant :

Pas vraiment. Mais il était libre de fréquenter des amis qui l’ont entraîné vers l’alcoolisme.

Un élève :

« Mais ce n’est pas l’hindouisme ! »

Enseignant :

Non… c’est le socialisme ! Ha…ha…

Les élèves :

« Monsieur, nous ferions mieux de nous arrêter là, puisque vous n’arrêtez pas de tousser ! »

Enseignant :

Vous avez raison.

Finalement, M. Sellaiyapillai est décédé à l’âge de cinquante-six ans, mes enfants.

Les élèves :

« Ohhhh, pauvre de lui ! Qu’est-il arrivé à son fils, M. Sathasivampillai, le père du célèbre père de Thamponna ? »

Enseignant :

Il était accablé d’un immense chagrin.

Il devait élever non seulement ses trois enfants — Kanmaniyamal, Kunaretnam et Navaratnam — mais aussi un autre membre précieux de la famille.

Les élèves :

« Nous ne comprenons pas très bien, monsieur ! »

Enseignant :

C’est une autre belle branche de l’arbre généalogique, mes enfants.

Les élèves :

« Laquelle ? »

Enseignant :

M. Sathasivampillai avait également adopté un autre joyau incroyablement affectueux. 💎

Sam :

« Monsieur, pourrions-nous voir une photo de Seeniperiyappah, s’il vous plaît ? 🙏📸 »

Enseignant :

Bien sûr, Sam. Ce serait merveilleux de pouvoir mettre un visage sur cette précieuse branche de notre arbre généalogique.

Les élèves :

« Qu’est-ce qui n’allait pas chez lui ? »

Enseignant :

Rien n’allait mal chez lui.

Au contraire, il possédait de grandes qualités de caractère authentiquement noble et une immense générosité.

Et ce fils adoptif n’était pas un étranger. Il était profondément lié à la famille.

Seevaretnam était l’un des oncles du côté paternel.

Meera :

« Son fils aîné était juge principal dans la péninsule de Jaffna ? »

Enseignant :

Exactement, Meera.

Sarah :

« Quel était son nom ? »

Enseignant :

Sivasupramaniyam.

Sarah :

« Et comment appeliez-vous le fils adoptif ? »

Enseignant :

Nous l’appelions Seeniperiyappah.

Il était doux, juste, fidèle et généreux de cœur.

Sarah :

« Quel était encore son nom de famille ? »

Enseignant :

M. Seevaretnam.

Sam :

« Malgré tout, il avait aussi de grandes responsabilités en tant que père et membre de sa propre famille. »

Enseignant :

C’est vrai.

Mais souvenez-vous : la charité ne signifie pas toujours aider la société dans son ensemble.

Parfois, la charité commence au sein même de notre propre famille.

Sam et Renuka :

« Nous avons entendu dire que son fils adoptif n’était pas seulement bel homme, mais qu’il était aussi extrêmement généreux envers ses frères et sœurs adoptifs. »

Enseignant :

C’est exact.

Renuka :

« Pourriez-vous nous dire pourquoi M. Sathasivampillai n’a pas accepté qu’on lui propose une autre femme ? »

Enseignant :

Excellente question !

Parce qu’il a refusé. Il était toujours profondément amoureux de sa propre épouse.

Sarah :

« Nous avons entendu dire que la sœur de son épouse était la mère de son fils adoptif ! »

Enseignant :

Exactement.

Et, tragiquement, elle aussi est décédée à l’hôpital en donnant naissance à son petit garçon.

Les élèves :

« Quelle tragédie, monsieur ! »

Enseignant :

En effet.

Elle est morte à l’âge très jeune de vingt-sept ans.

Peter :

« Pourquoi devons-nous, sur cette terre, traverser de telles périodes si difficiles, monsieur ? »

Enseignant :

Essuie tes larmes, Peter.

Parfois, l’arbre généalogique porte non seulement des histoires de joie, mais aussi des histoires de séparation, de sacrifice, de responsabilité et d’amour.

Arrêtons-nous ici pour aujourd’hui. 🛑

Comme le dit le proverbe :

« L’homme propose, Dieu dispose. »

Meera :

« Est-ce que quelqu’un avait proposé une compagne à M. Sathasivampillai, s’il vous plaît ? 🙏 »

Enseignant :

Oui, ma chère.

Mais malheureusement, M. Sathasivampillai est décédé seulement quelques mois après que la proposition de mariage eut été faite.

Les élèves :

« Ohhhh, mon Dieu ! À quel âge, s’il vous plaît ? 🙏 »

Enseignant :

À l’âge de quarante-quatre ans, mes chers enfants. 💕

Enseignant :

À bientôt, tout le monde.

Les élèves :

« Hare Krishna ! 🪔🙏 »

🌳 புகழ்பெற்ற குடும்ப மரம்

கர்மா, அன்பு, பிரிவு மற்றும் குடும்பப் பொறுப்பு

“காலை வணக்கம், திரு. மந்திரா! 🕉️🌅”

ஆசிரியர்:

அனைவருக்கும் காலை வணக்கம்!

ரேணுகா:

“நாம் நேசிக்கும் மனிதர்கள் இறுதியில் ஏன் நம்மை விட்டுப் பிரிந்து செல்கிறார்கள்?”

ஆசிரியர்:

என்ன ஒரு அழகானதும் ஆழமானதுமான கேள்வி!

நடைமுறை வாழ்க்கையின் பார்வையில் பார்த்தால், நாம் ஒருவரை ஒருவர் ஆழமாக நேசித்தாலும், எப்போதும் ஒரே நபருடன் நிரந்தரமாக இணைந்து வாழ முடியாது.

ரேணுகா:

“ஏன், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

ஏனென்றால் ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவருக்கே உரித்தான தனித்துவமான கர்மா உள்ளது.

மாணவர்கள்:

“ஓஹ்ஹ்ஹ்!”

மீரா:

“அப்படியானால், இரண்டு இதயங்கள் எவ்வாறு மீண்டும் ஒன்றிணைகின்றன?”

ஆசிரியர்:

ரேணுகா, அதற்கான பதில் உனக்குத் தெரியும் என்று ஏன் நினைக்கிறாய் என்று நான் ஆச்சரியப்படுகிறேன்!

ரேணுகா:

“நான் உலகப் பல்கலைக்கழகத்தின் திறமையான மாணவி என்பதால்தான், ஐயா! ஹா…ஹா…”

ஆசிரியர்:

அற்புதம்!

இரண்டு மனிதர்களின் கர்மாக்கள் ஒன்றுக்கொன்று பொருந்தும்போது, சூழ்நிலைகள் இயல்பாகவே அவர்களை ஒன்றிணைக்கக்கூடும். அவர்கள் சந்திக்கிறார்கள், மகிழ்ச்சியுடன் ஒன்றிணைகிறார்கள், பின்னர் ஒரு உறவை உருவாக்குகிறார்கள்.

ரேணுகா:

“ஏன், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

ஒருவேளை அவர்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஏதாவது ஒரு பணியை நிறைவேற்றுவதற்காக இருக்கலாம், ரேணுகா.

துர்கா:

“ஓஹ்ஹ்ஹ்! ஒரு குறிப்பிட்ட புவியியல் இடத்தில், இருவரும் தங்களுடைய தனிப்பட்ட கர்மாக்களை ஒன்றாக அனுபவிப்பதற்காகவா?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, துர்கா, நிச்சயமாக.

இறுதியில், அவர்களுடைய கர்மச் சூழ்நிலைகள் நிறைவு பெற்றதும், அவர்கள் மீண்டும் பிரிய நேரிடலாம்.

மீரா:

“பிறவிச் சுழற்சியில் அவர்கள் மீண்டும் எங்காவது சந்திப்பார்களா?”

ஆசிரியர்:

ஹா…ஹா… இவ்வளவு ஆழமான கேள்வியை உன்னிடமிருந்து கேட்பதில் எனக்கு மிகவும் பெருமையாக இருக்கிறது, மீரா!

மீரா:

“தயவுசெய்து பதிலைச் சொல்லுங்கள், ஐயா. 🙏”

ஆசிரியர்:

அது சாத்தியமாக இருக்கலாம்… ஆனால் அவர்கள் மீண்டும் ஒருபோதும் சந்திக்காமல் போகவும் வாய்ப்புள்ளது.

