Episode 222

🌳 The Fabulous Family Tree — The Return Home

Teacher:

Good evening, everyone!

Students:

“Good evening, sir!”

Teacher:

Would you mind if I shared with you the day Mr. Sathasivampillai returned home from the hospital?

Students:

“Of course, sir!”

Teacher:

Mr. Sathasivampillai’s three young children were deeply cherished, cared for, and loved by both their father and mother.

Yet, as he looked at them, his heart was filled with sorrow. He could not help thinking about how unfortunate they had become.

After unexpectedly losing his beloved princess together with her precious twins, he seemed like a tremendously generous and fruitful tree that had suddenly lost all its beautiful, green, shining leaves—his beloved children.

Students:

“Of course, we understand, sir!”

Teacher:

Could you imagine how the trees along the street seemed that day—sad, silent, and bare?

Peter:

“Pardon me, sir?”

Teacher:

The roadside trees seemed unhappy, as though their innumerable inspirational green leaves had been blown away. Those leaves were now lying sadly in filthy brown heaps along the walls.

Peter:

“You mean they looked as though they were regretting what had happened, sir?”

Teacher:

Exactly!

The same trees that usually waved their handsome branches like welcoming hands now seemed to be warning them sorrowfully.

Worst of all, their branches no longer seemed willing to welcome the family home as they had done so many times before.

And what about the beautifully built, charming home that his grandfather had lovingly established?

It, too, seemed gloomy and heartbroken.

Besides, the beautiful plants surrounding the house appeared to be weeping, their graceful green leaves shining with droplets of water beneath the grey sky.

Renuka:

“You mean the sky itself seemed to be wetting them with its tears—through the showers, sir?”

Teacher:

That’s right, Renuka. Such a plight!

Peter:

“Did the gardens seem to react to their return too, sir?”

Teacher:

Why not, Peter?

Peter:

“House Number 117 still exists, doesn’t it? My father told us about it, sir!”

Mary:

“Suuuu! Be quiet, Peter. Let him narrate the story!”

Teacher:

Thank you, Mary!

However, Mr. Sathasivampillai gradually understood that he had to accept his karma and its reactions. He also realised that devotional service was the true solution—the original path through which he could face such a profound tragedy.

And, best of all, the milk-white jasmine trees stood wonderfully in a long, graceful row, forming a lovely green-roofed lane from the entrance gate all the way to the brown wooden door.

Although they, too, seemed soaked in tears, their blossoms released a mesmerising fragrance, as if sprinkling refreshing blessings upon the family as they arrived home from the hospital.

On the other hand, the red rosebuds in the garden refused to bloom.

Renuka:

“Oh dear! What a heartbreaking state to witness as they returned home, sir!”

Teacher:

Yes, Renuka—especially as the three children held tightly onto their father’s long fingers.

The following week, Mr. Sathasivampillai took the children on a pilgrimage, hoping to encourage them to rise above their sorrow and gradually free themselves from the bondage of this difficult age.

Durga:

“Such a temporary yet terrifying life, Mr. Mantra!”

Teacher:

Definitely, Durga.

Their father thought exactly as you have said. As he wiped the tears from his arch-shaped, elegant eyes, he silently understood how fragile and temporary worldly life can be.

Students:

“What were their ages, please, sir? 🙏”

Teacher:

The eldest, a beautiful daughter, was nine years old.

The second, a handsome son, was eight.

And the youngest, a particularly lovely little boy, was only six years old.

Students:

“Out of the three, who was Thamponna’s father, sir?”

Teacher:

What a wonderful question!

He was the youngest of the three—the little boy who was especially cherished by his parents. He would later become Thamponna’s famous father.

Students:

“Wow! What a remarkable family tree, sir!”

Renuka:

“Would you show us a picture of that beautiful little boy, please?”

Teacher:

With the greatest pleasure, dear Treasurer Renuka. 🌳🙏

 L’Arbre Généalogique Fabuleux — Le Retour à la Maison

Professeur :

Bonsoir à tous !

Les élèves :

« Bonsoir, monsieur ! »

Professeur :

Permettez-moi de vous raconter le jour où M. Sathasivampillai est rentré chez lui après son séjour à l’hôpital.

Les élèves :

« Bien sûr, monsieur ! »

Professeur :

Les trois jeunes enfants de M. Sathasivampillai étaient profondément chéris, protégés et aimés par leur père et leur mère.

Pourtant, lorsqu’il les regardait, son cœur était rempli de tristesse. Il ne pouvait s’empêcher de penser à quel point leur destin avait été malheureux.

