Episode 118
🌸 English Version
Our dearest Raaya Ramana 🌷
Though your special day was on the 1st of February, your beautiful celebration on the 22nd filled our hearts with joy and warmth.
Life sometimes moves through unexpected moments, yet love always finds its way to shine brighter than any shadow.
God speaks to us in many ways — like the gentle rays of the sun that quietly fill the world with light.
And you, precious child, are like a radiant gem in our family — shining softly, yet powerfully, bringing brilliance wherever you are.
Your first birthday was celebrated with such grace and happiness — truly far beyond any “red zone,” surrounded only by blessings and light.
May you grow in health, happiness, wisdom, and divine protection always.
May your laughter heal hearts and your presence unite our family in love.
With all our affection and heartfelt blessings 💕✨
🌸 Tamil Version (மந்திரமாய் இனிமையான வாழ்த்து)
எங்கள் அன்பு ராயா ரமணா 🌷
பிப்ரவரி 1ஆம் தேதி உன் இனிய பிறந்த நாள் வந்திருந்தாலும், 22ஆம் தேதி நடைபெற்ற உன் அழகிய கொண்டாட்டம் எங்கள் இதயங்களை மகிழ்ச்சியாலும் உஷ்ணத்தாலும் நிரப்பியது.
வாழ்க்கை சில நேரங்களில் எதிர்பாராத பாதைகளில் நகரலாம்; ஆனால் அன்பு எப்போதும் எந்த நிழலையும் விட பிரகாசமாக ஒளிரும்.
இறைவன் எங்களிடம் பல வழிகளில் பேசுகிறார் — உலகத்தை அமைதியாக ஒளியால் நிரப்பும் சூரிய கதிர்களைப் போல.
அன்பு குழந்தையே, நீ எங்கள் குடும்பத்தில் ஒரு பொக்கிஷ ரத்தினம் போல — மென்மையாக ஒளிர்ந்தாலும் வலிமையாக பிரகாசித்து, எங்கு இருந்தாலும் ஒளியை பரப்புபவள்.
உன் முதல் பிறந்தநாள் மிகுந்த நயத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் கொண்டாடப்பட்டது — எந்த “சிவப்பு வட்டத்தையும்” தாண்டி, ஆசீர்வாதங்களும் ஒளியுமாக சூழப்பட்ட ஒரு புனித தருணம்.
நீ எப்போதும் ஆரோக்கியம், சந்தோஷம், ஞானம் மற்றும் இறையருளின் பாதுகாப்பில் வளர வேண்டும்.
உன் சிரிப்பு இதயங்களை குணப்படுத்தட்டும்; உன் இருப்பு எங்கள் குடும்பத்தை அன்பில் ஒன்றிணைக்கட்டும்.
எங்கள் அன்பும் மனமார்ந்த ஆசீர்வாதங்களும் என்றும் உன்னுடன் 💕✨
🌸 French Version (Version Enchantée)
Notre très chère Raaya Ramana 🌷
Bien que ton jour spécial ait été le 1er février, ta merveilleuse célébration le 22 a rempli nos cœurs de joie et de douceur.
La vie emprunte parfois des chemins inattendus, mais l’amour trouve toujours le moyen de briller plus fort que n’importe quelle ombre.
Dieu nous parle de mille façons — comme les doux rayons du soleil qui illuminent le monde en silence.
Toi, précieux enfant, tu es comme un joyau radiant dans notre famille — brillant avec douceur mais puissance, répandant ta lumière partout où tu es.
Ton premier anniversaire a été célébré avec tant de grâce et de bonheur — bien au-delà de toute “zone rouge”, entouré uniquement de bénédictions et de lumière.
Que tu grandisses avec santé, bonheur, sagesse et toujours sous la protection divine.
Que ton rire guérisse les cœurs et que ta présence unisse notre famille dans l’amour.
Avec toute notre affection et nos bénédictions les plus sincères 💕✨
🌳 Sam & Marina
🪔 In the Park Where Birthdays Bloom Beyond Time
The evening rested softly upon the trees.
Fireflies hovered like unwritten blessings,
and somewhere in the distance,
a child’s birthday laughter echoed.
Sam watched the glow of paper lanterns tied to a branch.
“Marina,” he said thoughtfully,
“why do we celebrate only one birthday…
when life seems to offer more?”
Marina smiled — the kind of smile that carries memory from another lifetime.
“Because,” she replied,
“most of us remember only the first arrival.”
“The first arrival?” Sam asked.
“Yes,” she nodded.
“The day the body is born.
The day the world says — ‘Welcome.’”
A breeze moved through the trees.
“But saintly teachers,” she continued softly,
“speak of four birthdays.”
Sam turned fully toward her now.
“Four?”
Marina lifted her fingers gently, counting not with pride — but reverence.
“First —
the day we enter this world.”
A lamp flickered nearby.
“Second —
the day we begin learning the science of self-realisation.
When we ask,
‘Who am I… beyond this body?’”
Sam’s eyes deepened.
“So that is when the soul wakes?”
Marina nodded.
“Yes. That is when life stops being routine…
and becomes inquiry.”
