Good morning 🌅 everyone,

Episode 149

Life events happen for a reason—they bring change, even when it is painful or difficult, and ultimately guide us toward something better.

On one such morning, as I stepped out, I encountered a group of cheerful schoolchildren. With bright smiles, they called out,

“Look who is there—our Hare Krishna!”

I returned their greeting with a warm smile and a respectful salute.

On my way back home, I noticed an elderly lady standing by a wall, her head covered in a radiant white veil. She looked exhausted, as though the heat had overwhelmed her. I gently asked,

“Isn’t it too hot?”

With a weary yet graceful smile, she replied,

“It is terribly hot, son. I am exhausted.”

We approached her with care, reading the silent story written in her posture and expression. She pointed toward the nearby Shivan temple and said,

“Oh my goodness, I was once a pillar of this temple’s foundation. There was a time when Lord Shiva stood almost alone in a corner. We gave so much to bring the temple to what it is today.”

Then she asked,

“Are you coming from the Krishna temple after finishing pooja?”

I smiled and replied,

“I am grateful to serve as a priest—not by birth, but through devotion. And, madam, do you know that Lord Shiva is a devotee of Lord Krishna?”

She looked astonished.

“Really?” she asked.

I gently explained,

“Just as yogurt comes from milk, Lord Shiva manifests from Lord Krishna.”

She seemed deeply moved and said with emotion,

“Is that why I feel so abandoned now? Even my children have left me…”

I spoke softly,

“Madam, keep Kanna in your eyes and heart. He resides within everyone—as Atman and Paramatman.”

At that moment, a young woman joined us. She asked if her daughter would succeed in entering university. I smiled and said,

“I am not an astrologer or a mind reader. But we are all children of Lord Krishna. Encourage your daughter to be humble, grateful, and faithful—everything will unfold according to His will.”

Soon after, I noticed a gentleman standing under the shade of a tree, quietly observing. I folded my palms in greeting. Though he did not return the gesture immediately, he smiled. As I approached him, I said gently,

“When someone greets us, we should greet them in return. Do you know why? Because Kanna lives in everyone’s heart.”

I continued,

“Like two birds on a tree—one is the soul, the other is Paramatman, the silent witness. If He were to leave us, the body becomes still.”

His face lit up with a sincere and peaceful smile. He joined his palms, bowed his head, and closed his eyes in prayer. When we met again later, he happily spoke of Krishna, and though I could not fully catch his words, the joy in his expression said everything.

Thus, I continued walking—walking, speaking, and connecting with people in need. My journey took me through Chunnakam, Marathanamadam, and Manipay. Gradually, I became known among some, especially those who received flour in exchange for chanting the Maha Mantra. Yet, along with this, the strain of the journey began to take its toll—dehydration quietly set in.

A few days later, a urinary infection became my unexpected companion. When I noticed the cloudy, almost blood-tinged color, fear crept in—it felt like a warning that my journey might be interrupted.

It was then I reflected more deeply and shared this understanding:

“When the soul (Atman) and the Supersoul (Paramatman) depart, the body becomes lifeless. This reminds us that life is not in the body alone, but in the divine presence within. Yet the Supreme—Krishna—remains ever-living and eternal.

Death is not the end; it is a passage. With death comes birth again. But we do not know what form the soul will take next—whether human or otherwise. This uncertainty is the quiet tragedy of a life lived without awareness of the Supreme.

Therefore, while we have this human life, let us value it deeply—not as something empty, but as a rare opportunity to realize, serve, and remember the Divine who resides in every heart.”

And with that realization, even illness felt like a message—not a burden, but a reminder to pause, reflect, and reconnect.

🌿 Tamil (Full Translation)

காலை வணக்கம் 🌅 அனைவருக்கும்,

வாழ்க்கையில் நிகழும் அனைத்திற்கும் ஒரு காரணம் உண்டு—அவை மாற்றத்தை கொண்டு வருகின்றன, அது சில நேரங்களில் வேதனையாக இருந்தாலும், இறுதியில் நம்மை சிறந்ததற்கே வழிநடத்துகின்றன.

ஒரு காலை, நான் வெளியே சென்றபோது, சில பள்ளி மாணவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன்,

“பாருங்கள்! எங்கள் ஹரே கிருஷ்ணா!” என்று கூவினர்.

நானும் புன்னகையுடன் அவர்களை வாழ்த்தினேன்.

வீட்டிற்கு திரும்பும் வழியில், வெள்ளைத் துணியில் தலையை மூடியிருந்த ஒரு முதிய அம்மாவை கண்டேன். அவள் வெப்பத்தால் சோர்ந்து நின்றாள்.

“மிகவும் சூடாக இல்லையா?” என்று கேட்டேன்.

அவள் புன்னகையுடன்,

“மிகவும் சூடு மகனே, நான் சோர்ந்து போய்விட்டேன்,” என்றாள்.

நாங்கள் அவளிடம் மெதுவாக அணுகினோம். அவள் அருகிலிருந்த சிவன் கோவிலை காட்டி,

“இந்தக் கோவிலின் அடித்தளமாக நான் இருந்தேன்… ஒரு காலத்தில் சிவபெருமான் ஒரு மூலையில் மட்டும் இருந்தார். இன்றைய நிலைக்கு கொண்டு வர நாங்கள் பல உதவிகள் செய்தோம்,” என்றாள்.

அவள் கேட்டாள்,

“நீ கிருஷ்ணர் கோவிலில் பூஜை முடித்து வருகிறாயா?”

நான் புன்னகையுடன்,

“நான் பிறப்பால் அல்ல, பக்தியால் ஒரு பூசாரி. சிவபெருமான் கிருஷ்ணரின் பக்தர் என்பதை உங்களுக்கு தெரியுமா?” என்றேன்.

அவள் அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

“உண்மையா?” என்றாள்.

நான் விளக்கினேன்,

“பால் தயிராக மாறுவது போல, சிவன் கிருஷ்ணரிடமிருந்து வெளிப்பட்டவர்.”

அவள் உணர்ச்சியுடன்,

“அதனால்தானா நான் இப்படி தனியாக இருக்கிறேன்… என் பிள்ளைகளும் என்னை விட்டுச் சென்றார்கள்…” என்றாள்.

நான் மெதுவாக,

“கண்ணனை உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அவர் அனைவரின் உள்ளத்திலும் ஆத்மாவாகவும் பரமாத்மாவாகவும் இருக்கிறார்,” என்றேன்.

அப்போது ஒரு இளம் பெண் வந்து, தனது மகள் பல்கலைக்கழகத்தில் சேருவாளா என்று கேட்டாள்.