Après avoir perdu soudainement sa fille bien-aimée ainsi que ses précieux jumeaux, il ressemblait à un arbre généreux et abondant qui aurait brusquement perdu toutes ses magnifiques feuilles vertes et étincelantes — ses enfants bien-aimés.

Les élèves :

« Bien sûr, nous comprenons, monsieur ! »

Professeur :

Pouvez-vous imaginer à quoi ressemblaient ce jour-là les arbres le long de la rue — tristes, silencieux et dénudés ?

Peter :

« Pardon, monsieur ? »

Professeur :

Les arbres bordant la route semblaient malheureux, comme si leurs innombrables feuilles vertes et inspirantes avaient été emportées par le vent. Ces feuilles gisaient maintenant tristement en tas bruns et sales le long des murs.

Peter :

« Vous voulez dire qu’ils semblaient regretter ce qui s’était passé, monsieur ? »

Professeur :

Exactement !

Les mêmes arbres qui, habituellement, agitaient leurs belles branches comme des mains accueillantes semblaient maintenant les avertir tristement.

Plus encore, leurs branches ne semblaient plus vouloir souhaiter la bienvenue à la famille comme elles l’avaient toujours fait.

Et que dire de cette magnifique et charmante maison que leur grand-père avait fait construire avec tant d’amour ?

Elle aussi semblait sombre et bouleversée.

De plus, les belles plantes qui entouraient la maison semblaient pleurer, leurs gracieuses feuilles vertes brillant de gouttelettes d’eau sous le ciel gris.

Renuka :

« Vous voulez dire que le ciel lui-même semblait les mouiller de ses larmes — avec ses averses, monsieur ? »

Professeur :

C’est exactement cela, Renuka. Quelle situation déchirante !

Peter :

« Même les jardins semblaient réagir à leur retour, monsieur ? »

Professeur :

Pourquoi pas, Peter ?

Peter :

« La maison numéro 117 existe toujours, n’est-ce pas ? Mon père nous en a parlé, monsieur ! »

Mary :

« Chuuuut ! Tais-toi, Peter. Laisse-le raconter l’histoire ! »

Professeur :

Merci, Mary !

Cependant, M. Sathasivampillai comprit peu à peu qu’il devait accepter son karma et les conséquences qui en découlaient. Il réalisa également que le service dévotionnel était la véritable solution — le chemin originel qui pouvait l’aider à traverser une tragédie aussi profonde.

Et surtout, les jasmins d’un blanc immaculé se tenaient merveilleusement alignés, formant une longue et élégante allée couverte d’un magnifique toit de verdure, depuis le portail jusqu’à la porte en bois brun.

Bien qu’ils semblassent eux aussi baignés de larmes, leurs fleurs répandaient un parfum envoûtant, comme si elles offraient de rafraîchissantes bénédictions à la famille à son retour de l’hôpital.

En revanche, les boutons de roses rouges du jardin refusaient de s’épanouir.

Renuka :

« Oh, quelle situation bouleversante à voir lorsqu’ils rentrèrent chez eux, monsieur ! »

Professeur :

Oui, Renuka — surtout lorsque les trois enfants tenaient fermement les longs doigts de leur père.

La semaine suivante, M. Sathasivampillai emmena les enfants en pèlerinage, dans l’espoir de les encourager à dépasser progressivement leur chagrin et à se libérer de l’attachement qui les emprisonnait dans cette époque difficile.

Durga :

« Une vie tellement temporaire et pourtant si terrifiante, M. Mantra ! »

Professeur :

Certainement, Durga.

Leur père pensait exactement comme tu viens de le dire. En essuyant les larmes qui coulaient de ses yeux élégants en forme d’arc, il comprit silencieusement combien la vie matérielle est fragile et éphémère.

Les élèves :

« Quel âge avaient-ils, monsieur, s’il vous plaît ? 🙏 »

Professeur :

L’aînée, une magnifique petite fille, avait neuf ans.

Le deuxième, un beau garçon, avait huit ans.

Et le plus jeune, un adorable petit garçon, n’avait que six ans.

Les élèves :

« Parmi les trois, lequel était le père de Thamponna, monsieur ? »

Professeur :

Quelle merveilleuse question !

C’était le plus jeune des trois — le petit garçon particulièrement chéri par ses parents. Il allait plus tard devenir le célèbre père de Thamponna.

Les élèves :

« Waouh ! Quel arbre généalogique extraordinaire, monsieur ! »

Renuka :

« Pourriez-vous nous montrer une photo de ce magnifique petit garçon, s’il vous plaît ? »

Professeur :

Avec le plus grand plaisir, chère trésorière Renuka. 🌳🙏

🌳 அற்புதமான குடும்ப மரம் — வீடு திரும்புதல்

ஆசிரியர்:

அனைவருக்கும் மாலை வணக்கம்!

