Episode 242

  The Fabulous Family Tree

🪔 A Pilgrimage of Compassion and a Journey of Courage

☀️ A Sunday of Smiles

Narrator: Hello! 🙋‍♂️ Hi, everyone! 👋 How is your stunning, shining day?

Mr Mantra 🕉️: It’s Sunday, sir!

Narrator: Ha… ha… a sun-smiling day, isn’t it?

Mr Mantra: Exactly! A sun-shining day, sir! ☀️

Meera: May I ask a spectacular question, please? 🙏

Narrator: How can I help you, Meera?

Meera: Can we judge a person’s character by their interests or by looking at the way they arrange their home?

Narrator: Our surroundings and personal interests may offer clues about our tastes, habits, and priorities. However, we should be careful not to judge someone’s entire character by their home, zodiac sign, or blood group. A person’s true character is better understood through their actions, compassion, honesty, and treatment of others.

Meera: That’s a great answer, sir! We visited Kurinchikumaran Temple 🛕 and heard that its founder was your brother, Thamponna, the author of The Fabulous Family Tree.

Narrator: Why don’t we discuss the author a little?

Mary: Brilliant! I thought you might share that story with us in the future.

Narrator: You read my mind, Mary!

👑 The Periyappa Who Left His Dreams Behind

Mary: Who was your Periyappa, sir? Was he the quiet, strong-minded man who fell in love with a princess?

Narrator: Who?

Sarah: We… we saw her riding a beautiful brown horse in one of the earlier episodes!

Narrator: Ah, yes! He was our father’s elder brother. Unfortunately, he was forced to abandon his pilot training halfway through.

Peter: Why, sir?

Narrator: People questioned why a man from a prosperous family needed to work in the air to earn a living. In their view, he did not need to work to support himself.

Peter: Excuse me, sir! We wonder why your grand father, Mr Sathasivampillai, took his children on a pilgrimage. Was it to encourage them?

Narrator: Pardon, Peter?

Peter: I mean, sir, was it like recharging a weakening battery? Did he want to strengthen their courage and give them renewed energy?

Narrator: Ha… ha… I love the way you express yourself sometimes, Peter!

There is a traditional saying: Those who see Kasi will not be born again.

Christina: What… what does that mean, sir?

🪔 The Pilgrim and the Thirsty Donkey

Narrator: Let me tell you a story.

Once, a deeply pious pilgrim was travelling from Kasi, also known as Varanasi, towards Rameswaram in southern India.

Peter: Oh! We have heard of Rameswaram. It is in India, isn’t it?

Narrator: Certainly! It lies far away, at the other end of the country.

Rudra: Why would someone undertake such a long and difficult journey, sir?

Narrator: The pilgrim was carrying a quantity of sacred water from the River Ganges. His intention was to offer that water to the sea at Rameswaram.

Meera: What a precious offering!

Renuka: But why did he have to carry it all that way?

Narrator: Calm down, everyone! Please listen patiently. You are about to discover the deeper meaning of pilgrimage.

Halfway through his journey, the pilgrim noticed a donkey lying beside the road, close to death.

Its tongue was dry, its eyes were rolling, and its whole body showed the agony of extreme thirst.

Renuka: Oh, dear! You mean the poor animal was dying because it desperately needed water?

Narrator: Exactly!

Renuka: And this happened while the man was on his way to complete his pilgrimage?

Narrator: That’s right. The pilgrim was deeply moved by the suffering creature. Without hesitation, he poured the precious Ganges water he had been carrying into the donkey’s mouth. 🪔

Moments later, the animal began to recover.

Peter: So… did the pilgrim abandon his journey to Rameswaram?

Narrator: Please be polite and patient, Peter! Listen carefully to the real reason behind the pilgrimage, as taught by our spiritual teachers.

Peter: All right, sir! 👌

Seeing what had happened, the pilgrim’s companions questioned him.

“Wasn’t the sacred water you brought from Kasi meant to be offered to the ocean at Rameswaram?”

The pilgrim smiled peacefully, like a saint, and replied:

“I have offered the holy water to the ocean itself. Can you not see?”

Christina: What? How could he say that?

Narrator: He recognised that serving a suffering living being was itself a sacred offering.

His companions were astonished, confused, and surprised.

But the lesson was simple:

“Seva to the suffering Jiva is seva to the Deva.”

In other words, selfless service to a suffering living being is service to the Divine.

Everyone fell silent.

Narrator: Always remain firm in that understanding. Rituals and pilgrimages can be meaningful, but compassion must never be forgotten.

Peter: Then what about the saying, “Those who see Kasi will not be born again,” sir?

Narrator: Ha… ha… that depends on how we understand the teaching. We should not mistake a sacred saying for a guarantee that a journey alone will transform us. We must examine our hearts, our actions, and our willingness to live with compassion rather than follow any belief blindly.

Meera: That is a wonderful lesson, sir!

🌳 The Fabulous Family Tree: A Personal Memory

Sam: Mr Mantra 🕉️, we would love to learn more about The Fabulous Family Tree. Have you or your brother ever experienced something unforgettable?

Narrator: What sort of experience do you mean?

Sam: A time when you helped someone—or when someone helped you.

Narrator: That is a difficult question, Sam!

Sam: Ha… ha… please, sir! We would love to hear a better answer. It sounds like a motivational film, especially as we are preparing for our English examinations!

Peter: That’s right, sir! We are learning to write different kinds of essays.

Christina: Or perhaps you could tell us about the time you met your very best friend?

Rudra: Or even the time you met a bad friend?

Narrator: Which friend? I have many bad friends! Ha… ha… one at a time, please!

Students: Suuuuuuu! 😂

Meera: What about a unique, funny experience or a special family tradition?

Narrator: Oh, be quiet! Ha… ha…!

Sarah: Or a time when you felt truly proud of yourself?

Narrator: Never! Ha… ha…!

Students: Sir, please! 🙏 Tell us about a time you will never forget!

Narrator: Haven’t we already discussed the nineteen-year-old girl who was Thamponna’s sister?

Mary: Yes, sir. But may we ask whether you were permanently separated from your elder sister after that?

Narrator: No, we were not.

Peter: Is Thamponna your own brother, sir?

Narrator: Certainly!

Students: He has made our lives so much lighter, easier, and brighter!

Narrator: And what about me? Ha… ha…!

Sam: Could you tell us whether you met your missing sister again?

Meera: We would also like to know about the time your heart was broken. 💔

💔 A Childhood Journey I Could Never Forget

Narrator: Certainly. It was a difficult experience, students—one that brought me sorrow, confusion, and, eventually, a deep sense of pride.

Peter: Was it a time when you helped someone and got into trouble, sir?

Narrator: No. It was one of the most painful experiences of my childhood, yet I was proud of what I eventually accomplished.

Let me explain.

My youngest sister and I were taken to our elder sister’s house by a young man who had recently become connected to her.

Christina: Why, sir?

Narrator: Our mother had heard that our elder sister was pregnant.

We were both very young, enthusiastic, and innocent. We were overjoyed to see our sister again. In our childish minds, we believed that bringing her home would make the whole family happy.

We were determined to reunite everyone.

Mary: How exciting, sir! You must have been so happy to see her!

Narrator: We certainly were. But our happiness was soon interrupted.

There was an elderly woman in the house—a tall woman with a dark complexion and a powerful voice. She completely refused to let our sister leave with us.

Peter: Why?