மாணவர்கள்:

“ஓ கடவுளே! வாழ்க்கையைப் பற்றிய எவ்வளவு ஆழமான பாடம், ஐயா!”

சாம்:

“நமக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களிடமிருந்தும் நாம் பிரிந்து செல்ல வேண்டியிருந்தாலும், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

அது சரிதான், சாம்.

சாம்:

“உங்களுடைய குரல் மாறியிருக்கிறது, ஐயா. நீங்கள் நலமாக இருக்கிறீர்களா?”

ஆசிரியர்:

என்னால் சமாளிக்க முடியும். இன்று எனக்கு உடல்நிலை அவ்வளவு நன்றாக இல்லை.

சாரா:

“அப்படியென்றால், திரு. செல்லையாப்பிள்ளைக்கு என்ன நடந்தது?”

ஆசிரியர்:

ஓ, நீ சொல்வது திரு. சதாசிவம்பிள்ளையின் தந்தையைத்தானே?

சாரா:

“ஆமாம். இளம் வயதிலேயே திருமணம் செய்துகொண்டவர்.”

ஆசிரியர்:

அவருடைய மதுப் பழக்கத்தின் காரணமாக, தனது குடும்பத்திலிருந்து பிரிந்து விடுவோமோ என்ற கவலை அவரை மிகவும் பாதித்ததாகத் தெரிகிறது.

சாரா:

“நீங்கள் சொல்வது சரிதான், ஐயா. எனக்கு இந்தப் பின்னோக்கிப் பார்ப்பது—flashback—மிகவும் பிடிக்கும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்!”

ஆசிரியர்:

ஆம், சாரா. அது உன்னுடைய ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்தும் மிகச் சிறந்த வெளிப்பாடு. தொடர்ந்து இப்படியே இரு!

துர்கா:

“என்ன நடந்தது? அவருடைய மதுப்பழக்கத்திலிருந்து அவரை வெளியே கொண்டு வர யாராலும் முடியவில்லையா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

அதுதான். அவர் மிகவும் பரிதாபமானதும் கடினமானதுமான நிலையில் இருந்தார். அது முழுக் குடும்பத்தையும் பாதித்தது, திறமையான மாணவி துர்கா.

துர்கா:

“ஓ, பாவம்! அவருடைய தவறான பற்றுதல்கள்தானே இதற்குக் காரணம்?”

ஆசிரியர்:

நன்றாகச் சொன்னாய், துர்கா. மிக நன்றாக!

தவறான சேர்க்கை அல்லது தவறான நட்பு ஒருவருடைய வாழ்க்கையின் திசையையே மாற்றிவிடலாம்; அவரை மனிதப் பொறுப்புகளிலிருந்தும் உயர்ந்த கடமைகளிலிருந்தும் விலக்கிவிடலாம்.

பீட்டர்:

“பொறுப்பில் அர்ப்பணிப்புடன் இருப்பது இறுதியில் பக்தியின் வளர்ச்சிக்கான ஒரு பாதையாக மாறுமா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

அந்த எண்ணத்தை நான் பாராட்டுகிறேன், பீட்டர்.

குடும்பப் பொறுப்பு என்பது தனிப்பட்ட வளர்ச்சி, பொறுப்புணர்வு மற்றும் ஆன்மீக ஞானத்தை வளர்த்துக்கொள்ளும் ஒரு பயிற்சிக் களமாக இருக்கலாம்.

பீட்டர்:

“அதாவது, மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கமான பக்தியைச் சொல்கிறீர்களா?”

ஆசிரியர்:

அற்புதம்! நீ ஒரு திறமையான மாணவனாக வளர்ந்து வருகிறாய்.

ஒரு துயரத்தை வெல்ல, உள்ளார்ந்த ஆன்மாவையும் வெளிப்புற வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகளையும் போதுமான அளவு புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மீரா:

“அவர் முற்றிலும் தனியாக விடப்பட்டாரா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

முழுமையாக அல்ல. ஆனால் மதுவுக்கு அவரை இட்டுச் சென்ற நண்பர்களுடன் பழகுவதற்கு அவர் சுதந்திரமாக விடப்பட்டார்.

ஒரு மாணவர்:

“ஆனால் அது இந்து மதம் அல்ல!”

ஆசிரியர்:

இல்லை… அது சோஷலிசம்! ஹா…ஹா…

மாணவர்கள்:

“ஐயா, நீங்கள் தொடர்ந்து இருமிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். நாம் இங்கே நிறுத்துவது நல்லது!”

ஆசிரியர்:

நீங்கள் சொல்வது சரி.

இறுதியில், திரு. செல்லையாப்பிள்ளை தனது ஐம்பத்தாறு வயதில் காலமானார், குழந்தைகளே.

மாணவர்கள்:

“ஓஹ்ஹ்ஹ் பாவம்! அவருடைய மகன் திரு. சதாசிவம்பிள்ளைக்கு என்ன நடந்தது? தாம்பொன்னாவின் புகழ்பெற்ற தந்தையின் தந்தையைத்தானே சொல்கிறீர்கள்?”

ஆசிரியர்:

அவர் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தார்.

அவர் தனது மூன்று பிள்ளைகளான கனகமணியம்மாள், குணரெத்தினம் மற்றும் நவரத்தினம் ஆகியோரை மட்டுமல்லாமல், குடும்பத்தின் இன்னொரு அன்பான உறுப்பினரையும் வளர்க்க வேண்டிய பொறுப்பு அவருக்கு இருந்தது.

மாணவர்கள்:

“எங்களுக்கு சரியாகப் புரியவில்லை, ஐயா!”

ஆசிரியர்:

அது குடும்ப மரத்தின் இன்னொரு அழகான கிளை, குழந்தைகளே.

மாணவர்கள்:

“அது என்ன?”

ஆசிரியர்:

திரு. சதாசிவம்பிள்ளை மிகவும் அன்பான இன்னொரு அரிய ரத்தினத்தையும் 💎 தத்தெடுத்திருந்தார்.

சாம்:

“ஐயா, Seeniperiyappah அவர்களின் ஒரு புகைப்படத்தை எங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள முடியுமா, தயவுசெய்து? 🙏📸”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, சாம். குடும்ப மரத்தின் இந்த அருமையான கிளைக்கு ஒரு முகத்தைக் காண்பது மிகவும் அழகாக இருக்கும்.

மாணவர்கள்:

“அவரிடம் என்ன தவறு இருந்தது, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

அவரிடம் எந்தத் தவறும் இல்லை.

மாறாக, அவர் உண்மையான தெய்வீகமான நல்ல பண்புகளையும் அளவற்ற தாராள மனதையும் கொண்டிருந்தார்.

மேலும், அந்தத் தத்தெடுக்கப்பட்ட மகன் அந்நியர் அல்ல. அவர் குடும்பத்துடன் ஆழமாகத் தொடர்புடையவராக இருந்தார்.

சீவரெத்தினம் அவருடைய தந்தை வழி மாமாக்களில் ஒருவராக இருந்தார்.

மீரா:

“அவருடைய மூத்த மகன் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் மூத்த நீதிபதியாக இருந்தாரா?”

ஆசிரியர்:

அப்படித்தான், மீரா.

சாரா:

“அவருடைய பெயர் என்ன?”

ஆசிரியர்:

சிவசுப்பிரமணியம்.

சாரா:

“அந்தத் தத்தெடுக்கப்பட்ட மகனை நீங்கள் எப்படி அழைத்தீர்கள்?”

ஆசிரியர்:

நாங்கள் அவரை சீனிப்பெரியப்பா என்று அழைத்தோம்.

அவர் மிகவும் மென்மையானவர், நேர்மையானவர், விசுவாசமானவர், அன்பான உள்ளம் கொண்டவர்.

சாரா:

“அவருடைய குடும்பப் பெயர் என்ன என்று மீண்டும் சொல்லுங்கள்?”

ஆசிரியர்:

திரு. சீவரெத்தினம்.

சாம்:

“அவரும் ஒரு தந்தையாகவும், தனது சொந்த குடும்பத்தின் உறுப்பினராகவும் மிகப் பெரிய பொறுப்புகளை ஏற்றிருந்தார் அல்லவா?”

