Episode 243

🌳 The Fabulous Family Tree

The Five Senses of Sacred Wisdom

The Generous Gentlemen, the Pilgrimage to Kasi, and the Pillars of the Vedas

Narrator: Hello, everyone! 👋

Students: Hi, Mr Family Tree Narrator! Ha… ha… ha…!

Narrator: Ha… ha…! Happy to be a tree of knowledge, providing shelter for people and helping protect all living species!

Mary: We heard that people gave Mr Gunaretnam a nickname, and we wonder why… why… why?

Narrator: Because Mr Navaratnam and Mr Gunaretnam were brothers.

Mary: What’s wrong with them? Does being brothers mean that people should call them Minors?

Sam: Mr Navaratnam was particularly attached to his Morris Minor car, perhaps! But what about Mr Gunaretnam?

Narrator: Indeed, Mary! What a splendid question! You deserve full marks for that one! Ha… ha…!

Mary: We wish you would reveal the real reasons behind their nicknames, sir.

Narrator: Why not? According to Thamponna’s account, both gentlemen were equally generous and kind-hearted.

Christina: Ohhhh! Now we understand why they both became so popular!

Sam: Excuse me, sir. Did their popularity last, or did it vanish like their properties and prosperity?

Narrator: An interesting and inspiring question, Sam! Do you know something?

Sam: What is it, sir?

Narrator: The person who understands the One who eternally lives within every living being begins to recognise how little we truly know about our temporary bodies, worldly possessions, and prosperity.

Mary: Ohhhh! So, instead of worrying about how to become wealthy, we should learn how to become like trees—offering shelter, giving shade, and serving others?

Narrator: Exactly! And perhaps we should become pillars of Vedic wisdom, too!

😃😃😃😃😃

Narrator: A fantastic observation! Thamponna describes these events with dignity, connecting the family story to an ancient account of a pilgrimage.

Christina: Could you elaborate on that story, please, sir?

Narrator: Certainly, Christina!

👏👏👏👏👏

🛕 The Pilgrimage to Kasi: Seeing with the Eyes of Compassion

Narrator: Mary, millions of people travel to Kasi, also known as Varanasi, as pilgrims, don’t they?

Mary: That’s true, sir!

Peter: And we have learned that those who visit Kasi will never be born again. Is that correct, sir?

Narrator: Let me remind you of a spiritual story that you may already have forgotten!

One day, on Mount Kailasa, Goddess Parvathy approached Lord Shiva with a thoughtful question.

Parvathy: My Lord, I have heard that those who visit Kasi attain liberation and reach Your divine abode. Is that true?

Shiva: Tell Me, Parvathy. What is troubling your mind?

Parvathy: Millions of pilgrims travel to Kasi, hoping to attain liberation and reach Kailasa. But, My Lord, is Kailasa large enough to accommodate every one of them?

Narrator: Ha… ha…! Shiva decided to demonstrate a profound truth through a divine drama.

He turned to Parvathy and asked:

“My beloved, will you play a role in this little drama with Me?”

Parvathy smiled like a garden filled with golden roses! 🌹🌹🌹

And so, the divine couple began their demonstration.

👁️ The First Sense: Seeing Beyond Appearances

Parvathy transformed herself into a frail, eighty-year-old woman, while Shiva appeared to be a ninety-year-old man.

She sat near the main entrance of a temple, holding her apparently exhausted husband on her lap.

As the pilgrims passed by, she pleaded in a sorrowful voice:

Parvathy, disguised as an old woman: Please! Will someone pour a little water into my husband’s mouth and save him? He is terribly thirsty!

But what happened?

Some pilgrims hurried past without even looking at the helpless couple.

Others glanced at them with irritation, as though their suffering had disturbed their peaceful pilgrimage.

A few said:

“Wait until we finish our worship in the temple!”

They could see the couple with their physical eyes, but could they see the suffering with the eyes of compassion?

Mary: Oh dear! They were looking at the temple, sir, but overlooking the living beings right in front of them!

Narrator: Precisely, Mary! Seeing is not merely the work of our eyes. True vision begins when we recognise another person’s suffering.

👂 The Second Sense: Hearing the Cry for Help

The old woman continued pleading.

“My husband is fainting from exhaustion! Please, someone, help him!”

The pilgrims heard her words, yet many continued on their way.

Peter: So, sir, hearing a cry for help is not the same as listening with our hearts?

Narrator: Beautifully expressed, Peter!

Our ears may receive the sound, but our conscience must respond to its meaning.

A sacred place may inspire us to pray, but a suffering person gives us an opportunity to put our prayers into practice.

👃 The Third Sense: Smelling the Fragrance of Goodness

Christina: Sir, how does the sense of smell fit into this spiritual story?

Narrator: Think about a flower, Christina. 🌼

A flower does not announce its fragrance to the world. It simply shares it.

Likewise, genuine goodness does not need to advertise itself. It spreads quietly through kindness, generosity, and selfless service.

The pilgrims carried the fragrance of devotion in their minds, but the divine drama asked a deeper question:

Could the fragrance of compassion be found in their actions?

Sam: So, sir, goodness is like the fragrance of a flower. We may not see it, but we can recognise its presence!

Narrator: Exactly, Sam!

✋ The Fourth Sense: Touching a Life Through Service

Just then, a poor-looking man hurried towards the temple.

His appearance gave the impression of someone who might be a pickpocket, but appearances can be deceptive.

Unlike the other pilgrims, he stopped when he saw the elderly couple.

The Man: Mother, what has happened?

Parvathy: Please look at my husband. He has fainted from exhaustion. He desperately needs water.

The man was deeply moved.

Without hesitation, he prepared to pour some of the sacred Ganges water he was carrying into the old man’s mouth.

But the old woman stopped him for a moment.

Parvathy: My son, before you help him, remember one thing. Speak the truth. This may be your last opportunity to demonstrate the sincerity of your heart.

The man paused.

