Episode 249

🌳 The Fabulous Family Tree

The Purpose of Human Life — From Family History to Supreme Science 🪔

The Universal University — Divine Education Through Everyday Life

Scene 1: Wake Up, Dear Students!

Mr Thamponna: Hey there, dear students! Wake up! Have a wonderful day, everyone! Isn’t it a miracle that our sacred souls have been given the opportunity to experience life through human bodies?

Students: Wow! What has happened, Mr Thamponna? Are you all right? Surely, as a single man and the founder of a temple 🛕, you must have no troubles of your own!

Mr Thamponna: Don’t you think the alphabet must first be organised before we can write a book? 📕

Student: Pardon me, sir! I don’t quite understand your point.

Mr Thamponna: All right, let me explain. Association and cooperation are essential guidelines for accomplishing any project. Just as letters form words and words form chapters in a book, people can come together to build something meaningful. My humble service to the Kurinchikumaran Temple is just one chapter in the greater story of life.

Students: We appreciate your humble service, Mr Thamponna!

Student: Our parents always tell us that most people spend their precious lives living like ordinary people, without discovering their greater purpose.

Mr Thamponna: Excellent! Let us begin our subject, Peter.

Peter: We are sorry to interrupt, sir, but my grandfather said that this subject is related to science.

Mr Thamponna: Certainly, Peter!

Scene 2: Why Are We Here?

Students: We would like you to explain something, Mr Thamponna. Why do you risk your life by working so hard for others?

Mr Thamponna: Sam, should the soul take on a human body merely to live an ordinary life?

Sam: Sorry, sir! Have you watched a football match recently? 🏈

Mr Thamponna: If everyone did nothing but follow the same pursuits, wouldn’t we miss something important?

Sam: But football is the goal of life for some people, sir!

Mr Thamponna: Oh, I see! You remind me of someone in Canada! Ha, ha! If playing football were the ultimate goal of life, why would the soul need a human body? Couldn’t it experience life in the form of a bird 🦢 or a wild animal? Ha, ha!

Student: Please, no philosophy for me, sir! Life is meant to be enjoyed, not to bring an end to our enjoyment!

Mr Thamponna: Look at that! Each of you has a different perspective, dear students.

Students: All right, then! What is your perspective, Mr Thamponna?

Mr Thamponna: We have been designed with wonderful abilities and given the precious gift of human life for higher purposes. We should not invest all our time in football, entertainment, or material pursuits alone.

Student: That sounds as though diamonds 💎 are raining down upon a crowd of crowned kings!

Mr Thamponna: Thank you, dear students! The purpose behind all our purposes is to discover the glory of life through our Fabulous Faculty of Family Stories—by exploring our ancestors, their histories, their actions, and the lessons they leave behind.

Sarah: Oh! So it is not merely about discovering food to feed ourselves?

Mr Thamponna: Exactly, Sarah! Each of us carries precious inner qualities, like valuable gems 💎, that enable us to direct our lives. Discovering the Supreme Engineer behind this wonderful creation is part of our divine quest.

Student: So our purpose is not simply to hunt for prey, like other species?

Students: 👏👏👏

Mr Thamponna: Well, certain nocturnal creatures possess remarkable abilities that help them hunt in the darkness.

Sam: Oh, you mean creatures that use a special inner instrument to locate their food?

Mr Thamponna: Precisely, Sam! Nature has equipped different creatures with different abilities. But we human beings have also been given the opportunity to enquire into the deeper meaning of our existence.

Scene 3: A Family Mystery Emerges

Students: We would like to hear more about the parents of those doctor siblings, sir.

Mr Thamponna: Pardon me? Who are you talking about?

Student: Mrs Meena, sir—the wife of an executive director in Colombo.

Mr Thamponna: How did you know about her, Ruby?

Ruby: My grandmother told me, sir.

Student: Are we talking about Mrs Meena Jeyaratna’s relatives?

Ruby: Yes! When you reminded us of the higher purpose of humanity, we remembered their family story.

Mr Thamponna: I wonder what you are about to tell us!

Students: Our grandfather told us that the doctors’ biological parents died when they were young. Their three children were left helpless. Their mother’s biological sister promised to care for them as though they were her own children.

Student: But unfortunately, she later changed her mind and treated them badly. Why didn’t you tell us that, Mr Thamponna?

Another student: Exactly, sir! A biography should include all the facts, not just the pleasant ones.

Mr Thamponna: Hold on, please! Ha, ha! You always want to uncover the negative side of everything!

Students: Why do you always tell us the positive side and leave out the negative side, sir?

Mr Thamponna: My apologies, dear children! I did not want to upset you by discussing painful family experiences. Is that a crime? Ha, ha!

Students: We don’t mind, Mr Thamponna. After all, you are still learning to write these family stories, aren’t you?

Mr Thamponna: To be fair, dear children, I used to write for a monthly magazine.

Students: Really? We never knew that! Was it a few years ago? Perhaps it was discontinued?

Student: What was the magazine called?

Mr Thamponna: Subatharisanam.

Student: Does that mean something like “ever-present vision,” sir?