ஆசிரியர்:

அது உண்மை.

ஆனால் நினைவில் கொள்ளுங்கள்: தர்மம் அல்லது தொண்டு என்பது எப்போதும் முழு சமூகத்திற்கும் உதவுவதாக மட்டுமே பொருள்படாது.

சில நேரங்களில் தொண்டு நமது சொந்த குடும்பத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது.

சாம் மற்றும் ரேணுகா:

“அவருடைய தத்தெடுக்கப்பட்ட மகன் அழகானவர் மட்டுமல்லாமல், தத்தெடுத்த சகோதர சகோதரிகளிடமும் எதிர்காலத்தில் மிகவும் மிகவும் தாராளமாக இருந்தார் என்று கேள்விப்பட்டோம்.”

ஆசிரியர்:

அது உண்மை.

ரேணுகா:

“திரு. சதாசிவம்பிள்ளைக்கு ஏன் வேறு ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்ய முன்மொழியவில்லை என்பதைச் சொல்ல முடியுமா?”

ஆசிரியர்:

அற்புதமான கேள்வி!

அவர் மறுத்துவிட்டார். அவர் தனது சொந்த மனைவியை ஆழமாக நேசித்துக் கொண்டிருந்தார்.

சாரா:

“அவருடைய மனைவியின் சகோதரிதான் அவருடைய தத்தெடுக்கப்பட்ட மகனின் தாய் என்று நாங்கள் கேள்விப்பட்டோம்!”

ஆசிரியர்:

அப்படித்தான்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவரும் தனது ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும் போது மருத்துவமனையில் உயிரிழந்தார்.

மாணவர்கள்:

“எவ்வளவு துரதிர்ஷ்டமான சம்பவம், ஐயா!”

ஆசிரியர்:

ஆம்.

அவர் வெறும் இருபத்தேழு வயதிலேயே உயிரிழந்தார்.

பீட்டர்:

“ஏன் நாம் இப்படிப்பட்ட மிகவும் கடினமான காலங்களை அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கிறது, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

உன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொள், பீட்டர்.

சில நேரங்களில் குடும்ப மரம் மகிழ்ச்சியின் கதைகளை மட்டும் சுமப்பதில்லை; பிரிவு, தியாகம், பொறுப்பு மற்றும் அன்பின் கதைகளையும் சுமக்கிறது.

இன்றைக்கு இங்கே நிறுத்துவோம். 🛑

ஒரு பழமொழி சொல்வதுபோல்:

“மனிதன் திட்டமிடுகிறான்; இறைவன் தீர்மானிக்கிறார்.”

மீரா:

“திரு. சதாசிவம்பிள்ளைக்கு யாராவது வாழ்க்கைத் துணையைத் திருமணம் செய்ய முன்மொழிந்தார்களா, தயவுசெய்து? 🙏”

ஆசிரியர்:

ஆம், அன்பே.

ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, திருமண முன்மொழிவு செய்யப்பட்ட சில மாதங்களிலேயே திரு. சதாசிவம்பிள்ளை காலமானார்.

மாணவர்கள்:

“ஓஹ்ஹ்ஹ், கடவுளே! எந்த வயதில், தயவுசெய்து? 🙏”

ஆசிரியர்:

நாற்பத்து நான்கு வயதில், அன்பான குழந்தைகளே. 💕

ஆசிரியர்:

அனைவரையும் பின்னர் சந்திப்போம்.

மாணவர்கள்:

“ஹரே கிருஷ்ணா! 🪔🙏”

  

Episode 223

The Famous Family Tree

🌸 The Secret of Thamponna’s Mother’s Love ❤️ for His Famous Father

Teacher:

Good morning, everyone! 🌅🌸

Sorry to rush you this morning, but I have a fascinating question for you!

Student:

“Good morning, sir! Why did Mr. S. S. Navaratnam ‘kidnap’ Thamponna’s mother, sir?”

Teacher:

Interesting question! And your choice of the word “kidnap” reminds me of a famous story from the Bhāgavata Purāṇa.

According to the traditional account, Rukmini was the beautiful princess of Vidarbha.

Student:

“What is the connection with Krishna, sir?”

Teacher:

Rukmini had heard about Krishna—His character, wisdom, beauty and divine nature—and she fell deeply in love with Him.

Students:

“We don’t quite get the connection yet, sir!”

Teacher:

Let me finish! Her brother Rukmi, however, wanted her to marry another prince, Śiśupāla.

Students:

“We’re interested! Could you give us a little more description, please? 🙏”

Teacher:

All right! 👍 Since you are all grown-up students, let me tell you the story of Rukmini’s royal ruby romance! 💕👑

Students:

“Hooray!!! 🙌”

Teacher:

Rukmini secretly sent a messenger to Krishna with a letter. Her message was essentially:

“I have chosen You as my husband.”

Students:

“Wow! But what else did she say, sir?”

Teacher:

She asked Krishna to come and take her away before she was forced to marry another man.

Students:

“Wow! ❤️”

Teacher:

So, when Krishna came to Vidarbha, Rukmini willingly went with Him.

Student:

“Really romantic rowdyism, ha-ha-ha, sir!”

Teacher:

Ha-ha-ha! Exactly! Krishna carried her away in His chariot before the unwanted wedding could take place.

Student:

“So, was Mr. Navaratnam a kind of rowdy too? Just joking, sir! Mum said he had a rather nice nickname—Mr. Minor! Ha-ha-ha!”

Teacher:

Ha-ha-ha! Very good! But remember, describing Krishna’s action simply as “kidnapping” can be misleading. In the traditional account, Rukmini herself had asked Krishna to rescue her.

Student:

“So Rukmini actually wanted Krishna to take her?”

Teacher:

One hundred percent! 🙏

⸻

❤️ Why Was Rukmini Especially Dear to Krishna?

Student:

“But why was Rukmini especially dear to Krishna? We heard that Mr. Minor had nearly a quarter-dozen wives! Ha-ha-ha!”

Teacher:

Ha-ha-ha! That leads us to the most beautiful part of the story.

Rukmini is traditionally understood as an embodiment of Lakshmi, the eternal divine consort of Vishnu.

Students:

“What?! We never knew that!”

Teacher:

Her relationship with Krishna therefore represents something much deeper than an ordinary royal marriage, dear children.

Student:

“Do you mean that she had single-minded devotion?”

Teacher:

Exactly! 👏👏👏🙏🪔

Her heart was completely fixed upon Krishna.

She declared, in essence:

“I have chosen Krishna—and Krishna alone.”

Students:

“Ohhhh! So she didn’t merely admire Krishna because He was powerful or famous. She surrendered her heart completely to Him?”

Teacher:

That’s correct, Kristina.

Student:

“And Krishna responded to that devotion?”

Teacher:

Surely, dear students!

The Bhāgavata tradition presents Rukmini as Krishna’s principal queen. It also tells of the other 16,100 women whom Krishna rescued from the captivity of the demon Narakasura and subsequently married.

Students:

“Wow! We’re learning about the Supreme Lord!”

Teacher:

Definitely, Durga! According to the traditional account, Krishna married the rescued women so that they would not be dishonoured or abandoned.

Student:

“That’s right, Ruby!”

⸻

🪔 The Deeper Spiritual Meaning

Teacher:

So, students, the number 16,108 should not make us imagine that every marriage occupies exactly the same place in the narrative.

Rukmini has a particularly important place in Krishna’s story because of her exclusive devotion and her traditional identity with Lakshmi.

Students:

“So Rukmini represents the soul that has consciously chosen God?”

Teacher:

Beautifully understood!

She hears about Krishna → develops love for Him → chooses Him → calls upon Him → and Krishna comes to her. 🪷

Students:

“We got it, sir!”

Teacher:

That is one reason her story is so cherished.

And there is another beautiful episode. Krishna later playfully suggested to Rukmini that perhaps she could have chosen another husband. Rukmini became deeply distressed. Krishna then reassured her and praised her devotion.

Students:

“So the lesson is that her love was unwavering?”

Teacher:

Exactly.

⸻

🌸 And Now, Back to the Famous Family Tree!

Teacher:

Now let us return from ancient Vidarbha to our own Famous Family Tree.

If we ask:

“Why was Thamponna’s mother the fondest or principal wife of Mr. S. S. Navaratnam?”

we must remember that this is our family-tree story, inspired by the beautiful parallel of Rukmini and Krishna.