நான் புன்னகையுடன்,

“நான் ஜோதிடர் அல்ல. ஆனால் உங்கள் மகள் தாழ்மையுடன், நன்றியுடன், பக்தியுடன் இருக்கட்டும்—அனைத்தும் கிருஷ்ணரின் சித்தத்தின்படி நடைபெறும்,” என்றேன்.

பின்னர் ஒரு மனிதர் மர நிழலில் நின்று கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். நான் அவரை வணங்கினேன். அருகில் சென்று,

“யாராவது நமக்கு வணக்கம் சொன்னால், நாம் திருப்பியும் வணங்க வேண்டும். ஏனெனில் கண்ணன் அனைவரின் இதயத்திலும் இருக்கிறார்,” என்றேன்.

“ஒரு மரத்தில் இருக்கும் இரண்டு பறவைகளைப் போல—ஒன்று ஆத்மா, மற்றொன்று பரமாத்மா. அவர் விலகினால், உடல் உயிரற்றதாகிவிடும்.”

அவர் முகம் பிரகாசித்தது. அவர் கைகளை கூப்பி பிரார்த்தனை செய்தார்.

இவ்வாறு நான் நடந்து கொண்டே மக்களுடன் பேசி உதவினேன்—சுண்ணாகம், மரத்தாணமடம், மணிப்பாய் ஆகிய இடங்களுக்குச் சென்றேன். சிலர் மகா மந்திரம் ஜெபித்து மாவு பெற்றனர். ஆனால் உடல் சோர்வு மற்றும் நீரிழப்பு அதிகரித்தது.

சில நாட்களில் சிறுநீரக தொற்று ஏற்பட்டது. சிறுநீரின் நிறம் மாறியதை கண்டு பயந்தேன்.

அப்போது நான் சிந்தித்தேன்:

“ஆத்மா மற்றும் பரமாத்மா உடலை விட்டு நீங்கும்போது, அது உயிரற்றதாகிறது. ஆனால் கிருஷ்ணர் நித்தியமானவர்.

மரணம் முடிவு அல்ல—அது மாற்றம். மறுபிறவி உண்டு. ஆனால் அது எந்த உருவில் என்பதை நாம் அறியோம்.

எனவே மனித வாழ்க்கையை மதிப்போம்—இது இறைவனை உணர ஒரு அரிய வாய்ப்பு.”

🌿

🌿 French Translation (Français)

Bonjour 🌅 à tous,

Les événements de la vie arrivent pour une raison — ils apportent des changements, même s’ils sont douloureux, et nous guident finalement vers quelque chose de meilleur.

Un matin, en sortant, j’ai rencontré un groupe d’enfants qui m’ont salué joyeusement :

« Regardez ! Notre Hare Krishna ! »

Je leur ai répondu avec un sourire.

Sur le chemin du retour, j’ai vu une vieille dame, couverte d’un voile blanc, épuisée par la chaleur.

Je lui ai demandé :

« N’est-ce pas trop chaud ? »

Elle répondit :

« Oui, c’est insupportable, mon fils… »

Elle montra un temple de Shiva et dit :

« J’ai contribué à construire ce temple… »

Puis elle demanda :

« Venez-vous du temple de Krishna ? »

Je répondis :

« Je suis prêtre par dévotion. Et savez-vous que Shiva est un dévot de Krishna ? »

Elle fut surprise.

J’expliquai :

« Comme le yaourt provient du lait, Shiva provient de Krishna. »

…

Réflexion :

« Lorsque l’âme (Atman) et la Super-âme (Paramatman) quittent le corps, celui-ci devient sans vie. Mais Krishna demeure éternel.

La mort n’est pas une fin, mais un passage. La renaissance suit, mais nul ne sait sous quelle forme.

C’est pourquoi la vie humaine est précieuse — une opportunité rare de réaliser et de servir le Divin présent en chacun. »

⸻

🌿 Sinhala Translation (සිංහල)

සුභ උදෑසනක් 🌅 සියලු දෙනාට,

ජීවිතයේ සිදුවීම් සෑම එකක්ම හේතුවක් ඇතිව සිදුවේ. ඒවා අපට වෙනස්කම් ගෙන එයි—even දුෂ්කර වුවද—අවසානයේ හොඳ දෙයකට අපව නායකත්වය කරයි.

එක් උදෑසනක, පාසල් ළමුන් කණ්ඩායමක්,

“බලන්න! අපේ Hare Krishna!”

යැයි සතුටින් හඬන ලදී.

මමද සිනාවෙන් පිළිතුරු දුන්නා.

ගෙදර යන මාර්ගයේදී, සුදු වස්ත්‍රයකින් හිස ආවරණය කළ වයෝවෘද්ධ මවක් දැක්කා. ඇය තාපයෙන් දුර්වලව සිටියා.

“ඇත්තටම උණුසුම වැඩියි නේද?” කියා ඇසුවා.

ඇය කීවා,

“ඔව් පුතා, මට ඉතාමත් වෙහෙසයි…”

ඇය ශිව මන්දිරය පෙන්වා,

“මම මේ මන්දිරයට සේවය කළා…” කියා පැවසුවා.

ඇය ඇසුවා,

“ඔයා ක්‍රිෂ්ණ මන්දිරයෙන් එනවද?”

මම පිළිතුරු දුන්නා,

“මම භක්තියෙන් පූජකයෙක්. ශිව දෙවියන් ක්‍රිෂ්ණගේ භක්තයෙක් කියලා ඔබ දන්නවාද?”

ඇය පුදුමයට පත් වුණා.

මම පැහැදිලි කළා,

“කිරි යෝගට් වෙන්නේ වගේ, ශිව ක්‍රිෂ්ණගෙන් උපන්නා.”

…

සංවේදනාව:

“ආත්මය සහ පරමාත්මය ශරීරයෙන් ඉවත් වූ විට, එය ජීවිත රහිත වේ. නමුත් ක්‍රිෂ්ණ නිතර ජීවමානයි.

මරණය අවසානයක් නොවේ—එය සංක්‍රමණයක්. නැවත උපතක් ඇත. නමුත් එය කුමන ආකාරයකද කියා අපි නොදනිමු.

එබැවින්, මනුෂ්‍ය ජීවිතය අගය කරන්න—එය දේවත්වය අවබෝධ කර ගැනීමට ලැබෙන දුර්ලභ අවස්ථාවකි.”

https://youtube.com/shorts/wj3DSNLaBXc?si=Jp61YZoba-78iRUL

 Happy Sunday everyone!