Narrator: She spoke harshly, saying that it was wrong to leave a pregnant woman in the company of such young children. She called us foolish children and insisted that we were too young to take responsibility for the situation.

Renuka: Oh, dear! Although her words were cruel, she might have been worried about whether you were old enough to manage everything.

Narrator: Perhaps. But at that age, we could not understand her concerns. We only understood that we wanted our sister to come home and that a stranger’s harsh words had shattered our happiness.

I was two years older than my youngest sister, yet I was still a child myself. My mind became confused, and my legs seemed to decide what to do before I could think clearly.

I simply wanted to walk away. 🚶‍♂️

Meera: Oh, dear!

Narrator: Trying to remain polite, I asked the elderly woman:

“Could I at least walk as far as your beautiful town?”

“No!” she replied in an arrogant voice.

“Just as far as the junction, Grandma, please!”

At last, she agreed.

“All right, but return quickly!”

Narrator: I thanked her. But inside, I had already made a decision.

I wanted to bring my mother to the house. I was worried about the way the elderly woman had spoken to us, and her terrifying tone had broken my heart.

I believed that if our mother came, things might change.

So I began to walk.

And walk.

And walk.

☀️ A Little Boy’s Determination

The journey seemed endless. I walked for more than an hour in the hot weather, and soon I was exhausted, hungry, and desperately thirsty.

My heart was aching. Tears filled my eyes as I searched for some way to reach my mother.

Fortunately, I came across a water well and drank some water to refresh myself.

But there was one serious problem: I did not have a single penny in my pocket.

How could I achieve my mission without money?

Sam: Oh, sir! You were only a little boy, all alone, without even money for the journey!

Narrator: Exactly, Sam. But sometimes a child’s determination can be stronger than the obstacles standing in the way.

I continued walking under the scorching sun. Then, quite unexpectedly, I saw our local girls’ school.

Only then did I realise that I had finally reached a familiar place!

Students: Bravo! 👏👏👏🏆

Narrator: I immediately explained the situation to my mother.

She listened calmly and decided to act. She invited my elder brother, Gunalan, who was especially fond of our sister, to help us.

My brother asked me to walk to the junction and arrange a hired car.

Meera: You must have been delighted!

Narrator: Over the moon! I ran like a jet! ✈️

At the junction, I found our regular driver, who knew our father well.

Soon, I was sitting inside a grey car, and the driver brought us home in what seemed like seconds.

My brother asked our mother to accompany us.

Only then did I realise that this was the best way forward. My mother could speak to the family directly, and I would no longer have to face the situation alone.

🚘 The Return Journey

Our mother welcomed me warmly but firmly warned me to guide the driver to the correct destination.

I sat beside the driver and directed him carefully.

Although I had a doubt in my mind, I did not reveal it to anyone. I guided him calmly, deliberately passing the destination by a few feet.

The driver had to reverse the car.

And there, anxiously waiting for me, was my elder sister!

She had been worried that I might have become lost.

Sarah: Oh, sir! You must have been so relieved to see her!

Narrator: I certainly was!

I proudly presented my mother to my sister. I did not want to hear any more objections. I had accomplished what I had set out to do: I had brought my mother to the very place where she was needed.

Meanwhile, the young man who had taken our sister there returned from work. He entered the house without paying attention to our car.

But the most important thing had already happened.

Our sister immediately accompanied us home.

Students: Hooray! 👏👏👏🏆

Narrator: I was immensely relieved and proud of what I had achieved. A small child, with no money and no proper plan, had managed to find his way to his mother, ask for help, and bring the family together again.

I had been hurt by the elderly woman’s words, but I had not allowed that hurt to destroy my determination.

Meera: Sir, your story teaches us that courage does not always mean being physically strong. Sometimes it means refusing to give up when our hearts are broken.

Narrator: Beautifully expressed, Meera!

Peter: And we should ask for help when a problem is too big for us to handle alone.

Narrator: Exactly, Peter. My mother and brother helped me complete what I could not safely accomplish by myself.

Sam: So, sir, what was the most important lesson you learned?

Narrator: Perhaps this:

“A broken heart may shed tears, but a determined heart can still find its way home.”

And never forget that compassion, intelligence, courage, and family love can work together to overcome difficult circumstances.

Thank you, students, for reminding me of one of the most unbelievable events of my childhood.

Sometimes, the memories that hurt us most also reveal the strength we never knew we possessed.

Hare Krishna! 🙏🪔

🌳 L’Arbre généalogique extraordinaire

🪔 Un pèlerinage de compassion et un voyage de courage

☀️ Un dimanche plein de sourires

Le Narrateur : Bonjour ! 🙋‍♂️ Salut à tous ! 👋 Comment se passe cette magnifique journée lumineuse ?

Monsieur Mantra 🕉️ : C’est dimanche, monsieur !

Le Narrateur : Ha… ha… Un dimanche où le soleil nous sourit, n’est-ce pas ?

Monsieur Mantra : Exactement ! Un dimanche ensoleillé, monsieur ! ☀️

Meera : Puis-je vous poser une question extraordinaire, s’il vous plaît ? 🙏

Le Narrateur : Comment puis-je t’aider, Meera ?

Meera : Peut-on juger le caractère d’une personne en fonction de ses centres d’intérêt ou de la manière dont elle aménage sa maison ?

Le Narrateur : Notre environnement et nos centres d’intérêt peuvent nous donner quelques indices sur nos goûts, nos habitudes et nos priorités. Cependant, nous devons éviter de juger toute la personnalité de quelqu’un à partir de sa maison, de son signe astrologique ou de son groupe sanguin. Le véritable caractère d’une personne se révèle davantage à travers ses actes, sa compassion, son honnêteté et la manière dont elle traite les autres.

Meera : C’est une excellente réponse, monsieur ! Nous avons visité le temple de Kurinchikumaran 🛕 et nous avons appris que son fondateur était votre frère, Thamponna, l’auteur de L’Arbre généalogique extraordinaire.

Le Narrateur : Pourquoi ne parlerions-nous pas un peu de cet auteur ?

Mary : Excellente idée ! Je pensais justement que vous nous raconteriez cette histoire un jour.

Le Narrateur : Tu as deviné mes pensées, Mary !

👑 Le Periyappa qui a abandonné ses rêves

Mary : Qui était votre Periyappa, monsieur ? Était-ce cet homme réservé et déterminé qui était tombé amoureux d’une princesse ?

Le Narrateur : Qui donc ?

Sarah : Nous… nous l’avons vue monter un magnifique cheval brun dans l’un des épisodes précédents !

Le Narrateur : Ah oui ! C’était le frère aîné de notre père. Malheureusement, il a été contraint d’abandonner sa formation de pilote avant de l’avoir terminée.

Peter : Pourquoi, monsieur ?

Le Narrateur : Certaines personnes se demandaient pourquoi un homme issu d’une famille aisée devait travailler dans l’aviation pour gagner sa vie. Selon elles, il n’avait pas besoin de travailler pour subvenir à ses besoins.

Peter : Excusez-moi, monsieur ! Nous nous demandons pourquoi votre père, monsieur Sathasivampillai, emmenait ses enfants en pèlerinage. Était-ce pour les encourager ?

Le Narrateur : Pardon, Peter ?

Peter : Je veux dire, monsieur, était-ce comme recharger une batterie presque déchargée ? Voulait-il renforcer leur courage et leur redonner de l’énergie ?

Le Narrateur : Ha… ha… J’aime beaucoup ta façon de t’exprimer, parfois, Peter !

