Episode 221

The Fabulous Family Tree

The Sacred Seed — Mr. Velupillai

Teacher:

Good morning, everyone! 🌅

How are you all doing today?

Students:

“We are very well, sir! We would just love to know much more about Mr. Velupillai. He was truly a hardworking and handsome man.”

Teacher:

Thank you, Renuka.

Renuka:

“That is true, sir. He was one of the strongest foundations of our family tree.”

Teacher:

Certainly, Sarah. I thought perhaps you were beginning to get bored of hearing about the family tree!

Students:

“No, sir! From the very beginning, we knew there had to be something very important here—something significant not only to our family, but also to society.”

Student:

“Could we revise some of it, sir? Our parents suggested the same thing to us.”

Teacher:

I wonder why they are so interested in it, Meera?

Meera:

“It is because of what happened in the last episode at the hospital, sir. That wealthy family lost three precious lives—the mother and the twins. 👯 Oh my goodness! At only thirty-three years of age, it is almost impossible to imagine such a tragedy, sir!”

Peter:

“Because, as our Guru Baba taught us, a human being is a sacred seed.”

Teacher:

Well done, Peter! 👏

You always support your ideas with quotations and evidence, like an intelligent student. Please continue!

Peter:

“We can take Mr. Velupillai as an example of this sacred seed. He was planted in the soil of life, sprouted like a sacred young tree, grew into a majestic tree, and eventually fulfilled his divine destiny by offering society fragrant flowers 🌺🌹🌺 and wonderful fruits.

As our Guru Baba also taught us:

‘Do something for society according to your ability.’”

Students:

👏👏👏👏

Teacher:

Very well said, Peter!

Mr. Velupillai was born into a wealthy and respected family. From childhood, through adolescence and youth, and into maturity, his life continued to grow and flourish.

When he reached the full measure of his abilities, he honoured the blessings he had received by giving something back to society.

Peter:

“He was almost like someone born with a silver spoon in his mouth, sir—privileged from childhood. But the true value of his life did not simply lie in what he inherited. It lay in what he did with those blessings.”

Teacher:

Magnificent, Peter. Absolutely magnificent!

The true flowers and fruits of a human life are good thoughts, good deeds, wisdom and service. Mr. Velupillai had also studied the Vedas, which enriched his understanding of life and duty.

Student:

“Could we revise a little more, sir?”

Teacher:

Of course! I am delighted to hear that.

Let me remind you once again: we are travelling almost two hundred years back into the past.

Are you ready to travel through time?

Students:

“Wonderful! 👌”

Teacher:

Mr. Velupillai was born in 1834.

Student:

“Whose birthday was it, sir?”

Teacher:

Mr. Velupillai’s.

Student:

“Where was he born?”

Teacher:

In Vaddukkoddai.

As we have already learned, he belonged to an aristocratic and extremely wealthy family. His father was a great landowner who possessed a vast amount of property.

Durga:

“His parents lived between 1780 and 1859, sir?”

Teacher:

Certainly, Durga.

Student:

“Oh, I remember now! He was born in 1824.”

Teacher:

That is an interesting point to revise, children. We must make sure that the dates in our family tree remain consistent.

Peter:

“And he got married…? The family had a daughter in 1859. Am I right?”

Teacher:

One hundred percent, Peter!

Student:

“Her name was Nakamuthupillai.”

Teacher:

Exactly.

Miss Nakamuthupillai married in 1891, at the age of 32.

Student:

“Who was her husband?”

Teacher:

His name was Sellaiyapillai, the son of a wealthy man named Sapapathipillai.

Students:

“Where did they live?”

Teacher:

They lived in Kandarmadam, children.

Student:

“When did this happen, sir?”

Teacher:

Around 1892.

Students:

“We understand! They had one only son called Sathasivampillai. We are truly sorry for him, sir. We remember seeing him at the hospital, in tears.” 🙏🙏🙏

Teacher:

Yes, children. His story touches us deeply.

Sathasivampillai was the heir to the properties passed down by his grandparents, Mr. and Mrs. Velupillai.

Student:

“Really? He certainly deserved our sympathy. He seemed to be a dignified, gentle and respectable man.”

Teacher:

You are absolutely right, Christina.

Student:

“Where was most of their property located, sir?”

Teacher:

Mainly in Jaffna.