Student:

“So the traditional answer would be…?”

Teacher:

Something like this:

“Because Rukmini’s love for Krishna was utterly exclusive, unwavering and surrendered—and she is traditionally regarded as Lakshmi, the eternal divine consort of Vishnu.” 🪷

Student:

“That’s correct, Sam!”

Teacher:

And now comes our family-tree mystery…

Student:

“Could you provide proof that Thamponna’s mother was the beloved mother of Thamponna?”

Teacher:

No worries! I have something very special to show you. I have attached a photograph of Thamponna’s mother during her pregnancy, looking wonderfully happy and radiant. ❤️🌸

Students:

“Hooray!!! What a beautiful rise of radiant rays!!!” ✨☀️

Teacher:

And perhaps that radiant smile tells us something more powerful than words ever could—the beginning of another precious branch on our Famous Family Tree. 🌳❤️

Students:

“We can’t wait for the next lesson, sir!”

Teacher:

See you soon, everyone! 🌸

Hare Krishna! 🙏🪔💕

🌳 L’arbre généalogique célèbre

🌸 Le secret de l’amour de la mère de Thamponna ❤️ pour son célèbre époux

Professeur :

Bonjour à tous ! 🌅🌸

Désolé de vous presser ce matin, mais j’ai une question fascinante à vous poser !

Élève :

« Bonjour, monsieur ! Pourquoi M. S. S. Navaratnam a-t-il “enlevé” la mère de Thamponna ? »

Professeur :

Question intéressante ! Et votre choix du mot « enlever » me rappelle une histoire célèbre du Bhāgavata Purāṇa.

Selon le récit traditionnel, Rukmini était la belle princesse de Vidarbha.

Élève :

« Quel est le rapport avec Krishna, monsieur ? »

Professeur :

Rukmini avait entendu parler de Krishna — de Son caractère, de Sa sagesse, de Sa beauté et de Sa nature divine — et elle tomba profondément amoureuse de Lui.

Les élèves :

« Nous ne comprenons pas encore très bien le rapport, monsieur ! »

Professeur :

Laissez-moi terminer ! Son frère Rukmi, cependant, voulait qu’elle épouse un autre prince, Śiśupāla.

Les élèves :

« Nous sommes intéressés ! Pourriez-vous nous donner un peu plus de détails, s’il vous plaît ? 🙏 »

Professeur :

Très bien ! 👍 Puisque vous êtes tous de grands élèves maintenant, laissez-moi vous raconter l’histoire de la romance royale de Rukmini, une véritable histoire de rubis ! 💕👑

Les élèves :

« Hourra !!! 🙌 »

Professeur :

Rukmini envoya secrètement un messager à Krishna avec une lettre. Son message disait essentiellement :

« Je Vous ai choisi comme époux. »

Les élèves :

« Waouh ! Mais qu’a-t-elle dit d’autre, monsieur ? »

Professeur :

Elle demanda à Krishna de venir l’emmener avant qu’elle ne soit forcée d’épouser un autre homme.

Les élèves :

« Waouh ! ❤️ »

Professeur :

Ainsi, lorsque Krishna arriva à Vidarbha, Rukmini partit volontairement avec Lui.

Élève :

« Une véritable histoire de romantisme et de petite rébellion, ha-ha-ha, monsieur ! »

Professeur :

Ha-ha-ha ! Exactement ! Krishna l’emmena dans Son char avant que le mariage qu’elle ne désirait pas puisse avoir lieu.

Élève :

« Alors, M. Navaratnam était lui aussi une sorte de petit rebelle ? Je plaisante, monsieur ! Maman disait qu’il avait un joli surnom : M. Minor ! Ha-ha-ha ! »

Professeur :

Ha-ha-ha ! Très bien ! Mais souvenez-vous que décrire simplement l’action de Krishna comme un « enlèvement » peut être trompeur. Dans le récit traditionnel, Rukmini avait elle-même demandé à Krishna de venir la sauver.

Élève :

« Donc Rukmini voulait réellement que Krishna l’emmène ? »

Professeur :

À cent pour cent ! 🙏

⸻

❤️ Pourquoi Rukmini était-elle particulièrement chère à Krishna ?

Élève :

« Mais pourquoi Rukmini était-elle particulièrement chère à Krishna ? Nous avons entendu dire que M. Minor avait presque un quart de douzaine d’épouses ! Ha-ha-ha ! »

Professeur :

Ha-ha-ha ! Cela nous conduit à la plus belle partie de l’histoire.

Rukmini est traditionnellement considérée comme une manifestation de Lakshmi, l’éternelle épouse divine de Vishnu.

Les élèves :

« Quoi ?! Nous ne le savions pas ! »

Professeur :

Sa relation avec Krishna représente donc quelque chose de beaucoup plus profond qu’un simple mariage royal, chers enfants.

Élève :

« Voulez-vous dire qu’elle avait une dévotion absolue et unique ? »

Professeur :

Exactement ! 👏👏👏🙏🪔

Son cœur était entièrement fixé sur Krishna.

Elle déclara, en substance :

« J’ai choisi Krishna — et Krishna seul. »

Les élèves :

« Ohhhh ! Donc elle ne L’admirait pas simplement parce qu’Il était puissant ou célèbre. Elle Lui a complètement consacré son cœur ? »

Professeur :

C’est exact, Kristina.

Élève :

« Et Krishna a répondu à cette dévotion ? »

Professeur :

Certainement, chers élèves !

La tradition du Bhāgavata présente Rukmini comme la reine principale de Krishna. Elle raconte également l’histoire des 16 100 femmes que Krishna délivra de la captivité du démon Narakasura et qu’Il épousa ensuite.

Les élèves :

« Waouh ! Nous sommes en train d’apprendre quelque chose sur le Seigneur Suprême ! »

Professeur :

Absolument, Durga ! Selon le récit traditionnel, Krishna épousa ces femmes sauvées afin qu’elles ne soient ni déshonorées ni abandonnées.

Élève :

« C’est bien cela, Ruby ! »

⸻

🪔 La signification spirituelle profonde

Professeur :

Alors, chers élèves, le nombre 16 108 ne signifie pas que chacun de ces mariages occupe exactement la même place dans le récit.

Rukmini possède une place particulièrement importante dans l’histoire de Krishna en raison de sa dévotion exclusive et de son identité traditionnelle avec Lakshmi.

Les élèves :

« Donc Rukmini représente l’âme qui a consciemment choisi Dieu ? »

Professeur :

Magnifiquement compris !

Elle entend parler de Krishna → développe son amour pour Lui → Le choisit → L’appelle → et Krishna vient à elle. 🪷

Les élèves :

« Nous avons compris, monsieur ! »

Professeur :

Voilà pourquoi son histoire est tant aimée.

Et il existe un autre épisode magnifique. Krishna suggéra un jour, avec malice, que Rukmini aurait peut-être pu choisir un autre époux. Rukmini en fut profondément bouleversée. Krishna la rassura alors et loua sa dévotion.

Les élèves :

« Donc la leçon est que son amour était inébranlable ? »

Professeur :

Exactement.

⸻

🌸 Et maintenant, retour à notre célèbre arbre généalogique !

Professeur :

Revenons maintenant de l’ancienne Vidarbha à notre propre Arbre généalogique célèbre.

Si nous demandons :

« Pourquoi la mère de Thamponna était-elle l’épouse préférée ou principale de M. S. S. Navaratnam ? »

nous devons nous souvenir qu’il s’agit de notre histoire familiale, inspirée par le magnifique parallèle entre Rukmini et Krishna.

