Episode 224

🌳 The Famous Family Tree

Karma, Love, Separation and Family Responsibility

“Good morning, Mr Mantra! 🕉️🌅”

Teacher:

Good morning, everyone!

Renuka:

“Why do the people we love eventually leave us?”

Teacher:

What an attractive and profound question!

From a practical point of view, although we may deeply love one another, we cannot always remain together forever.

Renuka:

“Why, sir?”

Teacher:

Because each person has their own unique karma.

Students:

“Ohhhh!”

Meera:

“How, then, do two hearts come together?”

Teacher:

I wonder why you think you already have the answer, Renuka?

Renuka:

“As an efficient student of the Universal University, sir! Ha…ha…”

Teacher:

Brilliant!

When the karmas of two people correspond, circumstances may naturally bring them together. They meet, unite with delight, and establish a relationship.

Renuka:

“Why, sir?”

Teacher:

Perhaps to accomplish something together, Renuka.

Durga:

“Ohhhh! At a particular geographical location, where they experience their individual karmas together?”

Teacher:

Definitely, Durga, definitely.

And eventually, when their karmic circumstances have been fulfilled, they may become separated again.

Meera:

“Do they meet again somewhere in the cycle of birth?”

Teacher:

Ha…ha… I’m rather proud to hear such a profound question from you, Meera!

Meera:

“Please reveal the answer, sir. 🙏”

Teacher:

It is possible—but probably they may never meet again.

Students:

“Oh goodness! That is a very profound lesson about life, sir!”

Sam:

“Even when we become separated from our near and dear ones, sir?”

Teacher:

That is correct, Sam.

Sam:

“Your voice has changed, sir. Are you all right?”

Teacher:

I can manage. Of course, I’m not feeling very well today.

Sarah:

“By the way, what happened to Mr Sellaiyapillai?”

Teacher:

Oh, you mean the father of Mr Sathasivampillai?

Sarah:

“Exactly—the one who married at quite a young age.”

Teacher:

Apparently, he became deeply worried about being separated from his family because of his struggle with alcohol.

Sarah:

“You’re right, sir. You know I often enjoy the flashbacks!”

Teacher:

Yes, Sarah. It is a very good expression of your enthusiasm. Please keep it up!

Durga:

“What happened? Could nobody convince him to overcome his alcohol addiction, sir?”

Teacher:

That’s right. He was in a very pitiful and difficult situation, which affected the whole family, dear Durga.

Durga:

“Oh dear! Was it all because of his wrong attachments?”

Teacher:

Well said, Durga. Well done!

Wrong association can sometimes change the direction of a person’s life and take them away from their human responsibilities and higher duties.

Peter:

“Is dedication to responsibility eventually a path towards the development of devotion, sir?”

Teacher:

I appreciate that, Peter.

Family commitment can become a training ground for personal growth, responsibility and spiritual enlightenment.

Peter:

“You mean devotion, which is the very purpose of human life?”

Teacher:

Amazing! You are becoming an efficient student.

To overcome tragedy, one needs sufficient understanding of both the inner self and the outer circumstances of life.

Meera:

“Was he left completely alone, sir?”

Teacher:

Not really. But he was left free to associate with friends who introduced him to alcoholism.

Student:

“But that’s not Hinduism!”

Teacher:

No—it is socialism! Ha…ha…

Students:

“Sir, we had better stop there because you keep coughing!”

Teacher:

You’re right.

Eventually, Mr Sellaiyapillai passed away at the age of fifty-six, children.

Students:

“Ohhhh dear! What happened to his son, Mr Sathasivampillai—the father of Thamponna’s famous father?”

Teacher:

He was overcome with great grief.

He had the responsibility of bringing up not only his three children—Kanmaniyamal, Kunaretnam and Navaratnam—but also another precious member of the family.

Students:

“We don’t quite understand, sir!”

Teacher:

It is another beautiful branch of the family tree, children.