The Man: Mother, I cannot claim to have performed any remarkable good deeds in my life. I have made mistakes, and I have not always lived as I should. Helping this poor man is the first good deed I can honestly remember doing.

With that confession, he gently offered the sacred water to the exhausted stranger.

Narrator: What a moment! The man did not wait until he had become perfect before helping someone else.

He acted with the little he had, with the sincerity he possessed, and with the compassion that awakened within him.

Mary: So, sir, we do not need to be rich, famous, or perfect before we begin serving others?

Narrator: Absolutely, Mary! Selfless service begins wherever we are, with whatever we have.

A helping hand can sometimes express devotion more powerfully than a thousand empty words.

👅 The Fifth Sense: Tasting the Sweetness of Truth

At that very moment, the divine drama reached its climax!

The elderly couple disappeared.

In their place stood Lord Shiva and Goddess Parvathy in their divine forms.

The humble man was astonished.

Lord Shiva: My son, life is an opportunity to serve others. Whatever mistakes you may have made in the past, sincere compassion and selfless service are precious.

May you grow in wisdom, truthfulness, and devotion!

Goddess Parvathy: May your heart continue to recognise the suffering of others, and may your hands remain ready to help them.

Narrator: The man tasted something far sweeter than worldly praise: the joy of having helped another living being without expecting a reward.

Peter: Sir, is that the sweetness of spiritual life?

Narrator: Indeed, Peter! The tongue can taste sacred water, but the heart discovers the deeper sweetness of truth when our actions become compassionate.

The five senses can help us understand the world, but when guided by wisdom, they can also become instruments of service.

🌳 From Generous Gentlemen to Pillars of Wisdom

Sam: Sir, this story reminds me of the two brothers, Mr Navaratnam and Mr Gunaretnam.

Narrator: How so, Sam?

Sam: According to Thamponna’s account, they were gentlemen who came from an affluent social background, yet their generosity remained important even when their circumstances changed.

Despite their reduced means, they were still willing to contribute to society according to their abilities.

Narrator: An excellent reflection, Sam!

True greatness is not measured only by what a person owns, but also by what that person is willing to give.

Wealth may disappear. Properties may change hands. Social status may rise and fall.

But acts of kindness can continue to inspire generations.

Christina: Excuse me, sir! Was Thamponna one of their sons, and did he later become the founder of a temple in Germany? 🇩🇪

Narrator: Absolutely, Sam! Thamponna’s family story connects these memories with the establishment of a temple in Germany.

Narrator: And that brings us back to our family tree!

A tree does not eat its own fruit, drink all its own water, or keep its shade for itself. It gives according to its nature.

Likewise, a generous person does not need unlimited wealth to contribute something meaningful to society.

🎓 The Family Tree Degree

Narrator: Before we finish, let us remember our five lessons:

1. Eyes — See the suffering that others overlook.

2. Ears — Hear the cry for help and listen with compassion.

3. Nose — Smell the fragrance of goodness in quiet, selfless actions.

4. Hands — Touch lives through practical service.

5. Tongue — Taste the sweetness of truth, kindness, and sincere words.

And what guides these five senses?

Students: Wisdom, sir!

Narrator: And what gives wisdom its deepest purpose?

Students: Selfless service!

Narrator: Wonderful! Our bodies may be temporary, our prosperity may fluctuate, and our social positions may change. But the opportunity to serve others is always precious.

When we learn to see the Divine presence in every living being, we begin to understand why compassion is greater than appearance, why truth is greater than pretence, and why service is greater than pride.

Sam: Great Family Tree degree, sir!

Narrator: Thank you, Sam! I appreciate your enthusiasm. Ha… ha…!

Students: Have a happy day, sir!

Narrator: And may you all have a day filled with wisdom, compassion, and selfless service!

Everyone: Hare Krishna! 🙏🪔🌳

🌳 L’Arbre Généalogique Fabuleux

Les cinq sens de la sagesse sacrée

Les généreux gentlemen, le pèlerinage à Kasi et les piliers des Védas

Le Narrateur : Bonjour à toutes et à tous ! 👋

Les élèves : Bonjour, Monsieur le Narrateur de l’Arbre Généalogique ! Ha… ha… ha… !

Le Narrateur : Ha… ha… ! Heureux d’être un arbre de la connaissance, offrant un abri aux êtres vivants et contribuant à protéger toutes les espèces !

Mary : Nous avons entendu dire que Monsieur Gunaretnam portait un surnom particulier. Nous nous demandons pourquoi… pourquoi… pourquoi ?

Le Narrateur : Parce que Monsieur Navaratnam et Monsieur Gunaretnam étaient frères.

Mary : Qu’y a-t-il de mal chez eux ? Être frères signifie-t-il qu’on doit les appeler tous les deux « Minor » ?

Sam : Monsieur Navaratnam était peut-être particulièrement attaché à sa voiture Morris Minor ! Mais qu’en est-il de Monsieur Gunaretnam ?

Le Narrateur : Excellente question, Mary ! Vous méritez tous les points pour celle-là ! Ha… ha… !

Mary : Nous aimerions que vous nous révéliez les véritables raisons de leurs surnoms, monsieur.

Le Narrateur : Pourquoi pas ? Selon le récit de Thamponna, ces deux gentlemen étaient également généreux et bienveillants.

Christina : Ohhhh ! Nous comprenons maintenant pourquoi ils étaient tous les deux si populaires !

Sam : Excusez-moi, monsieur. Leur popularité a-t-elle duré, ou s’est-elle évanouie comme leurs propriétés et leur prospérité ?

Le Narrateur : Voilà une question intéressante et inspirante, Sam ! Savez-vous quelque chose ?

Sam : Quoi donc, monsieur ?

Le Narrateur : Celui qui comprend que l’Être suprême demeure éternellement en chaque être vivant commence à reconnaître combien nous connaissons peu la véritable nature de nos corps temporaires, de nos possessions et de notre prospérité matérielle.