மாணவர்கள்:

“மாலை வணக்கம் ஐயா!”

ஆசிரியர்:

திரு. சாத்தாசிவம்பிள்ளை அவர்கள் வைத்தியசாலையிலிருந்து வீடு திரும்பிய அந்த நாளைப் பற்றி உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளலாமா?

மாணவர்கள்:

“நிச்சயமாக ஐயா!”

ஆசிரியர்:

திரு. சாத்தாசிவம்பிள்ளையின் மூன்று இளம் பிள்ளைகளும் அவர்களின் தந்தையாலும் தாயாலும் மிகவும் அன்பாகப் போற்றப்பட்டு, பாதுகாக்கப்பட்டு, பராமரிக்கப்பட்டு வந்தார்கள்.

ஆனால், அவர்களைப் பார்த்தபோது அவருடைய இதயம் மிகுந்த துயரத்தால் நிரம்பியது. அவர்களுக்கு ஏற்பட்டிருந்த துரதிர்ஷ்டத்தை நினைத்து அவர் மிகவும் வேதனைப்பட்டார்.

தன்னுடைய அன்புக்குரிய மகளையும் அவளுடைய அருமையான இரட்டைக் குழந்தைகளையும் எதிர்பாராத விதமாக இழந்த பின்னர், அவர் திடீரென்று தனது அழகிய பசுமையான, ஒளிவீசும் இலைகளையெல்லாம் — அதாவது தனது அன்பான பிள்ளைகளையெல்லாம் — இழந்த, மிகுந்த கொடையுள்ள கனிவான ஒரு பெரிய மரத்தைப் போலத் தோன்றினார்.

மாணவர்கள்:

“நிச்சயமாக நாங்கள் புரிந்துகொள்கிறோம் ஐயா!”

ஆசிரியர்:

அன்று தெருவோர மரங்கள் எவ்வாறு தோன்றியிருக்கும் என்று உங்களால் கற்பனை செய்ய முடியுமா — சோகமாகவும், அமைதியாகவும், இலைகளற்றும்?

பீட்டர்:

“மன்னிக்கவும் ஐயா?”

ஆசிரியர்:

சாலையோர மரங்கள் துயருற்றவை போலத் தோன்றின. அவற்றின் எண்ணற்ற பசுமையான, ஊக்கமளிக்கும் இலைகள் காற்றினால் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டது போலிருந்தன. அந்த இலைகள் இப்போது சோகமாக, சுவரோரங்களில் அழுக்கான பழுப்பு நிறக் குவியல்களாகக் கிடந்தன.

பீட்டர்:

“அவை நடந்ததை நினைத்து வருத்தப்படுவது போலத் தோன்றின என்று சொல்கிறீர்களா ஐயா?”

ஆசிரியர்:

அப்படியே!

வழக்கமாக தங்கள் அழகிய கிளைகளை வரவேற்கும் கரங்களைப் போல அசைத்து அவர்களை வரவேற்கும் அதே மரங்கள், இப்போது கவலையுடன் அவர்களை எச்சரிப்பது போலத் தோன்றின.

மிகவும் வேதனையானது என்னவென்றால், எப்போதும் போல தங்கள் கிளைகளை அசைத்து அந்தக் குடும்பத்தை வரவேற்க அவற்றின் கிளைகளுக்குக்கூட விருப்பமில்லாதது போலத் தோன்றியது.

அவர்களின் தாத்தா அன்புடன் கட்டிய அந்த அழகிய, கவர்ச்சியான வீடு எப்படி இருந்தது?

அதுவும் இருண்டு, துயருற்றது போலத் தோன்றியது.

மேலும், வீட்டைச் சுற்றியிருந்த அழகிய தாவரங்களும் துயரத்தால் அழுவது போலிருந்தன. அவற்றின் அழகிய பசுமையான இலைகள் சாம்பல் நிற வானத்தின் கீழ் நீர்த்துளிகளால் மின்னின.

ரேணுகா:

“அதாவது, வானமே தனது கண்ணீரால் — மழைத்துளிகளால் — அவற்றை நனைத்தது போலத் தோன்றியது என்று சொல்கிறீர்களா ஐயா?”

ஆசிரியர்:

அப்படித்தான் ரேணுகா. எவ்வளவு பரிதாபமான நிலை!

பீட்டர்:

“தோட்டங்களும் அவர்களின் வருகைக்கு ஏற்றபடி எதிர்வினையாற்றினவா ஐயா?”

ஆசிரியர்:

ஏன் இல்லை, பீட்டர்?