Élève :

« Alors, quelle serait la réponse traditionnelle ? »

Professeur :

Quelque chose comme ceci :

« Parce que l’amour de Rukmini pour Krishna était totalement exclusif, inébranlable et empreint d’abandon — et qu’elle est traditionnellement considérée comme Lakshmi, l’éternelle épouse divine de Vishnu. » 🪷

Élève :

« C’est exact, Sam ! »

Professeur :

Et maintenant vient le mystère de notre arbre généalogique…

Élève :

« Pourriez-vous nous donner une preuve que la mère de Thamponna était bien la mère bien-aimée de Thamponna ? »

Professeur :

Aucun souci ! J’ai quelque chose de très spécial à vous montrer. J’ai joint une photographie de la mère de Thamponna pendant sa grossesse, rayonnante de bonheur. ❤️🌸

Les élèves :

« Hourra !!! Quelle magnifique montée de rayons de lumière radieuse !!! » ✨☀️

Professeur :

Et peut-être que ce sourire rayonnant nous dit quelque chose de plus puissant que les mots eux-mêmes — le commencement d’une nouvelle branche précieuse de notre Arbre généalogique célèbre. 🌳❤️

Les élèves :

« Nous avons hâte de suivre la prochaine leçon, monsieur ! »

Professeur :

À très bientôt, tout le monde ! 🌸

Hare Krishna ! 🙏🪔💕

 புகழ்பெற்ற குடும்ப மரம்

🌸 தாம்பொன்னாவின் தாயாரின் தனது புகழ்பெற்ற கணவர்மீது கொண்ட அன்பின் இரகசியம் ❤️

ஆசிரியர்:

அனைவருக்கும் காலை வணக்கம்! 🌅🌸

இன்று சற்று அவசரப்படுத்துவதற்கு மன்னிக்கவும். ஆனால் உங்களிடம் ஒரு சுவாரஸ்யமான கேள்வி கேட்க வேண்டும்!

மாணவர்:

“காலை வணக்கம் ஐயா! தாம்பொன்னாவின் தாயாரை திரு. S. S. நவரத்தினம் ஏன் ‘கடத்திச்’ சென்றார், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

சுவாரஸ்யமான கேள்வி! நீங்கள் பயன்படுத்திய “கடத்திச் சென்றார்” என்ற வார்த்தை, பாகவத புராணத்தில் வரும் ஒரு புகழ்பெற்ற கதையை எனக்கு நினைவூட்டுகிறது.

பாரம்பரியக் கதையின்படி, ருக்மிணி விதர்ப்ப நாட்டின் அழகிய இளவரசி.

மாணவர்:

“கிருஷ்ணருக்கும் இதற்கும் என்ன தொடர்பு, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

ருக்மிணி கிருஷ்ணரைப் பற்றி — அவருடைய குணநலம், ஞானம், அழகு மற்றும் தெய்வீக இயல்பு பற்றி — கேள்விப்பட்டு, அவர்மீது ஆழ்ந்த அன்பு கொண்டாள்.

மாணவர்கள்:

“எங்களுக்கு இன்னும் தொடர்பு புரியவில்லை, ஐயா!”

ஆசிரியர்:

நான் முடிக்கட்டும்! ஆனால் அவளுடைய சகோதரர் ருக்மி, அவளை மற்றொரு இளவரசனான சிசுபாலனுக்கு திருமணம் செய்து வைக்க விரும்பினார்.

மாணவர்கள்:

“எங்களுக்கு ஆர்வம் வந்துவிட்டது! இன்னும் கொஞ்சம் விவரமாகச் சொல்ல முடியுமா, ஐயா? 🙏”

ஆசிரியர்:

சரி! 👍 நீங்கள் எல்லோரும் இப்போது வளர்ந்த மாணவர்கள் என்பதால், ருக்மிணியின் அரச மாளிகை மாணிக்கக் காதல் கதையை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்! 💕👑

மாணவர்கள்:

“ஹூரே!!! 🙌”

ஆசிரியர்:

ருக்மிணி இரகசியமாக ஒரு தூதுவரை கிருஷ்ணரிடம் அனுப்பி ஒரு கடிதம் கொடுத்தாள். அதில் அவள் கூறியதன் சாரம்:

> **“நான் உங்களையே என் கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன்.”**

மாணவர்கள்:

“வாவ்! ஆனால் அவள் வேறு என்ன சொன்னாள், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

தன்னை வேறு ஒருவரைத் திருமணம் செய்ய வற்புறுத்துவதற்கு முன்பாக, கிருஷ்ணர் வந்து தன்னை அழைத்துச் செல்லுமாறு அவள் கேட்டுக்கொண்டாள்.

மாணவர்கள்:

“வாவ்! ❤️”

ஆசிரியர்:

அதனால் கிருஷ்ணர் விதர்ப்பத்திற்கு வந்தபோது, ருக்மிணி தன்னுடைய விருப்பத்தினால் அவருடன் சென்றாள்.

மாணவர்:

“உண்மையிலேயே காதல் கலந்த ரௌடித்தனம் போல இருக்கிறது, ஹா…ஹா… ஐயா!”

ஆசிரியர்:

ஹா…ஹா…! சரியாகச் சொன்னாய்! கிருஷ்ணர் அவள் விரும்பாத திருமணம் நடைபெறுவதற்கு முன்பாகவே, அவளைத் தனது தேரில் அழைத்துச் சென்றார்.

மாணவர்:

“அப்படியென்றால் திரு. நவரத்தினமும் ஒருவிதமான ரௌடியா? சும்மா கிண்டலாகத்தான் சொல்கிறேன், ஐயா! அம்மா அவருக்கு ஒரு அழகான செல்லப்பெயர் இருந்ததாகச் சொல்வார் — மிஸ்டர் மைனர்! ஹா…ஹா…!”

ஆசிரியர்:

ஹா…ஹா…! மிகவும் நன்று! ஆனால் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள் — கிருஷ்ணரின் செயலை வெறுமனே “கடத்தல்” என்று கூறுவது தவறான புரிதலை ஏற்படுத்தலாம். பாரம்பரியக் கதையின்படி, ருக்மிணியே கிருஷ்ணரிடம் தன்னை வந்து காப்பாற்றுமாறு கேட்டுக்கொண்டாள்.

மாணவர்:

“அப்படியென்றால் ருக்மிணி உண்மையிலேயே கிருஷ்ணர் தன்னை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்பினாளா?”

ஆசிரியர்:

நூறு சதவீதம்! 🙏

────────

❤️ ருக்மிணி ஏன் கிருஷ்ணருக்கு மிகவும் பிரியமானவளாக இருந்தாள்?

மாணவர்:

“ஆனால் ருக்மிணி ஏன் கிருஷ்ணருக்கு மிகவும் பிரியமானவளாக இருந்தாள்? மிஸ்டர் மைனருக்கு கிட்டத்தட்ட கால் டஜன் மனைவிகள் இருந்ததாக நாங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்! ஹா…ஹா…!”

ஆசிரியர்:

ஹா…ஹா…! அதுதான் இந்தக் கதையின் மிக அழகான பகுதிக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.

ருக்மிணி பாரம்பரியமாக விஷ்ணுவின் நித்திய தெய்வீகத் துணைவியான லக்ஷ்மியின் அம்சமாக கருதப்படுகிறாள்.

மாணவர்கள்:

“என்ன?! இதை நாங்கள் அறிந்ததே இல்லை!”

ஆசிரியர்:

ஆகவே, கிருஷ்ணருக்கும் ருக்மிணிக்கும் இடையிலான உறவு ஒரு சாதாரண அரச திருமணத்தைவிட மிகவும் ஆழமான ஒன்றைக் குறிக்கிறது, அன்பான மாணவர்களே.

மாணவர்:

“அவளுடைய பக்தி ஒருமுகமானதாகவும் முழுமையானதாகவும் இருந்தது என்று சொல்கிறீர்களா?”

ஆசிரியர்:

அப்படியே! 👏👏👏🙏🪔

அவளுடைய இதயம் முழுவதுமாக கிருஷ்ணரிடமே நிலைத்திருந்தது.

அவள் சாரமாகக் கூறியது:

> **“நான் கிருஷ்ணரையே தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன் — கிருஷ்ணரை மட்டுமே.”**

மாணவர்கள்:

“ஓஹோ! அப்படியென்றால் அவர் சக்திவாய்ந்தவர் அல்லது புகழ்பெற்றவர் என்பதற்காக மட்டும் அவரை நேசிக்கவில்லை. தனது இதயத்தையே முழுமையாக அவரிடம் அர்ப்பணித்தாளா?”

ஆசிரியர்:

அது சரி, கிரிஸ்டினா.

மாணவர்:

“அந்த பக்திக்கு கிருஷ்ணரும் பதிலளித்தாரா?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, மாணவர்களே!