Students:

“What was it?”

Teacher:

Mr Sathasivampillai had also adopted another amazingly affectionate gem. 💎

Students:

“What was wrong with him?”

Teacher:

Nothing was wrong with him.

Rather, he possessed strong qualities of genuine godly character and generosity.

And the adopted son was not a stranger at all. He was deeply connected to the family.

Seevaretnam was one of the uncles on his father’s side.

Meera:

“His elder son was the Senior Judge in the Jaffna Peninsula?”

Teacher:

Exactly, Meera.

Sarah:

“What was his name?”

Teacher:

Sivasupramaniyam.

Sarah:

“And what did you call the adopted son?”

Teacher:

We called him Seeniperiyappah.

“Could you share a picture of him please 🙏 ?”

Already done 👍 students.

He was gentle, fair-minded, faithful and soft-hearted.

Sarah:

“What was his family name again?”

Teacher:

Mr Seevaretnam.

Sam:

“Nevertheless, he also had great responsibilities as a father and as a member of his own family.”

Teacher:

That is true.

But remember, charity does not always mean helping society at large.

Sometimes charity begins within our own family.

Sam and Renuka:

“We heard that his adopted son was not only handsome, but also extremely generous towards his adopted siblings.”

Teacher:

That is right.

Renuka:

“Could you tell us why Mr Sathasivampillai was not proposed to another woman?”

Teacher:

Fantastic question!

Because he refused. He remained deeply in love with his own wife.

Sarah:

“We heard that his wife’s sister was the mother of his adopted son!”

Teacher:

Exactly.

And, tragically, she too passed away in hospital while giving birth to her baby boy.

Students:

“That is so unfortunate, sir!”

Teacher:

Indeed.

She died at the very young age of twenty-seven.

Peter:

“Why on earth have we been left to experience such difficult times, sir?”

Teacher:

Wipe your tears, Peter.

Sometimes the family tree carries not only stories of joy, but also stories of separation, sacrifice, responsibility and love.

Let us stop here for today. 🛑

As the saying goes:

“Man proposes, God disposes.”

Meera:

“Did anyone propose a life partner to Mr Sathasivampillai, please? 🙏”

Teacher:

Yes, sweetheart.

But sadly, Mr Sathasivampillai passed away only a few months after the marriage proposal was made.

Students:

“Ohhhh, my goodness! At what age, please? 🙏”

Teacher:

At the age of forty-four, sweethearts. 💕

Teacher:

See you later, everyone.

Students:

“Hare Krishna! 🪔🙏”

🌳 Le célèbre arbre généalogique

Le karma, l’amour, la séparation et les responsabilités familiales

« Bonjour, Monsieur Mantra ! 🕉️🌅 »

Enseignant :

Bonjour à tous !

Renuka :

« Pourquoi les personnes que nous aimons finissent-elles par nous quitter ? »

Enseignant :

Quelle question intéressante et profonde !

D’un point de vue pratique, même si nous nous aimons profondément, nous ne pouvons pas toujours rester ensemble pour toujours.

Renuka :

« Pourquoi, monsieur ? »

Enseignant :

Parce que chaque personne possède son propre karma, qui lui est unique.

Les élèves :

« Ohhhh ! »

Meera :

« Alors, comment deux cœurs parviennent-ils à se retrouver ? »

Enseignant :

Je me demande pourquoi tu penses déjà connaître la réponse, Renuka ?

Renuka :

« Parce que je suis une élève efficace de l’Université Universelle, monsieur ! Ha…ha… »

Enseignant :

Brillant !

Lorsque les karmas de deux personnes correspondent, les circonstances peuvent naturellement les réunir. Elles se rencontrent, s’unissent dans la joie et établissent une relation.

Renuka :

« Pourquoi, monsieur ? »

Enseignant :

Peut-être pour accomplir quelque chose ensemble, Renuka.