There were vast areas of land, numerous houses, successful businesses and great wealth.

At that time, children, even the value of gold was very different from what it is today. We are discovering a completely different economic world.

Renuka:

“We heard that his dream house was built in 1876.”

Teacher:

Certainly, Renuka. His particular home was built in Kandarmadam.

Meera:

“Does it still exist, sir?”

Teacher:

Yes, indeed!

What a wonderful question, Meera. 🌳

That house carries something far more precious than bricks and walls: it preserves the memory of the family tree through six generations.

And that is why, children, we continue to learn.

A family tree is not simply a list of names and dates.

It is the story of people, values, struggles, wisdom, achievements, love and service, passed from one generation to another.

A sacred seed becomes a young tree…

A young tree becomes a great tree…

And a great tree offers others shelter, flowers and fruit. 🌺🌳🍎

Students:

“Wow, sir! Now we understand why the family tree is so important!”

Teacher:

Exactly, children.

What we inherit is a blessing; what we give to society is our true legacy. 🙏🪔

🌳 L’arbre généalogique fabuleux

La graine sacrée — M. Velupillai

Enseignant :

Bonjour à tous ! 🌅

Comment allez-vous aujourd’hui ?

Élèves :

« Nous allons très bien, monsieur ! Nous aimerions seulement en savoir beaucoup plus sur M. Velupillai. C’était vraiment un homme travailleur et bel homme. »

Enseignant :

Je vous remercie, Renuka.

Renuka :

« C’est vrai, monsieur. Il était l’un des fondements les plus solides de notre arbre généalogique. »

Enseignant :

Certainement, Sarah. Je pensais que vous commenciez peut-être à vous ennuyer d’entendre parler de l’arbre généalogique !

Élèves :

« Non, monsieur ! Dès le début, nous savions qu’il devait y avoir quelque chose de très important ici—quelque chose de significatif non seulement pour notre famille, mais aussi pour la société. »

Élève :

« Pourrions-nous en réviser une partie, monsieur ? Nos parents nous ont suggéré la même chose. »

Enseignant :

Je me demande pourquoi ils s’y intéressent tellement, Meera ?

Meera :

« C’est à cause de ce qui s’est passé dans le dernier épisode à l’hôpital, monsieur. Cette famille riche a perdu trois êtres précieux—la mère et les jumeaux. 👯 Oh mon Dieu ! À seulement trente-trois ans, il est presque impossible d’imaginer une telle tragédie, monsieur ! »

Peter :

« Parce que, comme notre Guru Baba nous l’a enseigné, l’être humain est une graine sacrée. »

Enseignant :

Bravo, Peter ! 👏

Tu soutiens toujours tes idées par des citations et des preuves, comme un élève intelligent. Continue, s’il te plaît !

Peter :

« Nous pouvons prendre M. Velupillai comme exemple de cette graine sacrée. Il a été planté dans le sol de la vie, a germé comme un jeune arbre sacré, est devenu un arbre majestueux et a finalement accompli sa destinée divine en offrant à la société des fleurs parfumées 🌺🌹🌺 et de merveilleux fruits.

Comme notre Guru Baba nous l’a également enseigné :

“Faites quelque chose pour la société selon vos capacités.” »

Élèves :

👏👏👏👏

Enseignant :

Très bien dit, Peter !

M. Velupillai est né dans une famille riche et respectée. Depuis son enfance, à travers l’adolescence et la jeunesse, jusqu’à l’âge mûr, sa vie n’a cessé de grandir et de mûrir.

Lorsqu’il a atteint la pleine mesure de ses capacités, il a honoré les bénédictions qu’il avait reçues en redonnant quelque chose à la société.

Peter :

« Il était presque comme quelqu’un né avec une cuillère en argent dans une famille riche, monsieur—favorisé dès son enfance. Mais la véritable valeur de sa vie ne résidait pas simplement dans ce qu’il avait hérité. Elle résidait dans ce qu’il avait fait de ces bénédictions. »

Enseignant :

Magnifique, Peter. Absolument magnifique !

Les véritables fleurs et les véritables fruits d’une vie humaine sont les bonnes pensées, les bonnes actions, la sagesse et le service. M. Velupillai avait également étudié les Védas, ce qui a enrichi sa compréhension de la vie et du devoir.