பீட்டர்:

“117ஆம் இலக்க வீடு இன்னும் இருக்கிறதல்லவா? என் தந்தை எங்களிடம் அதைப் பற்றிக் கூறியிருக்கிறார் ஐயா!”

மேரி:

“சூஊஊ! அமைதியாக இரு பீட்டர். அவர் கதையைச் சொல்லட்டும்!”

ஆசிரியர்:

நன்றி மேரி!

எவ்வாறாயினும், திரு. சாத்தாசிவம்பிள்ளை அவர்கள் தமது கர்மத்தையும் அதன் விளைவுகளையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருப்பதைப் படிப்படியாகப் புரிந்துகொண்டார். மேலும், இத்தகைய ஆழமான துயரத்தை எதிர்கொள்வதற்கான உண்மையான தீர்வு பக்தித் தொண்டே — அதுவே முதன்மையான வழி — என்பதை உணர்ந்தார்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பால் போன்ற வெண்மையான மல்லிகை மரங்கள் வாயிலிலிருந்து பழுப்பு நிற மரக்கதவு வரையிலும் நீண்ட அழகிய பசுமையான கூரைப்பாதையை உருவாக்கியவாறு வரிசையாக அற்புதமாக நின்றுகொண்டிருந்தன.

அவையும் கண்ணீரில் நனைந்திருந்தது போலத் தோன்றினாலும், அவற்றின் மலர்கள் மயக்கும் மணத்தைப் பரப்பின. வைத்தியசாலையிலிருந்து வீடு திரும்பிய அந்தக் குடும்பத்திற்கு அவை நறுமணமிக்க புத்துணர்ச்சியான ஆசீர்வாதங்களைத் தூவுவது போலிருந்தன.

மறுபுறம், தோட்டத்திலிருந்த சிவப்பு ரோஜா மொட்டுகள் மலர விரும்பவில்லை.

ரேணுகா:

“ஓ, அவர்கள் வீடு திரும்பியபோது இத்தகைய பரிதாபமான நிலையைப் பார்ப்பது எவ்வளவு வேதனையாக இருந்திருக்கும் ஐயா!”

ஆசிரியர்:

ஆம் ரேணுகா — குறிப்பாக அந்த மூன்று குழந்தைகளும் தங்கள் தந்தையின் நீண்ட விரல்களை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு வீட்டிற்குள் சென்றபோது.

அடுத்த வாரம், திரு. சாத்தாசிவம்பிள்ளை அவர்கள் அந்தக் குழந்தைகளை ஒரு புனித யாத்திரைக்கு அழைத்துச் சென்றார். இந்தக் கடினமான கலியுகத்தில் தங்களுடைய துயரத்தைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கடந்து, பந்தங்களிலிருந்து விடுபட அவர்களை ஊக்குவிப்பதே அவருடைய நோக்கமாக இருந்தது.

துர்கா:

“எவ்வளவு நிலையற்றதாய் இருந்தாலும், வாழ்க்கை எவ்வளவு பயங்கரமானதாக இருக்கிறது, திரு. மந்திரா!”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, துர்கா.

நீ கூறியதைப் போலவே அவர்களின் தந்தையும் நினைத்தார். வளைந்த வில் போன்ற அழகிய கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டே, இந்த உலக வாழ்க்கை எவ்வளவு நிலையற்றதும் நுட்பமானதுமாக இருக்கிறது என்பதை அவர் அமைதியாக உணர்ந்தார்.

மாணவர்கள்:

“அவர்களுக்கு எத்தனை வயது ஐயா? தயவுசெய்து சொல்லுங்கள். 🙏”

ஆசிரியர்:

மூத்த அழகிய மகளுக்கு ஒன்பது வயது.

இரண்டாவது, அழகான மகனுக்கு எட்டு வயது.

கடைசி இளைய மகனுக்கு ஆறு வயது மட்டுமே.

மாணவர்கள்:

“அவர்களில் தாம்பொன்னாவின் தந்தை யார் ஐயா?”

ஆசிரியர்:

என்ன ஒரு அருமையான கேள்வி!

அவர்தான் மூவரிலும் இளையவர் — தமது பெற்றோரால் மிகவும் அன்புடன் போற்றப்பட்ட அந்தச் சிறுவன். அவரே பின்னர் தாம்பொன்னாவின் புகழ்பெற்ற தந்தையாக ஆனார்.

மாணவர்கள்:

“ஆஹா! என்ன ஒரு அற்புதமான குடும்ப மரம் ஐயா!”

ரேணுகா:

“அந்த அழகான சிறுவனின் ஒரு புகைப்படத்தை எங்களுக்குக் காட்ட முடியுமா ஐயா?”

ஆசிரியர்:

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், அன்பான பொருளாளரான ரேணுகா. 🌳🙏