She continued.
“Third —
the day we truly understand humanity.
Not as identity…
but as responsibility.
When compassion becomes natural —
not forced.”
A child ran past them holding a balloon shaped like a star.
“And the fourth?” Sam whispered.
Marina’s voice softened like temple bells at dusk.
“The fourth birthday,” she said,
“is the day we become qualified for liberation.
When attachment loosens,
when remembrance is steady,
when love for the Divine outweighs fear of death.”
The wind fell still.
“So liberation,” Sam said slowly,
“is not escape?”
“No,” Marina replied gently.
“It is graduation.”
They walked in silence for a while.
“In that case,” Sam reflected,
“every year we grow older…
but only sometimes we grow inward.”
Marina’s eyes shimmered.
“That is why birthdays are sacred reminders.
Not just candles on a cake —
but lamps on the path.”
The park lights turned on one by one.
“Then our mission,” Sam said,
“is to move from first birth…
toward the fourth?”
“Yes,” Marina smiled.
“With gratitude.
With service.
With remembrance.”
Somewhere, a birthday song began again.
Sam looked up at the sky.
“The body celebrates annually,” he murmured.
“But the soul celebrates eternally.”
Marina folded her hands softly.
“When each birthday brings us closer to self-realisation,” she said,
“then even time becomes our friend.”
They paused beneath a tree.
Four lanterns swayed gently in the breeze.
And in that quiet golden space between
laughter and liberation,
Sam understood:
The greatest birthday
is not the day we are born —
but the day
we remember
why.
🪔
Hare Krishna 🙏
🇱🇰 சாம் & மரினா
🪔 காலத்தைத் தாண்டி பிறந்தநாள்கள் மலரும் பூங்காவில்
மாலை மெதுவாக மரங்களின் மேல் தங்கியது.
மின்மினிப் பூச்சிகள் எழுதப்படாத ஆசீர்வாதங்களைப் போல மிதந்தன,
தொலைவில் ஒரு குழந்தையின் பிறந்தநாள் சிரிப்பு ஒலித்தது.
கிளையில் கட்டப்பட்ட காகித விளக்குகளின் ஒளியை சாம் கவனித்தான்.
“மரினா,” அவன் சிந்தனையுடன் கேட்டான்,
“ஏன் நாம் ஒரு பிறந்தநாளை மட்டுமே கொண்டாடுகிறோம்…
வாழ்க்கை இன்னும் பலவற்றை அளிக்கிறதே?”
மரினா மெல்ல சிரித்தாள் —
மற்றொரு வாழ்க்கையின் நினைவுகளை சுமந்த சிரிப்பு.
“ஏனெனில்,” அவள் சொன்னாள்,
“நாம் பெரும்பாலும் முதல் வருகையை மட்டுமே நினைவில் கொள்கிறோம்.”
“முதல் வருகை?” சாம் கேட்டான்.
“ஆம்.
உடல் இந்த உலகில் பிறக்கும் நாள்.
உலகம் ‘வரவேற்கிறோம்’ என்று சொல்வது.”
ஒரு தென்றல் மரங்களைத் தொட்டது.
“ஆனால் சாந்தமான குருக்கள்,” அவள் தொடர்ந்தாள்,
“நான்கு பிறந்தநாள்களைப் பற்றி பேசுகிறார்கள்.”
சாம் முழுமையாக அவளை நோக்கினான்.
“நான்கு?”
மரினா விரல்களை மெதுவாக உயர்த்தினாள்.
“முதல் —
நாம் இந்த உலகில் பிறக்கும் நாள்.
இரண்டாம் —
ஆன்ம அறிவின் அறிவியலை அறிய தொடங்கும் நாள்.
‘நான் இந்த உடலைத் தாண்டி யார்?’ என்று கேட்கும் தருணம்.”
சாமின் கண்கள் ஆழமானவை ஆனது.
“அப்போது ஆன்மா விழிக்கிறதா?”
“ஆம்,” அவள் தலையசைத்தாள்.
“அப்போது வாழ்க்கை வழக்கமான ஓட்டமாக இல்லாமல்
தேடலாக மாறுகிறது.”
அவள் தொடர்ந்தாள்:
“மூன்றாம் —
மனிதத்துவத்தின் உண்மையான பொருளை உணரும் நாள்.
அடையாளமாக அல்ல…
பொறுப்பாக.
கருணை இயல்பாக மாறும் தருணம்.”
ஒரு சிறுவன் நட்சத்திர பலூனுடன் ஓடினான்.
“நான்காம்?” சாம் மெதுவாக கேட்டான்.
மரினாவின் குரல் மாலை கோயில் மணி போல ஆனது.
“நான்காம் பிறந்தநாள் —
பிறப்பு-இறப்பு சுழற்சியிலிருந்து விடுதலைக்கு தகுதியான தருணம்.
பற்றுகள் தளரும்போது,
நினைவு நிலையாகும்போது,
இறைஅன்பு மரண பயத்தை விட வலிமையானபோது.”
காற்று அமைதியானது.
“விடுதலை ஓட்டமா?” சாம் கேட்டான்.