Élève :

« Pourrions-nous encore réviser un peu, monsieur ? »

Enseignant :

Bien sûr ! Je suis ravi de l’entendre.

Permettez-moi de vous le rappeler une fois encore : nous remontons presque deux cents ans dans le passé.

Êtes-vous prêts à voyager dans le temps ?

Élèves :

« Super ! 👌 »

Enseignant :

M. Velupillai est né en 1834.

Élève :

« L’anniversaire de qui, monsieur ? »

Enseignant :

Celui de M. Velupillai.

Élève :

« Où est-il né ? »

Enseignant :

À Vaddukkoddai.

Comme nous l’avons déjà appris, il appartenait à une famille aristocratique et extrêmement riche. Son père était un grand propriétaire terrien qui possédait une immense quantité de biens.

Durga :

« Ses parents ont vécu entre 1780 et 1859, monsieur ? »

Enseignant :

Certainement, Durga.

Élève :

« Oh, je me souviens maintenant ! Il est né en 1824. »

Enseignant :

C’est un point intéressant à réviser, les enfants. Nous devons nous assurer que les dates de notre arbre généalogique restent cohérentes.

Peter :

« Et il s’est marié… ? La famille a eu une fille en 1859. Ai-je raison ? »

Enseignant :

À cent pour cent, Peter !

Élève :

« Elle s’appelait Nakamuthupillai. »

Enseignant :

Exactement.

Mademoiselle Nakamuthupillai s’est mariée en 1891, à l’âge de 32 ans.

Élève :

« Qui était son mari ? »

Enseignant :

Il s’appelait Sellaiyapillai, le fils d’un homme riche nommé Sapapathipillai.

Élèves :

« Où vivaient-ils ? »

Enseignant :

Ils vivaient à Kandarmadam, les enfants.

Élève :

« Quand cela s’est-il passé, monsieur ? »

Enseignant :

Vers 1892.

Élèves :

« Nous comprenons ! Ils ont eu un fils unique appelé Sathasivampillai. Nous sommes vraiment désolés pour lui, monsieur. Nous nous souvenons de l’avoir vu à l’hôpital, en larmes. » 🙏🙏🙏

Enseignant :

Oui, les enfants. Son histoire nous touche profondément.

Sathasivampillai était l’héritier des biens transmis par ses grands-parents, M. et Mme Velupillai.

Élève :

« Vraiment ? Il méritait certainement notre sympathie. Il semblait être un homme digne, doux et respectable. »

Enseignant :

Tu as absolument raison, Christina.

Élève :

« Où se trouvait la plus grande partie de leurs biens, monsieur ? »

Enseignant :

Principalement à Jaffna.

Il y avait de vastes étendues de terres, de nombreuses maisons, des entreprises prospères et une grande richesse.

À cette époque, les enfants, même la valeur de l’or était très différente de celle d’aujourd’hui. Nous découvrons un monde économique complètement différent.

Renuka :

« Nous avons entendu dire que sa maison de rêve avait été construite en 1876. »

Enseignant :

Certainement, Renuka. Sa maison particulière a été construite à Kandarmadam.

Meera :

« Existe-t-elle encore, monsieur ? »

Enseignant :

Oui, en effet !

Quelle merveilleuse question, Meera. 🌳

Cette maison porte quelque chose de bien plus précieux que des briques et des murs : elle conserve la mémoire de l’arbre généalogique à travers six générations.

Et c’est pour cela, les enfants, que nous continuons à apprendre.

Un arbre généalogique n’est pas simplement une liste de noms et de dates.

C’est l’histoire de personnes, de valeurs, de luttes, de sagesse, de réussites, d’amour et de service, transmise d’une génération à l’autre.

Une graine sacrée devient un jeune arbre…

Un jeune arbre devient un arbre…

Et un grand arbre offre aux autres un abri, des fleurs et des fruits. 🌺🌳🍎

Élèves :

« Waouh, monsieur ! Maintenant, nous comprenons pourquoi l’arbre généalogique est si important ! »

Enseignant :

Exactement, les enfants.

Ce que nous héritons est une bénédiction ; ce que nous offrons à la société est notre véritable héritage. 🙏🪔

🌳 அற்புதமான குடும்ப மரம்

புனித விதை — திரு. வேலுப்பிள்ளை

ஆசிரியர்:

அனைவருக்கும் காலை வணக்கம்! 🌅

இன்று நீங்கள் அனைவரும் எப்படி இருக்கிறீர்கள்?

