Episode 137

 Hi 👋, how flows your day today?

In the rhythm of our daily lives,

we walk softly, sharing light and inspiration.

Slowly, like dawn touching the earth,

people begin to see the Krishna Home 🏠—

a place where silent tears find a voice,

and weary hearts are finally heard.

As I sat in stillness upon a humble brown chair,

breathing the whisper of the morning air,

a volunteer came with a story—

not of despair alone, but of hidden strength.

A mother… alone in this world,

holding close her differently-abled child,

abandoned by circumstance, yet unbroken in spirit.

“What does the world give her?” I wondered.

“A little,” he said,

“but never enough against the storm of rising costs.”

Then came a seed of hope—

“A cow 🐄… if she had one, she could live.”

“I know where to find one,” he added.

“Then let us find her one,” I replied.

Time passed like a breath…

and the call returned.

“A beautiful cow has been found…

but she walks the path to slaughter.”

My heart trembled.

For are not cows our mothers,

givers of nourishment, symbols of grace?

How can one raise a hand against such love?

In that moment,

a quiet voice within spoke—

Protect. Act. Serve.

Then came another truth—

“She carries life within her.”

Oh, how the soul cried out!

“Save her,” I said, without delay.

Though the cost rose high,

compassion rose higher.

And so, in one gentle act,

two families were embraced by grace—

a mother and child in need,

and a mother cow with her unborn calf.

Thus, love expanded…

and life was protected.

🪔

🌿 

Tamil (கவிதை வடிவம்)

வணக்கம் 👋, இன்று உங்கள் நாள் எப்படி ஓடுகிறது?

நாள் தோறும் வாழ்வின் ஓட்டத்தில்,

நாம் மெதுவாக ஒளியை பகிர்கிறோம்.

காலை வெளிச்சம் போல,

“கிருஷ்ணா இல்லம் 🏠” மக்களின் உள்ளத்தில் உதிக்கிறது—

மௌனமான வேதனைகள் குரல் பெறும் இடம்,

இதயங்கள் ஆறுதல் காணும் தலம்.

ஒரு நாள், பழைய பழுப்பு நாற்காலியில் அமர்ந்து,

காற்றின் மென்மையை உணர்ந்தபோது,

ஒரு சேவகர் வந்தார்—

ஒரு கதையை கொண்டு.

தனிமையில் வாழும் ஒரு தாய்…

மாற்றுத்திறனாளி குழந்தையை தழுவி,

விதியால் விலகியவள், ஆனாலும் உடையாதவள்.

“அரசு என்ன செய்கிறது?” என நான் எண்ணினேன்.

“சிறிது உதவி… ஆனால் போதாது,” என்றார்.

அப்போது ஒரு நம்பிக்கை விதை—

“ஒரு பசு 🐄 இருந்தால் அவள் வாழ முடியும்.”

“அதை நான் கண்டுபிடிக்கிறேன்,” என்றார்.

“அப்படியானால் வாங்கிக் கொடுக்கலாம்,” என்றேன்.

சிறிது நேரத்தில் அழைப்பு வந்தது—

“ஒரு அழகான பசு கிடைத்தது…

ஆனால் அது அறுக்கப்பட செல்லுகிறது.”

என் இதயம் நடுங்கியது.

வேதங்கள் சொல்லும் போல்,

பசுக்கள் நம் தாய்கள்—

அன்பின் வடிவம்.

அந்த நொடி, உள்ளத்தில் ஓர் குரல்—

காப்பாற்று… செயல் படு… சேவை செய்…

பின்னர் உண்மை வெளிச்சம்—

“அது கர்ப்பிணி.”

ஆஹா! இதயம் உருகியது.

“உடனே வாங்குங்கள்,” என்றேன்.

விலை அதிகமாக இருந்தாலும்,

அன்பு அதைவிட உயர்ந்தது.

ஒரே செயலில்,

இரண்டு குடும்பங்கள் காக்கப்பட்டன—

ஒரு மனிதத் தாய் மற்றும் குழந்தை,

மற்றொன்று பசு மற்றும் அதன் குட்டி.

அன்பு விரிந்தது…

உயிர்கள் காப்பாற்றப்பட்டன.