Durga :

« Ohhhh ! Dans un lieu géographique particulier, où elles expérimentent ensemble leurs karmas individuels ? »

Enseignant :

Certainement, Durga, certainement.

Et finalement, lorsque leurs circonstances karmiques ont été accomplies, elles peuvent de nouveau être séparées.

Meera :

« Se rencontrent-elles à nouveau quelque part dans le cycle des naissances ? »

Enseignant :

Ha…ha… Je suis assez fier d’entendre une question aussi profonde de ta part, Meera !

Meera :

« Révélez-nous la réponse, monsieur, s’il vous plaît. 🙏 »

Enseignant :

C’est possible… mais il est également possible qu’elles ne se rencontrent probablement jamais plus.

Les élèves :

« Oh mon Dieu ! Quelle leçon de vie profonde, monsieur ! »

Sam :

« Même lorsque nous sommes séparés de ceux qui nous sont chers, monsieur ? »

Enseignant :

C’est exact, Sam.

Sam :

« Votre voix a changé, monsieur. Est-ce que vous allez bien ? »

Enseignant :

Je peux gérer. Bien sûr, je ne me sens pas très bien aujourd’hui.

Sarah :

« Au fait, qu’est-il arrivé à M. Sellaiyapillai ? »

Enseignant :

Oh, tu veux dire le père de M. Sathasivampillai ?

Sarah :

« Exactement, celui qui s’est marié assez jeune. »

Enseignant :

Apparemment, il était profondément inquiet à l’idée d’être séparé de sa famille à cause de son problème d’alcool.

Sarah :

« Vous avez raison, monsieur. Vous savez que j’aime souvent les retours en arrière ! »

Enseignant :

Oui, Sarah. C’est une très belle expression de ton enthousiasme. Continue ainsi !

Durga :

« Que s’est-il passé ? Personne n’a pu le convaincre de surmonter sa dépendance à l’alcool, monsieur ? »

Enseignant :

C’est cela. Il se trouvait dans une situation très triste et difficile, qui affectait toute la famille, chère Durga.

Durga :

« Oh, mon Dieu ! Était-ce à cause de ses mauvais attachements ? »

Enseignant :

Très bien dit, Durga. Bravo !

Une mauvaise compagnie peut parfois changer la direction de la vie d’une personne et l’éloigner de ses responsabilités humaines et de ses devoirs supérieurs.

Peter :

« Est-ce que le dévouement aux responsabilités peut finalement devenir un chemin vers le développement de la dévotion, monsieur ? »

Enseignant :

J’apprécie beaucoup cette réflexion, Peter.

L’engagement familial peut devenir un terrain d’apprentissage pour grandir, assumer ses responsabilités et progresser vers l’éveil spirituel.

Peter :

« Vous voulez dire la dévotion, qui serait le véritable but de la vie humaine ? »

Enseignant :

Magnifique ! Tu deviens un élève très efficace.

Pour surmonter une tragédie, il faut comprendre suffisamment le soi intérieur ainsi que les circonstances extérieures de la vie.

Meera :

« A-t-il été complètement laissé seul, monsieur ? »

Enseignant :

Pas vraiment. Mais il était libre de fréquenter des amis qui l’ont entraîné vers l’alcoolisme.

Un élève :

« Mais ce n’est pas l’hindouisme ! »

Enseignant :

Non… c’est le socialisme ! Ha…ha…

Les élèves :

« Monsieur, nous ferions mieux de nous arrêter là, puisque vous n’arrêtez pas de tousser ! »

Enseignant :

Vous avez raison.

Finalement, M. Sellaiyapillai est décédé à l’âge de cinquante-six ans, mes enfants.

Les élèves :

« Ohhhh, pauvre de lui ! Qu’est-il arrivé à son fils, M. Sathasivampillai, le père du célèbre père de Thamponna ? »

Enseignant :

Il était accablé d’un immense chagrin.