Mary : Ohhhh ! Alors, au lieu de nous inquiéter de devenir riches, nous devrions apprendre à devenir comme des arbres : offrir un abri, donner de l’ombre et servir les autres ?

Le Narrateur : Exactement ! Et pourquoi ne pas devenir aussi des piliers de la sagesse védique ?

😃😃😃😃😃

Le Narrateur : Quelle observation remarquable ! Thamponna raconte ces événements avec dignité, en reliant cette histoire familiale à un ancien récit de pèlerinage.

Christina : Pourriez-vous nous raconter cette histoire plus en détail, s’il vous plaît ?

Le Narrateur : Certainement, Christina !

👏👏👏👏👏

🛕 Le pèlerinage à Kasi : voir avec les yeux de la compassion

Le Narrateur : Mary, des millions de personnes se rendent en pèlerinage à Kasi, également appelée Varanasi, n’est-ce pas ?

Mary : C’est vrai, monsieur !

Peter : Nous avons appris que ceux qui visitent Kasi ne renaîtront plus. Est-ce exact, monsieur ?

Le Narrateur : Permettez-moi de vous rappeler une histoire spirituelle que vous avez peut-être déjà oubliée !

Un jour, sur le mont Kailasa, la déesse Parvati posa une question réfléchie au Seigneur Shiva.

Parvati : Mon Seigneur, j’ai entendu dire que ceux qui visitent Kasi atteignent la libération spirituelle et rejoignent votre demeure divine. Est-ce vrai ?

Shiva : Dis-moi, Parvati, qu’est-ce qui préoccupe ton esprit ?

Parvati : Des millions de pèlerins se rendent à Kasi dans l’espoir d’atteindre la libération et de rejoindre Kailasa. Mais, mon Seigneur, Kailasa est-elle assez vaste pour les accueillir tous ?

Le Narrateur : Ha… ha… ! Shiva décida de démontrer une vérité profonde au moyen d’une représentation divine.

Il se tourna vers Parvati et lui demanda :

« Ma bien-aimée, accepterais-tu de jouer un rôle dans cette petite représentation avec moi ? »

Parvati sourit comme un jardin rempli de roses dorées ! 🌹🌹🌹

Le couple divin commença alors sa démonstration.

👁️ Premier sens : voir au-delà des apparences

Parvati prit l’apparence d’une vieille femme fragile de quatre-vingts ans, tandis que Shiva semblait être un homme de quatre-vingt-dix ans.

Elle s’assit près de l’entrée principale d’un temple, tenant sur ses genoux son mari, apparemment épuisé.

Lorsque les pèlerins passaient devant eux, elle les supplia d’une voix plaintive :

Parvati, déguisée en vieille femme : S’il vous plaît ! Quelqu’un pourrait-il verser un peu d’eau dans la bouche de mon mari pour le sauver ? Il souffre terriblement de la soif !

Mais que se passa-t-il ?

Certains pèlerins passèrent sans même regarder le couple sans défense.

D’autres les regardèrent avec irritation, comme si leur souffrance troublait la tranquillité de leur pèlerinage.

Quelques-uns répondirent :

« Attendez que nous ayons terminé nos prières dans le temple ! »

Ils voyaient le couple avec leurs yeux physiques, mais pouvaient-ils percevoir sa souffrance avec les yeux de la compassion ?

Mary : Oh là là ! Ils regardaient le temple, monsieur, mais négligeaient les êtres vivants qui se trouvaient juste devant eux !

Le Narrateur : Exactement, Mary ! Voir ne consiste pas seulement à utiliser ses yeux. La véritable vision commence lorsque nous reconnaissons la souffrance d’autrui.

👂 Deuxième sens : entendre le cri à l’aide

La vieille femme continua de supplier :

« Mon mari est en train de s’évanouir d’épuisement ! S’il vous plaît, aidez-le ! »

Les pèlerins entendirent ses paroles, mais beaucoup poursuivirent leur chemin.

Peter : Alors, monsieur, entendre un appel au secours n’est pas la même chose qu’écouter avec son cœur ?

Le Narrateur : Magnifiquement exprimé, Peter !

Nos oreilles peuvent recevoir un son, mais notre conscience doit répondre à sa signification.

Un lieu sacré peut nous inspirer la prière, mais une personne qui souffre nous offre l’occasion de mettre nos prières en pratique.

👃 Troisième sens : sentir le parfum de la bonté

Christina : Monsieur, quel rapport l’odorat a-t-il avec cette histoire spirituelle ?

Le Narrateur : Pense à une fleur, Christina. 🌼

Une fleur n’annonce pas son parfum au monde. Elle le partage tout simplement.

De même, la véritable bonté n’a pas besoin de se faire de la publicité. Elle se répand silencieusement par la gentillesse, la générosité et le service désintéressé.

Les pèlerins portaient peut-être la dévotion dans leur esprit, mais cette représentation divine posait une question plus profonde :

Le parfum de la compassion pouvait-il se reconnaître dans leurs actions ?

Sam : Alors, monsieur, la bonté ressemble au parfum d’une fleur. Nous ne pouvons pas toujours la voir, mais nous pouvons en reconnaître la présence !

Le Narrateur : Exactement, Sam !

✋ Quatrième sens : toucher une vie par le service

À cet instant, un homme pauvre d’apparence se précipita vers le temple.

Son apparence pouvait faire penser à un pickpocket, mais les apparences sont parfois trompeuses.

Contrairement aux autres pèlerins, il s’arrêta en voyant le couple âgé.

L’homme : Mère, que s’est-il passé ?

Parvati : Regardez mon mari, je vous prie. Il s’est évanoui d’épuisement. Il a désespérément besoin d’eau.

L’homme fut profondément ému.

Sans hésiter, il se prépara à verser dans la bouche du vieil homme un peu de l’eau sacrée du Gange qu’il transportait.

Mais la vieille femme l’arrêta un instant.

Parvati : Mon fils, avant de l’aider, souviens-toi d’une chose. Dis la vérité. Il se peut que ce soit ta dernière occasion de montrer la sincérité de ton cœur.

