Episode 220

The Fascinating Family Tree — A Heart-Touching Lesson

Teacher:

Hello everyone! Good afternoon! 🌞

How is your day going today?

Students:

“Well, sir, as the weekend is approaching, we are eagerly excited and looking forward to being educated by the famous Family Tree! 🌳”

Teacher:

Oh! Are you referring to the fascinating Family Tree, Renuka?

Renuka:

“Certainly, sir!”

Teacher:

Before we begin, if you have any questions or inquiries, please feel free to ask, students.

Students:

“We do have some questions, sir, but we are rather hesitant.”

Teacher:

What’s wrong with you all? I’m here to answer you! I, too, have a family bond—just like the covenant bond of diamonds! ♦️ Ha… ha… ha!

😀😀😀😀

Students:

“Oh! So you have already learned the history of the tree and its branches, sir?”

Teacher:

Absolutely! Although it was handwritten in Tamil by Mr Thamponna, I can still understand it and narrate the story to you.

Renuka:

“However, sir… it hurts to hear what our great-grandfather told us.”

Teacher:

I wonder what it could be, Renuka?

Renuka:

“The princess, Daivanai… she was so unfortunate, wasn’t she?”

Teacher:

Pardon?

Renuka:

“As… as she had to leave her kind-hearted husband and her sweetest little children when she was only twenty-six years old?”

Mary:

“She’s crying, sir!”

Teacher:

Suuuuu… I can see that, Mary. It’s true—Renuka is such a sensitive and affectionate girl.

We heard that the princess was exceptionally charming, calm, kind, genuine and extraordinarily generous.

Students:

“What went wrong, sir?”

Teacher:

Actually, she became an inspiration to the children of the family.

Students:

“Could you please elaborate, sir? 🙏”

Teacher:

By the way, Renuka, what was her name?

Renuka:

“Daivanai.”

Teacher:

Thank you. I just wanted to make sure. Now, when she was admitted to hospital for the delivery of her child—

Renuka:

“Sir, you don’t have to continue if it is too painful to hear.”

Teacher:

Just a minute… May I have some water?

Mr Mantra:

“Here you are, sir. Cold water. 🕉️”

Teacher:

Thank you…

She suddenly fainted and collapsed, as though hundreds of golden crowns 👑 were floating upon a ruby-red river. But, astonishingly, before she could reach the floor, her king-like husband caught her in the strong fold of his arms.

Meera:

“You mean her husband, Sathasivampillai?”

Teacher:

Definitely. He was a strong and brave-looking man. But, unfortunately, even that strong man broke down in tears.

Students:

“Why was that, sir? 🙏”

Teacher:

She was pregnant, and her twin boys could not be delivered.

Students:

“Take your time, sir.”

Teacher:

Oh, my goodness… her two young, beautiful children were crying.

Meera:

“You mean they were like toddlers, sir?”

Teacher:

Exactly, Meera. Their father appeared like a kind and powerful king who seemed to possess everything—yet, at that moment, it was as though he had been left with nothing.

Students:

“So, so sorry for him, sir!”

Teacher:

Unexpectedly, her enchanting eyes opened wide. She lovingly looked towards her thirty-three-year-old, gentle husband, while her two cherished young children held tightly onto his long hands.

When she suddenly awakened to reality, she felt as though she were literally losing the ruby radiance of her Divine presence.

Student:

“The Atman, sir?”

Teacher:

That’s correct—and the Paramatman, children.

Students:

“How about her children?”

Teacher:

They were anxiously watching their parents, filled with empathy and fear.

Students:

“So pathetic, sir!”

Teacher:

Eventually, the queen’s once-fabulous face seemed to lose its radiant grace.

Sam:

“How did they recognise what was happening, sir?”

Teacher:

Because sometimes the face itself tells the story, Sam. The moment the radiance and expression of the face began to fade, they could sense that something was terribly wrong.

Students:

“We understand. That was indeed the trace of her departure.”

Teacher:

That’s right, students.

Halfway through the ordeal, she glanced towards her beloved husband, who was desperately calling her name and begging her not to leave him alone with their three children while he was only thirty-three.

Sathasivampillai:

“Daivanai…”

The nurse was weeping as she watched the king-like husband desperately begging his beloved wife to stay with them.

Her elegant eyes seemed to speak silently to her husband.

The doctor could do very little. The delivery of the twins had become unbearably painful, agonising, and utterly intolerable.