Il existe un dicton traditionnel : Celui qui voit Kasi ne renaîtra plus.

Christina : Quoi… qu’est-ce que cela signifie, monsieur ?

🪔 Le pèlerin et l’âne assoiffé

Le Narrateur : Laissez-moi vous raconter une histoire.

Un jour, un pèlerin profondément pieux voyageait de Kasi, également appelée Varanasi, vers Rameswaram, dans le sud de l’Inde.

Peter : Oh ! Nous avons entendu parler de Rameswaram. C’est bien en Inde, n’est-ce pas ?

Le Narrateur : Tout à fait ! Cette ville se trouve très loin, à l’autre extrémité du pays.

Rudra : Pourquoi quelqu’un entreprendrait-il un voyage aussi long et difficile, monsieur ?

Le Narrateur : Le pèlerin transportait une certaine quantité d’eau sacrée du Gange. Il avait l’intention de l’offrir à la mer, à Rameswaram.

Meera : Quelle offrande précieuse !

Renuka : Mais pourquoi devait-il la transporter sur une si longue distance ?

Le Narrateur : Calmez-vous, tout le monde ! Écoutez patiemment. Vous allez découvrir le sens profond du pèlerinage.

À mi-chemin, le pèlerin aperçut un âne couché au bord de la route, presque à l’agonie.

Sa langue était sèche, ses yeux roulaient dans leurs orbites et tout son corps exprimait les souffrances d’une soif extrême.

Renuka : Oh, pauvre animal ! Vous voulez dire qu’il était en train de mourir parce qu’il avait désespérément besoin d’eau ?

Le Narrateur : Exactement !

Renuka : Et cela s’est produit alors que l’homme était en route pour accomplir son pèlerinage ?

Le Narrateur : C’est bien cela. Profondément ému par la souffrance de l’animal, le pèlerin versa sans hésiter dans sa bouche l’eau sacrée du Gange qu’il transportait avec tant de soin. 🪔

Quelques instants plus tard, l’animal commença à se rétablir.

Peter : Alors… le pèlerin a-t-il abandonné son voyage vers Rameswaram ?

Le Narrateur : Sois poli et patient, Peter ! Écoute attentivement le véritable sens du pèlerinage, tel que nous l’enseignent nos maîtres spirituels.

Peter : D’accord, monsieur ! 👌

En voyant ce qui venait de se passer, les compagnons du pèlerin l’interrogèrent :

« L’eau sacrée que tu as apportée de Kasi ne devait-elle pas être offerte à l’océan de Rameswaram ? »

Le pèlerin sourit paisiblement, comme un saint, et répondit :

« J’ai offert cette eau sacrée à l’océan lui-même. Ne le voyez-vous pas ? »

Christina : Quoi ? Comment pouvait-il dire cela ?

Le Narrateur : Il avait compris que servir un être vivant en souffrance constituait en soi une offrande sacrée.

Ses compagnons étaient stupéfaits, perplexes et surpris.

Mais la leçon était simple :

« Le seva envers le jiva qui souffre est un seva envers le Deva. »

Autrement dit, servir généreusement un être vivant qui souffre, c’est servir le Divin.

Tout le monde garda le silence.

Le Narrateur : Gardez toujours cette conviction dans votre cœur. Les rituels et les pèlerinages peuvent avoir une grande signification, mais nous ne devons jamais oublier la compassion.

Peter : Alors, que signifie le dicton : « Celui qui voit Kasi ne renaîtra plus », monsieur ?

Le Narrateur : Ha… ha… Tout dépend de la manière dont nous comprenons cet enseignement. Nous ne devons pas considérer une parole sacrée comme une garantie qu’un simple voyage suffira à nous transformer. Nous devons examiner notre cœur, nos actes et notre volonté de vivre avec compassion, plutôt que de suivre aveuglément une croyance.

Meera : Voilà une merveilleuse leçon, monsieur !

🌳 L’Arbre généalogique extraordinaire : un souvenir personnel

Sam : Monsieur Mantra 🕉️, nous aimerions en apprendre davantage sur L’Arbre généalogique extraordinaire. Votre frère ou vous-même avez-vous vécu quelque chose d’inoubliable ?

Le Narrateur : Quel genre d’expérience veux-tu dire ?

Sam : Un moment où vous avez aidé quelqu’un, ou bien où quelqu’un vous a aidé.

Le Narrateur : Voilà une question difficile, Sam !

Sam : Ha… ha… s’il vous plaît, monsieur ! Nous aimerions entendre une belle histoire. On dirait un film de motivation, surtout que nous préparons bientôt nos examens d’anglais !

Peter : C’est tout à fait vrai, monsieur ! Nous apprenons à rédiger différents types de dissertations.

Christina : Vous pourriez peut-être nous raconter la première rencontre avec votre meilleur ami ?

Rudra : Ou même une rencontre avec un mauvais ami ?

Le Narrateur : Quel ami ? J’ai beaucoup de mauvais amis ! Ha… ha… Une question à la fois, s’il vous plaît !

Les élèves : Sssssss ! 😂

Meera : Et pourquoi pas une expérience drôle et originale, ou une tradition familiale particulière ?

Le Narrateur : Oh, silence ! Ha… ha… !

Sarah : Ou un moment où vous avez été vraiment fier de vous-même ?

Le Narrateur : Jamais ! Ha… ha… !

Les élèves : Monsieur, s’il vous plaît ! 🙏 Racontez-nous un moment que vous n’oublierez jamais !

Le Narrateur : N’avons-nous pas déjà parlé de la jeune fille de dix-neuf ans qui était la sœur de Thamponna ?

Mary : Si, monsieur. Mais pouvons-nous vous demander si vous avez été séparés définitivement de votre sœur aînée après cet événement ?

Le Narrateur : Non, nous ne l’avons pas été.

Peter : Thamponna est-il votre propre frère, monsieur ?

Le Narrateur : Bien sûr !

Les élèves : Il a rendu notre vie tellement plus légère, plus facile et plus lumineuse !

Le Narrateur : Et moi, alors ? Ha… ha… !

Sam : Pourriez-vous nous raconter si vous avez retrouvé votre sœur disparue ?

Meera : Nous aimerions aussi connaître le moment où votre cœur s’est brisé. 💔

💔 Un voyage d’enfance que je n’oublierai jamais

Le Narrateur : Certainement. Ce fut une expérience difficile, mes chers élèves, qui m’a apporté de la tristesse, de la confusion et, finalement, un profond sentiment de fierté.

Peter : Était-ce un moment où vous avez aidé quelqu’un et où vous avez eu des ennuis, monsieur ?

Le Narrateur : Non. Ce fut l’une des expériences les plus douloureuses de mon enfance. Pourtant, j’étais fier de ce que j’avais finalement réussi à accomplir.

Laissez-moi vous expliquer.

Un jeune homme qui venait d’entrer dans la vie de notre sœur aînée nous avait conduits, ma petite sœur et moi, chez elle.

Christina : Pourquoi, monsieur ?

Le Narrateur : Notre mère avait appris que notre sœur aînée était enceinte.

Nous étions tous les deux très jeunes, enthousiastes et innocents. Nous étions fous de joie à l’idée de revoir notre sœur. Dans nos esprits d’enfants, nous pensions qu’en la ramenant à la maison, nous rendrions toute la famille heureuse.

Nous étions déterminés à réunir tout le monde.

Mary : Quelle aventure, monsieur ! Vous deviez être tellement heureux de la revoir !