L’homme hésita.

L’homme : Mère, je ne peux pas prétendre avoir accompli de grandes bonnes actions dans ma vie. J’ai commis des erreurs et je n’ai pas toujours vécu comme j’aurais dû. Aider ce pauvre homme est la première bonne action dont je puisse honnêtement me souvenir.

Sur ces mots, il offrit délicatement l’eau sacrée à l’étranger épuisé.

Le Narrateur : Quel moment extraordinaire ! Cet homme n’a pas attendu de devenir parfait pour aider quelqu’un.

Il a agi avec les moyens dont il disposait, la sincérité qu’il possédait et la compassion qui venait de s’éveiller en lui.

Mary : Alors, monsieur, nous n’avons pas besoin d’être riches, célèbres ou parfaits pour commencer à servir les autres ?

Le Narrateur : Absolument, Mary ! Le service désintéressé commence là où nous sommes, avec ce que nous possédons.

Une main tendue peut parfois exprimer la dévotion plus puissamment que mille paroles vides.

👅 Cinquième sens : goûter la douceur de la vérité

À cet instant, la représentation divine atteignit son apogée !

Le vieux couple disparut.

À sa place apparurent le Seigneur Shiva et la déesse Parvati dans leurs formes divines.

L’homme humble resta stupéfait.

Le Seigneur Shiva : Mon fils, la vie est une occasion de servir les autres. Quelles que soient les erreurs que tu aies commises dans le passé, la compassion sincère et le service désintéressé sont précieux.

Puisses-tu grandir en sagesse, en vérité et en dévotion !

La déesse Parvati : Puisse ton cœur continuer à reconnaître la souffrance d’autrui et tes mains rester toujours prêtes à aider.

Le Narrateur : L’homme venait de goûter quelque chose de bien plus doux que les louanges du monde : la joie d’avoir aidé un autre être vivant sans attendre de récompense.

Peter : Monsieur, est-ce cela, la douceur de la vie spirituelle ?

Le Narrateur : En effet, Peter ! La langue peut goûter l’eau sacrée, mais le cœur découvre une douceur plus profonde lorsque nos actions deviennent compatissantes.

Nos cinq sens nous aident à comprendre le monde. Guidés par la sagesse, ils peuvent également devenir des instruments de service.

🌳 Des gentlemen généreux aux piliers de la sagesse

Sam : Monsieur, cette histoire me rappelle les deux frères, Monsieur Navaratnam et Monsieur Gunaretnam.

Le Narrateur : Pourquoi donc, Sam ?

Sam : Selon le récit de Thamponna, ils étaient des gentlemen issus d’un milieu social aisé, mais leur générosité demeurait importante même lorsque leur situation changeait.

Malgré la diminution de leurs moyens, ils souhaitaient toujours contribuer à la société selon leurs possibilités.

Le Narrateur : Une excellente réflexion, Sam !

La véritable grandeur ne se mesure pas uniquement à ce qu’une personne possède, mais aussi à ce qu’elle est prête à donner.

La richesse peut disparaître. Les propriétés peuvent changer de mains. Le statut social peut monter ou descendre.

Mais les actes de bonté peuvent continuer à inspirer les générations futures.

Christina : Excusez-moi, monsieur ! Thamponna était-il l’un de leurs fils, et est-il ensuite devenu le fondateur d’un temple en Allemagne ? 🇩🇪

Le Narrateur : Absolument, Sam ! Le récit familial de Thamponna relie ces souvenirs à la fondation d’un temple en Allemagne.

Le Narrateur : Et nous voici revenus à notre arbre généalogique !

Un arbre ne mange pas tous ses fruits, ne boit pas toute son eau et ne garde pas son ombre pour lui-même. Il donne selon sa nature.

De même, une personne généreuse n’a pas besoin d’une richesse illimitée pour apporter une contribution significative à la société.

🎓 Le diplôme de l’Arbre Généalogique

Le Narrateur : Avant de terminer, retenons nos cinq leçons :

1. Les yeux — Voir la souffrance que les autres ne remarquent pas.

2. Les oreilles — Entendre l’appel à l’aide et écouter avec compassion.

3. Le nez — Sentir le parfum de la bonté dans les actes silencieux et désintéressés.

4. Les mains — Toucher les vies par un service concret.

5. La langue — Goûter la douceur de la vérité, de la bonté et des paroles sincères.

Et qu’est-ce qui guide ces cinq sens ?

Les élèves : La sagesse, monsieur !

Le Narrateur : Et quel est le but le plus profond de la sagesse ?

Les élèves : Le service désintéressé !

Le Narrateur : Merveilleux ! Nos corps sont temporaires, notre prospérité peut fluctuer et notre position sociale peut changer. Mais la possibilité de servir les autres reste toujours précieuse.

Lorsque nous apprenons à reconnaître la présence divine en chaque être vivant, nous commençons à comprendre pourquoi la compassion est supérieure aux apparences, pourquoi la vérité est supérieure au mensonge et pourquoi le service est supérieur à l’orgueil.

Sam : Un magnifique diplôme de l’Arbre Généalogique, monsieur !

Le Narrateur : Merci, Sam ! J’apprécie votre enthousiasme. Ha… ha… !

Les élèves : Passez une excellente journée, monsieur !

Le Narrateur : Que votre journée soit remplie de sagesse, de compassion et de service désintéressé !

Tous : Hare Krishna ! 🙏🪔🌳

🌳 அற்புதமான குடும்ப மரம்

புனித ஞானத்தின் ஐம்புலன்கள்

தாராள மனம் கொண்ட கனவான்கள், காசி யாத்திரை, வேதங்களின் தூண்கள்

கதைசொல்லி: அனைவருக்கும் வணக்கம்! 👋

மாணவர்கள்: வணக்கம், குடும்ப மரக் கதைசொல்லி ஐயா! ஹா… ஹா… ஹா…!