“இல்லை,” அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“அது பட்டமளிப்பு.”
சில நிமிடங்கள் அமைதியாக நடந்தனர்.
“அப்படியானால்,” சாம் சிந்தித்தான்,
“ஒவ்வொரு ஆண்டும் நாம் வயதாகிறோம்…
ஆனால் எப்போதும் உள்ளார்ந்த வளர்ச்சி இல்லை.”
மரினா சிரித்தாள்.
“அதனால் தான் பிறந்தநாள் நினைவூட்டல்.
கேக்கின் மெழுகுவர்த்திகள் அல்ல —
பாதையில் விளக்குகள்.”
பூங்கா விளக்குகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எரிந்தன.
“அப்படியானால் நம் பணி,” சாம் கேட்டான்,
“முதல் பிறப்பிலிருந்து நான்காம் பிறப்பிற்கு செல்லவா?”
“ஆம்.
நன்றியுடன்.
அன்புடன் சேவை செய்து.
நினைவுடன் வாழ்ந்து.”
வானத்தை நோக்கி சாம் மெதுவாகச் சொன்னான்:
“உடல் ஆண்டுதோறும் கொண்டாடுகிறது…
ஆன்மா நித்தியமாக கொண்டாடுகிறது.”
மரினா கைகளை கூப்பினாள்.
“ஒவ்வொரு பிறந்தநாளும்
நம்மை சுய உணர்விற்கு அருகில் கொண்டு வந்தால்,
அப்போது காலமும் நண்பனாகும்.”
நான்கு விளக்குகள் தென்றலில் அசைந்தன.
அந்த அமைதியான பொன்னிற தருணத்தில்,
சாம் உணர்ந்தான் —
பெரிய பிறந்தநாள்
நாம் பிறந்த நாள் அல்ல…
நாம்
ஏன்
பிறந்தோம் என்பதை நினைவுகூரும் நாள்.
🪔
ஹரே கிருஷ்ணா 🙏
🇫🇷 Sam & Marina
🪔 Dans le Parc où les Anniversaires Fleurissent au-delà du Temps
Le soir reposait doucement sur les arbres.
Les lucioles flottaient comme des bénédictions invisibles,
et au loin résonnait le rire d’un enfant fêtant son anniversaire.
Sam observait les lanternes accrochées à une branche.
« Marina, » dit-il pensivement,
« pourquoi célébrons-nous un seul anniversaire…
alors que la vie semble en offrir plusieurs ? »
Marina sourit —
un sourire qui semblait venir d’une autre existence.
« Parce que, » répondit-elle,
« nous ne nous souvenons que de la première arrivée. »
« La première arrivée ? »
« Oui.
Le jour où le corps naît.
Le jour où le monde dit : “Bienvenue.” »
Une brise passa.
« Mais les maîtres spirituels parlent de quatre anniversaires. »
Sam se tourna vers elle.
« Quatre ? »
Marina leva doucement ses doigts.
« Le premier —
le jour où nous entrons dans ce monde.
Le deuxième —
le jour où nous commençons la science de la réalisation de soi.
Quand nous demandons :
“Qui suis-je au-delà de ce corps ?” »
Les yeux de Sam s’approfondirent.
« C’est là que l’âme s’éveille ? »
« Oui.
La vie cesse d’être routine…
et devient quête. »
Elle continua.
« Le troisième —
le jour où nous comprenons véritablement l’humanité.
Non comme identité…
mais comme responsabilité.
Quand la compassion devient naturelle. »
Un enfant passa en courant avec un ballon étoilé.
« Et le quatrième ? » murmura Sam.
La voix de Marina devint douce comme une cloche au crépuscule.
« Le quatrième anniversaire est le jour
où nous devenons qualifiés pour la libération
du cycle de la naissance et de la mort.
Quand les attachements se desserrent,
quand le souvenir devient constant,
quand l’amour divin dépasse la peur de la mort. »
Le vent se calma.
« Alors la libération n’est pas une fuite ? »
« Non, » répondit-elle.
« C’est une graduation. »
Ils marchèrent en silence.
« Nous vieillissons chaque année…
mais nous ne grandissons pas toujours intérieurement, » dit Sam.
Marina sourit.
« Voilà pourquoi les anniversaires sont sacrés.
Pas seulement des bougies sur un gâteau —
mais des lampes sur le chemin. »
Les lampadaires s’allumèrent un à un.
« Notre mission, » dit Sam,
« est donc de passer du premier au quatrième anniversaire ? »
« Oui.
Avec gratitude.
Avec service.
Avec souvenir. »
Sam leva les yeux vers le ciel.
« Le corps célèbre chaque année…
mais l’âme célèbre éternellement. »
Marina joignit les mains.
« Si chaque anniversaire nous rapproche de la réalisation de soi,
alors même le temps devient notre ami. »
Quatre lanternes se balançaient doucement.
Et dans cet espace doré entre
le rire et la libération,
Sam comprit :
Le plus grand anniversaire
n’est pas le jour où nous naissons —
mais le jour
où nous nous souvenons
pourquoi.
🪔
Hare Krishna 🙏