Episode 148

Wishing you all a beautiful and peaceful Sunday as we reflect on the Original Originator’s inspiring work, shared among those who try to follow His regulative principles according to their own capacity.

https://youtube.com/shorts/BXdXp82Y0sI?si=rr2K1yFLcJx8zNdk

Yesterday, we were discussing a private clinic operated by doctors who are also serving in government hospitals. Today, I would like to share some thoughts about the loyalty and conduct of lawyers.

As we have already been sharing in our discussions, many real-life events are being observed and reflected upon exactly as they are. To be frank, we are currently facing unnecessary challenges created by misunderstanding and, at times, hypocrisy—it feels quite frustrating.

In Sri Lankan law, there are many hypothetical clauses and interpretations. In property-related matters especially, even when the probability of a claim being valid is extremely small, some individuals tend to exaggerate situations and create fear—even against proper legal advice given by qualified lawyers.

This is something we are experiencing at present.

What is the probability of winning a lottery? Very low.

Similarly, what is the probability of someone successfully claiming property against a lawful and properly executed transaction? Also very low.

Yet, sometimes, people step in only after someone has passed away, suddenly acting as “heroes” in property matters. Where were they when the person was alive and in need?

Even though they have not contributed a single cent, they interfere and create fear among those who may not have deep legal knowledge or understanding of their own family or property history.

When we consult property matters with lawyers, we are guided properly—just as doctors provide medical advice. However, in some situations, even doctors tend to redirect issues towards legal channels unnecessarily.

So the question arises: should we simply ignore all this?

In fact, I once won a criminal case in London. It involved a driving-related matter filed against me in 2008. The insurance company suggested a 50-50 settlement, but I challenged it.

The opposing lawyer was very confident and articulate, almost intimidating in tone. I was assisted by an interpreter and even given a copy of the Bhagavad Gita for support.

The case itself was based largely on a hypothetical argument. The opposing side claimed I made an incorrect move while their client was acting correctly. I simply smiled, as the question was based more on imagination than clear fact.

The judge asked me to respond—whether I agreed or not. I explained my position clearly.

In the end, the verdict surprised the opposing lawyer. He was even concerned about interpreter costs, questioning why an interpreter was used when the expected compensation was only £13,000. But the judge firmly stated:

“We use an interpreter because English is not his native language.”

That experience taught me something important.

I won that case because clarity prevailed over assumptions and hypothetical arguments.

But here in my own country, where I speak the native language and understand the context fully, I sometimes see cases being lost because of unnecessary interference, pressure, and misplaced “heroism.”

அனைவருக்கும் இனிய ஞாயிறு வாழ்த்துகள்!

இந்த அழகான ஞாயிற்றுக்கிழமை நாளில், தங்களின் திறன் மற்றும் புரிதலுக்கு ஏற்ப அவருடைய விதிமுறைகளை பின்பற்ற முயற்சிக்கும் சிலருடன் பகிரப்படும் மூல ஆதாரத்தின் (Original Originator) உந்துதல் நிறைந்த பணிகளைப் பற்றி சிந்திப்போம்.

நேற்று, அரசு மருத்துவமனைகளில் பணியாற்றும் மருத்துவர்களால் நிர்வகிக்கப்படும் ஒரு தனியார் கிளினிக் குறித்து பேசினோம். இன்று, நான் வழக்கறிஞர்களின் விசுவாசம் மற்றும் நடத்தை குறித்து சில கருத்துகளை பகிர விரும்புகிறேன்.

நாம் முன்பே பகிர்ந்ததைப் போல, வாழ்க்கையில் நடக்கும் பல நிகழ்வுகள் அப்படியே நேரடியாக கவனிக்கப்பட்டு வருகின்றன. உண்மையைச் சொல்வதானால், தற்போது தேவையற்ற சவால்களை நாம் எதிர்கொள்கிறோம்—அவை பெரும்பாலும் தவறான புரிதல் மற்றும் சில நேரங்களில் இரட்டை முகத்தன்மை காரணமாக உருவாகின்றன. இது மிகவும் சிரமமானதாக உள்ளது.

இலங்கையின் சட்ட முறையில் பல “கற்பனை அடிப்படையிலான” (hypothetical) சட்டக் கூறுகள் உள்ளன. குறிப்பாக சொத்து தொடர்பான விஷயங்களில், ஒரு கோரிக்கைக்கு வெற்றி பெறும் வாய்ப்பு மிகக் குறைவாக இருந்தாலும் கூட, சிலர் நிலைமையை பெரிதாக்கி பயத்தை உருவாக்குகிறார்கள்—சட்டப்படி வழக்கறிஞர்கள் வழங்கும் சரியான ஆலோசனையை கூட புறக்கணித்து.

இது நாம் தற்போது அனுபவிக்கும் ஒரு நிலை.

லாட்டரி வெற்றி பெறும் சாத்தியம் எவ்வளவு? மிகக் குறைவு.

அதேபோல், சட்டப்படி சரியாக செய்யப்பட்ட சொத்து பரிமாற்றத்திற்கு எதிராக ஒருவர் வெற்றி பெறும் வாய்ப்பும் மிகக் குறைவு.

ஆனாலும், சிலர் ஒருவர் மறைந்த பிறகு மட்டுமே “வீரர்கள்” போல வந்து சொத்து விவகாரங்களில் தலையிடுகிறார்கள். அந்த நபர் உயிருடன் இருந்தபோது உதவ எங்கே இருந்தார்கள்?

ஒரு ரூபாய் கூட முதலீடு செய்யாதவர்கள் கூட, சொத்து மற்றும் குடும்ப வரலாற்றை பற்றி தெளிவாக அறியாதவர்களை அச்சுறுத்தி குழப்பம் உருவாக்குகிறார்கள்.

நாம் சொத்து தொடர்பான விஷயங்களில் வழக்கறிஞர்களை அணுகும்போது, அவர்கள் மருத்துவர்களைப் போல சரியான ஆலோசனையை வழங்குகிறார்கள். ஆனால் சில நேரங்களில் மருத்துவர்களே கூட தேவையற்ற வகையில் சட்ட நடவடிக்கைக்கு தள்ளும் சூழ்நிலைகள் உருவாகின்றன.

அப்படியானால், நாம் இதை புறக்கணிக்க வேண்டுமா?

உண்மையில், நான் ஒருமுறை லண்டனில் ஒரு குற்றவியல் வழக்கில் வெற்றி பெற்றேன். அது 2008 ஆம் ஆண்டில் நடந்த ஒரு வாகன ஓட்டுதல் தொடர்பான வழக்கு.