Le Narrateur : C’est vrai. Mais notre bonheur fut rapidement interrompu.

Dans cette maison vivait une femme âgée, grande, au teint foncé et à la voix puissante. Elle refusa catégoriquement de laisser notre sœur repartir avec nous.

Peter : Pourquoi ?

Le Narrateur : Elle nous parla durement. Selon elle, il était irresponsable de laisser une femme enceinte sous la responsabilité de si jeunes enfants. Elle nous traita d’enfants stupides et insista sur le fait que nous étions trop jeunes pour assumer une telle responsabilité.

Renuka : Oh, mon Dieu ! Même si ses paroles étaient cruelles, elle s’inquiétait peut-être de savoir si vous étiez assez grands pour vous occuper de tout cela.

Le Narrateur : C’est possible. Mais à cet âge, nous ne pouvions pas comprendre ses préoccupations. Nous savions seulement que nous voulions ramener notre sœur à la maison et que les paroles dures d’une étrangère venaient de briser notre bonheur.

J’avais deux ans de plus que ma petite sœur, mais je n’étais moi-même qu’un enfant. Mon esprit était confus et mes jambes semblaient avoir décidé de marcher avant même que je puisse réfléchir clairement.

Je voulais simplement partir. 🚶‍♂️

Meera : Oh, pauvre petit !

Le Narrateur : Essayant de rester poli, je demandai à cette femme :

« Pourrais-je au moins marcher jusqu’à votre belle ville ? »

« Non ! » répondit-elle d’un ton arrogant.

« Juste jusqu’au carrefour, grand-mère, s’il vous plaît ! »

Finalement, elle accepta.

« D’accord, mais reviens vite ! »

Je la remerciai. Pourtant, dans mon cœur, j’avais déjà pris une décision.

Je voulais amener ma mère à cette maison. Les paroles de cette femme et son ton terrifiant m’avaient profondément blessé.

Je pensais que si notre mère venait, la situation pourrait changer.

Alors, je me mis à marcher.

Encore et encore.

Sans m’arrêter.

☀️ La détermination d’un petit garçon

Le chemin semblait interminable. Je marchai pendant plus d’une heure sous la chaleur. Bientôt, j’étais épuisé, affamé et terriblement assoiffé.

Mon cœur souffrait. Les larmes aux yeux, je cherchais désespérément un moyen de rejoindre ma mère.

Heureusement, je découvris un puits et bus de l’eau pour reprendre un peu de forces.

Mais un problème sérieux se posait : je n’avais pas un seul sou dans ma poche.

Comment allais-je accomplir ma mission sans argent ?

Sam : Oh, monsieur ! Vous n’étiez qu’un petit garçon, tout seul, sans même avoir d’argent pour votre voyage !

Le Narrateur : Exactement, Sam. Mais parfois, la détermination d’un enfant peut être plus forte que les obstacles qui se dressent devant lui.

Je continuai à marcher sous le soleil brûlant. Puis, de manière tout à fait inattendue, j’aperçus notre école locale de filles.

Ce n’est qu’à ce moment-là que je compris que j’avais enfin atteint un endroit familier !

Les élèves : Bravo ! 👏👏👏🏆

Le Narrateur : J’expliquai immédiatement la situation à ma mère.

Elle m’écouta calmement et décida d’agir. Elle fit appel à mon frère aîné, Gunalan, qui aimait particulièrement notre sœur, afin qu’il nous aide.

Mon frère me demanda de marcher jusqu’au carrefour pour trouver une voiture de location avec chauffeur.

Meera : Vous deviez être tellement heureux !

Le Narrateur : Aux anges ! Je courus comme une fusée ! ✈️

Au carrefour, je retrouvai notre chauffeur habituel, qui connaissait bien notre père.

Très vite, je pris place dans une voiture grise et le chauffeur nous ramena à la maison en un temps qui me sembla durer quelques secondes seulement.

Mon frère demanda à notre mère de nous accompagner.

Ce n’est qu’alors que je compris qu’il s’agissait de la meilleure solution. Ma mère pourrait parler directement à la famille, et je n’aurais plus à affronter seul cette situation.

🚘 Le voyage du retour

Notre mère m’accueillit chaleureusement, puis me demanda fermement de guider le chauffeur jusqu’à la bonne destination.

Je m’assis à côté du conducteur et lui indiquai soigneusement le chemin.

Même si j’avais un doute dans l’esprit, je ne le montrai à personne. Je le guidai calmement, en dépassant volontairement la destination de quelques mètres.

Le chauffeur dut faire marche arrière.

Et là, anxieuse et inquiète, ma sœur aînée m’attendait !

Elle avait eu peur que je me sois perdu.

Sarah : Oh, monsieur ! Vous deviez être tellement soulagé de la retrouver !

Le Narrateur : Absolument !

Je présentai fièrement notre mère à ma sœur. Je ne voulais plus entendre la moindre objection. J’avais accompli ce que j’étais venu faire : j’avais amené ma mère à l’endroit même où sa présence était nécessaire.

Pendant ce temps, le jeune homme qui avait emmené notre sœur revint de son travail. Il entra dans la maison sans prêter attention à notre voiture.

Mais l’essentiel s’était déjà produit.

Notre sœur nous accompagna immédiatement à la maison.

Les élèves : Hourra ! 👏👏👏🏆

Le Narrateur : J’étais immensément soulagé et fier de ce que j’avais accompli. Un petit enfant, sans argent et sans véritable plan, avait réussi à retrouver sa mère, à demander de l’aide et à réunir sa famille.

Les paroles de cette femme m’avaient blessé, mais je n’avais pas permis à cette souffrance de détruire ma détermination.

Meera : Monsieur, votre histoire nous apprend que le courage ne consiste pas toujours à être physiquement fort. Parfois, il consiste à refuser d’abandonner lorsque notre cœur est brisé.

Le Narrateur : Très bien exprimé, Meera !

Peter : Et nous devons demander de l’aide lorsqu’un problème est trop difficile pour que nous puissions le résoudre seuls.

Le Narrateur : Exactement, Peter. Ma mère et mon frère m’ont aidé à accomplir ce que je ne pouvais pas faire seul en toute sécurité.

Sam : Alors, monsieur, quelle est la leçon la plus importante que vous ayez apprise ?

Le Narrateur : Peut-être celle-ci :

« Un cœur brisé peut verser des larmes, mais un cœur déterminé peut toujours retrouver le chemin de la maison. »

N’oubliez jamais que la compassion, l’intelligence, le courage et l’amour familial peuvent s’unir pour surmonter les difficultés.

Merci, mes chers élèves, de m’avoir rappelé l’un des événements les plus incroyables de mon enfance.

Parfois, les souvenirs qui nous ont fait le plus souffrir révèlent aussi une force dont nous ignorions l’existence.

Hare Krishna ! 🙏🪔

🌳 அற்புதமான குடும்ப மரம்

🪔 கருணையின் புனித யாத்திரையும் துணிச்சலின் பயணமும்

☀️ புன்னகை பூக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமை

கதைசொல்லி: வணக்கம்! 🙋‍♂️ அனைவருக்கும் இனிய வணக்கம்! 👋 உங்கள் அற்புதமான ஒளிமயமான நாள் எப்படி இருக்கிறது?

திரு மந்திரா 🕉️: இன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை, ஐயா!

கதைசொல்லி: ஹா… ஹா… சூரியன் புன்னகைக்கும் நாள்தானே?