பாகவதப் பாரம்பரியம் ருக்மிணியை கிருஷ்ணரின் முதன்மைத் துணைவியாக குறிப்பிடுகிறது. மேலும், நரகாசுரனின் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த 16,100 பெண்களை கிருஷ்ணர் விடுதலை செய்து, பின்னர் அவர்களைத் திருமணம் செய்துகொண்டதாகவும் கூறுகிறது.

மாணவர்கள்:

“வாவ்! நாங்கள் பரமபுருஷரைப் பற்றிக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறோம்!”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, துர்கா! பாரம்பரியக் கதையின்படி, அந்தப் பெண்கள் அவமதிக்கப்படாமலும் கைவிடப்படாமலும் இருக்கவே கிருஷ்ணர் அவர்களைத் திருமணம் செய்துகொண்டார்.

மாணவர்:

“அதுதான், ரூபி!”

────────

🪔 ஆழமான ஆன்மீகப் பொருள்

ஆசிரியர்:

ஆகவே, மாணவர்களே, 16,108 என்ற எண்ணைப் பார்த்தவுடன், ஒவ்வொரு திருமணமும் கதையில் ஒரே விதமான இடத்தைப் பெற்றதாக நாம் எண்ணக்கூடாது.

ருக்மிணிக்கு கிருஷ்ணரின் கதையில் ஒரு தனிச்சிறப்பான இடம் உண்டு. அதற்குக் காரணம் அவளுடைய முழுமையான ஒருமுகப் பக்தியும், பாரம்பரியமாக அவள் லக்ஷ்மியுடன் அடையாளப்படுத்தப்படுவதும் ஆகும்.

மாணவர்கள்:

“அப்படியென்றால் ருக்மிணி, இறைவனை உணர்ந்து அவரையே முழுமையாகத் தேர்ந்தெடுத்த ஆன்மாவைக் குறிக்கிறாளா?”

ஆசிரியர்:

மிக அழகாகப் புரிந்துகொண்டீர்கள்!

அவள் கிருஷ்ணரைப் பற்றி கேட்கிறாள் → அவர்மீது அன்பு வளர்கிறது → அவரையே தேர்ந்தெடுக்கிறாள் → அவரை அழைக்கிறாள் → கிருஷ்ணரும் அவளிடம் வருகிறார். 🪷

மாணவர்கள்:

“புரிந்துவிட்டது, ஐயா!”

ஆசிரியர்:

அதனால்தான் அவளுடைய கதை மிகவும் அன்புடன் போற்றப்படுகிறது.

மேலும் ஒரு அழகான சம்பவம் இருக்கிறது. ஒரு சமயம் கிருஷ்ணர் விளையாட்டாக, ருக்மிணி வேறு ஒருவரை கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம் என்று கூறினார். அதைக் கேட்ட ருக்மிணி மிகவும் வருத்தமடைந்தாள். பின்னர் கிருஷ்ணர் அவளை ஆறுதல்படுத்தி, அவளுடைய பக்தியைப் புகழ்ந்தார்.

மாணவர்கள்:

“அப்படியென்றால் அவளுடைய அன்பு அசைக்க முடியாதது என்பதுதானே பாடம்?”

ஆசிரியர்:

அப்படியே.

────────

🌸 இப்போது நமது புகழ்பெற்ற குடும்ப மரத்திற்குத் திரும்புவோம்!

ஆசிரியர்:

இப்போது பண்டைய விதர்ப்பத்திலிருந்து நமது சொந்த புகழ்பெற்ற குடும்ப மரத்திற்குத் திரும்புவோம்.

நாம் கேட்கும்போது:

“தாம்பொன்னாவின் தாயார் ஏன் திரு. S. S. நவரத்தினத்தின் மிகவும் அன்புக்குரிய அல்லது முதன்மையான மனைவியாக இருந்தார்?”

இது ருக்மிணி–கிருஷ்ணரின் அழகான கதையால் ஈர்க்கப்பட்ட நமது குடும்ப மரக் கதை என்பதை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

மாணவர்:

“அப்படியானால் பாரம்பரியமான பதில் என்னவாக இருக்கும், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

இவ்வாறு சொல்லலாம்:

> **“ருக்மிணியின் கிருஷ்ணர்மீதான அன்பு முற்றிலும் தனித்துவமானதும், அசைக்க முடியாததும், முழுமையான சரணாகதியுடனும் இருந்தது — மேலும் அவள் விஷ்ணுவின் நித்திய தெய்வீகத் துணைவியான லக்ஷ்மியாகப் பாரம்பரியமாகக் கருதப்படுகிறாள்.”** 🪷

மாணவர்:

“அது சரி, சாம்!”

ஆசிரியர்:

இப்போது நமது குடும்ப மரத்தின் மர்மமான பகுதி வருகிறது…

மாணவர்:

“தாம்பொன்னாவின் தாயாரே தாம்பொன்னாவின் அன்பான தாயார் என்பதை நிரூபிக்க ஏதாவது ஆதாரம் காட்ட முடியுமா?”

ஆசிரியர்:

கவலைப்பட வேண்டாம்! உங்களுக்குக் காட்டுவதற்காக என்னிடம் மிகவும் சிறப்பான ஒன்று இருக்கிறது. தாம்பொன்னாவின் தாயார் கர்ப்பமாக இருந்தபோது மகிழ்ச்சியுடன், ஒளிவீசும் முகத்துடன் இருந்த புகைப்படத்தை நான் இணைத்திருக்கிறேன். ❤️🌸

மாணவர்கள்:

“ஹூரே!!! என்ன ஒரு அற்புதமான ஒளிக்கதிர்களின் பிரகாசமான எழுச்சி!!!” ✨☀️

ஆசிரியர்:

ஒருவேளை அந்த ஒளிவீசும் புன்னகை, வார்த்தைகளைவிட வலிமையான ஒன்றை நமக்குச் சொல்கிறது — நமது புகழ்பெற்ற குடும்ப மரத்தில் உருவாகவிருந்த இன்னொரு விலைமதிப்பற்ற கிளையின் தொடக்கம். 🌳❤️

மாணவர்கள்:

“அடுத்த பாடத்திற்காக நாங்கள் காத்திருக்க முடியவில்லை, ஐயா!”

ஆசிரியர்:

மீண்டும் சந்திப்போம், அனைவரும்! 🌸

ஹரே கிருஷ்ணா! 🙏🪔💕

 Episode 222

🌳 The Fabulous Family Tree — The Return Home

Teacher:

Good evening, everyone!

Students:

“Good evening, sir!”

Teacher:

Would you mind if I shared with you the day Mr. Sathasivampillai returned home from the hospital?

Students:

“Of course, sir!”

Teacher:

Mr. Sathasivampillai’s three young children were deeply cherished, cared for, and loved by both their father and mother.

Yet, as he looked at them, his heart was filled with sorrow. He could not help thinking about how unfortunate they had become.

After unexpectedly losing his beloved princess together with her precious twins, he seemed like a tremendously generous and fruitful tree that had suddenly lost all its beautiful, green, shining leaves—his beloved children.

Students:

“Of course, we understand, sir!”

Teacher:

Could you imagine how the trees along the street seemed that day—sad, silent, and bare?

Peter:

“Pardon me, sir?”

Teacher:

The roadside trees seemed unhappy, as though their innumerable inspirational green leaves had been blown away. Those leaves were now lying sadly in filthy brown heaps along the walls.

Peter:

“You mean they looked as though they were regretting what had happened, sir?”

Teacher:

Exactly!

The same trees that usually waved their handsome branches like welcoming hands now seemed to be warning them sorrowfully.

Worst of all, their branches no longer seemed willing to welcome the family home as they had done so many times before.

And what about the beautifully built, charming home that his grandfather had lovingly established?

It, too, seemed gloomy and heartbroken.

Besides, the beautiful plants surrounding the house appeared to be weeping, their graceful green leaves shining with droplets of water beneath the grey sky.

Renuka:

“You mean the sky itself seemed to be wetting them with its tears—through the showers, sir?”

Teacher:

That’s right, Renuka. Such a plight!

Peter:

“Did the gardens seem to react to their return too, sir?”

Teacher:

Why not, Peter?

Peter:

“House Number 117 still exists, doesn’t it? My father told us about it, sir!”

Mary:

“Suuuu! Be quiet, Peter. Let him narrate the story!”