The entire ward was filled with tears when the patients heard the heartbreaking cries of the children as they clung to their mother.

Mary:

“Shall we stop here, sir? 🛑”

Teacher:

Yes, children. Let us stop here for today.

We shall continue another time.

Students:

“Thank you, sir.”

Teacher:

Take care, everyone.

Hare Krishna! 🙏🪔🌸

 சுவாரஸ்யமான குடும்ப மரம் — இதயத்தைத் தொடும் ஒரு பாடம்

ஆசிரியர்:

அனைவருக்கும் வணக்கம்! மதிய வணக்கம்! 🌞

இன்றைய நாள் உங்களுக்கு எப்படி செல்கிறது?

மாணவர்கள்:

“ஐயா, வார இறுதி நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. புகழ்பெற்ற குடும்ப மரத்தைப் பற்றி மேலும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவலுடனும் எதிர்பார்ப்புடனும் இருக்கிறோம்! 🌳”

ஆசிரியர்:

ஓ! அந்தச் சுவாரஸ்யமான குடும்ப மரத்தைப் பற்றித்தானே சொல்கிறாய், ரேணுகா?

ரேணுகா:

“நிச்சயமாக, ஐயா!”

ஆசிரியர்:

நாம் தொடங்குவதற்கு முன், உங்களுக்குத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய ஏதேனும் கேள்விகள் இருந்தால் தயங்காமல் கேளுங்கள், மாணவர்களே.

மாணவர்கள்:

“எங்களிடம் கேள்விகள் இருக்கின்றன, ஐயா… ஆனால் கேட்கத் தயக்கமாக இருக்கிறது.”

ஆசிரியர்:

உங்களுக்கு என்ன ஆயிற்று? நான் இருக்கிறேனே—உங்கள் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்ல! எனக்கும் குடும்பப் பந்தம் உண்டு; அது வைரங்களின் உறுதியான உடன்படிக்கைப் பந்தத்தைப் போன்றது! ♦️ ஹா… ஹா… ஹா!

😀😀😀😀

மாணவர்கள்:

“ஓ! அப்படியானால், குடும்ப மரத்தின் வரலாற்றையும் அதன் கிளைகளையும் ஏற்கனவே கற்றுக்கொண்டுவிட்டீர்களா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக! அது திரு. தம்பொன்னாவால் தமிழில் கையால் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், என்னால் அதை புரிந்துகொண்டு உங்களிடம் அந்தக் கதையைச் சொல்ல முடிகிறது.

ரேணுகா:

“ஆனால், ஐயா… எங்கள் கொள்ளுத்தாத்தா கூறியதை கேட்பது மிகவும் வேதனையாக இருக்கிறது.”

ஆசிரியர்:

என்னவாக இருக்கும் என்று நான் ஆச்சரியப்படுகிறேன், ரேணுகா?

ரேணுகா:

“இளவரசி தெய்வானை… மிகவும் துரதிர்ஷ்டசாலியாக இருந்தாரல்லவா?”

ஆசிரியர்:

என்ன சொன்னாய்?

ரேணுகா:

“அ…அவர் தன்னுடைய அன்பான கணவரையும் இனிய சிறு குழந்தைகளையும் வெறும் இருபத்தாறு வயதிலேயே விட்டுப் பிரிய வேண்டியதாகிவிட்டதே?”

மேரி:

“அவர் அழுகிறார், ஐயா!”

ஆசிரியர்:

சூஊஊ… நான் பார்க்கிறேன், மேரி. அது உண்மைதான்—ரேணுகா மிகவும் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய, அன்பான பெண்.

இளவரசி மிகவும் கவர்ச்சியானவர், அமைதியானவர், கனிவானவர், உண்மையானவர், அளவற்ற கொடையுள்ளவர் என்று நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்.

மாணவர்கள்:

“என்ன தவறு நடந்தது, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

உண்மையில், அவர் குடும்பத்தின் குழந்தைகளுக்கே ஒரு முன்மாதிரியாகவும் ஊக்கமாகவும் இருந்தார்.

மாணவர்கள்:

“தயவுசெய்து சற்று விரிவாகச் சொல்ல முடியுமா, ஐயா? 🙏”

ஆசிரியர்:

அதற்கு முன், ரேணுகா, அவருடைய பெயர் என்ன?

ரேணுகா:

“தெய்வானை.”