கதைசொல்லி: ஹா… ஹா…! உயிரினங்களுக்கும் மக்களுக்கும் நிழலையும் பாதுகாப்பையும் வழங்கி, அறிவு மரமாக இருப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்!

மேரி: திரு குணரத்தினம் அவர்களுக்கு ஒரு புனைப்பெயர் இருந்ததாகக் கேள்விப்பட்டோம். அது ஏன்… ஏன்… ஏன் என்று அறிய ஆவலாக இருக்கிறோம்!

கதைசொல்லி: ஏனெனில் திரு நவரத்தினமும் திரு குணரத்தினமும் சகோதரர்கள்.

மேரி: அவர்களிடம் என்ன தவறு இருக்கிறது? சகோதரர்கள் என்பதற்காக இருவரையும் “மைனர்” என்று அழைக்க வேண்டுமா?

சாம்: திரு நவரத்தினம் தனது மொரிஸ் மைனர் காரின் மீது தனிப்பட்ட பற்றுக் கொண்டிருந்திருக்கலாம்! ஆனால் திரு குணரத்தினத்தைப் பற்றி என்ன சொல்கிறீர்கள், ஐயா?

கதைசொல்லி: உண்மையிலேயே அருமையான கேள்வி, மேரி! இதற்கு உங்களுக்கு முழு மதிப்பெண்கள் வழங்க வேண்டும்! ஹா… ஹா…!

மேரி: அவர்களுடைய புனைப்பெயர்களுக்குப் பின்னால் உள்ள உண்மையான காரணங்களைத் தயவுசெய்து விளக்குங்கள், ஐயா.

கதைசொல்லி: ஏன் கூடாது? தம்பொன்னாவின் பதிவின்படி, அந்த இரு கனவான்களும் சமமான தாராள மனமும் நற்பண்புகளும் கொண்டவர்கள்.

கிறிஸ்டினா: ஓஹோ! இப்போதுதான் அவர்கள் இருவரும் ஏன் மிகவும் பிரபலமானவர்களாக இருந்தார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறோம்!

சாம்: மன்னிக்கவும், ஐயா. அவர்களுடைய புகழ் நிலைத்திருந்ததா? அல்லது அவர்களுடைய சொத்துகளும் செல்வச் செழிப்பும் மறைந்ததைப்போல அதுவும் மறைந்துவிட்டதா?

கதைசொல்லி: சுவாரஸ்யமானதும் சிந்திக்கத் தூண்டுவதுமான கேள்வி, சாம்! உனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியுமா?

சாம்: என்ன விஷயம், ஐயா?

கதைசொல்லி: ஒவ்வொரு உயிரினத்திற்குள்ளும் நித்தியமாக உறையும் பரம்பொருளைப் புரிந்துகொள்பவர், நமது தற்காலிக உடல்கள், உலகச் சொத்துகள், செல்வச் செழிப்பு ஆகியவற்றின் உண்மையான தன்மையைப் பற்றி நமக்கு எவ்வளவு குறைவாகவே தெரியும் என்பதை உணரத் தொடங்குகிறார்.

மேரி: ஓஹோ! அப்படியானால், செல்வந்தர்களாக மாறுவதைப் பற்றி மட்டும் கவலைப்படாமல், மரங்களைப் போல வாழக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்! நிழல் கொடுத்து, பாதுகாப்பளித்து, பிறருக்குச் சேவை செய்ய வேண்டும்!

கதைசொல்லி: மிகச் சரியாகச் சொன்னாய்! அதுமட்டுமல்ல, வேத ஞானத்தின் தூண்களாகவும் நாம் விளங்க வேண்டும்!

😃😃😃😃😃

கதைசொல்லி: அருமையான கருத்து! தம்பொன்னா இந்த நிகழ்வுகளை மரியாதையுடன் விவரித்து, குடும்ப வரலாற்றை ஒரு பழமையான புனித யாத்திரைக் கதையுடன் இணைத்துள்ளார்.

கிறிஸ்டினா: அந்தக் கதையை இன்னும் விரிவாக விளக்க முடியுமா, ஐயா?

கதைசொல்லி: நிச்சயமாக, கிறிஸ்டினா!

👏👏👏👏👏

🛕 காசி யாத்திரை: கருணைக் கண்களால் காணுதல்

கதைசொல்லி: மேரி, கோடிக்கணக்கான மக்கள் காசி என்றும் வாரணாசி என்றும் அழைக்கப்படும் புனிதத் தலத்திற்குப் புனித யாத்திரை செல்கிறார்கள், அல்லவா?

மேரி: உண்மைதான், ஐயா!

பீட்டர்: காசியைத் தரிசிப்பவர்கள் மீண்டும் பிறப்பதில்லை என்று நாங்கள் கற்றுக்கொண்டோம். அது சரியா, ஐயா?

கதைசொல்லி: நீங்கள் ஏற்கெனவே மறந்திருக்கக்கூடிய ஒரு ஆன்மிகக் கதையை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறேன்!

ஒரு நாள், கைலாய மலையில் பார்வதி தேவி சிவபெருமானிடம் ஆழமான ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார்.

பார்வதி: என் இறைவா, காசியைத் தரிசிப்பவர்கள் ஆன்மிக விடுதலையை அடைந்து, தங்களின் தெய்வீக இருப்பிடமான கைலாயத்தை அடைவார்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன். அது உண்மையா?

சிவபெருமான்: பார்வதி, உன் மனத்தில் என்ன சந்தேகம் எழுந்துள்ளது?

பார்வதி: கோடிக்கணக்கான யாத்திரிகர்கள் முக்தியை அடைந்து கைலாயத்தைச் சேரும் நோக்கத்துடன் காசிக்குச் செல்கிறார்கள். ஆனால், என் இறைவா, அவர்கள் அனைவரையும் தங்கவைக்க கைலாயம் போதுமான பெரிய இடமா?

கதைசொல்லி: ஹா… ஹா…! சிவபெருமான் ஓர் ஆழமான உண்மையைத் தெய்வீக நாடகத்தின் மூலம் விளக்கத் தீர்மானித்தார்.