Il devait élever non seulement ses trois enfants — Kanmaniyamal, Kunaretnam et Navaratnam — mais aussi un autre membre précieux de la famille.

Les élèves :

« Nous ne comprenons pas très bien, monsieur ! »

Enseignant :

C’est une autre belle branche de l’arbre généalogique, mes enfants.

Les élèves :

« Laquelle ? »

Enseignant :

M. Sathasivampillai avait également adopté un autre joyau incroyablement affectueux. 💎

Sam :

« Monsieur, pourrions-nous voir une photo de Seeniperiyappah, s’il vous plaît ? 🙏📸 »

Enseignant :

Bien sûr, Sam. Ce serait merveilleux de pouvoir mettre un visage sur cette précieuse branche de notre arbre généalogique.

Les élèves :

« Qu’est-ce qui n’allait pas chez lui ? »

Enseignant :

Rien n’allait mal chez lui.

Au contraire, il possédait de grandes qualités de caractère authentiquement noble et une immense générosité.

Et ce fils adoptif n’était pas un étranger. Il était profondément lié à la famille.

Seevaretnam était l’un des oncles du côté paternel.

Meera :

« Son fils aîné était juge principal dans la péninsule de Jaffna ? »

Enseignant :

Exactement, Meera.

Sarah :

« Quel était son nom ? »

Enseignant :

Sivasupramaniyam.

Sarah :

« Et comment appeliez-vous le fils adoptif ? »

Enseignant :

Nous l’appelions Seeniperiyappah.

Il était doux, juste, fidèle et généreux de cœur.

Sarah :

« Quel était encore son nom de famille ? »

Enseignant :

M. Seevaretnam.

Sam :

« Malgré tout, il avait aussi de grandes responsabilités en tant que père et membre de sa propre famille. »

Enseignant :

C’est vrai.

Mais souvenez-vous : la charité ne signifie pas toujours aider la société dans son ensemble.

Parfois, la charité commence au sein même de notre propre famille.

Sam et Renuka :

« Nous avons entendu dire que son fils adoptif n’était pas seulement bel homme, mais qu’il était aussi extrêmement généreux envers ses frères et sœurs adoptifs. »

Enseignant :

C’est exact.

Renuka :

« Pourriez-vous nous dire pourquoi M. Sathasivampillai n’a pas accepté qu’on lui propose une autre femme ? »

Enseignant :

Excellente question !

Parce qu’il a refusé. Il était toujours profondément amoureux de sa propre épouse.

Sarah :

« Nous avons entendu dire que la sœur de son épouse était la mère de son fils adoptif ! »

Enseignant :

Exactement.

Et, tragiquement, elle aussi est décédée à l’hôpital en donnant naissance à son petit garçon.

Les élèves :

« Quelle tragédie, monsieur ! »

Enseignant :

En effet.

Elle est morte à l’âge très jeune de vingt-sept ans.

Peter :

« Pourquoi devons-nous, sur cette terre, traverser de telles périodes si difficiles, monsieur ? »

Enseignant :

Essuie tes larmes, Peter.

Parfois, l’arbre généalogique porte non seulement des histoires de joie, mais aussi des histoires de séparation, de sacrifice, de responsabilité et d’amour.

Arrêtons-nous ici pour aujourd’hui. 🛑

Comme le dit le proverbe :

« L’homme propose, Dieu dispose. »

Meera :

« Est-ce que quelqu’un avait proposé une compagne à M. Sathasivampillai, s’il vous plaît ? 🙏 »

Enseignant :

Oui, ma chère.

Mais malheureusement, M. Sathasivampillai est décédé seulement quelques mois après que la proposition de mariage eut été faite.

Les élèves :

« Ohhhh, mon Dieu ! À quel âge, s’il vous plaît ? 🙏 »

Enseignant :

À l’âge de quarante-quatre ans, mes chers enfants. 💕

Enseignant :

À bientôt, tout le monde.

