Episode 235

Mr and Mrs K. Mayilwaganam — A Wedding Photograph

“Good morning, Mr Family Tree! Ha…ha…!”

God bless you all!

“Excuse me, sir!”

How can I help you, Meera?

“Why didn’t you show us at least one picture of Madam Kanmaniyamal’s husband?”

“Yes, sir. We feel sorry to see her always dressed in white.”

Didn’t I tell you that her husband had passed away, Rudra?

“In any case, sir, you are showing us photographs of so many family members who are no longer with us. Why not show us his picture too? It doesn’t seem fair!”

All right. Mary, have you ever seen a wedding photograph of Mr and Mrs K. Mayilwaganam?

“We have never even heard that mysterious name! Who was he?”

He was a wealthy and handsome young man, and his parents had prayed for sixteen years for the blessing of having him.

“Really?”

Absolutely, Sam!

“What a man! I wish I had been in his place!”

Listen to the whole story first. Don’t jump to conclusions like my lovely wife! Ha…ha…!

“Sorry, sir. We understand. Patience is a good discipline.”

He was educated, but unfortunately, his education was interrupted.

“Why did our parents keep forcing us to study, sir? How could we escape from the torture of education?”

Please listen!

“We’re listening!”

His father passed away when he was only nine years old.

“Oh, we are so sorry to hear that. So he was the only son of a single mother?”

Yes, yes. He was brought up in Vaddukoddai, Jaffna.

“Oh! And he eventually became Kanmaniyamal’s husband?”

That’s right, Renuka.

“What was his name?”

Mayilwaganam.

“Oh my goodness! Where do you find all these mysterious names? Ha…ha…!”

His parents were devoted followers of Lord Murugan, and the name was connected with their devotion.

“In that case, he must have been a handsome man!”

Beauty is in the eye of the beholder, Peter.

“Sure, sure! We would love to see him. Please!”

No problem. We can show you one of their wedding photographs. Happy?

“Oh dear! What a lovely couple!”

“It seems that many branches of our family tree belonged to prosperous families, but sadly, some of them did not live long enough to enjoy their lives.”

“When was he born?”

In 1916.

“That sounds like the same year Mrs Kanmaniyamal was born, sir!”

Absolutely, Meera.

“What was his father’s profession?”

He was a government employee, much like Kanthar, who was knowledgeable in the Vedas. Do you remember him, Renuka?

“You mean the person after whom Kantharmadam was named?”

Yes.

“Was his father also a famous and devoted man?”

Undoubtedly. His name was Appasamy, and he donated land for a Murugan temple. 🛕

“What was the name of the temple, and where was it?”

I believe it was in Thevidapittiya, Rudra.

“Sir, what was the temple called?”

Murugamoorthy Kovil, Radha.

“How long has that temple existed?”

It was established as early as 1720, Mary.

“So it has existed for about 226 years?”

That is correct—if we are counting from 1946 in this particular family account.

“Did Mr Mayilwaganam live to an old age, or did he die young?”

He lived longer than Mr Sathasivampillai.

“Thank God! How long did he live, please?”

Only about one year longer.

“Are you kidding, sir?”

No. He died at the age of forty-five.

“Who managed the temple responsibilities after his father, Mr Appasamy, passed away?”

His only son, Mayilwaganam—the very man you see in the photograph with his wife.

“Was he also the Tharmakartha during the festival?”

Yes, but specifically in connection with the chariot festival, for about ten years.

“Fantastic! What a fabulous tradition! Our grandparents knew that temple too, sir.”

I’m glad to hear that, Renuka.

Now, shall we stop there, students?

“Our pleasure, sir!”

Thank you. 🙏

Hare Krishna! 🪔

Monsieur et Madame K. Mayilwaganam — Une photographie de mariage

« Bonjour, Monsieur l’Arbre Généalogique ! Ha… ha… ! »

Que Dieu vous bénisse tous !

« Excusez-moi, monsieur ! »

Comment puis-je vous aider, Meera ?

« Pourquoi ne nous avez-vous pas montré au moins une photographie du mari de Madame Kanmaniyamal ? »

« Oui, monsieur. Cela nous fait de la peine de la voir toujours vêtue de blanc. »

Je ne vous avais pas dit que son mari était décédé, Rudra ?

