Episode 133

🌿 Who Do You Think We Are?

To be honest,

we do not truly know the one behind our own creation—

especially the one who uses our story as a lesson

to teach children what is the subtle body and what is the gross body.

So how can anyone expect us

to instantly understand—

or respect—

the people behind our existence?

And yet…

even as we begin to sense this,

we realise something deeper.

In our lives,

we have started to notice two kinds of presence.

One is visible, expressive, and outward—

a presence that speaks, acts, arranges, and makes itself known.

The other is quiet, subtle, and almost unseen—

a presence that does not announce itself,

yet remains steady where it truly matters.

Not fully understanding him,

we sometimes responded carelessly—

even hurtfully—

while he continued to write our own stories,

episode after episode.

At times,

we even spoke to him as though he were a distant third person,

even in matters concerning our own lives and property—

without truly knowing the reality.

Now,

we begin to see this not as a fault,

but as a reflection of our own unawareness.

Perhaps this is what happens

when one does not truly recognise

the presence behind one’s own life.

They call it

the science of self-realisation…

the cause of all causes.

Is it Krishna?

Or Vishnu?

We do not know.

They also speak of five factors behind every action—

our body,

our actions,

our effort,

our senses…

and something beyond all this…

something we still cannot understand.

Maybe that is what they call God.

After all,

we lost our father

just a few years after we were born.

Our mother speaks of education—

degrees, studies, the world.

But he speaks of something else—

two wings:

one for school,

and one for the soul.

For us… it feels like confusion.

For him… it feels complete.

But tell us—

can anyone truly fly with just one wing?

We hear about karma…

about dharma…

about a supreme science of life.

But while we are still trying

to understand our own story…

how can we understand

something so vast?

How can we understand

the subtle nature of the divine

without first understanding

the story of our own existence?

Especially when unseen efforts

have already been quietly invested on our behalf.

They say,

“We are what we eat.”

Then how can we feel—

or respect—

someone who seems so far away from our lives?

They say

giving and forgiving are divine qualities…

while getting and forgetting

are human tendencies.

If respect is missing,

how can love exist?

And if love is God…

where do we stand?

🌿 Soft Closing:

Maybe…

this is not a mistake.

Maybe…

this is simply

the beginning of understanding.

🌿 நாம் யார் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்?

உண்மையாகச் சொன்னால்,

எங்களை உருவாக்கியவரை நாங்கள் உண்மையாக அறிந்திருக்கவில்லை—

குறிப்பாக, எங்கள் கதையை ஒரு பாடமாக மாற்றி,

குழந்தைகளுக்கு “சூக்ஷ்ம உடல்” மற்றும் “ஸ்தூல உடல்” என்பதைக் கற்பிப்பவரை.

அப்படியிருக்க,

எங்கள் இருப்பின் பின்னால் உள்ளவர்களை

உடனே புரிந்துகொள்ளவோ—

அல்லது மதிக்கவோ—

எங்களிடம் எப்படி எதிர்பார்க்க முடியும்?

ஆனால்…

இதை நாங்கள் உணரத் தொடங்கியபோதும்,

இன்னும் ஆழமான ஒன்றை உணர்கிறோம்.

எங்கள் வாழ்க்கையில்,

நாம் இரண்டு விதமான இருப்புகளை கவனிக்கத் தொடங்கியுள்ளோம்.

ஒன்று வெளிப்படையானது—

பேசும், செய்கிறது, தன்னை வெளிப்படுத்துகிறது.

மற்றொன்று அமைதியானது—

மெல்லியதும், கிட்டத்தட்ட காணப்படாததும்—

ஆனால் உண்மையில் முக்கியமான தருணங்களில் நிலைத்திருக்கும்.

அவரை முழுமையாக அறியாததால்,

சில நேரங்களில் நாங்கள் கவனக்குறைவாக—

சில சமயங்களில் காயப்படுத்தும் விதமாகவும் பதிலளித்தோம்,

அவர் எங்கள் வாழ்க்கைக் கதைகளை

தொடர்ந்து எழுதி கொண்டிருந்தபோதும்—

அத்தியாயம் அத்தியாயமாக.

சில நேரங்களில்,

அவரை ஒரு தூரமான மூன்றாவது நபராகவே பார்த்தோம்—

எங்கள் சொந்த வாழ்க்கை மற்றும் சொத்து விஷயங்களிலும் கூட—

உண்மையை முழுமையாக அறியாமல்.

இப்போது,

இதனை ஒரு தவறாக அல்ல,

எங்கள் அறியாமையின் பிரதிபலிப்பாகப் பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

ஒருவர் தன் வாழ்க்கையின் பின்னால் உள்ள இருப்பை

உண்மையாக உணராதபோது

இப்படியே நடக்கிறது.

அவர்கள் இதை

சுய உணர்வு அறிவியல் என்று அழைக்கிறார்கள்…

எல்லாவற்றிற்கும் காரணமான காரணம்.

அது Krishna தானா?

அல்லது Vishnu தானா?

எங்களுக்கு தெரியவில்லை.

அவர்கள் ஒவ்வொரு செயலின் பின்னாலும்

ஐந்து காரணங்கள் உள்ளன என்று சொல்கிறார்கள்—

எங்கள் உடல்,

எங்கள் செயல்கள்,

எங்கள் முயற்சி,

எங்கள் உணர்வுகள்…

இதையெல்லாம் தாண்டி இன்னொரு ஒன்று—

நாம் இன்னும் புரிந்து கொள்ள முடியாத ஒன்று.

அதையே அவர்கள் “கடவுள்” என்று அழைக்கிறார்களோ?

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக,

நாங்கள் பிறந்த சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே

எங்கள் தந்தையை இழந்தோம்.