🪔

🌿 

Sinhala (කවිමය ආකාරයෙන්)

හෙලෝ 👋, අද ඔබගේ දවස කොහොමද?

දිනෙන් දින ජීවිතයේ ගමන තුළ,

අපි ආලෝකය බෙදා ගනිමු.

උදෑසන උදාව මෙන්,

“කෘෂ්ණා නිවස 🏠” මිනිසුන්ගේ හදවතට පෙනී යයි—

නිහඬ දුක්වලට හඬ ලැබෙන තැනක්,

හදවතට සැනසීම ලැබෙන ස්ථානයක්.

මම නිහඬව අසුනක ඉඳගෙන,

සුළඟේ මෘදු ස්පර්ශය විඳින විට,

සහයකයෙක් කතාවක් ගෙන ආවා.

තනිව ජීවත් වන මවක්…

විශේෂ අවශ්‍යතා ඇති දරුවෙකු සමඟ,

නමුත් ඇය තවමත් ශක්තිමත්.

“රජය කුමක් කරයිද?” මම සිතූවෙමි.

“අල්පයක්… නමුත් එය ප්‍රමාණවත් නැහැ,” ඔහු කිව්වා.

ඒ අතරතුර බලාපොරොත්තුවක්—

“ගවයක් 🐄 තිබුනොත්, ඇයට ජීවිතය ගෙන යා හැකිය.”

“මම එකක් සොයා ගන්නම්,” ඔහු කිව්වා.

“එසේ නම්, ගන්න,” මම කිව්වා.

පසුව ඔහු ආපසු කතා කළා—

“හොඳ ගවයක් ලැබුණා…

නමුත් එය මරණයට යනවා.”

මගේ හදවත කම්පනය වුණා.

ගවයෝ අපගේ මව්වරුන් සේ—

ආහාර දෙන, ආදරය දෙන.

ඒ මොහොතේ,

අභ්‍යන්තරයෙන් හඬක්—

රකින්න… ක්‍රියා කරන්න… සේවය කරන්න…

පසුව දැනගත්තේ—

“එය ගැබිනියක්.”

අහෝ! හදවත පීඩාවෙන් පිරුණා.

“ඉක්මනින් එය ගන්න,” මම කිව්වා.

මිල වැඩි වුවත්,

දයාව ඊටත් වඩා උසස් වුණා.

එක ක්‍රියාවකින්,

පවුල් දෙකක් රැකුණා—

මනුෂ්‍ය මව සහ දරුවා,

ගව මව සහ එහි පැටවා.

ආදරය විහිදුණා…

ජීවිත රැකුණා.

🪔

🌿 

French (Version poétique)

Bonjour 👋, comment se déroule votre journée aujourd’hui ?

Dans le doux rythme de nos jours,

nous avançons en semant lumière et inspiration.

Peu à peu, comme l’aube qui s’éveille,

la Maison Krishna 🏠 devient visible—

un refuge où les silences trouvent une voix,

et les cœurs fatigués trouvent la paix.

Assis tranquillement sur une chaise brune,

respirant l’air du matin,

un volontaire est venu à moi,

portant une histoire.

Une mère… seule,

portant son enfant différent avec amour,

abandonnée par les circonstances,

mais forte dans son âme.

« Que fait le gouvernement ? » me suis-je demandé.

« Très peu… pas assez face à la vie qui devient chère. »

Puis, une idée comme une graine d’espoir—

« Une vache 🐄… elle pourrait vivre grâce à cela. »

« Je sais où en trouver une », dit-il.

« Alors trouvons-la », répondis-je.

Peu après, un appel—

« Une belle vache est trouvée…

mais elle va vers l’abattoir. »

Mon cœur a tremblé.

Car les vaches sont comme nos mères,

sources de vie et de tendresse.

À cet instant, une voix intérieure murmura—

Protège. Agis. Sers.

Puis une vérité plus profonde—

« Elle est enceinte. »

Oh… quelle douleur dans l’âme !

« Sauvez-la immédiatement », ai-je dit.

Le prix était élevé,

mais la compassion l’était davantage.

Ainsi, en un seul acte,

deux familles furent sauvées—

une mère humaine et son enfant,

et une mère vache avec son petit à naître.

L’amour s’est étendu…

et la vie a été protégée.

🪔