Les élèves :

« Hare Krishna ! 🪔🙏 »

🌳 புகழ்பெற்ற குடும்ப மரம்

கர்மா, அன்பு, பிரிவு மற்றும் குடும்பப் பொறுப்பு

“காலை வணக்கம், திரு. மந்திரா! 🕉️🌅”

ஆசிரியர்:

அனைவருக்கும் காலை வணக்கம்!

ரேணுகா:

“நாம் நேசிக்கும் மனிதர்கள் இறுதியில் ஏன் நம்மை விட்டுப் பிரிந்து செல்கிறார்கள்?”

ஆசிரியர்:

என்ன ஒரு அழகானதும் ஆழமானதுமான கேள்வி!

நடைமுறை வாழ்க்கையின் பார்வையில் பார்த்தால், நாம் ஒருவரை ஒருவர் ஆழமாக நேசித்தாலும், எப்போதும் ஒரே நபருடன் நிரந்தரமாக இணைந்து வாழ முடியாது.

ரேணுகா:

“ஏன், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

ஏனென்றால் ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவருக்கே உரித்தான தனித்துவமான கர்மா உள்ளது.

மாணவர்கள்:

“ஓஹ்ஹ்ஹ்!”

மீரா:

“அப்படியானால், இரண்டு இதயங்கள் எவ்வாறு மீண்டும் ஒன்றிணைகின்றன?”

ஆசிரியர்:

ரேணுகா, அதற்கான பதில் உனக்குத் தெரியும் என்று ஏன் நினைக்கிறாய் என்று நான் ஆச்சரியப்படுகிறேன்!

ரேணுகா:

“நான் உலகப் பல்கலைக்கழகத்தின் திறமையான மாணவி என்பதால்தான், ஐயா! ஹா…ஹா…”

ஆசிரியர்:

அற்புதம்!

இரண்டு மனிதர்களின் கர்மாக்கள் ஒன்றுக்கொன்று பொருந்தும்போது, சூழ்நிலைகள் இயல்பாகவே அவர்களை ஒன்றிணைக்கக்கூடும். அவர்கள் சந்திக்கிறார்கள், மகிழ்ச்சியுடன் ஒன்றிணைகிறார்கள், பின்னர் ஒரு உறவை உருவாக்குகிறார்கள்.

ரேணுகா:

“ஏன், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

ஒருவேளை அவர்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஏதாவது ஒரு பணியை நிறைவேற்றுவதற்காக இருக்கலாம், ரேணுகா.

துர்கா:

“ஓஹ்ஹ்ஹ்! ஒரு குறிப்பிட்ட புவியியல் இடத்தில், இருவரும் தங்களுடைய தனிப்பட்ட கர்மாக்களை ஒன்றாக அனுபவிப்பதற்காகவா?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, துர்கா, நிச்சயமாக.

இறுதியில், அவர்களுடைய கர்மச் சூழ்நிலைகள் நிறைவு பெற்றதும், அவர்கள் மீண்டும் பிரிய நேரிடலாம்.

மீரா:

“பிறவிச் சுழற்சியில் அவர்கள் மீண்டும் எங்காவது சந்திப்பார்களா?”

ஆசிரியர்:

ஹா…ஹா… இவ்வளவு ஆழமான கேள்வியை உன்னிடமிருந்து கேட்பதில் எனக்கு மிகவும் பெருமையாக இருக்கிறது, மீரா!

மீரா:

“தயவுசெய்து பதிலைச் சொல்லுங்கள், ஐயா. 🙏”

ஆசிரியர்:

அது சாத்தியமாக இருக்கலாம்… ஆனால் அவர்கள் மீண்டும் ஒருபோதும் சந்திக்காமல் போகவும் வாய்ப்புள்ளது.

மாணவர்கள்:

“ஓ கடவுளே! வாழ்க்கையைப் பற்றிய எவ்வளவு ஆழமான பாடம், ஐயா!”