« Dans ce cas, monsieur, vous nous montrez les photographies de tant de membres de la famille qui ne sont plus parmi nous. Pourquoi ne pas nous montrer aussi sa photographie ? Ce n’est pas très juste ! »

Très bien. Mary, avez-vous déjà vu une photographie du mariage de Monsieur et Madame K. Mayilwaganam ?

« Nous n’avons même jamais entendu ce nom mystérieux ! Qui était-il ? »

C’était un jeune homme riche et beau, et ses parents avaient prié pendant seize ans pour avoir la bénédiction d’avoir un enfant.

« Vraiment ? »

Absolument, Sam !

« Quel homme ! J’aurais aimé être à sa place ! »

Écoute toute l’histoire d’abord. Ne tire pas de conclusions trop vite, comme ma chère épouse ! Ha… ha… !

« Désolé, monsieur. Nous comprenons. La patience est une bonne discipline. »

Il était instruit, mais malheureusement, ses études furent interrompues.

« Pourquoi nos parents nous forçaient-ils toujours à étudier, monsieur ? Comment pouvions-nous échapper à cette torture de l’éducation ? »

Écoutez, s’il vous plaît !

« Nous vous écoutons ! »

Son père mourut lorsqu’il n’avait que neuf ans.

« Oh, nous sommes vraiment désolés. Il était donc le fils unique d’une mère célibataire ? »

Oui, oui. Il fut élevé à Vaddukoddai, à Jaffna.

« Oh ! Et il est finalement devenu le mari de Kanmaniyamal ? »

C’est bien cela, Renuka.

« Quel était son prénom ? »

Mayilwaganam.

« Oh mon Dieu ! Où trouvez-vous tous ces noms mystérieux ? Ha… ha… ! »

Ses parents étaient de fervents dévots du Seigneur Murugan, et ce nom était lié à leur dévotion.

« Dans ce cas, il devait être un bel homme ! »

La beauté est dans l’œil de celui qui regarde, Peter.

« Bien sûr, bien sûr ! Nous aimerions beaucoup le voir. S’il vous plaît ! »

Aucun problème. Nous pouvons vous montrer l’une de leurs photographies de mariage. Heureux ?

« Oh, quel adorable couple ! »

« On dirait que de nombreuses branches de notre arbre généalogique appartenaient à des familles prospères, mais malheureusement, certains n’ont pas vécu assez longtemps pour profiter de leur vie. »

« Quand est-il né ? »

En 1916.

« Cela semble être la même année de naissance que Madame Kanmaniyamal, monsieur ! »

Absolument, Meera.

« Quelle était la profession de son père ? »

Il était fonctionnaire, tout comme Kanthar, qui connaissait bien les Vedas. Tu te souviens de lui, Renuka ?

« Vous voulez dire celui dont le nom a donné celui de Kantharmadam ? »

Oui.

« Son père était-il lui aussi un homme connu et très dévoué ? »

Sans aucun doute. Il s’appelait Appasamy, et il avait fait don d’un terrain pour la construction d’un temple dédié à Murugan. 🛕

« Quel était le nom du temple et où se trouvait-il ? »

Je crois qu’il se trouvait à Thevidapittiya, Rudra.

« Monsieur, quel était le nom du temple ? »

Murugamoorthy Kovil, Radha.

« Depuis combien de temps ce temple existe-t-il ? »

Il a été établi dès 1720, Mary.

« Donc, il existe depuis plus de trois siècles ? »

Exactement !

« Monsieur Mayilwaganam a-t-il vécu longtemps ou est-il mort jeune ? »

Il a vécu un peu plus longtemps que Monsieur Sathasivampillai.

« Dieu merci ! Quel âge avait-il, s’il vous plaît ? »

Seulement environ une année de plus.

« Vous plaisantez, monsieur ? »

Non. Il est mort à l’âge de quarante-cinq ans.

« Qui a assumé les responsabilités du temple après la mort de son père, Monsieur Appasamy ? »

Son fils unique, Mayilwaganam — l’homme que vous voyez justement sur la photographie avec son épouse.

« Était-il également le Tharmakartha pendant la fête ? »

Oui, mais plus précisément pour la fête du char, pendant environ dix ans.

« Magnifique ! Quelle belle tradition ! Nos grands-parents connaissaient eux aussi ce temple, monsieur. »

Je suis heureux de l’entendre, Renuka.