Teacher:

Thank you, Mary!

However, Mr. Sathasivampillai gradually understood that he had to accept his karma and its reactions. He also realised that devotional service was the true solution—the original path through which he could face such a profound tragedy.

And, best of all, the milk-white jasmine trees stood wonderfully in a long, graceful row, forming a lovely green-roofed lane from the entrance gate all the way to the brown wooden door.

Although they, too, seemed soaked in tears, their blossoms released a mesmerising fragrance, as if sprinkling refreshing blessings upon the family as they arrived home from the hospital.

On the other hand, the red rosebuds in the garden refused to bloom.

Renuka:

“Oh dear! What a heartbreaking state to witness as they returned home, sir!”

Teacher:

Yes, Renuka—especially as the three children held tightly onto their father’s long fingers.

The following week, Mr. Sathasivampillai took the children on a pilgrimage, hoping to encourage them to rise above their sorrow and gradually free themselves from the bondage of this difficult age.

Durga:

“Such a temporary yet terrifying life, Mr. Mantra!”

Teacher:

Definitely, Durga.

Their father thought exactly as you have said. As he wiped the tears from his arch-shaped, elegant eyes, he silently understood how fragile and temporary worldly life can be.

Students:

“What were their ages, please, sir? 🙏”

Teacher:

The eldest, a beautiful daughter, was nine years old.

The second, a handsome son, was eight.

And the youngest, a particularly lovely little boy, was only six years old.

Students:

“Out of the three, who was Thamponna’s father, sir?”

Teacher:

What a wonderful question!

He was the youngest of the three—the little boy who was especially cherished by his parents. He would later become Thamponna’s famous father.

Students:

“Wow! What a remarkable family tree, sir!”

Renuka:

“Would you show us a picture of that beautiful little boy, please?”

Teacher:

With the greatest pleasure, dear Treasurer Renuka. 🌳🙏

 L’Arbre Généalogique Fabuleux — Le Retour à la Maison

Professeur :

Bonsoir à tous !

Les élèves :

« Bonsoir, monsieur ! »

Professeur :

Permettez-moi de vous raconter le jour où M. Sathasivampillai est rentré chez lui après son séjour à l’hôpital.

Les élèves :

« Bien sûr, monsieur ! »

Professeur :

Les trois jeunes enfants de M. Sathasivampillai étaient profondément chéris, protégés et aimés par leur père et leur mère.

Pourtant, lorsqu’il les regardait, son cœur était rempli de tristesse. Il ne pouvait s’empêcher de penser à quel point leur destin avait été malheureux.

Après avoir perdu soudainement sa fille bien-aimée ainsi que ses précieux jumeaux, il ressemblait à un arbre généreux et abondant qui aurait brusquement perdu toutes ses magnifiques feuilles vertes et étincelantes — ses enfants bien-aimés.

Les élèves :

« Bien sûr, nous comprenons, monsieur ! »

Professeur :

Pouvez-vous imaginer à quoi ressemblaient ce jour-là les arbres le long de la rue — tristes, silencieux et dénudés ?

Peter :

« Pardon, monsieur ? »

Professeur :

Les arbres bordant la route semblaient malheureux, comme si leurs innombrables feuilles vertes et inspirantes avaient été emportées par le vent. Ces feuilles gisaient maintenant tristement en tas bruns et sales le long des murs.

Peter :

« Vous voulez dire qu’ils semblaient regretter ce qui s’était passé, monsieur ? »

Professeur :

Exactement !

Les mêmes arbres qui, habituellement, agitaient leurs belles branches comme des mains accueillantes semblaient maintenant les avertir tristement.

Plus encore, leurs branches ne semblaient plus vouloir souhaiter la bienvenue à la famille comme elles l’avaient toujours fait.

Et que dire de cette magnifique et charmante maison que leur grand-père avait fait construire avec tant d’amour ?

Elle aussi semblait sombre et bouleversée.

De plus, les belles plantes qui entouraient la maison semblaient pleurer, leurs gracieuses feuilles vertes brillant de gouttelettes d’eau sous le ciel gris.

Renuka :

« Vous voulez dire que le ciel lui-même semblait les mouiller de ses larmes — avec ses averses, monsieur ? »

Professeur :

C’est exactement cela, Renuka. Quelle situation déchirante !

Peter :

« Même les jardins semblaient réagir à leur retour, monsieur ? »

Professeur :

Pourquoi pas, Peter ?

Peter :

« La maison numéro 117 existe toujours, n’est-ce pas ? Mon père nous en a parlé, monsieur ! »

Mary :

« Chuuuut ! Tais-toi, Peter. Laisse-le raconter l’histoire ! »

Professeur :

Merci, Mary !

Cependant, M. Sathasivampillai comprit peu à peu qu’il devait accepter son karma et les conséquences qui en découlaient. Il réalisa également que le service dévotionnel était la véritable solution — le chemin originel qui pouvait l’aider à traverser une tragédie aussi profonde.

Et surtout, les jasmins d’un blanc immaculé se tenaient merveilleusement alignés, formant une longue et élégante allée couverte d’un magnifique toit de verdure, depuis le portail jusqu’à la porte en bois brun.

Bien qu’ils semblassent eux aussi baignés de larmes, leurs fleurs répandaient un parfum envoûtant, comme si elles offraient de rafraîchissantes bénédictions à la famille à son retour de l’hôpital.

En revanche, les boutons de roses rouges du jardin refusaient de s’épanouir.

Renuka :

« Oh, quelle situation bouleversante à voir lorsqu’ils rentrèrent chez eux, monsieur ! »

Professeur :

Oui, Renuka — surtout lorsque les trois enfants tenaient fermement les longs doigts de leur père.

La semaine suivante, M. Sathasivampillai emmena les enfants en pèlerinage, dans l’espoir de les encourager à dépasser progressivement leur chagrin et à se libérer de l’attachement qui les emprisonnait dans cette époque difficile.

Durga :

« Une vie tellement temporaire et pourtant si terrifiante, M. Mantra ! »

Professeur :

Certainement, Durga.

Leur père pensait exactement comme tu viens de le dire. En essuyant les larmes qui coulaient de ses yeux élégants en forme d’arc, il comprit silencieusement combien la vie matérielle est fragile et éphémère.

Les élèves :

« Quel âge avaient-ils, monsieur, s’il vous plaît ? 🙏 »

Professeur :

L’aînée, une magnifique petite fille, avait neuf ans.

Le deuxième, un beau garçon, avait huit ans.

Et le plus jeune, un adorable petit garçon, n’avait que six ans.

Les élèves :

« Parmi les trois, lequel était le père de Thamponna, monsieur ? »

Professeur :

Quelle merveilleuse question !

C’était le plus jeune des trois — le petit garçon particulièrement chéri par ses parents. Il allait plus tard devenir le célèbre père de Thamponna.

Les élèves :

« Waouh ! Quel arbre généalogique extraordinaire, monsieur ! »

Renuka :

« Pourriez-vous nous montrer une photo de ce magnifique petit garçon, s’il vous plaît ? »

Professeur :

Avec le plus grand plaisir, chère trésorière Renuka. 🌳🙏

🌳 அற்புதமான குடும்ப மரம் — வீடு திரும்புதல்

ஆசிரியர்:

அனைவருக்கும் மாலை வணக்கம்!

மாணவர்கள்:

“மாலை வணக்கம் ஐயா!”

ஆசிரியர்:

திரு. சாத்தாசிவம்பிள்ளை அவர்கள் வைத்தியசாலையிலிருந்து வீடு திரும்பிய அந்த நாளைப் பற்றி உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளலாமா?

மாணவர்கள்:

“நிச்சயமாக ஐயா!”

ஆசிரியர்:

திரு. சாத்தாசிவம்பிள்ளையின் மூன்று இளம் பிள்ளைகளும் அவர்களின் தந்தையாலும் தாயாலும் மிகவும் அன்பாகப் போற்றப்பட்டு, பாதுகாக்கப்பட்டு, பராமரிக்கப்பட்டு வந்தார்கள்.

ஆனால், அவர்களைப் பார்த்தபோது அவருடைய இதயம் மிகுந்த துயரத்தால் நிரம்பியது. அவர்களுக்கு ஏற்பட்டிருந்த துரதிர்ஷ்டத்தை நினைத்து அவர் மிகவும் வேதனைப்பட்டார்.