சாம்:

“நமக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களிடமிருந்தும் நாம் பிரிந்து செல்ல வேண்டியிருந்தாலும், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

அது சரிதான், சாம்.

சாம்:

“உங்களுடைய குரல் மாறியிருக்கிறது, ஐயா. நீங்கள் நலமாக இருக்கிறீர்களா?”

ஆசிரியர்:

என்னால் சமாளிக்க முடியும். இன்று எனக்கு உடல்நிலை அவ்வளவு நன்றாக இல்லை.

சாரா:

“அப்படியென்றால், திரு. செல்லையாப்பிள்ளைக்கு என்ன நடந்தது?”

ஆசிரியர்:

ஓ, நீ சொல்வது திரு. சதாசிவம்பிள்ளையின் தந்தையைத்தானே?

சாரா:

“ஆமாம். இளம் வயதிலேயே திருமணம் செய்துகொண்டவர்.”

ஆசிரியர்:

அவருடைய மதுப் பழக்கத்தின் காரணமாக, தனது குடும்பத்திலிருந்து பிரிந்து விடுவோமோ என்ற கவலை அவரை மிகவும் பாதித்ததாகத் தெரிகிறது.

சாரா:

“நீங்கள் சொல்வது சரிதான், ஐயா. எனக்கு இந்தப் பின்னோக்கிப் பார்ப்பது—flashback—மிகவும் பிடிக்கும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்!”

ஆசிரியர்:

ஆம், சாரா. அது உன்னுடைய ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்தும் மிகச் சிறந்த வெளிப்பாடு. தொடர்ந்து இப்படியே இரு!

துர்கா:

“என்ன நடந்தது? அவருடைய மதுப்பழக்கத்திலிருந்து அவரை வெளியே கொண்டு வர யாராலும் முடியவில்லையா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

அதுதான். அவர் மிகவும் பரிதாபமானதும் கடினமானதுமான நிலையில் இருந்தார். அது முழுக் குடும்பத்தையும் பாதித்தது, திறமையான மாணவி துர்கா.

துர்கா:

“ஓ, பாவம்! அவருடைய தவறான பற்றுதல்கள்தானே இதற்குக் காரணம்?”

ஆசிரியர்:

நன்றாகச் சொன்னாய், துர்கா. மிக நன்றாக!

தவறான சேர்க்கை அல்லது தவறான நட்பு ஒருவருடைய வாழ்க்கையின் திசையையே மாற்றிவிடலாம்; அவரை மனிதப் பொறுப்புகளிலிருந்தும் உயர்ந்த கடமைகளிலிருந்தும் விலக்கிவிடலாம்.

பீட்டர்:

“பொறுப்பில் அர்ப்பணிப்புடன் இருப்பது இறுதியில் பக்தியின் வளர்ச்சிக்கான ஒரு பாதையாக மாறுமா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

அந்த எண்ணத்தை நான் பாராட்டுகிறேன், பீட்டர்.

குடும்பப் பொறுப்பு என்பது தனிப்பட்ட வளர்ச்சி, பொறுப்புணர்வு மற்றும் ஆன்மீக ஞானத்தை வளர்த்துக்கொள்ளும் ஒரு பயிற்சிக் களமாக இருக்கலாம்.

பீட்டர்:

“அதாவது, மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கமான பக்தியைச் சொல்கிறீர்களா?”

ஆசிரியர்:

அற்புதம்! நீ ஒரு திறமையான மாணவனாக வளர்ந்து வருகிறாய்.

ஒரு துயரத்தை வெல்ல, உள்ளார்ந்த ஆன்மாவையும் வெளிப்புற வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகளையும் போதுமான அளவு புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மீரா:

“அவர் முற்றிலும் தனியாக விடப்பட்டாரா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

முழுமையாக அல்ல. ஆனால் மதுவுக்கு அவரை இட்டுச் சென்ற நண்பர்களுடன் பழகுவதற்கு அவர் சுதந்திரமாக விடப்பட்டார்.