அப்போது காப்பீட்டு நிறுவனம் 50-50 என சமரசம் செய்ய பரிந்துரைத்தது. ஆனால் நான் அதை ஏற்கவில்லை, எதிர்த்து போராடினேன்.

எதிர் தரப்பின் வழக்கறிஞர் மிகவும் நம்பிக்கையுடன், கடுமையான குரலில் பேசினார். எனக்கு ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளர் உதவினார். எனக்கு ஆதரவாக பகவத்கீதை கூட வழங்கப்பட்டது.

வழக்கு முழுவதும் ஒரு கற்பனை அடிப்படையிலான கேள்வியைச் சுற்றி இருந்தது. நான் தவறாக திருப்பம் எடுத்தேன் என்றும், எதிர் தரப்பு சரியாக சென்றதாகவும் கூறப்பட்டது.

நான் சிரித்தேன்.

நீதிபதி என்னை நேரடியாக “சரி அல்லது தவறு” என்று பதில் சொல்லுமாறு கேட்டார்.

அது ஒரு கற்பனை கேள்வி மட்டுமே.

நான் என் நிலைப்பாட்டை தெளிவாக விளக்கினேன்.

முடிவில், தீர்ப்பு வந்தபோது எதிர் தரப்பு வழக்கறிஞர் அதிர்ச்சியடைந்தார். அவர் மொழிபெயர்ப்பாளர் செலவைக் குறித்து கூட கவலைப்பட்டார். ஆனால் நீதிபதி உறுதியாக கூறினார்:

“அவரது தாய் மொழி ஆங்கிலம் அல்லாததால் நாங்கள் மொழிபெயர்ப்பாளரை பயன்படுத்துகிறோம்.”

இந்த அனுபவம் எனக்கு ஒரு முக்கியமான பாடத்தை கற்றுக்கொடுத்தது.

கற்பனை மற்றும் தவறான ஊகங்களை விட உண்மை மற்றும் தெளிவு வெற்றி பெறுகிறது.

ஆனால் என் சொந்த நாட்டில், நான் தாய் மொழியில் பேசினாலும், சில நேரங்களில் தேவையற்ற தலையீடுகள், குழப்பங்கள் மற்றும் “வீரத்தன்மை” காரணமாக வழக்குகள் தோல்வியடைவதைப் பார்க்கிறேன்.

🇫🇷 French Translation

Bonjour à tous et bon dimanche !

Je vous souhaite un merveilleux dimanche en réfléchissant aux œuvres inspirantes de l’Originateur Originel, partagées parmi ceux qui essaient de suivre ses principes régulateurs selon leurs capacités.

Hier, nous avons parlé d’une clinique privée administrée par des médecins travaillant également dans des hôpitaux publics. Aujourd’hui, je souhaite partager quelques réflexions sur la loyauté et le comportement des avocats.

Comme nous l’avons déjà mentionné dans nos échanges, de nombreux événements de la vie sont observés et racontés tels qu’ils se produisent réellement. Pour être franc, nous faisons actuellement face à des défis inutiles, souvent causés par des malentendus et parfois par de l’hypocrisie — ce qui est assez frustrant.

Dans le système juridique sri-lankais, il existe de nombreuses clauses dites “hypothétiques”. Dans les affaires de propriété en particulier, même lorsque la probabilité d’une réclamation est extrêmement faible, certaines personnes exagèrent les situations et créent de la peur — même contre les conseils juridiques donnés par des avocats qualifiés.

C’est ce que nous vivons actuellement.

Quelle est la probabilité de gagner à la loterie ? Très faible.

De même, quelle est la probabilité que quelqu’un réussisse à contester une propriété légalement transférée ? Elle est également très faible.

Pourtant, certaines personnes interviennent seulement après le décès d’un individu, se comportant soudainement comme des “héros” dans les affaires de propriété. Où étaient-elles lorsque la personne était vivante et avait besoin d’aide ?

Bien qu’elles n’aient pas investi un seul centime, elles créent de la peur et de la confusion chez ceux qui n’ont pas une connaissance approfondie de leur histoire familiale ou juridique.

Lorsque nous consultons des avocats pour des questions de propriété, ils nous conseillent comme des médecins. Mais parfois, même les médecins renvoient inutilement vers des procédures juridiques.

Alors, devons-nous simplement ignorer cela ?

En réalité, j’ai gagné un jour une affaire criminelle à Londres. C’était une affaire liée à la conduite en 2008.

L’assurance avait proposé un règlement à 50-50, mais j’ai contesté cette proposition.

L’avocat adverse était très confiant et impressionnant, presque intimidant. J’étais assisté par un interprète et on m’avait donné une copie de la Bhagavad Gita pour soutien.

Toute l’affaire reposait sur une question hypothétique. On prétendait que j’avais mal tourné alors que l’autre partie avait correctement conduit.

J’ai souri.

Le juge m’a demandé de répondre clairement : vrai ou faux.

C’était une question imaginaire.

J’ai expliqué ma position avec clarté.

À la fin, le verdict a surpris l’avocat adverse. Il était préoccupé même par le coût de l’interprète, mais le juge a déclaré fermement :

“Nous utilisons un interprète parce que l’anglais n’est pas sa langue maternelle.”

Cette expérience m’a appris une chose importante.

La vérité et la clarté peuvent triompher des hypothèses.

Mais dans mon propre pays, même en parlant ma langue maternelle, je vois parfois des affaires perdues à cause d’interférences inutiles et de fausses attitudes héroïques.

⸻

🇱🇰 Sinhala Translation (සිංහල)

සියලුදෙනාටම සුභ ඉරිදා දිනයක් වේවා!

ඔබ සියලුදෙනාටම සුන්දර ඉරිදා දිනයක් ප්‍රාර්ථනා කරමින්, තම හැකියාවන් අනුව ඔහුගේ නියමිත මාර්ගෝපදේශ අනුගමනය කිරීමට උත්සාහ කරන අය අතර බෙදාගන්නා මූලාධාරකයාගේ (Original Originator) ආභාසමත් කෘති ගැන සිතමු.

ඊයේ අපි සාකච්ඡා කළේ රාජ්‍ය රෝහල්වල සේවය කරන වෛද්‍යවරුන් විසින් පාලනය කරන පුද්ගලික සායනයක් ගැනයි. අද මම නීතිඥයන්ගේ විශ්වාසනීයත්වය සහ හැසිරීම ගැන අදහස් කිහිපයක් බෙදාගන්න කැමතියි.