அவர் பார்வதியைப் பார்த்துக் கேட்டார்:

“என் அன்பே, இந்தச் சிறிய நாடகத்தில் நீயும் என்னுடன் நடிக்கத் தயாரா?”

பார்வதி, தங்க ரோஜாக்கள் நிறைந்த தோட்டம்போல் புன்னகைத்தார்! 🌹🌹🌹

தெய்வீகத் தம்பதியினர் தங்களுடைய நாடகத்தைத் தொடங்கினர்.

👁️ முதல் புலன்: வெளித்தோற்றத்தைத் தாண்டிப் பார்த்தல்

பார்வதி எண்பது வயதுடைய தளர்ந்த மூதாட்டியாக மாறினார். சிவபெருமான் தொண்ணூறு வயதுடைய முதியவரைப் போலத் தோன்றினார்.

கோயிலின் பிரதான நுழைவாயிலுக்கு அருகில் அமர்ந்த பார்வதி, உடல் சோர்வடைந்த தனது கணவரை மடியில் தாங்கிக்கொண்டார்.

அந்த வழியாகச் சென்ற யாத்திரிகர்களிடம் அவர் பரிதாபமான குரலில் கெஞ்சினார்:

முதிய பெண்ணாக வேடமிட்ட பார்வதி: தயவுசெய்து யாராவது என் கணவரின் வாயில் சிறிது தண்ணீர் ஊற்றி அவரைக் காப்பாற்ற முடியுமா? அவர் தாகத்தால் மிகவும் துன்பப்படுகிறார்!

ஆனால் என்ன நடந்தது?

சில யாத்திரிகர்கள் அந்த ஆதரவற்ற தம்பதியினரைக் கூடப் பார்க்காமல் கடந்து சென்றனர்.

வேறு சிலர், அவர்களுடைய துன்பம் தங்களின் புனித யாத்திரையின் அமைதியைக் குலைப்பதுபோல் எரிச்சலுடன் பார்த்தனர்.

சிலர் கூறினர்:

“நாங்கள் கோயிலுக்குள் சென்று வழிபாட்டை முடித்துவிட்டு வருகிறோம். அதுவரை காத்திருங்கள்!”

அவர்கள் தங்களுடைய கண்களால் அந்தத் தம்பதியினரைப் பார்த்தார்கள். ஆனால் கருணை நிறைந்த கண்களால் அவர்களின் துன்பத்தை உணர்ந்தார்களா?

மேரி: ஐயோ! அவர்கள் கோயிலைப் பார்த்தார்கள்; ஆனால் தங்களுக்கு முன்னால் துன்பப்பட்டுக்கொண்டிருந்த உயிர்களைப் பார்க்கத் தவறிவிட்டார்கள்!

கதைசொல்லி: மிகச் சரியாகச் சொன்னாய், மேரி! பார்ப்பது என்பது கண்களால் காண்பது மட்டுமல்ல. பிறருடைய துன்பத்தை உணரும்போதுதான் உண்மையான பார்வை தொடங்குகிறது.

👂 இரண்டாவது புலன்: உதவிக்கான அழுகுரலைக் கேட்டல்

முதிய பெண் தொடர்ந்து கெஞ்சினார்:

“என் கணவர் சோர்வினால் மயங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்! தயவுசெய்து அவருக்கு உதவுங்கள்!”

யாத்திரிகர்கள் அவரது வார்த்தைகளைக் கேட்டார்கள். இருந்தாலும் பலர் தங்கள் வழியில் தொடர்ந்து சென்றனர்.

பீட்டர்: அப்படியானால், ஐயா, உதவிக்கான அழுகுரலைக் கேட்பதும் இதயத்தால் உணர்ந்து செவிமடுப்பதும் ஒன்றல்ல, அல்லவா?

கதைசொல்லி: அருமையாகச் சொன்னாய், பீட்டர்!

நமது காதுகள் ஒலியைக் கேட்கலாம். ஆனால் அந்த ஒலியின் அர்த்தத்திற்குப் பதிலளிக்க வேண்டியது நமது மனச்சாட்சியாகும்.

புனிதத் தலம் நம்மைப் பிரார்த்தனை செய்யத் தூண்டலாம். ஆனால் துன்பப்படும் ஒரு மனிதர், அந்தப் பிரார்த்தனையைச் செயலாக்குவதற்கான வாய்ப்பை நமக்கு வழங்குகிறார்.

👃 மூன்றாவது புலன்: நன்மையின் நறுமணத்தை உணர்தல்

கிறிஸ்டினா: ஐயா, இந்த ஆன்மிகக் கதையில் முகர்தல் என்ற புலனுக்கு என்ன தொடர்பு இருக்கிறது?

கதைசொல்லி: ஒரு மலரை நினைத்துப் பார், கிறிஸ்டினா. 🌼

ஒரு மலர் தனது நறுமணத்தைப் பற்றி உலகத்திடம் விளம்பரம் செய்வதில்லை. அது இயல்பாகவே நறுமணத்தைப் பரப்புகிறது.

அதேபோல, உண்மையான நன்மை தன்னை விளம்பரப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. அன்பு, தாராள மனம், தன்னலமற்ற சேவை ஆகியவற்றின் மூலம் அது அமைதியாகப் பரவுகிறது.

யாத்திரிகர்கள் தங்கள் மனங்களில் பக்தியைச் சுமந்திருக்கலாம். ஆனால் அந்தத் தெய்வீக நாடகம் இன்னும் ஆழமான ஒரு கேள்வியைக் கேட்டது:

அவர்களுடைய செயல்களில் கருணையின் நறுமணம் வெளிப்பட்டதா?

சாம்: அப்படியானால், ஐயா, நன்மை என்பது மலரின் நறுமணத்தைப் போன்றது. அதனை எப்போதும் கண்களால் பார்க்க முடியாது; ஆனால் அதன் இருப்பை நம்மால் உணர முடியும்!