ஆசிரியர்:

நன்றி. நான் உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளவே கேட்டேன். இப்போது, அவர் தனது குழந்தையைப் பிரசவிப்பதற்காக மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டபோது—

ரேணுகா:

“ஐயா, அது மிகவும் வேதனையாக இருந்தால் நீங்கள் தொடர்ந்து சொல்ல வேண்டாம்.”

ஆசிரியர்:

ஒரு நிமிடம்… எனக்குக் கொஞ்சம் தண்ணீர் கிடைக்குமா?

திரு. மந்திரா:

“இதோ ஐயா. குளிர்ந்த தண்ணீர். 🕉️”

ஆசிரியர்:

நன்றி…

அவர் திடீரென்று மயங்கி கீழே விழுந்தார். நூற்றுக்கணக்கான தங்கக் கிரீடங்கள் 👑 மாணிக்கச் சிவப்பு நிற நதியில் மிதப்பதைப் போல அந்தக் காட்சி தோன்றியது. ஆனால் அதிசயமாக, அவர் தரையை அடையும் முன்பே, அவரது அரசனைப் போன்ற கணவர் தன்னுடைய வலிமையான கரங்களில் அவரைத் தாங்கிக் கொண்டார்.

மீரா:

“அவருடைய கணவர் சதாசிவம்பிள்ளையைத்தானே சொல்கிறீர்கள்?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக. அவர் வலிமையானவரும் வீரமான தோற்றமுடையவருமாக இருந்தார். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, அந்த வலிமையான மனிதர்கூட கண்ணீரில் உடைந்து போனார்.

மாணவர்கள்:

“ஏன் ஐயா? 🙏”

ஆசிரியர்:

அவர் கர்ப்பமாக இருந்தார். அவருடைய இரட்டைக் குழந்தைகள் பிறக்க முடியாமல் இருந்தனர்.

மாணவர்கள்:

“அவசரப்பட வேண்டாம், ஐயா.”

ஆசிரியர்:

ஓ, இறைவா… அவருடைய இரண்டு அழகான சிறு குழந்தைகளும் அழுது கொண்டிருந்தனர்.

மீரா:

“அவர்கள் சிறு குழந்தைகள்—குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்தவர்களா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

ஆம், மீரா. அவர்களுடைய தந்தை எல்லாவற்றையும் பெற்றிருந்த ஒரு அன்பான, வலிமைமிக்க அரசனைப் போலத் தோன்றினார்—ஆனால் அந்தக் கணத்தில், அவர் அனைத்தையும் இழந்துவிட்டவரைப் போலத் தோன்றினார்.

மாணவர்கள்:

“அவருக்காக மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது, ஐயா!”

ஆசிரியர்:

எதிர்பாராத விதமாக, அவளுடைய கவர்ச்சியான கண்கள் அகலத் திறந்தன. தன்னுடைய முப்பத்து மூன்று வயதான மென்மையான கணவரை அன்புடன் பார்த்தாள். அவளுடைய இரண்டு செல்லக் குழந்தைகள் அவருடைய நீண்ட கைகளை இறுகப் பற்றிக் கொண்டிருந்தனர்.

அவள் திடீரென்று நிஜநிலைக்கு விழித்தபோது, தன்னுள் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்த மாணிக்கம் போன்ற தெய்வீக ஒளியைத் தானே இழந்து கொண்டிருப்பதைப் போல உணர்ந்தாள்.

ஒரு மாணவர்:

“ஆத்மன், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

சரியாகச் சொன்னாய்—பரமாத்மனும் கூட, குழந்தைகளே.

மாணவர்கள்:

“அவருடைய குழந்தைகள் எப்படி இருந்தார்கள், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

அவர்கள் பயத்துடனும் பரிவுடனும் தங்கள் பெற்றோரை கவலையுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

மாணவர்கள்:

“மிகவும் பரிதாபமாக இருக்கிறது, ஐயா!”

ஆசிரியர்:

இறுதியில், அந்த ராணியின் அற்புதமான முகம் தனது முந்தைய தெய்வீக ஒளியையும் அழகையும் இழக்கத் தொடங்கியது.

சாம்:

“அது எப்படி அவர்களுக்குத் தெரிந்தது, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

சில நேரங்களில் முகமே கதையைச் சொல்லிவிடுகிறது, சாம். முகத்தின் ஒளியும் உணர்ச்சியும் மங்கத் தொடங்கிய அந்தத் தருணத்திலேயே, ஏதோ மிகவும் மோசமானது நடக்கிறது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தார்கள்.