திரு மந்திரா: அதேதான், ஐயா! சூரிய ஒளி வீசும் நாள்! ☀️

மீரா: ஒரு அற்புதமான கேள்வியைக் கேட்கலாமா, ஐயா? 🙏

கதைசொல்லி: மீரா, நான் உனக்கு எவ்வாறு உதவலாம்?

மீரா: ஒருவருடைய விருப்பங்கள் அல்லது அவர் தனது வீட்டை ஒழுங்குபடுத்தும் முறையைப் பார்த்து அவருடைய குணத்தை மதிப்பிடலாமா?

கதைசொல்லி: நம்முடைய சுற்றுப்புறமும் தனிப்பட்ட விருப்பங்களும் நமது ரசனை, பழக்கவழக்கங்கள், முன்னுரிமைகள் ஆகியவற்றைப் பற்றிச் சில குறிப்புகளைத் தரலாம். இருப்பினும், ஒருவருடைய வீடு, இராசி அல்லது இரத்த வகையை மட்டும் வைத்து அவருடைய முழுமையான குணத்தையும் மதிப்பிடக் கூடாது. அவருடைய செயல்கள், கருணை, நேர்மை, பிறரிடம் நடந்துகொள்ளும் விதம் ஆகியவற்றின் மூலமே அவருடைய உண்மையான குணத்தை நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

மீரா: மிகச் சிறந்த பதில், ஐயா! நாங்கள் குறிஞ்சிக்குமரன் கோவிலுக்குச் சென்றோம். 🛕 அதன் நிறுவனர் உங்கள் சகோதரர் தம்பொன்னா என்றும், அவர் அற்புதமான குடும்ப மரம் என்ற நூலை எழுதியவர் என்றும் கேள்விப்பட்டோம்.

கதைசொல்லி: அந்த நூலாசிரியரைப் பற்றி ஏன் கொஞ்சம் பேசக்கூடாது?

மேரி: அருமையான யோசனை! எதிர்காலத்தில் அந்தக் கதையை எங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வீர்கள் என்று நினைத்தேன்.

கதைசொல்லி: மேரி, என் மனதில் இருந்ததை அப்படியே சொல்லிவிட்டாய்!

👑 தனது கனவுகளைத் துறந்த பெரியப்பா

மேரி: ஐயா, உங்கள் பெரியப்பா யார்? அதிகம் பேசாத, உறுதியான மனம் கொண்ட, ஒரு இளவரசியைக் காதலித்த அந்த மனிதர்தானா?

கதைசொல்லி: யார்?

சாரா: நாங்கள்… முந்தைய அத்தியாயங்களில் ஒன்றில், அவர் அழகான பழுப்பு நிறக் குதிரையில் சவாரி செய்வதைப் பார்த்தோம்!

கதைசொல்லி: ஆமாம்! அவர் எங்கள் தந்தையின் மூத்த சகோதரர். துரதிர்ஷ்டவசமாக, விமானி பயிற்சியைப் பாதியிலேயே கைவிட வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு ஏற்பட்டது.

பீட்டர்: ஏன், ஐயா?

கதைசொல்லி: வசதியான குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர், வாழ்க்கையை நடத்துவதற்காக விமானத் துறையில் ஏன் வேலை செய்ய வேண்டும் என்று சிலர் கேள்வி எழுப்பினர். அவர்களுடைய கருத்துப்படி, தனது வாழ்வாதாரத்திற்காக அவர் வேலை செய்ய வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

பீட்டர்: மன்னிக்கவும், ஐயா! உங்கள் தந்தையான திரு சதாசிவம்பிள்ளை ஏன் தனது பிள்ளைகளைப் புனித யாத்திரைக்கு அழைத்துச் சென்றார் என்று அறிய விரும்புகிறோம். அவர்களை ஊக்குவிப்பதற்காகவா?

கதைசொல்லி: என்ன சொல்கிறாய், பீட்டர்?

பீட்டர்: அதாவது, ஐயா, வலுவிழந்த மின்கலத்தை மீண்டும் மின்னேற்றுவது போலவா? அவர்களுடைய தைரியத்தை அதிகரித்து, புதிய சக்தியைக் கொடுப்பதற்காகவா?

கதைசொல்லி: ஹா… ஹா… பீட்டர், சில நேரங்களில் நீ பேசும் விதம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்!

ஒரு பாரம்பரியப் பழமொழி உண்டு:

“காசியைக் கண்டவர் மீண்டும் பிறப்பதில்லை.”

கிறிஸ்டினா: என்ன… என்ன சொல்கிறீர்கள், ஐயா?

🪔 புனித யாத்திரிகரும் தாகத்தால் தவித்த கழுதையும்

கதைசொல்லி: ஒரு கதையைச் சொல்கிறேன், கேளுங்கள்.

ஒரு காலத்தில், மிகவும் பக்தியுள்ள ஒருவர் காசி எனப்படும் வாரணாசியிலிருந்து தென்னிந்தியாவிலுள்ள இராமேஸ்வரத்தை நோக்கிப் புனித யாத்திரை மேற்கொண்டார்.

பீட்டர்: ஓ! இராமேஸ்வரத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். அது இந்தியாவில் இருக்கிறது, இல்லையா?

கதைசொல்லி: நிச்சயமாக! நாட்டின் மறுமுனையில், வெகு தொலைவில் அது அமைந்துள்ளது.

ருத்ரா: அவ்வளவு நீண்ட, கடினமான பயணத்தை ஒருவர் ஏன் மேற்கொள்ள வேண்டும், ஐயா?

கதைசொல்லி: அந்த யாத்திரிகர் கங்கை நதியிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட புனித நீரை எடுத்துச் சென்றார். இராமேஸ்வரத்தில் அந்த நீரைக் கடலுக்கு அர்ப்பணிப்பதே அவரது நோக்கமாக இருந்தது.

மீரா: எவ்வளவு புனிதமான காணிக்கை!

ரேணுகா: ஆனால் அந்த நீரை அவ்வளவு தொலைவுக்குக் கொண்டுசெல்ல வேண்டிய அவசியம் என்ன?

கதைசொல்லி: அனைவரும் அமைதியாக இருங்கள்! பொறுமையாகக் கேளுங்கள். புனித யாத்திரையின் ஆழமான பொருளை நீங்கள் இப்போது புரிந்துகொள்ளப் போகிறீர்கள்.

பயணத்தின் பாதி வழியில், சாலையோரத்தில் உயிர் பிரியும் நிலையில் ஒரு கழுதை படுத்திருப்பதை அந்த யாத்திரிகர் கண்டார்.

அதன் நாக்கு வறண்டு போயிருந்தது. கண்கள் உருண்டன. கடுமையான தாகத்தால் அது அனுபவித்த வேதனை அதன் உடல் முழுவதிலும் தெரிந்தது.

ரேணுகா: ஐயோ, பாவம்! தண்ணீர் கிடைக்காததால் அந்த ஏழை விலங்கு இறக்கும் நிலையில் இருந்ததா?

கதைசொல்லி: அதுதான்!

ரேணுகா: அந்த மனிதர் தனது புனித யாத்திரையைத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தபோதுதான் இது நடந்ததா?

கதைசொல்லி: ஆம். அந்த உயிரின் துயரத்தைக் கண்ட யாத்திரிகரின் மனம் மிகவும் உருகியது. தயக்கமின்றி, தன்னுடன் பாதுகாப்பாகக் கொண்டுவந்திருந்த விலைமதிப்பற்ற கங்கை நீரை அந்தக் கழுதையின் வாயில் ஊற்றினார். 🪔

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அந்த விலங்கு மெல்ல குணமடையத் தொடங்கியது.

