Episode 147

 Yesterday brought a surprise of all surprises.

I had to visit a local clinic—one run privately by doctors who also serve in government hospitals. It has been many years since my last serious medical experience, during my treatment for blood cancer in 2010. So in many ways, this felt like stepping into unfamiliar territory again.

What struck me first was not the process itself, but the manner in which it was carried out. The questions were routine—name, address, age, contact number—but the tone felt mechanical, almost dismissive. These are small things on the surface, yet when someone comes seeking care, tone becomes everything. Compassion is not an extra quality in healthcare; it is the foundation.

To lighten the moment, I replied with a smile that I was 108 years old. It was a small attempt to introduce warmth into an otherwise rigid exchange—but it passed without reaction.

Inside the doctor’s room, I found him seated with his back turned initially, which felt unusual. Still, once the consultation began, I explained my symptoms clearly, drawing from my own understanding. The interaction itself was efficient—quick diagnosis, agreement on antibiotics, and a recommendation for a urine test.

Yet the environment remained unsettling. Staff frequently interrupted the doctor, creating a sense of disorder. Each interruption made me pause out of courtesy, but he encouraged me to continue. I couldn’t help but think of those who may not have the confidence or knowledge to advocate for themselves—how overwhelming such an experience might be for them.

Before leaving, I shared my earlier remark about being “108 years old,” this time directly with the doctor. He smiled—finally, a moment of humanity. It was reassuring to see that beneath the routine, there was still a human presence.

The final experience, however, brought everything into sharper focus. The washroom was dim, the floor wet, and even the tap malfunctioned—water spilling directly onto the ground. These details may seem minor, but in a healthcare setting, they reflect the level of care extended to patients as a whole.

This visit left me reflecting deeply. Medical knowledge and efficiency are essential, yes—but without kindness, attentiveness, and basic dignity, the experience feels incomplete. A patient does not come only with symptoms; they come with vulnerability, hope, and trust.

And sometimes, all it takes is a smile, a gentle tone, or a moment of presence to make healing begin even before the medicine does.

🌸 Tamil (தமிழ்)

நேற்று ஆச்சரியங்களிலேயே ஒரு பெரிய ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது.

நான் ஒரு உள்ளூர் கிளினிக்கிற்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது—அது அரசு மருத்துவமனைகளில் பணிபுரியும் மருத்துவர்களால் தனிப்பட்ட முறையில் நடத்தப்படுகிறது. 2010ஆம் ஆண்டு எனக்கு ஏற்பட்ட இரத்தப் புற்றுநோய் சிகிச்சைக்குப் பிறகு இது என் முதல் அனுபவமாக இருந்தது. எனவே இது ஒரு புதிய அனுபவமாக உணரப்பட்டது.

முதலில் என்னை பாதித்தது நடைமுறை அல்ல, அதை நடத்தும் விதம். பெயர், முகவரி, வயது, தொடர்பு எண் போன்ற கேள்விகள் சாதாரணமானவையே. ஆனால் பேசும் நடை இயந்திரமயமாகவும், அக்கறையற்றதாகவும் இருந்தது. நோயாளிகளுக்கு கருணை என்பது கூடுதல் குணம் அல்ல; அது அடிப்படை.

சூழ்நிலையை இலகுவாக்க நான் சிரித்தபடி என் வயது 108 என்று கூறினேன். அது ஒரு சிறிய மனிதநேய முயற்சி. ஆனால் எந்த எதிர்வினையும் இல்லை.

மருத்துவரின் அறைக்குள் சென்றபோது அவர் முதலில் முதுகை காட்டியபடி இருந்தார். பின்னர் ஆலோசனை ஆரம்பித்தது. என் அறிகுறிகளை தெளிவாக விளக்கியேன். அனைத்தும் வேகமாக முடிந்தது—ஆண்டிபயாட்டிக், மற்றும் சிறுநீர் பரிசோதனை.

ஆனால் சூழல் சீராக இல்லை. பணியாளர்கள் தொடர்ந்து மருத்துவரை இடைமறித்தனர். நான் மரியாதையுடன் பேசுவதை நிறுத்தினாலும் அவர் தொடரச் சொன்னார். என்னைப் போல அறிவுள்ள ஒருவர் இருந்தாலும், மற்ற சாதாரண நோயாளிகள் எவ்வளவு சிரமப்படுவார்கள் என்று எண்ணினேன்.

பின்னர் நான் 108 வயது என்ற விஷயத்தை மருத்துவரிடம் கூறினேன். அவர் சிரித்தார். அந்த ஒரு சிரிப்பு—மனிதநேயத்தின் சாட்சி.

ஆனால் கழிவறை அனுபவம் மனதை பாதித்தது. இருள், ஈரமான தரை, கசிந்த குழாய்—இவை சிறிய விஷயங்கள் அல்ல. மருத்துவ சூழலில் இவை மிக முக்கியம்.

இந்த அனுபவம் ஒரு உண்மையை நினைவூட்டியது: அறிவும் வேகமும் முக்கியம், ஆனால் கருணை இல்லாமல் அது முழுமையல்ல.