Alors, devons-nous nous arrêter ici, les étudiants ?

« Avec plaisir, monsieur ! »

Merci. 🙏

Hare Krishna ! 🪔

திரு மற்றும் திருமதி K. மயில்வாகனம் — ஒரு திருமணப் புகைப்படம்

“காலை வணக்கம், திரு குடும்ப மரமே! ஹா… ஹா…!”

இறைவன் உங்கள் அனைவரையும் ஆசீர்வதிப்பாராக!

“மன்னிக்கவும் ஐயா!”

எப்படி உதவலாம், மீரா?

“கன்மணியம்மாள் அவர்களின் கணவருடைய ஒரு புகைப்படத்தையாவது ஏன் எங்களுக்குக் காட்டவில்லை?”

“ஆம் ஐயா. அவரை எப்போதும் வெள்ளை ஆடையில் பார்க்கும்போது எங்களுக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது.”

அவருடைய கணவர் இறந்துவிட்டார் என்று நான் சொல்லவில்லையா, ருத்ரா?

“எப்படியிருந்தாலும் ஐயா, இப்போது நம்மிடையே இல்லாத குடும்ப உறுப்பினர்கள் பலருடைய புகைப்படங்களை எங்களுக்குக் காட்டுகிறீர்கள். அவருடைய புகைப்படத்தையும் காட்டலாமே! இது கொஞ்சம் நியாயமில்லையே!”

சரி. மேரி, திரு மற்றும் திருமதி K. மயில்வாகனம் அவர்களின் திருமணப் புகைப்படத்தை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா?

“அந்த மர்மமான பெயரையே நாங்கள் இதுவரை கேள்விப்பட்டதில்லை! அவர் யார்?”

அவர் செல்வமும் அழகும் கொண்ட இளைஞர். அவரைப் பெறுவதற்காக அவருடைய பெற்றோர் பதினாறு ஆண்டுகள் பிரார்த்தனை செய்தார்கள்.

“உண்மையா?”

முற்றிலும் உண்மை, சாம்!

“என்ன ஒரு மனிதர்! நான் அவருடைய இடத்தில் இருந்திருக்கக் கூடாதா!”

முதலில் முழுக் கதையையும் கேள். என் அன்பு மனைவியைப் போல அவசரமாக முடிவுக்கு வராதே! ஹா… ஹா…!

“மன்னிக்கவும் ஐயா. பொறுமை ஒரு நல்ல ஒழுக்கம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டோம்.”

அவர் கல்வி கற்றவர். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவருடைய கல்வி இடையில் நின்றுவிட்டது.

“நம்முடைய பெற்றோர்கள் ஏன் எப்போதும் படிக்கும்படி எங்களை வற்புறுத்தினார்கள் ஐயா? அந்தக் கல்வித் தொல்லையிலிருந்து நாம் எப்படி தப்பித்திருக்க முடியும்?”

தயவுசெய்து கேளுங்கள்!

“நாங்கள் கேட்கிறோம்!”

அவருடைய தந்தை அவர் ஒன்பது வயதாக இருந்தபோதே இறந்துவிட்டார்.

“ஐயோ, மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது. அப்படியானால் அவர் ஒரு தனித்தாய் வளர்த்த ஒரே மகனா?”

ஆம்… ஆம். அவர் யாழ்ப்பாணம், வட்டுக்கோட்டையில் வளர்ந்தார்.

“ஓ! இறுதியில் அவர்தான் கன்மணியம்மாளின் கணவரானாரா?”

அப்படித்தான், ரேணுகா.

“அவருடைய பெயர் என்ன?”

மயில்வாகனம்.

“அட கடவுளே! இந்த மர்மமான பெயர்களையெல்லாம் நீங்கள் எங்கே கண்டுபிடிக்கிறீர்கள் ஐயா? ஹா… ஹா…!”

அவருடைய பெற்றோர் முருகப்பெருமானின் தீவிர பக்தர்கள். அந்தப் பெயரும் அவர்களின் பக்தியுடன் தொடர்புடையது.

“அப்படியானால் அவர் மிகவும் அழகானவராக இருந்திருக்க வேண்டும்!”

அழகு பார்ப்பவரின் கண்களில் இருக்கிறது, பீட்டர்.