மாணவர்கள்:

“நாங்கள் மிகவும் நன்றாக இருக்கிறோம், ஐயா! திரு. வேலுப்பிள்ளையைப் பற்றி இன்னும் அதிகமாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதே எங்கள் விருப்பம். அவர் உண்மையிலேயே கடின உழைப்பாளியும் அழகானவருமான மனிதர்.”

ஆசிரியர்:

நன்றி, ரேணுகா.

ரேணுகா:

“அது உண்மைதான், ஐயா. அவர் எங்கள் குடும்ப மரத்தின் மிகவும் வலிமையான அடித்தளங்களில் ஒருவராக இருந்தார்.”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, சாரா. குடும்ப மரத்தைப் பற்றி கேட்டு நீங்கள் சற்று சலிப்படைந்திருக்கலாம் என்று நினைத்தேன்!

மாணவர்கள்:

“இல்லை, ஐயா! ஆரம்பத்திலிருந்தே இங்கே மிகவும் முக்கியமான ஏதோ ஒன்று இருக்க வேண்டும் என்று நாங்கள் அறிந்திருந்தோம்—எங்கள் குடும்பத்திற்கே மட்டுமல்ல, சமூகத்திற்கும் அர்த்தமுள்ள ஒன்று.”

மாணவர்:

“அதில் சிலவற்றை மீண்டும் படிக்கலாமா, ஐயா? எங்கள் பெற்றோர்களும் அதையே பரிந்துரைத்துள்ளனர்.”

ஆசிரியர்:

மீரா, அவர்கள் ஏன் இதில் இவ்வளவு ஆர்வமாக இருக்கிறார்கள் என்று நான் ஆச்சரியப்படுகிறேன்.

மீரா:

“கடந்த பகுதியில் மருத்துவமனையில் நடந்த சம்பவத்தினால்தான், ஐயா. அந்த செல்வந்த குடும்பம் மூன்று அருமையான உயிர்களை இழந்தது—தாயையும் இரட்டைக் குழந்தைகளையும். 👯 ஓ, கடவுளே! வெறும் முப்பத்து மூன்று வயதிலேயே இப்படிப்பட்ட துயரத்தை நினைத்துப் பார்ப்பதே மிகவும் கடினம், ஐயா!”

பீட்டர்:

“ஏனெனில், எங்கள் குரு பாபா எங்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்ததுபோல், மனிதன் ஒரு புனித விதை.”

ஆசிரியர்:

அருமை, பீட்டர்! 👏

நீ எப்போதும் புத்திசாலியான மாணவனைப் போல மேற்கோள்களையும் ஆதாரங்களையும் கொண்டு உன் கருத்துகளை ஆதரிக்கிறாய். தயவுசெய்து தொடரு!

பீட்டர்:

“திரு. வேலுப்பிள்ளையை அந்தப் புனித விதைக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டாகக் கொள்ளலாம். அவர் வாழ்க்கை என்னும் மண்ணில் விதைக்கப்பட்டார், புனிதமான சிறு மரமாக முளைத்தார், மிகப்பெரிய மரமாக வளர்ந்தார், இறுதியில் சமூகத்திற்கு மணமிக்க மலர்களையும் 🌺🌹🌺 சிறந்த கனிகளையும் வழங்கி தனது தெய்வீக விதியை நிறைவேற்றினார்.

எங்கள் குரு பாபா மேலும் கற்றுக் கொடுத்ததுபோல்:

‘உங்கள் திறமைக்கேற்ப சமூகத்திற்காக ஏதாவது செய்யுங்கள்.’”

மாணவர்கள்:

👏👏👏👏

ஆசிரியர்:

மிக அழகாகச் சொன்னாய், பீட்டர்!

திரு. வேலுப்பிள்ளை செல்வமும் மரியாதையும் பெற்ற குடும்பத்தில் பிறந்தார். சிறுவயதிலிருந்து, இளமைப் பருவம், வாலிபப் பருவம் ஆகியவற்றைக் கடந்து நடுத்தர வயது வரை, அவரது வாழ்க்கை தொடர்ந்து வளர்ந்து முதிர்ச்சி பெற்றது.