ஒரு சிரிப்பு, ஒரு மென்மையான குரல்—சிகிச்சையை ஆரம்பிக்க அது போதும்.

🌸 Français (French)

Hier a apporté une surprise parmi les surprises.

J’ai dû me rendre dans une clinique locale, gérée en privé par des médecins travaillant également dans des hôpitaux publics. Depuis mon traitement contre un cancer du sang en 2010, c’était ma première expérience de ce type.

Ce qui m’a frappé d’abord, ce n’était pas les procédures, mais la manière. Les questions étaient normales—nom, adresse, âge, numéro de contact—mais le ton était mécanique, presque froid. Dans le domaine médical, la compassion n’est pas un luxe, c’est une base.

Pour alléger l’atmosphère, j’ai répondu avec un sourire que j’avais 108 ans. Un petit effort humain… mais sans réaction.

Dans la salle du médecin, il était d’abord tourné de dos, ce qui m’a semblé étrange. Ensuite, la consultation a été rapide. J’ai expliqué mes symptômes clairement. Antibiotiques, test d’urine—tout s’est terminé en quelques minutes.

Cependant, l’environnement restait perturbant. Le personnel interrompait constamment le médecin. Par respect, je m’arrêtais de parler, mais il m’encourageait à continuer. Je pensais alors aux patients innocents—combien cela doit être difficile pour eux.

Avant de partir, j’ai mentionné ma plaisanterie des “108 ans”. Cette fois, il a souri. Enfin, un moment d’humanité.

Mais l’expérience des toilettes était décevante—sombre, sol mouillé, robinet défectueux. Ce ne sont pas de petits détails dans un lieu de soins.

Cette visite m’a fait réfléchir profondément. La compétence est essentielle, mais sans humanité, quelque chose manque.

Parfois, un simple sourire suffit pour commencer la guérison.

🌸 සිංහල (Sinhala)

ඊයේ දවසේ ආශ्चर्य අතරින් විශේෂ ආශ्चरයක් සිදු වුණා.

මට ප්‍රාදේශීය පුද්ගලික වෛද්‍ය මධ්‍යස්ථානයකට යන්න සිදු වුණා. ඒක රජයේ රෝහල්වල සේවය කරන වෛද්‍යවරුන් විසින් පවත්වාගෙන යන එකක්. 2010 දී මට ලේ පිළිකාවකට ප්‍රතිකාර ලැබූ පසු, මෙය මගේ පළමු අත්දැකීමයි.

මට මුලින්ම හැඟුණු දේ ක්‍රමය නොව, ඒක සිදු කරන ආකාරයයි. නම, ලිපිනය, වයස, දුරකථන අංකය වැනි ප්‍රශ්න සාමාන්‍යයි. නමුත් කතා කරන හැටි යන්ත්‍රයක් වගේ, උණුසුම් නොවුණු එකක්.

රෝගියෙකුට කරුණාව කියන්නේ අමතර දෙයක් නොවෙයි—එය මූලිකයි.

පරිසරය ලාබවීමට මම සිනාසෙමින් “මගේ වයස 108යි” කියලා කියුවා. ඒත් කිසිම ප්‍රතිචාරයක් ලැබුණේ නැහැ.

වෛද්‍යවරයාගේ කාමරයට ගිය විට ඔහු මුලින්ම පිටුපසින් හිඳගෙන සිටියා. පසුව සම්මුඛ පරීක්ෂාව ඉක්මනින් අවසන් වුණා. මම මගේ රෝග ලක්ෂණ පැහැදිලිව පැහැදිලි කළා. ඖෂධ සහ මූත්‍රා පරීක්ෂාව—සියල්ල ඉක්මනින් සිදු වුණා.

නමුත් පරිසරය අසමතුලිතයි. සේවකයන් වෛද්‍යවරයාට නිතර බාධා කළා. මම ගෞරවයෙන් නවතින විට ඔහු මට දිගටම කතා කරන්න කිව්වා. මට හිතුණේ—සාමාන්‍ය රෝගීන්ට මෙය කොච්චර අමාරුද කියලා.

අවසানে මම “108 වයස” ගැන වෛද්‍යවරයාට කියුවා. ඔහු සිනාසුණා. ඒ සිනාව—මනුෂ්‍යත්වය පෙන්වන ලකුණක්.

නමුත් වැසිකිළි අත්දැකීම අසතුටුදායකයි—අඳුරුයි, බිම තෙත්, ටැප් එක දෝෂ සහිතයි. මේවා සෞඛ්‍ය ස්ථානයක සුළු දේවල් නොවේ.

මෙම අත්දැකීම මට හොඳ පාඩමක් ලබාදුන්නා. දක්ෂතාවය වැදගත්, නමුත් කරුණාව නැතිව එය සම්පූර්ණ නොවේ.

කොහෙත්ම, සරල සිනාවක්ම සුවය ආරම්භ කිරීමට ප්‍රමාණවත්.