மாணவர்கள்:

“எங்களுக்குப் புரிந்துவிட்டது. அது உண்மையிலேயே அவர் பிரிவின் தடயமாக இருந்தது.”

ஆசிரியர்:

அப்படித்தான், மாணவர்களே.

அந்த வேதனையான நிகழ்வின் நடுப்பகுதியில், அவள் தன்னுடைய அன்புக் கணவரை நோக்கிப் பார்த்தாள். முப்பத்து மூன்று வயதிலேயே மூன்று குழந்தைகளுடன் தனியாக விட்டுச் செல்ல வேண்டாம் என்று அவர் அவளுடைய பெயரை அழைத்துக் கதறிக்கொண்டிருந்தார்.

சதாசிவம்பிள்ளை:

“தெய்வானை…”

அவளைத் தங்களுடன் இருக்குமாறு அந்த அரசனைப் போன்ற கணவன் கெஞ்சிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த செவிலியரும் கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளுடைய அழகிய கண்கள் தன்னுடைய கணவரிடம் மௌனமாக ஏதோ சொல்ல முயன்றன.

இரட்டைக் குழந்தைகளின் பிரசவம் தாங்க முடியாத வலியாகவும், வேதனையாகவும், கொடுமையாகவும் மாறியிருந்ததால் மருத்துவராலும் அதிகம் செய்ய முடியவில்லை.

குழந்தைகள் தங்கள் தாயைத் தழுவிக்கொண்டு அழுதுகொண்டிருந்ததை அறிந்ததும், அந்த மருத்துவமனை முழுவதும் கண்ணீரால் நிரம்பியது.

மேரி:

“இங்கே நிறுத்தலாமா, ஐயா? 🛑”

ஆசிரியர்:

ஆம், குழந்தைகளே. இன்றைக்கு இங்கே நிறுத்துவோம்.

மற்றொரு நாளில் இதைத் தொடர்ந்து பார்ப்போம்.

மாணவர்கள்:

“நன்றி, ஐயா.”

ஆசிரியர்:

அனைவரும் கவனமாக இருங்கள்.

ஹரே கிருஷ்ணா! 🙏🪔🌸

 L’Arbre Généalogique Fascinant — Une Leçon qui Touche le Cœur

Professeur :

Bonjour à toutes et à tous ! Bon après-midi ! 🌞

Comment se passe votre journée aujourd’hui ?

Les élèves :

« Eh bien, monsieur, puisque le week-end approche, nous sommes très enthousiastes et impatients d’en apprendre davantage grâce au célèbre Arbre Généalogique ! 🌳 »

Professeur :

Oh ! Vous parlez du fascinant Arbre Généalogique, Renuka ?

Renuka :

« Certainement, monsieur ! »

Professeur :

Avant de commencer, si vous avez des questions ou des interrogations, n’hésitez surtout pas à les poser, les enfants.

Les élèves :

« Nous en avons, monsieur, mais nous hésitons un peu. »

Professeur :

Qu’est-ce qui vous arrive ? Je suis là pour vous répondre ! Moi aussi, j’ai un lien familial—solide comme le lien d’une alliance de diamants ! ♦️ Ha… ha… ha !

😀😀😀😀

Les élèves :

« Oh ! Vous avez donc déjà appris l’histoire de l’arbre et de ses branches, monsieur ? »

Professeur :

Absolument ! Même si cette histoire a été écrite à la main en tamoul par Monsieur Thamponna, je suis tout de même capable de la comprendre et de vous la raconter.

Renuka :

« Pourtant, monsieur… c’est douloureux d’entendre ce que notre arrière-grand-père nous a raconté. »

Professeur :

Je me demande bien ce que cela peut être, Renuka.

Renuka :

« La princesse Daivanai… elle était vraiment malheureuse, n’est-ce pas ? »

Professeur :

Pardon ?

Renuka :

« Elle… elle a dû quitter son mari au cœur si bon et ses adorables petits enfants alors qu’elle n’avait que vingt-six ans ? »

Mary :

« Elle pleure, monsieur ! »

Professeur :

Chuuuut… je le vois, Mary. C’est vrai—Renuka est une jeune fille tellement sensible et affectueuse.

Nous avons entendu dire que la princesse était exceptionnellement charmante, calme, douce, sincère et d’une générosité extraordinaire.