தன்னுடைய அன்புக்குரிய மகளையும் அவளுடைய அருமையான இரட்டைக் குழந்தைகளையும் எதிர்பாராத விதமாக இழந்த பின்னர், அவர் திடீரென்று தனது அழகிய பசுமையான, ஒளிவீசும் இலைகளையெல்லாம் — அதாவது தனது அன்பான பிள்ளைகளையெல்லாம் — இழந்த, மிகுந்த கொடையுள்ள கனிவான ஒரு பெரிய மரத்தைப் போலத் தோன்றினார்.

மாணவர்கள்:

“நிச்சயமாக நாங்கள் புரிந்துகொள்கிறோம் ஐயா!”

ஆசிரியர்:

அன்று தெருவோர மரங்கள் எவ்வாறு தோன்றியிருக்கும் என்று உங்களால் கற்பனை செய்ய முடியுமா — சோகமாகவும், அமைதியாகவும், இலைகளற்றும்?

பீட்டர்:

“மன்னிக்கவும் ஐயா?”

ஆசிரியர்:

சாலையோர மரங்கள் துயருற்றவை போலத் தோன்றின. அவற்றின் எண்ணற்ற பசுமையான, ஊக்கமளிக்கும் இலைகள் காற்றினால் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டது போலிருந்தன. அந்த இலைகள் இப்போது சோகமாக, சுவரோரங்களில் அழுக்கான பழுப்பு நிறக் குவியல்களாகக் கிடந்தன.

பீட்டர்:

“அவை நடந்ததை நினைத்து வருத்தப்படுவது போலத் தோன்றின என்று சொல்கிறீர்களா ஐயா?”

ஆசிரியர்:

அப்படியே!

வழக்கமாக தங்கள் அழகிய கிளைகளை வரவேற்கும் கரங்களைப் போல அசைத்து அவர்களை வரவேற்கும் அதே மரங்கள், இப்போது கவலையுடன் அவர்களை எச்சரிப்பது போலத் தோன்றின.

மிகவும் வேதனையானது என்னவென்றால், எப்போதும் போல தங்கள் கிளைகளை அசைத்து அந்தக் குடும்பத்தை வரவேற்க அவற்றின் கிளைகளுக்குக்கூட விருப்பமில்லாதது போலத் தோன்றியது.

அவர்களின் தாத்தா அன்புடன் கட்டிய அந்த அழகிய, கவர்ச்சியான வீடு எப்படி இருந்தது?

அதுவும் இருண்டு, துயருற்றது போலத் தோன்றியது.

மேலும், வீட்டைச் சுற்றியிருந்த அழகிய தாவரங்களும் துயரத்தால் அழுவது போலிருந்தன. அவற்றின் அழகிய பசுமையான இலைகள் சாம்பல் நிற வானத்தின் கீழ் நீர்த்துளிகளால் மின்னின.

ரேணுகா:

“அதாவது, வானமே தனது கண்ணீரால் — மழைத்துளிகளால் — அவற்றை நனைத்தது போலத் தோன்றியது என்று சொல்கிறீர்களா ஐயா?”

ஆசிரியர்:

அப்படித்தான் ரேணுகா. எவ்வளவு பரிதாபமான நிலை!

பீட்டர்:

“தோட்டங்களும் அவர்களின் வருகைக்கு ஏற்றபடி எதிர்வினையாற்றினவா ஐயா?”

ஆசிரியர்:

ஏன் இல்லை, பீட்டர்?

பீட்டர்:

“117ஆம் இலக்க வீடு இன்னும் இருக்கிறதல்லவா? என் தந்தை எங்களிடம் அதைப் பற்றிக் கூறியிருக்கிறார் ஐயா!”

மேரி:

“சூஊஊ! அமைதியாக இரு பீட்டர். அவர் கதையைச் சொல்லட்டும்!”

ஆசிரியர்:

நன்றி மேரி!

எவ்வாறாயினும், திரு. சாத்தாசிவம்பிள்ளை அவர்கள் தமது கர்மத்தையும் அதன் விளைவுகளையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருப்பதைப் படிப்படியாகப் புரிந்துகொண்டார். மேலும், இத்தகைய ஆழமான துயரத்தை எதிர்கொள்வதற்கான உண்மையான தீர்வு பக்தித் தொண்டே — அதுவே முதன்மையான வழி — என்பதை உணர்ந்தார்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பால் போன்ற வெண்மையான மல்லிகை மரங்கள் வாயிலிலிருந்து பழுப்பு நிற மரக்கதவு வரையிலும் நீண்ட அழகிய பசுமையான கூரைப்பாதையை உருவாக்கியவாறு வரிசையாக அற்புதமாக நின்றுகொண்டிருந்தன.

அவையும் கண்ணீரில் நனைந்திருந்தது போலத் தோன்றினாலும், அவற்றின் மலர்கள் மயக்கும் மணத்தைப் பரப்பின. வைத்தியசாலையிலிருந்து வீடு திரும்பிய அந்தக் குடும்பத்திற்கு அவை நறுமணமிக்க புத்துணர்ச்சியான ஆசீர்வாதங்களைத் தூவுவது போலிருந்தன.

மறுபுறம், தோட்டத்திலிருந்த சிவப்பு ரோஜா மொட்டுகள் மலர விரும்பவில்லை.

ரேணுகா:

“ஓ, அவர்கள் வீடு திரும்பியபோது இத்தகைய பரிதாபமான நிலையைப் பார்ப்பது எவ்வளவு வேதனையாக இருந்திருக்கும் ஐயா!”

ஆசிரியர்:

ஆம் ரேணுகா — குறிப்பாக அந்த மூன்று குழந்தைகளும் தங்கள் தந்தையின் நீண்ட விரல்களை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு வீட்டிற்குள் சென்றபோது.

அடுத்த வாரம், திரு. சாத்தாசிவம்பிள்ளை அவர்கள் அந்தக் குழந்தைகளை ஒரு புனித யாத்திரைக்கு அழைத்துச் சென்றார். இந்தக் கடினமான கலியுகத்தில் தங்களுடைய துயரத்தைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கடந்து, பந்தங்களிலிருந்து விடுபட அவர்களை ஊக்குவிப்பதே அவருடைய நோக்கமாக இருந்தது.

துர்கா:

“எவ்வளவு நிலையற்றதாய் இருந்தாலும், வாழ்க்கை எவ்வளவு பயங்கரமானதாக இருக்கிறது, திரு. மந்திரா!”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, துர்கா.

நீ கூறியதைப் போலவே அவர்களின் தந்தையும் நினைத்தார். வளைந்த வில் போன்ற அழகிய கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டே, இந்த உலக வாழ்க்கை எவ்வளவு நிலையற்றதும் நுட்பமானதுமாக இருக்கிறது என்பதை அவர் அமைதியாக உணர்ந்தார்.

மாணவர்கள்:

“அவர்களுக்கு எத்தனை வயது ஐயா? தயவுசெய்து சொல்லுங்கள். 🙏”

ஆசிரியர்:

மூத்த அழகிய மகளுக்கு ஒன்பது வயது.

இரண்டாவது, அழகான மகனுக்கு எட்டு வயது.

கடைசி இளைய மகனுக்கு ஆறு வயது மட்டுமே.

மாணவர்கள்:

“அவர்களில் தாம்பொன்னாவின் தந்தை யார் ஐயா?”

ஆசிரியர்:

என்ன ஒரு அருமையான கேள்வி!

அவர்தான் மூவரிலும் இளையவர் — தமது பெற்றோரால் மிகவும் அன்புடன் போற்றப்பட்ட அந்தச் சிறுவன். அவரே பின்னர் தாம்பொன்னாவின் புகழ்பெற்ற தந்தையாக ஆனார்.

மாணவர்கள்:

“ஆஹா! என்ன ஒரு அற்புதமான குடும்ப மரம் ஐயா!”

ரேணுகா:

“அந்த அழகான சிறுவனின் ஒரு புகைப்படத்தை எங்களுக்குக் காட்ட முடியுமா ஐயா?”

ஆசிரியர்:

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், அன்பான பொருளாளரான ரேணுகா. 🌳🙏