கதைசொல்லி: மிகச் சரியாகச் சொன்னாய், சாம்!

✋ நான்காவது புலன்: சேவையின் மூலம் ஓர் உயிரைத் தொட்டல்

அந்த நேரத்தில், ஏழ்மையான தோற்றத்தைக் கொண்ட ஒருவர் கோயிலை நோக்கி விரைந்து வந்தார்.

அவருடைய தோற்றம் அவரை ஒரு பிக்பாக்கெட் திருடனைப்போல் காட்டியிருக்கலாம். ஆனால் வெளித்தோற்றம் எப்போதும் உண்மையை வெளிப்படுத்துவதில்லை.

மற்ற யாத்திரிகர்களைப் போலக் கடந்து செல்லாமல், அந்த மனிதர் முதிய தம்பதியினரைக் கண்டதும் நின்றார்.

அந்த மனிதர்: அம்மா, என்ன நடந்தது?

பார்வதி: என் கணவரைப் பாருங்கள். அவர் சோர்வினால் மயங்கிவிட்டார். அவருக்கு உடனடியாகத் தண்ணீர் தேவைப்படுகிறது.

அந்த மனிதரின் இதயம் நெகிழ்ந்தது.

தன்னிடம் இருந்த புனித கங்கை நீரை அந்த முதியவரின் வாயில் ஊற்ற அவர் தயங்கவில்லை.

ஆனால் முதிய பெண் அவரை ஒரு கணம் தடுத்து நிறுத்தினார்.

பார்வதி: மகனே, அவருக்கு உதவுவதற்கு முன் ஒரு விஷயத்தை நினைவில் கொள். உண்மையைப் பேசு. உன் இதயத்தின் நேர்மையை வெளிப்படுத்துவதற்கான கடைசி வாய்ப்பாகவும் இது இருக்கலாம்.

அந்த மனிதர் சிறிது நேரம் தயங்கினார்.

அந்த மனிதர்: அம்மா, என் வாழ்க்கையில் பெரிய நற்செயல்களைச் செய்திருக்கிறேன் என்று என்னால் சொல்ல முடியாது. நான் தவறுகள் செய்திருக்கிறேன். வாழ வேண்டிய முறையில் எப்போதும் வாழ்ந்ததில்லை. இந்த ஏழை மனிதருக்கு உதவுவதுதான் நான் நேர்மையாக நினைவுகூரக்கூடிய முதல் நற்செயலாக இருக்கலாம்.

அவ்வாறு கூறிய அவர், அந்தச் சோர்வடைந்த முதியவருக்குப் புனித நீரை மெதுவாக வழங்கினார்.

கதைசொல்லி: என்ன அற்புதமான தருணம்! பிறருக்கு உதவுவதற்கு முன்பு தான் ஒரு பூரணமான மனிதராக மாற வேண்டும் என்று அவர் காத்திருக்கவில்லை.

தன்னிடம் இருந்தவற்றைக் கொண்டு, தன்னிடமிருந்த நேர்மையுடன், தனக்குள் விழித்தெழுந்த கருணையுடன் அவர் செயல்பட்டார்.

மேரி: அப்படியானால், ஐயா, பிறருக்குச் சேவை செய்யத் தொடங்குவதற்கு நாம் செல்வந்தர்களாகவோ புகழ்பெற்றவர்களாகவோ குறையற்றவர்களாகவோ இருக்க வேண்டியதில்லை, அல்லவா?

கதைசொல்லி: முற்றிலும் சரி, மேரி! தன்னலமற்ற சேவை நாம் இருக்கும் இடத்திலிருந்தே, நம்மிடம் இருப்பதைக் கொண்டே தொடங்குகிறது.

சில நேரங்களில், ஆயிரம் வெற்றுச் சொற்களைவிட ஒரு உதவும் கரம் பக்தியை வலிமையாக வெளிப்படுத்துகிறது.

👅 ஐந்தாவது புலன்: உண்மையின் இனிமையைச் சுவைத்தல்

அந்தத் தருணத்தில், தெய்வீக நாடகம் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தது!

முதிய தம்பதியினர் மறைந்துவிட்டனர்.

அவர்களுக்குப் பதிலாக, தெய்வீகத் திருக்கோலத்தில் சிவபெருமானும் பார்வதி தேவியும் தோன்றினர்.

அந்த எளிய மனிதர் வியப்பில் உறைந்தார்.

சிவபெருமான்: மகனே, வாழ்க்கை என்பது பிறருக்குச் சேவை செய்வதற்கான ஒரு வாய்ப்பாகும். கடந்த காலத்தில் நீ எத்தகைய தவறுகளைச் செய்திருந்தாலும், உண்மையான கருணையும் தன்னலமற்ற சேவையும் மதிப்புமிக்கவை.

ஞானத்திலும் உண்மையிலும் பக்தியிலும் நீ வளர்வாயாக!

பார்வதி தேவி: பிறருடைய துன்பத்தை உணரும் இதயத்தையும், உதவுவதற்குத் தயாராக இருக்கும் கரங்களையும் நீ எப்போதும் கொண்டிருக்க அருள் புரிகிறோம்.

கதைசொல்லி: அந்த மனிதர் உலகப் புகழைவிட இனிமையான ஒன்றைச் சுவைத்தார்: எந்தப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல் மற்றொரு உயிருக்கு உதவியதில் கிடைக்கும் ஆனந்தம்!

பீட்டர்: ஐயா, இதுதானா ஆன்மிக வாழ்க்கையின் இனிமை?

கதைசொல்லி: ஆம், பீட்டர்! நாவால் புனித நீரைச் சுவைக்கலாம். ஆனால் நமது செயல்கள் கருணை நிறைந்தவையாக மாறும்போது, இதயம் இன்னும் ஆழமான இனிமையை உணர்கிறது.

ஐம்புலன்கள் உலகைப் புரிந்துகொள்ள நமக்கு உதவுகின்றன. ஞானத்தால் வழிநடத்தப்படும்போது, அவை பிறருக்குச் சேவை செய்வதற்கான கருவிகளாகவும் மாறுகின்றன.