பீட்டர்: அப்படியானால்… அவர் இராமேஸ்வரத்திற்கான தனது யாத்திரையைக் கைவிட்டுவிட்டாரா?

கதைசொல்லி: பீட்டர், மரியாதையாகவும் பொறுமையாகவும் இரு! நமது ஆன்மிக குருமார்கள் எடுத்துரைக்கும் யாத்திரையின் உண்மையான நோக்கத்தை நன்றாகக் கேள்.

பீட்டர்: சரி, ஐயா! 👌

நடந்ததைப் பார்த்த யாத்திரிகரின் தோழர்கள் அவரிடம் கேட்டனர்:

“காசியிலிருந்து நீ கொண்டு வந்த புனித நீரை இராமேஸ்வரத்தில் கடலுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டியதல்லவா?”

அந்த யாத்திரிகர் ஒரு ஞானியைப் போல அமைதியாகப் புன்னகைத்து பதிலளித்தார்:

“நான் அந்தப் புனித நீரைக் கடலுக்கே அர்ப்பணித்துவிட்டேன். உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா?”

கிறிஸ்டினா: என்ன? அவர் இப்படிச் சொல்வது எப்படி?

கதைசொல்லி: துன்பப்படும் ஓர் உயிருக்கு உதவுவதும் ஒரு புனிதமான அர்ப்பணிப்பே என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார்.

அவருடைய தோழர்கள் வியப்பிலும் குழப்பத்திலும் ஆழ்ந்தனர்.

ஆனால் அந்தக் கதையின் பாடம் மிகவும் எளிமையானது:

“துன்பப்படும் ஜீவனுக்குச் செய்யும் சேவையே தேவனுக்குச் செய்யும் சேவை.”

வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், துன்பப்படும் ஓர் உயிருக்கு சுயநலமின்றிச் சேவை செய்வது இறைவனுக்குச் சேவை செய்வதற்குச் சமம்.

அனைவரும் மௌனமானார்கள்.

கதைசொல்லி: இந்த உண்மையை எப்போதும் உறுதியாக மனத்தில் வைத்திருங்கள். சடங்குகளும் புனித யாத்திரைகளும் அர்த்தமுள்ளவையாக இருக்கலாம். ஆனால் கருணையை ஒருபோதும் மறந்துவிடக் கூடாது.

பீட்டர்: அப்படியானால், “காசியைக் கண்டவர் மீண்டும் பிறப்பதில்லை” என்ற பழமொழியின் பொருள் என்ன, ஐயா?

கதைசொல்லி: ஹா… ஹா… அந்தப் போதனையை நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்தது. ஒரு பயணத்தை மட்டும் மேற்கொண்டால் நமது உள்ளம் தானாகவே மாறிவிடும் என்று ஒரு புனிதமான கூற்றை உறுதிமொழியாகக் கருதக் கூடாது. நமது இதயம், செயல்கள், கருணையுடன் வாழ்வதற்கான விருப்பம் ஆகியவற்றை ஆராய வேண்டும். எந்த நம்பிக்கையையும் கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றக் கூடாது.

மீரா: மிகச் சிறந்த பாடம், ஐயா!

🌳 அற்புதமான குடும்ப மரம்: ஓர் உண்மையான நினைவு

சாம்: திரு மந்திரா 🕉️, அற்புதமான குடும்ப மரம் பற்றிய மேலும் பல விஷயங்களை அறிய விரும்புகிறோம். நீங்களோ உங்கள் சகோதரரோ மறக்க முடியாத ஓர் அனுபவத்தைச் சந்தித்திருக்கிறீர்களா?

கதைசொல்லி: எப்படிப்பட்ட அனுபவத்தைச் சொல்கிறாய்?

சாம்: நீங்கள் ஒருவருக்கு உதவிய தருணம் அல்லது யாராவது உங்களுக்கு உதவிய தருணம்.

கதைசொல்லி: அது கடினமான கேள்வி, சாம்!

சாம்: ஹா… ஹா… சொல்லுங்கள், ஐயா! நாங்கள் ஒரு நல்ல கதையைக் கேட்க விரும்புகிறோம். இது ஒரு ஊக்கமளிக்கும் திரைப்படத்தைப் போலத் தோன்றுகிறது. எங்களுக்கும் விரைவில் ஆங்கிலப் பரீட்சைகள் வரவிருக்கின்றன!

பீட்டர்: அது உண்மைதான், ஐயா! பல்வேறு வகையான கட்டுரைகளை எழுத நாங்கள் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

கிறிஸ்டினா: அல்லது உங்கள் மிகச் சிறந்த நண்பரை முதன்முதலில் சந்தித்த அனுபவத்தைச் சொல்லலாமே?

ருத்ரா: அல்லது உங்களுக்குப் பிடிக்காத ஒரு நண்பரைச் சந்தித்த அனுபவத்தைக்கூடச் சொல்லலாம்!

கதைசொல்லி: எந்த நண்பன்? எனக்குப் பல கெட்ட நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள்! ஹா… ஹா… ஒவ்வொருவராகக் கேளுங்கள்!

மாணவர்கள்: ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்! 😂

மீரா: அப்படியானால், மறக்க முடியாத வேடிக்கையான அனுபவம் அல்லது தனித்துவமான குடும்பப் பாரம்பரியம் பற்றி என்ன?

கதைசொல்லி: ஓ… அமைதியாக இருங்கள்! ஹா… ஹா…!

சாரா: அல்லது உங்களைப் பற்றி உண்மையாகப் பெருமைப்பட்ட ஒரு தருணத்தைச் சொல்லுங்கள்!

கதைசொல்லி: அப்படி ஒன்றுமே இல்லை! ஹா… ஹா…!

மாணவர்கள்: ஐயா, தயவுசெய்து! 🙏 நீங்கள் ஒருபோதும் மறக்க முடியாத ஒரு சம்பவத்தைச் சொல்லுங்கள்!

கதைசொல்லி: தம்பொன்னாவின் சகோதரியான பத்தொன்பது வயதுப் பெண்ணைப் பற்றி நாம் ஏற்கெனவே பேசவில்லையா?

மேரி: ஆம், ஐயா. ஆனால் அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு உங்கள் மூத்த சகோதரியிடமிருந்து நிரந்தரமாகப் பிரிந்துவிட்டீர்களா என்று கேட்கலாமா?

கதைசொல்லி: இல்லை, அப்படி நடக்கவில்லை.

பீட்டர்: தம்பொன்னா உங்கள் சொந்தச் சகோதரர்தானே, ஐயா?

கதைசொல்லி: நிச்சயமாக!

மாணவர்கள்: அவர் எங்களுடைய வாழ்க்கையை மிகவும் இலகுவானதாகவும், எளிதானதாகவும், அர்த்தமுள்ள ஒளிமயமானதாகவும் மாற்றியிருக்கிறார்!

கதைசொல்லி: அப்படியானால், என்னைப் பற்றி என்ன சொல்கிறீர்கள்? ஹா… ஹா…!

சாம்: காணாமல் போன உங்கள் சகோதரியை மீண்டும் சந்தித்தீர்களா என்று சொல்ல முடியுமா?