අපි කලින්ම සඳහන් කළා වගේ, ජීවිතයේ සිදුවන බොහෝ සිදුවීම් සැබෑ ලෙසම සිදුවන ආකාරයටම අපි දැකලා තියෙනවා. සත්‍යය කියනවා නම්, මේ දවස්වල අපි අනවශ්‍ය අභියෝග වලට මුහුණ දෙනවා — ඒවා බොහෝවිට වැරදි අවබෝධයන් සහ සමහර විට දෙමුහුණත් හැසිරීම් නිසා ඇතිවනවා. එය ඉතා අපහසු තත්ත්වයක්.

ශ්‍රී ලංකාවේ නීති පද්ධතියේ “අනුමාන (hypothetical)” පදනම් ඇති විධිවිධාන බොහෝ ඇත. විශේෂයෙන්ම දේපළ සම්බන්ධ කාරණාවලදී, ඉල්ලීමක් සාර්ථක වීමේ අවස්ථාව ඉතාමත් අඩු වුවත්, සමහර අය තත්ත්වයන් විශාල කර බිය ඇති කරනවා — නීතිඥයන්ගේ නිවැරදි උපදෙස් පවා නොසලකා.

අපි මේ දේවල් දැන් අත්විඳින තත්ත්වයක්.

ලොතරැයි ජයග්‍රහණය කිරීමේ සම්භාවිතාව කීයද? ඉතා අඩුයි.

එසේම, නීත්‍යානුකූලව සිදු වූ දේපළ ගනුදෙනුවකට එරෙහිව යම් කෙනෙකු ජයග්‍රහණය කිරීමේ සම්භාවිතාවද ඉතා අඩුයි.

නමුත් සමහරුන් පුද්ගලයෙකු මිය ගිය පසු පමණක් “වීරයන්” ලෙස පැමිණ දේපළ කාරණාවලට මැදිහත් වෙනවා. එවැනි පුද්ගලයා ජීවතුන් අතර සිටියදී ඔවුන් කොහෙද හිටියේ?

ඔවුන් එක රුපියලක්වත් ආයෝජනය නොකර, පවුල් ඉතිහාසය හෝ නීතිමය තත්ත්වය නොදන්නා අය අතර බිය සහ අවුල් ඇති කරනවා.

අපි දේපළ කාරණා සඳහා නීතිඥයන් හමුවන විට, ඔවුන් වෛද්‍යවරුන් මෙන් නිවැරදි උපදෙස් ලබා දෙනවා. නමුත් සමහර අවස්ථාවල වෛද්‍යවරුන් පවා අනවශ්‍ය ලෙස නීතිමය ක්‍රියාවලියකට යොමු කරනවා.

එසේනම් අපි මෙය නොසලකා හැරිය යුතුද?

ඇත්තටම, මම වරක් ලන්ඩනයේ අපරාධ නඩුවක් ජයග්‍රහණය කළා. එය 2008 වසරේ වාහන ධාවන සම්බන්ධ නඩුවක්.

ඒ අවස්ථාවේ රක්ෂණ සමාගම 50-50 එකඟතාවක් යෝජනා කළා. නමුත් මම එය ප්‍රතික්ෂේප කර නඩුවට මුහුණ දුන්නා.

ප්‍රතිපක්ෂ නීතිඥයා ඉතා විශ්වාසයෙන් හා තද හඬකින් කතා කළා. මට පරිවර්තකයෙකුගේ සහය ලැබුණා. මට Bhagavad Gita එකක්ද ලබා දුන්නා.

නඩුව මුළුමනින්ම අනුමාන ප්‍රශ්නයක් මත පදනම් වුණා. මම වැරදි හැරීමක් කළා කියලා කියා, ඔවුන්ගේ පාර්ශවය නිවැරදිව ගියා කියලා කියා සිටියා.

මම සිනාසුණා.

නීතිඥයා මට “නිවැරදිද වැරදිද” කියලා සෘජුව පිළිතුරු දෙන්න කියලා අහුවා.

එය අනුමාන ප්‍රශ්නයක් පමණයි.

මම මගේ ස්ථාවරය පැහැදිලිව පැහැදිලි කළා.

අවසානයේ තීන්දුව ප්‍රතිපක්ෂ නීතිඥයාට පුදුමයක් වුණා. ඔහු පරිවර්තකයාගේ වියදම ගැන පවා කනස්සල්ලට පත්වුණා. නමුත් විනිසුරු පැහැදිලිව කියා සිටියා:

“ඔහුගේ මව් භාෂාව ඉංග්‍රීසි නොවන නිසා අපි පරිවර්තකයෙකු භාවිතා කරනවා.”

මේ අත්දැකීම මට වැදගත් පාඩමක් උගන්වා දුන්නා.

සත්‍යය සහ පැහැදිලිතාව අනුමානවලට වඩා ජයග්‍රහණය කරනවා.

නමුත් මගේම රටේ, මව් භාෂාවෙන් කතා කළත්, අනවශ්‍ය මැදිහත්වීම් සහ “වීරත්ව” නිසා නඩු අහිමි වන අවස්ථා මට දැකගන්න ලැබෙනවා.

Episode 147

 Yesterday brought a surprise of all surprises.

I had to visit a local clinic—one run privately by doctors who also serve in government hospitals. It has been many years since my last serious medical experience, during my treatment for blood cancer in 2010. So in many ways, this felt like stepping into unfamiliar territory again.

What struck me first was not the process itself, but the manner in which it was carried out. The questions were routine—name, address, age, contact number—but the tone felt mechanical, almost dismissive. These are small things on the surface, yet when someone comes seeking care, tone becomes everything. Compassion is not an extra quality in healthcare; it is the foundation.

To lighten the moment, I replied with a smile that I was 108 years old. It was a small attempt to introduce warmth into an otherwise rigid exchange—but it passed without reaction.

Inside the doctor’s room, I found him seated with his back turned initially, which felt unusual. Still, once the consultation began, I explained my symptoms clearly, drawing from my own understanding. The interaction itself was efficient—quick diagnosis, agreement on antibiotics, and a recommendation for a urine test.

Yet the environment remained unsettling. Staff frequently interrupted the doctor, creating a sense of disorder. Each interruption made me pause out of courtesy, but he encouraged me to continue. I couldn’t help but think of those who may not have the confidence or knowledge to advocate for themselves—how overwhelming such an experience might be for them.

Before leaving, I shared my earlier remark about being “108 years old,” this time directly with the doctor. He smiled—finally, a moment of humanity. It was reassuring to see that beneath the routine, there was still a human presence.