Les élèves :

« Que s’est-il passé, monsieur ? »

Professeur :

En réalité, elle était devenue une véritable source d’inspiration pour les enfants de la famille.

Les élèves :

« Pourriez-vous nous expliquer davantage, monsieur ? 🙏 »

Professeur :

Au fait, Renuka, quel était son nom ?

Renuka :

« Daivanai. »

Professeur :

Merci. Je voulais simplement m’en assurer. Alors, lorsqu’elle fut admise à l’hôpital pour donner naissance à son enfant—

Renuka :

« Monsieur, vous n’êtes pas obligé de continuer si c’est trop douloureux à entendre. »

Professeur :

Une minute… Pourrais-je avoir un peu d’eau ?

Monsieur Mantra :

« La voici, monsieur. De l’eau fraîche. 🕉️ »

Professeur :

Merci…

Elle s’évanouit soudainement et s’effondra, comme si des centaines de couronnes d’or 👑 flottaient sur une rivière couleur rubis. Mais, chose extraordinaire, avant qu’elle n’atteigne le sol, son mari, tel un roi, la rattrapa dans la force de ses bras.

Meera :

« Vous voulez dire son mari, Sathasivampillai ? »

Professeur :

Absolument. C’était un homme fort, à l’allure courageuse. Mais malheureusement, même cet homme si puissant s’effondra en larmes.

Les élèves :

« Pourquoi, monsieur ? 🙏 »

Professeur :

Elle était enceinte et ses deux jumeaux ne pouvaient pas venir au monde.

Les élèves :

« Prenez votre temps, monsieur. »

Professeur :

Oh, mon Dieu… ses deux beaux petits enfants pleuraient.

Meera :

« Vous voulez dire qu’ils étaient encore tout petits, comme des bambins ? »

Professeur :

Exactement, Meera. Leur père ressemblait à un roi bienveillant qui semblait tout posséder—mais à cet instant, il paraissait avoir tout perdu.

Les élèves :

« Nous sommes tellement désolés pour lui, monsieur ! »

Professeur :

Soudain, ses yeux enchanteurs s’ouvrirent grands. Elle regarda tendrement son mari, cet homme doux de trente-trois ans, tandis que ses deux jeunes enfants chéris tenaient fermement ses longues mains.

Lorsqu’elle reprit soudainement conscience de la réalité, elle eut l’impression de perdre littéralement le rayonnement rubis de sa présence divine.

Un élève :

« L’Atman, monsieur ? »

Professeur :

C’est exact—et le Paramatman également, mes enfants.

Les élèves :

« Et ses enfants, monsieur ? »

Professeur :

Ils observaient leurs parents avec inquiétude, remplis d’empathie et de peur.

Les élèves :

« C’est tellement pathétique, monsieur ! »

Professeur :

Finalement, le visage autrefois magnifique de la reine semblait perdre toute sa grâce et son éclat.

Sam :

« Comment l’ont-ils compris, monsieur ? »

Professeur :

Parfois, le visage raconte lui-même toute l’histoire, Sam. Lorsque son expression et son rayonnement commencèrent à disparaître, ils comprirent que quelque chose de terrible était en train de se produire.

Les élèves :

« Nous avons compris. C’était effectivement le signe de son départ. »

Professeur :

C’est bien cela, les enfants.

Au milieu de cette terrible épreuve, elle regarda son époux bien-aimé, qui l’appelait désespérément par son nom et la suppliait de ne pas le laisser seul avec leurs trois enfants alors qu’il n’avait que trente-trois ans.

Sathasivampillai :

« Daivanai… »

L’infirmière pleurait elle aussi en regardant cet époux, semblable à un roi, supplier désespérément sa bien-aimée de rester auprès d’eux.

Ses yeux élégants semblaient adresser silencieusement un dernier message à son mari.

Le médecin ne pouvait presque rien faire. L’accouchement des jumeaux était devenu une épreuve d’une douleur insupportable, atroce et intolérable.

Tout le service fut bouleversé lorsque les patients entendirent les enfants serrer leur mère dans leurs bras en pleurant.

Mary :

« Monsieur, devrions-nous nous arrêter ici ? 🛑 »

Professeur :

Oui, les enfants. Arrêtons-nous ici pour aujourd’hui.

Nous continuerons cette histoire une autre fois.

Les élèves :

« Merci, monsieur. »

Professeur :

Prenez bien soin de vous, tout le monde.

Hare Krishna ! 🙏🪔🌸