அவர் தனது திறமைகளின் முழுமையை அடைந்தபோது, பெற்ற ஆசீர்வாதங்களுக்கு மதிப்பளிக்கும் வகையில் சமூகத்திற்கு ஏதாவது திருப்பிக் கொடுத்தார்.

பீட்டர்:

“அவர் செல்வந்த குடும்பத்தில் பிறந்ததால் சிறுவயதிலிருந்தே வெள்ளிக் கரண்டியுடன் பிறந்தவர் போல அதிர்ஷ்டசாலியாக இருந்தார், ஐயா. ஆனால் அவரது வாழ்க்கையின் உண்மையான மதிப்பு அவர் பெற்ற பரம்பரைச் சொத்தில் மட்டும் இல்லை. அந்த ஆசீர்வாதங்களை அவர் எவ்வாறு பயன்படுத்தினார் என்பதில்தான் இருந்தது.”

ஆசிரியர்:

மிகச் சிறப்பு, பீட்டர். முற்றிலும் சிறப்பு!

மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான மலர்களும் கனிகளும் நல்ல எண்ணங்கள், நல்ல செயல்கள், ஞானம் மற்றும் சேவை ஆகும். திரு. வேலுப்பிள்ளை வேதங்களையும் கற்றிருந்தார். அது வாழ்க்கையையும் கடமையையும் பற்றிய அவரது புரிதலை மேலும் வளப்படுத்தியது.

மாணவர்:

“இன்னும் கொஞ்சம் மீளாய்வு செய்யலாமா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக! இதைக் கேட்டு நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.

மீண்டும் ஒருமுறை உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன்: நாம் கிட்டத்தட்ட இருநூறு ஆண்டுகள் பின்னோக்கிப் பயணம் செய்கிறோம்.

காலப் பயணத்திற்குத் தயாரா?

மாணவர்கள்:

“அருமை! 👌”

ஆசிரியர்:

திரு. வேலுப்பிள்ளை 1834 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார்.

மாணவர்:

“யாருடைய பிறந்தநாள், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

திரு. வேலுப்பிள்ளையுடையது.

மாணவர்:

“அவர் எங்கே பிறந்தார்?”

ஆசிரியர்:

வடுகோட்டையில்.

நாம் ஏற்கனவே கற்றுக்கொண்டதுபோல், அவர் உயர்குடியையும் மிகுந்த செல்வத்தையும் கொண்ட குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். அவரது தந்தை மிகப்பெரிய நில உரிமையாளர்; அவரிடம் ஏராளமான சொத்துகள் இருந்தன.

துர்கா:

“அவரது பெற்றோர் 1780 முதல் 1859 வரை வாழ்ந்தார்களா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, துர்கா.

மாணவர்:

“ஓ, இப்போது நினைவுக்கு வருகிறது! அவர் 1824 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார்.”

ஆசிரியர்:

குழந்தைகளே, இது மீளாய்வு செய்ய வேண்டிய சுவாரஸ்யமான விஷயம். எங்கள் குடும்ப மரத்தில் உள்ள தேதிகள் ஒன்றுக்கொன்று பொருந்துமாறு இருப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும்.

பீட்டர்:

“அவர் திருமணம் செய்துகொண்டாரா…? அந்தக் குடும்பத்தில் 1859 ஆம் ஆண்டு ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது. நான் சரியாகச் சொல்கிறேனா?”

ஆசிரியர்:

நூறு சதவீதம் சரி, பீட்டர்!

மாணவர்:

“அவளுடைய பெயர் நாகமுத்துப்பிள்ளை.”

ஆசிரியர்:

சரியாகச் சொன்னாய்.

செல்வி நாகமுத்துப்பிள்ளை 1891 ஆம் ஆண்டு, 32 வயதில் திருமணம் செய்துகொண்டார்.

மாணவர்:

“அவருடைய கணவர் யார்?”

ஆசிரியர்:

அவருடைய பெயர் செல்லையாப்பிள்ளை. அவர் சபாபதிப்பிள்ளை என்ற செல்வந்தரின் மகன்.

மாணவர்கள்:

“அவர்கள் எங்கே வாழ்ந்தார்கள்?”