“சரி… சரி… அவரைப் பார்க்க நாங்கள் மிகவும் விரும்புகிறோம். தயவுசெய்து!”

பிரச்சினையில்லை. அவர்களுடைய திருமணப் புகைப்படம் ஒன்றைக் காட்டலாம். இப்போது மகிழ்ச்சிதானே?

“ஆஹா! என்ன ஒரு அழகான தம்பதி!”

“நம்முடைய குடும்ப மரத்தின் பல கிளைகளும் செல்வச் செழிப்பான குடும்பங்களாக இருந்திருக்கின்றன போலிருக்கிறது. ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர்களில் சிலர் நீண்ட காலம் வாழவில்லை.”

“அவர் எப்போது பிறந்தார்?”

1916-ஆம் ஆண்டு.

“அது திருமதி கன்மணியம்மாள் பிறந்த ஆண்டும் தானே ஐயா?”

முற்றிலும் சரி, மீரா.

“அவருடைய தந்தையின் தொழில் என்ன?”

அவர் அரசாங்க ஊழியராக இருந்தார். கன்மணரையும் போலவே. கன்மணர் வேதங்களை நன்கு அறிந்தவர் என்று நினைவிருக்கிறதா, ரேணுகா?

“கந்தர்மடம் என்ற பெயர் அவருடைய பெயரிலிருந்து வந்தது என்று சொல்கிறீர்களா?”

ஆம்.

“அவருடைய தந்தையும் புகழ்பெற்ற பக்தரா?”

நிச்சயமாக. அவருடைய பெயர் அப்பாசாமி. முருகன் ஆலயம் அமைப்பதற்காக அவர் நிலத்தையும் தானமாக வழங்கியிருந்தார். 🛕

“அந்த ஆலயத்தின் பெயர் என்ன? அது எங்கே இருந்தது?”

அது தேவிபிட்டியாவில் இருந்ததாக நினைக்கிறேன், ருத்ரா.

“ஐயா, ஆலயத்தின் பெயரைச் சொல்லுங்கள்.”

முருகமூர்த்தி கோவில், ராதா.

“அந்த ஆலயம் எவ்வளவு காலமாக இருக்கிறது?”

அது 1720-ஆம் ஆண்டிலேயே நிறுவப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது, மேரி.

“அப்படியானால் அது மூன்று நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக இருக்கிறதே?”

அப்படித்தான்!

“மயில்வாகனம் அவர்கள் நீண்ட காலம் வாழ்ந்தாரா? அல்லது இளமையிலேயே இறந்துவிட்டாரா?”

அவர் திரு. சதாசிவம்பிள்ளையைவிட சுமார் ஒரு வருடம் அதிகமாக வாழ்ந்தார்.

“கடவுளுக்கு நன்றி! அவருக்கு எவ்வளவு வயது?”

நாற்பத்தைந்து வயது.

“ஐயா, நீங்கள் விளையாடுகிறீர்களா?”

இல்லை. அவர் நாற்பத்தைந்து வயதிலேயே இறந்துவிட்டார்.

“அவருடைய தந்தை திரு. அப்பாசாமி இறந்த பிறகு ஆலயப் பொறுப்பை யார் ஏற்றுக்கொண்டார்?”

அவருடைய ஒரே மகன் மயில்வாகனம் — இப்போது அவருடைய மனைவியுடன் நீங்கள் புகைப்படத்தில் பார்க்கும் அதே மனிதர்.

“திருவிழாவின் போது அவரும் தர்மகர்த்தாவாக இருந்தாரா?”

ஆம். குறிப்பாக தேர்த்திருவிழாவுடன் தொடர்புடைய பொறுப்பை சுமார் பத்து ஆண்டுகள் மேற்கொண்டார்.

“அற்புதம்! என்ன ஒரு அருமையான பாரம்பரியம்! எங்களுடைய தாத்தா பாட்டிகளுக்கும் இந்த ஆலயம் தெரியும், ஐயா.”

அதை கேட்பதில் மகிழ்ச்சி, ரேணுகா.

சரி மாணவர்களே, இத்துடன் நிறுத்தலாமா?

“மிகவும் மகிழ்ச்சி, ஐயா!”

நன்றி. 🙏

ஹரே கிருஷ்ணா! 🪔