🌳 தாராள மனம் கொண்ட கனவான்களிலிருந்து ஞானத்தின் தூண்களாக

சாம்: ஐயா, இந்தக் கதை திரு நவரத்தினம், திரு குணரத்தினம் ஆகிய இரு சகோதரர்களையும் எனக்கு நினைவூட்டுகிறது.

கதைசொல்லி: ஏன் அப்படிச் சொல்கிறாய், சாம்?

சாம்: தம்பொன்னாவின் பதிவின்படி, அவர்கள் வசதியான சமூகப் பின்னணியில் வளர்ந்த கனவான்கள். ஆனால் அவர்களுடைய வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகள் மாறியபோதும் தாராள மனப்பான்மை அவர்களிடம் முக்கியமானதாகவே இருந்தது.

அவர்களுடைய வசதிகள் குறைந்தபோதிலும், தங்களால் இயன்ற அளவுக்குச் சமூகத்திற்கு உதவ அவர்கள் விரும்பினார்கள்.

கதைசொல்லி: மிகச் சிறந்த சிந்தனை, சாம்!

ஒருவரின் உண்மையான பெருமை அவர் எவ்வளவு சொத்துகளை வைத்திருக்கிறார் என்பதில் மட்டும் அளவிடப்படுவதில்லை; பிறருக்குக் கொடுக்க அவர் எவ்வளவு தயாராக இருக்கிறார் என்பதிலும் அளவிடப்படுகிறது.

செல்வம் மறையலாம். சொத்துகள் கைமாறலாம். சமூக அந்தஸ்து உயரலாம் அல்லது தாழலாம்.

ஆனால் நற்செயல்கள் எதிர்காலத் தலைமுறைகளுக்கு தொடர்ந்து ஊக்கமளிக்க முடியும்.

கிறிஸ்டினா: மன்னிக்கவும், ஐயா! தம்பொன்னா அவர்களில் ஒருவரின் மகனா? பின்னர் ஜெர்மனியில் ஒரு கோயிலை நிறுவியவரா? 🇩🇪

கதைசொல்லி: நிச்சயமாக, சாம்! தம்பொன்னாவின் குடும்ப வரலாறு, இந்த நினைவுகளை ஜெர்மனியில் ஒரு கோயில் நிறுவப்பட்ட நிகழ்வுடன் இணைக்கிறது.

கதைசொல்லி: இதோ, மீண்டும் நமது குடும்ப மரத்திற்குத் திரும்பிவிட்டோம்!

ஒரு மரம் தனது பழங்களை அனைத்தையும் தானே உண்பதில்லை. தனக்கான தண்ணீரை மட்டுமே பருகுவதில்லை. தனது நிழலைத் தனக்காக மட்டும் வைத்துக்கொள்வதில்லை. தனது இயல்புக்கேற்ப பிறருக்குக் கொடுக்கிறது.

அதேபோல, சமூகத்திற்கு அர்த்தமுள்ள பங்களிப்பைச் செய்வதற்கு ஒருவர் அளவற்ற செல்வத்தைக் கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

🎓 குடும்ப மரப் பட்டப்படிப்பு

கதைசொல்லி: முடிப்பதற்கு முன், நமது ஐந்து பாடங்களையும் நினைவில் கொள்வோம்:

1. கண்கள் — காணுதல்: மற்றவர்கள் கவனிக்கத் தவறும் துன்பத்தைக் காணுதல்.

2. காதுகள் — கேட்டல்: உதவிக்கான அழைப்பைக் கேட்டு, கருணையுடன் செவிமடுத்தல்.

3. மூக்கு — முகர்தல்: அமைதியான, தன்னலமற்ற செயல்களில் நன்மையின் நறுமணத்தை உணர்தல்.

4. கைகள் — தொட்டல்: நடைமுறைச் சேவையின் மூலம் பிறர் வாழ்க்கையில் நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்துதல்.

5. நாக்கு — சுவைத்தல்: உண்மை, அன்பு, நேர்மையான சொற்கள் ஆகியவற்றின் இனிமையைச் சுவைத்தல்.

இந்த ஐம்புலன்களையும் வழிநடத்துவது எது?

மாணவர்கள்: ஞானம், ஐயா!

கதைசொல்லி: ஞானத்திற்கு அதன் ஆழமான நோக்கத்தை வழங்குவது எது?

மாணவர்கள்: தன்னலமற்ற சேவை!

கதைசொல்லி: அற்புதம்! நமது உடல்கள் தற்காலிகமானவை. நமது செல்வச் செழிப்பு மாறக்கூடியது. நமது சமூக அந்தஸ்தும் மாறக்கூடியது. ஆனால் பிறருக்குச் சேவை செய்வதற்கான வாய்ப்பு எப்போதும் மதிப்புமிக்கதாகும்.

ஒவ்வொரு உயிரினத்திற்குள்ளும் தெய்வீக இருப்பை உணரக் கற்றுக்கொள்ளும்போது, வெளித்தோற்றத்தைவிடக் கருணை ஏன் உயர்ந்தது, போலித்தனத்தைவிட உண்மை ஏன் உயர்ந்தது, அகந்தையைவிடச் சேவை ஏன் உயர்ந்தது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறோம்.

சாம்: குடும்ப மரத்தின் சிறந்த பட்டப்படிப்பு, ஐயா!

கதைசொல்லி: நன்றி, சாம்! உங்களுடைய உற்சாகத்தைப் பாராட்டுகிறேன். ஹா… ஹா…!

மாணவர்கள்: ஐயா, உங்களுக்கு இனிய நாள் அமையட்டும்!

கதைசொல்லி: உங்கள் நாள் ஞானம், கருணை, தன்னலமற்ற சேவை ஆகியவற்றால் நிறைந்திருக்கட்டும்!

அனைவரும்: ஹரே கிருஷ்ணா! 🙏🪔🌳