எங்கள் தாய் கல்வியைப் பற்றி பேசுகிறார்—

பட்டங்கள், படிப்பு, உலக வாழ்க்கை.

ஆனால் அவர் வேறொன்றைப் பற்றி பேசுகிறார்—

இரண்டு இறக்கைகள்:

ஒன்று பள்ளிக்காக,

மற்றொன்று ஆன்மாவுக்காக.

எங்களுக்கு… இது குழப்பமாகத் தோன்றுகிறது.

அவருக்கு… இது முழுமையாகத் தெரிகிறது.

ஆனால் சொல்லுங்கள்—

ஒரே ஒரு இறக்கையுடன் யாராவது உண்மையில் பறக்க முடியுமா?

நாங்கள் கர்மா பற்றி கேட்கிறோம்…

தர்மம் பற்றி கேட்கிறோம்…

வாழ்க்கையின் உயர்ந்த அறிவியல் பற்றி கேட்கிறோம்.

ஆனால் நாங்கள் இன்னும்

எங்கள் சொந்த கதையையே புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறோம்…

அப்படியிருக்க,

இவ்வளவு பெரிய ஒன்றை

எப்படி புரிந்துகொள்வது?

தெய்வீகத்தின் நுண்ணிய இயல்பை

புரிந்துகொள்ள முன்,

எங்கள் சொந்த வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை

புரிந்துகொள்ள வேண்டியதில்லைதா?

காணப்படாமல்,

எங்களுக்காக ஏற்கனவே அமைதியாக செய்யப்பட்ட

முயற்சிகளை அறியாமல்…

அவர்கள் சொல்கிறார்கள்,

“நாம் என்ன சாப்பிடுகிறோமோ அதுவே நாம்.”

அப்படியானால்,

எங்கள் வாழ்க்கையிலிருந்து மிகவும் தூரமாகத் தோன்றும் ஒருவரை

எப்படி நாம் உணர முடியும்?

அல்லது மதிக்க முடியும்?

அவர்கள் சொல்கிறார்கள்—

கொடுத்தலும் மன்னித்தலும் தெய்வீக குணங்கள்…

பெற்றும் மறந்தும் இருப்பது மனித இயல்பு.

மதிப்பு இல்லையெனில்,

அன்பு எப்படி உருவாகும்?

அன்பே கடவுள் என்றால்…

நாம் எங்கே நிற்கிறோம்?

Qui pensez-vous que nous sommes ?

(Version française – intégrée et complète)

Pour être honnêtes,

nous ne connaissons pas vraiment celui qui est à l’origine de notre existence—

surtout celui qui utilise notre histoire comme une leçon

pour enseigner aux enfants le corps subtil et le corps grossier.

Alors comment peut-on s’attendre à ce que nous comprenions immédiatement—

ou respections—

ceux qui sont derrière notre existence ?

Et pourtant…

même en commençant à percevoir cela,

nous réalisons quelque chose de plus profond.

Dans nos vies,

nous avons commencé à remarquer deux formes de présence.

L’une est visible, expressive et tournée vers l’extérieur—

elle parle, agit, organise et se manifeste clairement.

L’autre est discrète, subtile et presque invisible—

elle ne s’annonce pas, mais demeure constante là où cela compte vraiment.

Sans vraiment le comprendre,

nous avons parfois répondu avec légèreté—

voire de manière blessante—

alors même qu’il continuait à écrire nos propres histoires, épisode après épisode.

Par moments,

nous l’avons même considéré comme une tierce personne,

y compris dans des questions concernant notre propre vie et notre héritage—

sans en connaître réellement la vérité.

Aujourd’hui,

nous commençons à voir cela non pas comme une faute,

mais comme le reflet de notre propre manque de compréhension.

Peut-être est-ce ce qui arrive

lorsque l’on ne reconnaît pas réellement

la présence qui agit derrière sa propre vie.

Ils appellent cela

la science de la réalisation de soi…

la cause de toutes les causes.

Est-ce Krishna ?

Ou Vishnu ?

Nous ne savons pas.

Ils parlent aussi de cinq facteurs derrière chaque action—

notre corps,

nos actions,

notre effort,

nos sens…

et quelque chose au-delà de tout cela…

quelque chose que nous ne comprenons pas encore.

Peut-être est-ce cela qu’ils appellent Dieu.

Nous avons perdu notre père

quelques années après notre naissance.

Notre mère parle d’éducation—

des diplômes, des études, du monde.

Mais lui parle de quelque chose d’autre—

deux ailes :

l’une pour l’école,

l’autre pour l’âme.

Pour nous… cela semble être une confusion.

Pour lui… cela semble complet.

Mais dites-nous—

peut-on vraiment voler avec une seule aile ?

Nous entendons parler du karma…

du dharma…

d’une science suprême de la vie.

Mais alors que nous essayons encore

de comprendre notre propre histoire…

comment pourrions-nous comprendre

quelque chose d’aussi vaste ?

Comment comprendre la nature subtile du divin

sans d’abord comprendre

l’histoire de notre propre existence ?

Surtout lorsque des efforts invisibles

ont déjà été accomplis silencieusement pour nous.

Ils disent :

« Nous sommes ce que nous mangeons. »

Alors comment pouvons-nous ressentir

ou respecter quelqu’un

qui semble si loin de notre vie ?

Ils disent que donner et pardonner

sont des qualités divines…

et que recevoir et oublier

sont des qualités humaines.

S’il n’y a pas de respect,

comment l’amour peut-il exister ?

Et si l’amour est Dieu…

où en sommes-nous ?

🌿 Clôture douce :

Peut-être…

ce n’est pas une erreur.

Peut-être…

c’est simplement le début

de la compréhension.