மீரா: உங்கள் இதயம் உடைந்துபோன தருணத்தைப் பற்றியும் அறிய விரும்புகிறோம். 💔

💔 என்னால் ஒருபோதும் மறக்க முடியாத சிறுவயதுப் பயணம்

கதைசொல்லி: நிச்சயமாக. அது என் வாழ்க்கையின் மிகவும் கடினமான அனுபவங்களில் ஒன்று, மாணவர்களே. அது எனக்குத் துயரத்தையும் குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்தியது. ஆனால் இறுதியில், நான் சாதித்ததை நினைத்து ஆழமான பெருமிதத்தையும் அளித்தது.

பீட்டர்: நீங்கள் ஒருவருக்கு உதவியதால் சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்ட தருணமா, ஐயா?

கதைசொல்லி: இல்லை. அது என் சிறுவயதில் நான் அனுபவித்த மிகவும் வேதனையான சம்பவங்களில் ஒன்று. இருப்பினும், இறுதியில் நான் சாதித்ததை நினைத்து பெருமைப்பட்டேன்.

விளக்கமாகச் சொல்கிறேன்.

எனது இளைய சகோதரியும் நானும், எங்கள் மூத்த சகோதரியுடன் அண்மையில் தொடர்பு ஏற்பட்டிருந்த ஒரு இளைஞரால் அவரது வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம்.

கிறிஸ்டினா: ஏன், ஐயா?

கதைசொல்லி: எங்கள் மூத்த சகோதரி கர்ப்பமாக இருப்பதாக அம்மா கேள்விப்பட்டிருந்தார்.

நாங்கள் இருவரும் மிகவும் சிறியவர்கள்; உற்சாகமும் அப்பாவித்தனமும் நிறைந்தவர்கள். எங்கள் சகோதரியை மீண்டும் சந்தித்ததில் அளவற்ற மகிழ்ச்சியடைந்தோம். அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துவந்தால் முழுக் குடும்பமும் மகிழ்ச்சியடையும் என்று எங்கள் சிறு மனங்கள் நம்பின.

அனைவரையும் மீண்டும் ஒன்றிணைக்க வேண்டும் என்பதில் நாங்கள் உறுதியாக இருந்தோம்.

மேரி: எவ்வளவு மகிழ்ச்சியான தருணம், ஐயா! உங்கள் சகோதரியைப் பார்த்ததும் நீங்கள் எவ்வளவு சந்தோஷப்பட்டிருப்பீர்கள்!

கதைசொல்லி: உண்மைதான். ஆனால் எங்களுடைய மகிழ்ச்சி விரைவில் தடைப்பட்டது.

அந்த வீட்டில் வயதான ஒரு பெண் இருந்தார். அவர் உயரமானவர்; கருமையான நிறமும் வலிமையான குரலும் கொண்டவர். எங்கள் சகோதரியை எங்களுடன் அனுப்புவதற்கு அவர் முற்றிலும் மறுத்துவிட்டார்.

பீட்டர்: ஏன்?

கதைசொல்லி: மிகவும் கடுமையாகப் பேசினார். கர்ப்பிணிப் பெண்ணை இவ்வளவு சிறிய குழந்தைகளுடன் அனுப்புவது தவறு என்று கூறினார். எங்களை முட்டாள் குழந்தைகள் என்று அழைத்து, இத்தகைய சூழ்நிலைக்குப் பொறுப்பேற்கும் வயது எங்களுக்கு இல்லை என்றும் வலியுறுத்தினார்.

ரேணுகா: ஐயோ! அவர் பேசிய விதம் கொடுமையாக இருந்தாலும், எல்லாவற்றையும் சமாளிக்கும் வயது உங்களுக்கு இருக்கிறதா என்று அவர் கவலைப்பட்டிருக்கலாம்.

கதைசொல்லி: இருக்கலாம். ஆனால் அந்த வயதில் அவரது கவலையை எங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. எங்களுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம், எங்கள் சகோதரியை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதுதான். அந்நியர் ஒருவரின் கடுமையான வார்த்தைகள் எங்கள் மகிழ்ச்சியைச் சிதைத்துவிட்டன.

எனது இளைய சகோதரியைவிட நான் இரண்டு வயது மூத்தவன். இருந்தாலும் நானும் ஒரு சிறுவன்தான். என் மனம் குழப்பமடைந்தது. என்ன செய்வது என்று யோசிப்பதற்கு முன்பே என் கால்கள் நடக்கத் தீர்மானித்துவிட்டன போலிருந்தது.

நான் அங்கிருந்து நடந்துசெல்லவே விரும்பினேன். 🚶‍♂️

மீரா: ஐயோ, பாவம்!

கதைசொல்லி: மரியாதையுடன் நடந்துகொள்ள முயன்று அந்த வயதான பெண்ணிடம் கேட்டேன்:

“உங்கள் அழகான ஊர் வரையில் மட்டும் நான் நடந்து செல்லலாமா?”

“முடியாது!” என்று அவர் அகந்தையுடன் பதிலளித்தார்.

“பாட்டி, சந்தி வரையில் மட்டும் செல்லட்டுமா? தயவுசெய்து!”

இறுதியில் அவர் சம்மதித்தார்.

“சரி, ஆனால் விரைவாகத் திரும்பி வந்துவிட வேண்டும்!”

நான் அவருக்கு நன்றி கூறினேன். ஆனால் என் மனத்தில் ஏற்கெனவே ஒரு முடிவை எடுத்துவிட்டேன்.

என் அம்மாவை அந்த வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று தீர்மானித்தேன். அந்தப் பெண் எங்களிடம் பேசிய விதமும், அவரது பயமுறுத்தும் குரலும் என் இதயத்தை உடைத்துவிட்டன.

அம்மா வந்தால் நிலைமை மாறலாம் என்று நம்பினேன்.

அதனால் நடக்கத் தொடங்கினேன்.

நடந்தேன்.

மேலும் நடந்தேன்.

☀️ ஒரு சிறுவனின் உறுதிப்பாடு

அந்தப் பயணம் முடிவில்லாததாகத் தோன்றியது. கடும் வெயிலில் ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக நடந்தேன். விரைவில் சோர்வடைந்தேன்; பசியும் தாங்க முடியாத தாகமும் என்னை வாட்டின.

என் இதயம் வேதனையில் துடித்தது. அம்மாவை எப்படியாவது சென்றடைய வேண்டும் என்ற ஏக்கத்துடன், கண்களில் கண்ணீர் வழிய வழி தேடினேன்.

அதிர்ஷ்டவசமாக, ஒரு தண்ணீர்க் கிணற்றைக் கண்டேன். அதிலிருந்து தண்ணீர் குடித்து ஓரளவு புத்துணர்ச்சி பெற்றேன்.

ஆனால் ஒரு பெரிய பிரச்சினை இருந்தது: என் சட்டைப் பையில் ஒரு சல்லிக்காசுகூட இல்லை!

பணம் இல்லாமல் எனது நோக்கத்தை எப்படிச் சாதிப்பது?

சாம்: ஐயோ, ஐயா! நீங்கள் அப்போது ஒரு சிறுவன் மட்டுமே! தனியாக, பயணத்திற்குக்கூடப் பணமில்லாமல் இருந்தீர்களே!

கதைசொல்லி: அதுதான், சாம். ஆனால் சில நேரங்களில் ஒரு குழந்தையின் உறுதிப்பாடு, அதன் முன்னால் நிற்கும் தடைகளைவிட வலிமையானதாக இருக்கலாம்.