ஆசிரியர்:

அவர்கள் கந்தர்மடத்தில் வாழ்ந்தார்கள், குழந்தைகளே.

மாணவர்:

“அது எப்போது, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

சுமார் 1892 ஆம் ஆண்டு.

மாணவர்கள்:

“எங்களுக்கு புரிகிறது! அவர்களுக்கு சதாசிவம்பிள்ளை என்ற ஒரே மகன் இருந்தார். அவருக்காக நாங்கள் மிகவும் வருந்துகிறோம், ஐயா. அவர் மருத்துவமனையில் கண்ணீருடன் இருந்ததை நாங்கள் நினைவுகூருகிறோம்.” 🙏🙏🙏

ஆசிரியர்:

ஆம், குழந்தைகளே. அவரது கதை எங்கள் இதயங்களைத் தொடுகிறது.

சதாசிவம்பிள்ளை தனது தாத்தா பாட்டியான திரு. மற்றும் திருமதி வேலுப்பிள்ளை வழியாக வந்த சொத்துகளின் வாரிசாக இருந்தார்.

மாணவர்:

“உண்மையா? அவர் நிச்சயமாக எங்கள் அனுதாபத்திற்கு உரியவர். அவர் மிகவும் தகுதியானவராகவும் மென்மையான பண்புடையவராகவும் தோன்றினார்.”

ஆசிரியர்:

நீ முற்றிலும் சரியாகச் சொல்கிறாய், கிறிஸ்டினா.

மாணவர்:

“அவர்களின் பெரும்பாலான சொத்துகள் எங்கே இருந்தன, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

முக்கியமாக யாழ்ப்பாணத்தில்.

அங்கு பரந்த நிலப்பரப்புகள், ஏராளமான வீடுகள், வெற்றிகரமான வணிகங்கள் மற்றும் கணிசமான செல்வம் இருந்தன.

அந்தக் காலத்தில், குழந்தைகளே, தங்கத்தின் மதிப்புகூட இன்றைய மதிப்பிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டதாக இருந்தது. நாம் முற்றிலும் மாறுபட்ட பொருளாதார உலகைப் பற்றி பார்க்கிறோம்.

ரேணுகா:

“அவரது கனவு வீடு 1876 ஆம் ஆண்டு கட்டப்பட்டது என்று கேள்விப்பட்டோம்.”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, ரேணுகா. அவரது சிறப்பு வீடு கந்தர்மடத்தில் கட்டப்பட்டது.

மீரா:

“அது இன்னும் இருக்கிறதா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

ஆம், நிச்சயமாக!

என்ன ஒரு அருமையான கேள்வி, மீரா. 🌳

அந்த வீடு செங்கற்களையும் சுவர்களையும் விட மிகவும் மதிப்புமிக்க ஒன்றைத் தாங்கி நிற்கிறது—அது ஆறு தலைமுறைகளைக் கடந்து வந்த குடும்ப மரத்தின் நினைவைக் கொண்டுள்ளது.

அதனால்தான், குழந்தைகளே, நாம் தொடர்ந்து கற்றுக்கொள்கிறோம்.

குடும்ப மரம் என்பது பெயர்களும் தேதிகளும் கொண்ட ஒரு பட்டியல் மட்டுமல்ல.

அது ஒரு தலைமுறையிலிருந்து மற்றொரு தலைமுறைக்கு வழங்கப்படும் மக்கள், மதிப்புகள், போராட்டங்கள், ஞானம், சாதனைகள், அன்பு மற்றும் சேவை ஆகியவற்றின் கதை.

ஒரு புனித விதை சிறு மரமாகிறது…

சிறு மரம் ஒரு மரமாகிறது…

ஒரு பெரிய மரம் மற்றவர்களுக்கு நிழலையும், மலர்களையும், கனிகளையும் வழங்குகிறது. 🌺🌳🍎

மாணவர்கள்:

“ஆஹா, ஐயா! குடும்ப மரம் ஏன் இவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை இப்போது நாங்கள் புரிந்துகொண்டோம்!”

ஆசிரியர்:

அப்படித்தான், குழந்தைகளே.

நாம் பெறும் பரம்பரை ஒரு ஆசீர்வாதம்; சமூகத்திற்கு நாம் வழங்குவது நமது உண்மையான மரபுச் செல்வம். 🙏🪔