The final experience, however, brought everything into sharper focus. The washroom was dim, the floor wet, and even the tap malfunctioned—water spilling directly onto the ground. These details may seem minor, but in a healthcare setting, they reflect the level of care extended to patients as a whole.

This visit left me reflecting deeply. Medical knowledge and efficiency are essential, yes—but without kindness, attentiveness, and basic dignity, the experience feels incomplete. A patient does not come only with symptoms; they come with vulnerability, hope, and trust.

And sometimes, all it takes is a smile, a gentle tone, or a moment of presence to make healing begin even before the medicine does.

🌸 Tamil (தமிழ்)

நேற்று ஆச்சரியங்களிலேயே ஒரு பெரிய ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது.

நான் ஒரு உள்ளூர் கிளினிக்கிற்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது—அது அரசு மருத்துவமனைகளில் பணிபுரியும் மருத்துவர்களால் தனிப்பட்ட முறையில் நடத்தப்படுகிறது. 2010ஆம் ஆண்டு எனக்கு ஏற்பட்ட இரத்தப் புற்றுநோய் சிகிச்சைக்குப் பிறகு இது என் முதல் அனுபவமாக இருந்தது. எனவே இது ஒரு புதிய அனுபவமாக உணரப்பட்டது.

முதலில் என்னை பாதித்தது நடைமுறை அல்ல, அதை நடத்தும் விதம். பெயர், முகவரி, வயது, தொடர்பு எண் போன்ற கேள்விகள் சாதாரணமானவையே. ஆனால் பேசும் நடை இயந்திரமயமாகவும், அக்கறையற்றதாகவும் இருந்தது. நோயாளிகளுக்கு கருணை என்பது கூடுதல் குணம் அல்ல; அது அடிப்படை.

சூழ்நிலையை இலகுவாக்க நான் சிரித்தபடி என் வயது 108 என்று கூறினேன். அது ஒரு சிறிய மனிதநேய முயற்சி. ஆனால் எந்த எதிர்வினையும் இல்லை.

மருத்துவரின் அறைக்குள் சென்றபோது அவர் முதலில் முதுகை காட்டியபடி இருந்தார். பின்னர் ஆலோசனை ஆரம்பித்தது. என் அறிகுறிகளை தெளிவாக விளக்கியேன். அனைத்தும் வேகமாக முடிந்தது—ஆண்டிபயாட்டிக், மற்றும் சிறுநீர் பரிசோதனை.

ஆனால் சூழல் சீராக இல்லை. பணியாளர்கள் தொடர்ந்து மருத்துவரை இடைமறித்தனர். நான் மரியாதையுடன் பேசுவதை நிறுத்தினாலும் அவர் தொடரச் சொன்னார். என்னைப் போல அறிவுள்ள ஒருவர் இருந்தாலும், மற்ற சாதாரண நோயாளிகள் எவ்வளவு சிரமப்படுவார்கள் என்று எண்ணினேன்.

பின்னர் நான் 108 வயது என்ற விஷயத்தை மருத்துவரிடம் கூறினேன். அவர் சிரித்தார். அந்த ஒரு சிரிப்பு—மனிதநேயத்தின் சாட்சி.

ஆனால் கழிவறை அனுபவம் மனதை பாதித்தது. இருள், ஈரமான தரை, கசிந்த குழாய்—இவை சிறிய விஷயங்கள் அல்ல. மருத்துவ சூழலில் இவை மிக முக்கியம்.

இந்த அனுபவம் ஒரு உண்மையை நினைவூட்டியது: அறிவும் வேகமும் முக்கியம், ஆனால் கருணை இல்லாமல் அது முழுமையல்ல.

ஒரு சிரிப்பு, ஒரு மென்மையான குரல்—சிகிச்சையை ஆரம்பிக்க அது போதும்.

🌸 Français (French)

Hier a apporté une surprise parmi les surprises.

J’ai dû me rendre dans une clinique locale, gérée en privé par des médecins travaillant également dans des hôpitaux publics. Depuis mon traitement contre un cancer du sang en 2010, c’était ma première expérience de ce type.

Ce qui m’a frappé d’abord, ce n’était pas les procédures, mais la manière. Les questions étaient normales—nom, adresse, âge, numéro de contact—mais le ton était mécanique, presque froid. Dans le domaine médical, la compassion n’est pas un luxe, c’est une base.

Pour alléger l’atmosphère, j’ai répondu avec un sourire que j’avais 108 ans. Un petit effort humain… mais sans réaction.

Dans la salle du médecin, il était d’abord tourné de dos, ce qui m’a semblé étrange. Ensuite, la consultation a été rapide. J’ai expliqué mes symptômes clairement. Antibiotiques, test d’urine—tout s’est terminé en quelques minutes.

Cependant, l’environnement restait perturbant. Le personnel interrompait constamment le médecin. Par respect, je m’arrêtais de parler, mais il m’encourageait à continuer. Je pensais alors aux patients innocents—combien cela doit être difficile pour eux.

Avant de partir, j’ai mentionné ma plaisanterie des “108 ans”. Cette fois, il a souri. Enfin, un moment d’humanité.

Mais l’expérience des toilettes était décevante—sombre, sol mouillé, robinet défectueux. Ce ne sont pas de petits détails dans un lieu de soins.

Cette visite m’a fait réfléchir profondément. La compétence est essentielle, mais sans humanité, quelque chose manque.

Parfois, un simple sourire suffit pour commencer la guérison.

🌸 සිංහල (Sinhala)

ඊයේ දවසේ ආශ्चर्य අතරින් විශේෂ ආශ्चरයක් සිදු වුණා.

මට ප්‍රාදේශීය පුද්ගලික වෛද්‍ය මධ්‍යස්ථානයකට යන්න සිදු වුණා. ඒක රජයේ රෝහල්වල සේවය කරන වෛද්‍යවරුන් විසින් පවත්වාගෙන යන එකක්. 2010 දී මට ලේ පිළිකාවකට ප්‍රතිකාර ලැබූ පසු, මෙය මගේ පළමු අත්දැකීමයි.

මට මුලින්ම හැඟුණු දේ ක්‍රමය නොව, ඒක සිදු කරන ආකාරයයි. නම, ලිපිනය, වයස, දුරකථන අංකය වැනි ප්‍රශ්න සාමාන්‍යයි. නමුත් කතා කරන හැටි යන්ත්‍රයක් වගේ, උණුසුම් නොවුණු එකක්.

රෝගියෙකුට කරුණාව කියන්නේ අමතර දෙයක් නොවෙයි—එය මූලිකයි.