கொளுத்தும் வெயிலிலும் தொடர்ந்து நடந்தேன். அப்போது எதிர்பாராத விதமாக எங்கள் ஊரிலிருந்த பெண்கள் பாடசாலையைக் கண்டேன்.

அப்போதுதான் எனக்குப் பரிச்சயமான ஓர் இடத்தை அடைந்துவிட்டேன் என்பதை உணர்ந்தேன்!

மாணவர்கள்: வாழ்த்துகள்! 👏👏👏🏆

கதைசொல்லி: உடனடியாக அம்மாவிடம் நடந்ததை விளக்கினேன்.

அம்மா அமைதியாகக் கேட்டுவிட்டு நடவடிக்கை எடுக்க முடிவு செய்தார். எங்கள் சகோதரியிடம் மிகுந்த பாசம் கொண்டிருந்த எனது மூத்த சகோதரர் குணாலனையும் உதவிக்கு அழைத்தார்.

பிறகு, சந்திக்குச் சென்று வாடகைக் காரை ஏற்பாடு செய்யுமாறு என் சகோதரர் என்னிடம் கூறினார்.

மீரா: நீங்கள் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைந்திருப்பீர்கள்!

கதைசொல்லி: மகிழ்ச்சியின் உச்சிக்கே சென்றுவிட்டேன்! ஜெட் விமானம் போல ஓடினேன்! ✈️

சந்தியில் எங்கள் தந்தைக்கு நன்கு அறிமுகமான வழக்கமான சாரதியைக் கண்டேன்.

சிறிது நேரத்திலேயே சாம்பல் நிறக் காரில் அமர்ந்தேன். சாரதி எங்களை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். அந்தப் பயணம் சில நொடிகளில் முடிந்ததுபோல எனக்குத் தோன்றியது.

எங்கள் அம்மாவும் எங்களுடன் வர வேண்டும் என்று என் சகோதரர் கேட்டுக்கொண்டார்.

அப்போதுதான் இதுவே சிறந்த வழி என்பதை உணர்ந்தேன். அம்மா நேரடியாக அந்தக் குடும்பத்தினருடன் பேச முடியும். இனிமேல் அந்தச் சூழ்நிலையை நான் தனியாகச் சமாளிக்க வேண்டியிருக்காது.

🚘 திரும்பிச் சென்ற பயணம்

அம்மா என்னை அன்புடன் வரவேற்றார். அதே நேரத்தில், சரியான இடத்திற்கு காரை வழிநடத்துமாறு உறுதியாகக் கூறினார்.

நான் சாரதியின் அருகில் அமர்ந்து கவனமாக வழிகாட்டினேன்.

என் மனத்தில் ஒரு சந்தேகம் இருந்தாலும், அதை யாரிடமும் வெளிக்காட்டவில்லை. அமைதியாக வழிகாட்டியபோதும், வேண்டுமென்றே இலக்கைச் சில அடிகள் தாண்டிச் செல்லுமாறு செய்தேன்.

சாரதி காரைப் பின்னோக்கிச் செலுத்த வேண்டியிருந்தது.

அங்கே, பதற்றத்துடனும் கவலையுடனும் எனது மூத்த சகோதரி எனக்காகக் காத்திருந்தார்!

நான் வழி தவறிவிட்டேனோ என்று அவர் கவலைப்பட்டிருந்தார்.

சாரா: ஐயா! உங்கள் சகோதரியை மீண்டும் பார்த்தபோது எவ்வளவு நிம்மதியடைந்திருப்பீர்கள்!

கதைசொல்லி: நிச்சயமாக!

நான் பெருமையுடன் எங்கள் அம்மாவை என் சகோதரியிடம் அழைத்துச் சென்றேன். இனிமேல் எந்த மறுப்பையும் கேட்க நான் விரும்பவில்லை. நான் வந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றியிருந்தேன்: என் அம்மா தேவைப்பட்ட அந்த இடத்திற்கே அவரை அழைத்து வந்துவிட்டேன்.

இதற்கிடையில், எங்கள் சகோதரியை அங்கு அழைத்துச் சென்ற இளைஞர் தனது வேலையை முடித்துவிட்டு வீடு திரும்பினார். எங்கள் காரைப் பொருட்படுத்தாமல் வீட்டிற்குள் சென்றார்.

ஆனால் மிக முக்கியமான சம்பவம் ஏற்கெனவே நடந்துவிட்டது.

எங்கள் சகோதரி உடனடியாக எங்களுடன் வீட்டிற்கு வந்தார்.

மாணவர்கள்: வெற்றி! வெற்றி! 👏👏👏🏆

கதைசொல்லி: நான் அளவற்ற நிம்மதியையும் பெருமையையும் உணர்ந்தேன். பணமில்லாமல், சரியான திட்டம்கூட இல்லாமல் இருந்த ஒரு சிறுவன் தனது அம்மாவைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து, உதவி கேட்டு, குடும்பத்தை மீண்டும் ஒன்றிணைக்க முடிந்தது.

அந்த வயதான பெண்ணின் வார்த்தைகள் என்னைக் காயப்படுத்தின. ஆனால் அந்த வேதனை எனது உறுதிப்பாட்டை அழிக்க நான் அனுமதிக்கவில்லை.

மீரா: ஐயா, உங்கள் கதை தைரியம் என்பது எப்போதும் உடல் வலிமையைக் குறிப்பதில்லை என்பதை எங்களுக்குக் கற்பிக்கிறது. சில நேரங்களில் இதயம் உடைந்தாலும் மனம் தளராமல் இருப்பதுதான் உண்மையான தைரியம்.

கதைசொல்லி: மிக அழகாகச் சொன்னாய், மீரா!

பீட்டர்: ஒரு பிரச்சினையைத் தனியாகச் சமாளிக்க முடியாதபோது பிறரிடம் உதவி கேட்க வேண்டும் என்பதையும் உங்கள் கதை கற்பிக்கிறது.

கதைசொல்லி: சரியாகச் சொன்னாய், பீட்டர். என்னால் பாதுகாப்பாகச் செய்ய முடியாததை முடிக்க என் அம்மாவும் சகோதரரும் எனக்கு உதவினார்கள்.

சாம்: அப்படியானால், ஐயா, இந்த அனுபவத்திலிருந்து நீங்கள் கற்றுக்கொண்ட மிக முக்கியமான பாடம் என்ன?

கதைசொல்லி: ஒருவேளை இதுவாக இருக்கலாம்:

“உடைந்த இதயம் கண்ணீர் சிந்தலாம்; ஆனால் உறுதியான இதயம் தன் வீட்டிற்குத் திரும்பும் வழியைக் கண்டுபிடிக்கும்.”

கருணை, அறிவு, துணிச்சல், குடும்பப் பாசம் ஆகியவை ஒன்றிணைந்தால் கடினமான சூழ்நிலைகளையும் வெல்ல முடியும் என்பதை ஒருபோதும் மறந்துவிடாதீர்கள்.

என் சிறுவயதில் நடந்த நம்பமுடியாத சம்பவங்களில் ஒன்றை மீண்டும் நினைவூட்டியதற்கு நன்றி, மாணவர்களே!

சில நேரங்களில், நம்மை மிகவும் காயப்படுத்திய நினைவுகள்தான் நமக்குள் மறைந்திருந்த வலிமையையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.

ஹரே கிருஷ்ணா! 🙏🪔

முற்றும்… அல்லது அற்புதமான குடும்ப