ஒரு மாணவர்:

“ஆனால் அது இந்து மதம் அல்ல!”

ஆசிரியர்:

இல்லை… அது சோஷலிசம்! ஹா…ஹா…

மாணவர்கள்:

“ஐயா, நீங்கள் தொடர்ந்து இருமிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். நாம் இங்கே நிறுத்துவது நல்லது!”

ஆசிரியர்:

நீங்கள் சொல்வது சரி.

இறுதியில், திரு. செல்லையாப்பிள்ளை தனது ஐம்பத்தாறு வயதில் காலமானார், குழந்தைகளே.

மாணவர்கள்:

“ஓஹ்ஹ்ஹ் பாவம்! அவருடைய மகன் திரு. சதாசிவம்பிள்ளைக்கு என்ன நடந்தது? தாம்பொன்னாவின் புகழ்பெற்ற தந்தையின் தந்தையைத்தானே சொல்கிறீர்கள்?”

ஆசிரியர்:

அவர் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தார்.

அவர் தனது மூன்று பிள்ளைகளான கனகமணியம்மாள், குணரெத்தினம் மற்றும் நவரத்தினம் ஆகியோரை மட்டுமல்லாமல், குடும்பத்தின் இன்னொரு அன்பான உறுப்பினரையும் வளர்க்க வேண்டிய பொறுப்பு அவருக்கு இருந்தது.

மாணவர்கள்:

“எங்களுக்கு சரியாகப் புரியவில்லை, ஐயா!”

ஆசிரியர்:

அது குடும்ப மரத்தின் இன்னொரு அழகான கிளை, குழந்தைகளே.

மாணவர்கள்:

“அது என்ன?”

ஆசிரியர்:

திரு. சதாசிவம்பிள்ளை மிகவும் அன்பான இன்னொரு அரிய ரத்தினத்தையும் 💎 தத்தெடுத்திருந்தார்.

சாம்:

“ஐயா, Seeniperiyappah அவர்களின் ஒரு புகைப்படத்தை எங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள முடியுமா, தயவுசெய்து? 🙏📸”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, சாம். குடும்ப மரத்தின் இந்த அருமையான கிளைக்கு ஒரு முகத்தைக் காண்பது மிகவும் அழகாக இருக்கும்.

மாணவர்கள்:

“அவரிடம் என்ன தவறு இருந்தது, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

அவரிடம் எந்தத் தவறும் இல்லை.

மாறாக, அவர் உண்மையான தெய்வீகமான நல்ல பண்புகளையும் அளவற்ற தாராள மனதையும் கொண்டிருந்தார்.

மேலும், அந்தத் தத்தெடுக்கப்பட்ட மகன் அந்நியர் அல்ல. அவர் குடும்பத்துடன் ஆழமாகத் தொடர்புடையவராக இருந்தார்.

சீவரெத்தினம் அவருடைய தந்தை வழி மாமாக்களில் ஒருவராக இருந்தார்.

மீரா:

“அவருடைய மூத்த மகன் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் மூத்த நீதிபதியாக இருந்தாரா?”

ஆசிரியர்:

அப்படித்தான், மீரா.

சாரா:

“அவருடைய பெயர் என்ன?”

ஆசிரியர்:

சிவசுப்பிரமணியம்.

சாரா:

“அந்தத் தத்தெடுக்கப்பட்ட மகனை நீங்கள் எப்படி அழைத்தீர்கள்?”

ஆசிரியர்:

நாங்கள் அவரை சீனிப்பெரியப்பா என்று அழைத்தோம்.

அவர் மிகவும் மென்மையானவர், நேர்மையானவர், விசுவாசமானவர், அன்பான உள்ளம் கொண்டவர்.