පරිසරය ලාබවීමට මම සිනාසෙමින් “මගේ වයස 108යි” කියලා කියුවා. ඒත් කිසිම ප්‍රතිචාරයක් ලැබුණේ නැහැ.

වෛද්‍යවරයාගේ කාමරයට ගිය විට ඔහු මුලින්ම පිටුපසින් හිඳගෙන සිටියා. පසුව සම්මුඛ පරීක්ෂාව ඉක්මනින් අවසන් වුණා. මම මගේ රෝග ලක්ෂණ පැහැදිලිව පැහැදිලි කළා. ඖෂධ සහ මූත්‍රා පරීක්ෂාව—සියල්ල ඉක්මනින් සිදු වුණා.

නමුත් පරිසරය අසමතුලිතයි. සේවකයන් වෛද්‍යවරයාට නිතර බාධා කළා. මම ගෞරවයෙන් නවතින විට ඔහු මට දිගටම කතා කරන්න කිව්වා. මට හිතුණේ—සාමාන්‍ය රෝගීන්ට මෙය කොච්චර අමාරුද කියලා.

අවසানে මම “108 වයස” ගැන වෛද්‍යවරයාට කියුවා. ඔහු සිනාසුණා. ඒ සිනාව—මනුෂ්‍යත්වය පෙන්වන ලකුණක්.

නමුත් වැසිකිළි අත්දැකීම අසතුටුදායකයි—අඳුරුයි, බිම තෙත්, ටැප් එක දෝෂ සහිතයි. මේවා සෞඛ්‍ය ස්ථානයක සුළු දේවල් නොවේ.

මෙම අත්දැකීම මට හොඳ පාඩමක් ලබාදුන්නා. දක්ෂතාවය වැදගත්, නමුත් කරුණාව නැතිව එය සම්පූර්ණ නොවේ.

කොහෙත්ම, සරල සිනාවක්ම සුවය ආරම්භ කිරීමට ප්‍රමාණවත්.

 

Episode 146

Good morning 🌅 everyone!

Isn’t it fascinating how life unfolds—often in ways we don’t expect, yet somehow exactly as needed? At times, we question why certain things happen to us. At other times, we quietly appreciate how events align with our hopes, bringing a sense of joy and meaning.

Each day seems to carry its own subtle reminder that something greater may be guiding the course of our lives.

Today, something beautiful happened.

There was a gentle knock on the large wooden door of our home. As we looked through the wide white window, we saw a familiar face—a young woman who had once volunteered with us during our last journey, when we carried out our late sister’s final rites in a manner faithful to Vedic tradition.

She stood there smiling, her silver dental clips catching the light, her hands gracefully folded, adorned with golden bangles. Around her ankles were delicate silver anklets, glistening in the morning sun.

“How can we help you?” we asked, a little surprised.

With a warm smile, she said, “I regularly read your episodes—they bring me peace during my difficult times. But I’ve often wondered… why do you hesitate to share how I was supported? Today, I stand on my own, running my own business.”

Her words moved us deeply.

There was a time when she led our small effort to support underprivileged communities. But when she was deceived by a wholesale company, we misunderstood the situation and placed the blame on her.

Later, realizing the truth and the hardship she faced, we entrusted the struggling coconut brush business back to her—giving her the space to rebuild it as her own livelihood.

That was all we did.

Yet today, she stood before us—strong, independent, and grateful.

What a wonderful reminder: what we plan may not always unfold as expected, but what unfolds often carries a deeper wisdom.

Whatever we arrange may change, but what the Divine arranges is always perfectly timed.

Hare Krishna 🙏

🌺 Tamil (தமிழ்)

காலை வணக்கம் 🌅 அனைவருக்கும்!

வாழ்க்கை எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது என்பதைப் பார்ப்பது ஆச்சரியமாக இல்லையா? நாம் எதிர்பாராத வழிகளில் நடந்தாலும், அது நமக்குத் தேவையானபடி சரியாக அமைந்திருக்கிறது. சில நேரங்களில் நாம் “ஏன் இது நமக்கு நடக்கிறது?” என்று கேட்கிறோம். ஆனால் சில வேளைகளில், நிகழ்வுகள் நம் எதிர்பார்ப்புகளுடன் இணைந்து மகிழ்ச்சியை தருகின்றன.

ஒவ்வொரு நாளும், நம் வாழ்க்கையை ஒரு உயர்ந்த சக்தி வழிநடத்துகிறது என்ற உணர்வை தருகிறது.

இன்று ஒரு அழகான நிகழ்வு நடந்தது.

எங்கள் வீட்டின் பெரிய மரக் கதவை யாரோ மெதுவாகத் தட்டினர். வெள்ளை ஜன்னல் வழியாக பார்த்தோம்—அது எங்களுடன் முன்பு சேவை செய்த ஒரு இளம் பெண்மணி. எங்கள் மறைந்த சகோதரியின் இறுதி சடங்குகளை வேத மரபின்படி நடத்த உதவியவர்.

அவள் புன்னகையுடன் நின்றாள்—அவளின் வெள்ளி பற்கள் ஒளிர, கைகளில் பொன்னாலங்கார வளைகள், கால்களில் வெள்ளி சிலம்புகள் சூரிய ஒளியில் பிரகாசித்தன.

“உங்களுக்கு எப்படிச் உதவலாம்?” என்று நாங்கள் கேட்டோம்.

அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்:

“நான் உங்கள் எழுத்துகளை தொடர்ந்து வாசிக்கிறேன். அது எனது கடினமான நேரங்களில் மன அமைதியை தருகிறது. ஆனால் நான் நினைக்கிறேன்… நீங்கள் என்னைப் பற்றி ஏன் பகிரவில்லை? இன்று நான் என் சொந்த தொழிலை நடத்துகிறேன்.”

அவளின் வார்த்தைகள் எங்களை ஆழமாகத் தொடந்தது.

ஒரு காலத்தில், அவள் எங்கள் சிறிய சேவையை வழிநடத்தியாள். ஆனால் ஒரு மொத்த விற்பனை நிறுவனத்தால் ஏமாற்றப்பட்டபோது, உண்மையை அறியாமல் நாங்கள் அவளையே குற்றம் சாட்டினோம்.

பின்னர் உண்மையை அறிந்தபோது, அவளுக்கு அந்த சேதமடைந்த தேங்காய் தூரிகை தொழிலைத் திரும்ப ஒப்படைத்தோம்—அவளால் தன்னம்பிக்கையுடன் அதை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப.

அதுவே நாங்கள் செய்தது.

ஆனால் இன்று, அவள் எங்கள்முன் தன்னம்பிக்கையுடன், நன்றியுடன் நின்றாள்.

எவ்வளவு அற்புதமான நினைவூட்டல்! நாம் திட்டமிடுவது எல்லாம் நம் விருப்பப்படி நடக்காமல் போகலாம். ஆனால் நிகழ்வுகள் எப்போதும் ஆழ்ந்த அர்த்தத்துடன் அமைகின்றன.

நாம் செய்வது மாறக்கூடும், ஆனால் இறைவன் திட்டமிடுவது எப்போதும் சரியானதே.

ஹரே கிருஷ்ணா 🙏

🌼 Sinhala (සිංහල)

සුභ උදෑසනක් 🌅 සියලු දෙනාටම!

ජීවිතය කෙසේ ඉදිරියට ගමන් කරනවාද කියලා බලද්දී එය අතිශයින් විශ්මිතයි නේද? අපි බලාපොරොත්තු නොවූ ආකාරයට සිදුවුණත්, ඒවා අපට අවශ්‍ය වූ ලෙසම නිවැරදිව සිදුවනවා වගේ.

සමහර වෙලාවට “ඇයි මේවා අපට වෙන්නේ?” කියලා අපි අසනවා. තවත් වෙලාවට, සිදුවීම් අපේ බලාපොරොත්තු සමඟ එකතු වෙලා සතුටක් ලබාදෙනවා.

සෑම දවසක්ම අපේ ජීවිතය උසස් බලයක් විසින් මඟ පෙන්වෙන බවක් දැනෙනවා.

අද ලස්සන සිදුවීමක් වුණා.

අපේ නිවසේ විශාල ලී දොරට කෙනෙක් මෘදු ලෙස තට්ටු කළා. අපි සුදු ජනේලයෙන් බැලුවා—අප සමඟ පෙර සේවය කළ තරුණ කාන්තාවක්.

අපේ නැසී ගිය සහෝදරියගේ අවසන් කටයුතු වේද ආචාරයට අනුව සිදු කිරීමට ඇය අපට උදව් කළා.

ඇය සිනහවකින් සිටියා—ඇගේ දන්ත වල රිදී පෙනුම දිදුලමින්, අත්වල රන් වළලු, පාදවල රිදී පාබඳ සූර්ය කాంతියේ දිලිසුණා.

“ඔබට අපෙන් කුමක් උදව්වක් අවශ්‍යද?” අපි ඇසුවා.

ඇය සිනහවෙන් කියුවා:

“මම ඔබේ ලිපි නිතර කියවනවා. ඒවා මගේ අසීරු අවස්ථාවලදී මට සාමය ලබාදෙනවා. නමුත් මට හිතෙනවා… මට ලැබුණු උදව් ගැන ඔබ ඇයි කියන්නේ නැත්තේ? අද මම මගේම ව්‍යාපාරයක් කරගෙන ඉන්නවා.”

ඇගේ වචන අපට ගැඹුරු ලෙස ස්පර්ශ වුණා.

එක් කාලයක, ඇය අපේ කුඩා සේවාව නායකත්වය දැරුවා. නමුත් තොග වෙළඳ ආයතනයකින් ඇයව වංචා කළ විට, සත්‍යය නොදැන අපි ඇයටම දෝෂාරෝපණය කළා.

පසුව සත්‍යය දැනගත් විට, අපි එම නාස්ති වූ කොකනට් බ්‍රෂ් ව්‍යාපාරය ඇයටම නැවත භාර දුන්නා—ඇයට ස්වාධීනව නැවත ගොඩනගාගන්න.

අපි කළේ ඒක පමණයි.

නමුත් අද, ඇය අපේ ඉදිරියට ශක්තිමත්ව, ස්වාධීනව, කෘතඥතාවයෙන් යුතුව සිටියා.

එය කොතරම් අලංකාර මතක් කිරීමක්ද! අපි සැලසුම් කරන දේවල් අපට අවශ්‍ය ලෙස සිදුවන්නේ නැති වෙන්න පුළුවන්. නමුත් සිදුවන දේවල් ගැඹුරු අර්ථයක් රැගෙන එනවා.

අපේ සැලසුම් වෙනස් විය හැක, නමුත් දේව සැලසුම සෑම විටම නිවැරදියි.

හරේ ක්‍රිෂ්ණ 🙏

🌿 French (Français)

Bonjour 🌅 à tous !

N’est-il pas fascinant de voir comment la vie se déroule ? Parfois, les choses arrivent d’une manière inattendue, et pourtant exactement comme il le faut.

Il nous arrive de nous demander : « Pourquoi cela nous arrive-t-il ? » Et à d’autres moments, nous voyons les événements s’aligner avec nos espoirs, apportant joie et sens.

Chaque jour semble nous rappeler qu’une force supérieure guide discrètement notre chemin.

Aujourd’hui, quelque chose de magnifique s’est produit.

On a doucement frappé à la grande porte en bois de notre maison. En regardant par la large fenêtre blanche, nous avons reconnu une jeune femme qui avait travaillé avec nous lors de notre dernier voyage, lorsque nous avons accompli les rites de départ de notre sœur selon la tradition védique.

Elle se tenait là, souriante—ses bagues dentaires argentées brillantes, ses mains jointes ornées de bracelets dorés, et à ses chevilles, des anklets en argent scintillant sous les rayons du soleil.

« Comment pouvons-nous vous aider ? » avons-nous demandé avec surprise.

Elle a répondu avec douceur :

« Je lis régulièrement vos écrits. Ils m’apportent de la paix dans les moments difficiles. Mais je me demande… pourquoi hésitez-vous à partager mon histoire ? Aujourd’hui, je me tiens debout, avec ma propre entreprise. »

Ses paroles nous ont profondément touchés.

Autrefois, elle dirigeait notre petite initiative au service des plus démunis. Mais après avoir été trompée par une entreprise de gros, nous avons, sans connaître la vérité, posé la faute sur elle.

Plus tard, en réalisant la réalité, nous lui avons confié à nouveau l’entreprise de brosses en coco en difficulté—lui donnant l’opportunité de la reconstruire comme sa propre activité.

C’est tout ce que nous avons fait.

Et pourtant, aujourd’hui, elle se tenait devant nous—forte, indépendante et reconnaissante.

Quel merveilleux rappel ! Ce que nous planifions ne se déroule pas toujours comme prévu, mais ce qui se déroule porte souvent une sagesse plus profonde.

Nos plans peuvent changer, mais le plan divin est toujours parfaitement juste.

Hare Krishna 🙏