சாரா:

“அவருடைய குடும்பப் பெயர் என்ன என்று மீண்டும் சொல்லுங்கள்?”

ஆசிரியர்:

திரு. சீவரெத்தினம்.

சாம்:

“அவரும் ஒரு தந்தையாகவும், தனது சொந்த குடும்பத்தின் உறுப்பினராகவும் மிகப் பெரிய பொறுப்புகளை ஏற்றிருந்தார் அல்லவா?”

ஆசிரியர்:

அது உண்மை.

ஆனால் நினைவில் கொள்ளுங்கள்: தர்மம் அல்லது தொண்டு என்பது எப்போதும் முழு சமூகத்திற்கும் உதவுவதாக மட்டுமே பொருள்படாது.

சில நேரங்களில் தொண்டு நமது சொந்த குடும்பத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது.

சாம் மற்றும் ரேணுகா:

“அவருடைய தத்தெடுக்கப்பட்ட மகன் அழகானவர் மட்டுமல்லாமல், தத்தெடுத்த சகோதர சகோதரிகளிடமும் எதிர்காலத்தில் மிகவும் மிகவும் தாராளமாக இருந்தார் என்று கேள்விப்பட்டோம்.”

ஆசிரியர்:

அது உண்மை.

ரேணுகா:

“திரு. சதாசிவம்பிள்ளைக்கு ஏன் வேறு ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்ய முன்மொழியவில்லை என்பதைச் சொல்ல முடியுமா?”

ஆசிரியர்:

அற்புதமான கேள்வி!

அவர் மறுத்துவிட்டார். அவர் தனது சொந்த மனைவியை ஆழமாக நேசித்துக் கொண்டிருந்தார்.

சாரா:

“அவருடைய மனைவியின் சகோதரிதான் அவருடைய தத்தெடுக்கப்பட்ட மகனின் தாய் என்று நாங்கள் கேள்விப்பட்டோம்!”

ஆசிரியர்:

அப்படித்தான்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவரும் தனது ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும் போது மருத்துவமனையில் உயிரிழந்தார்.

மாணவர்கள்:

“எவ்வளவு துரதிர்ஷ்டமான சம்பவம், ஐயா!”

ஆசிரியர்:

ஆம்.

அவர் வெறும் இருபத்தேழு வயதிலேயே உயிரிழந்தார்.

பீட்டர்:

“ஏன் நாம் இப்படிப்பட்ட மிகவும் கடினமான காலங்களை அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கிறது, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

உன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொள், பீட்டர்.

சில நேரங்களில் குடும்ப மரம் மகிழ்ச்சியின் கதைகளை மட்டும் சுமப்பதில்லை; பிரிவு, தியாகம், பொறுப்பு மற்றும் அன்பின் கதைகளையும் சுமக்கிறது.

இன்றைக்கு இங்கே நிறுத்துவோம். 🛑

ஒரு பழமொழி சொல்வதுபோல்:

“மனிதன் திட்டமிடுகிறான்; இறைவன் தீர்மானிக்கிறார்.”

மீரா:

“திரு. சதாசிவம்பிள்ளைக்கு யாராவது வாழ்க்கைத் துணையைத் திருமணம் செய்ய முன்மொழிந்தார்களா, தயவுசெய்து? 🙏”

ஆசிரியர்:

ஆம், அன்பே.

ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, திருமண முன்மொழிவு செய்யப்பட்ட சில மாதங்களிலேயே திரு. சதாசிவம்பிள்ளை காலமானார்.

மாணவர்கள்:

“ஓஹ்ஹ்ஹ், கடவுளே! எந்த வயதில், தயவுசெய்து? 🙏”

ஆசிரியர்:

நாற்பத்து நான்கு வயதில், அன்பான குழந்தைகளே. 💕

ஆசிரியர்:

அனைவரையும் பின்னர் சந்திப்போம்.

மாணவர்கள்:

“ஹரே கிருஷ்ணா! 🪔🙏”