Mr Thamponna: I think so, but we should find reliable evidence before deciding on its exact meaning.

Students: Evidence, please! 🙏

Mr Thamponna: Why not? Perhaps I can try to find an old copy of the magazine.

Student: So your hobby is helping people and encouraging cooperation, rather than spending all your time watching television dramas, gossiping, or knitting! Ha, ha!

Mr Thamponna: Ha, ha! Rudra, please have a look outside and see whether it is raining! ☔

Scene 4: The Orphans Who Refused to Give Up

Mr Thamponna: All right, children. Although the doctors’ biological parents came from a wealthy family, they were not blessed with long lives. Their children lost them during their early years.

Student: Yes, sir! Our grandmother told us that Anusha and Thilakrajah worked harder and harder to become doctors.

Students: 👏👏👏🙏🙏🙏

Mr Thamponna: Yes. Their determination reminds us that hardship does not necessarily destroy our future. Sometimes, it becomes the very ground in which our strength grows.

Christina: Excuse me, sir. What does it mean when people say, “Life contains the seed of death, and death contains the seed of life”?

Mr Thamponna: Try to understand the extraordinary blessing we have received in the form of human life, dear students.

Christina: Could you explain it a little more, please?

Student: We also heard that the children’s maternal aunt promised her younger sister, Somoney, that she would raise the children as her own. But later, she treated them like servants.

Mr Thamponna: Ruby, who told you that? Is this a true family story?

Ruby: My grandmother, sir.

Mr Thamponna: Then I would love to meet your grandmother one day, Ruby!

Student: There is something mysterious about this family. Although their father was an engineer, the children experienced great hardship. We even heard a story about them travelling by boat during a storm! ☔

Students: Really? What a shame!

Mr Thamponna: These stories remind us that wealth, education, and social position cannot protect us from every hardship in life.

Student: Exactly, sir! Our lives should not be concerned only with eating, mating, defending ourselves, competing with others, and caring for our own children. Surely, human life has a greater purpose.

Christina: So, when we ask whether life contains the seed of death and death contains the seed of life, we are asking about something beyond our present existence?

Mr Thamponna: Very well understood, Christina! We should learn and earn, care for one another, and fulfil our responsibilities. But we should also enquire into the spiritual purpose of life and what may lie beyond death.

Christina: Thank you, Mr Thamponna!

Student: Now we understand! We should not study only the physical body, as medical doctors and scientists do. We should also enquire into the Supreme and the spiritual self within.

Students: 👏👏👏👏

Student: As Mother Teresa is often remembered as teaching us through her service, divine love must be expressed through our actions. We are like wires through which power flows; the power itself is greater than the wire.

Students: 💕💕💕💕

Scene 5: The Parents, the Princess, and the Family Tree

Students: Please continue telling us about the doctors’ family, sir!

Mr Thamponna: Their family belonged to an aristocratic background. Sadly, both of their biological parents died when they were young.

Students: Our grandparents are interested in knowing exactly who the doctors’ father was.

Mr Thamponna: Excellent! Let me ask you something first. Does anyone remember the father of the princess whose household employed more than 300 people?

Sam: We remember him! He came from Kaladdi, and his name was Srinivasan. His daughter’s wedding was celebrated like a princess’s wedding.

Mr Thamponna: Excellent, Sam! You are referring to Devyani, who died at the age of 27, aren’t you?

Student: Yes, sir! We remember that she was carried in the traditional manner associated with royal processions in the past.

Mr Thamponna: A remarkable memory! And Devyani had a sister, too, who married one of the men described in our family accounts as a stepfather or uncle.

Students: That is what our grandparents told us, sir.

Student: Do you mean that Devyani’s sister also died at a young age?

Mr Thamponna: Sadly, yes. She died at the age of 28.

Student: Just like Mr Sathasivampillai’s remarkable wife, our princess?

Mr Thamponna: There is a resemblance in their early deaths. However, the circumstances surrounding their husbands were different.

Student: Why, sir?

Mr Thamponna: Mr Sathasivampillai devoted himself to caring for his children, including his stepson, even when doing so demanded great personal sacrifice.

Mary: What a wonderful gentleman he must have been!

Mr Thamponna: I am proud to say that he was our grandfather, dear students! Ha, ha!

Students: What a sacred soul! 🙏

Scene 6: DNA, Personality, and Karma

Student: Excuse me, sir. Are our DNA 🧬 and our inherited characteristics distinctly different because of the way we are formed during pregnancy?

Mr Thamponna: That is an interesting scientific question. Our genes contribute to many of our inherited characteristics, and every person has a distinctive genetic combination. But we must also consider the influence of upbringing, environment, education, and personal experience.

Students: Is that true, Mr Thamponna?

Mr Thamponna: Absolutely! Genetics is a fascinating field of science, dear children. It helps us understand why members of the same family may share certain traits while also being very different from one another.

Student: So Devyani’s sister died at the age of 28?

Mr Thamponna: That is correct. According to our family account, her husband married another woman soon afterwards.

Student: Sir, does that mean our personalities have been divinely designed through our DNA?

Mr Thamponna: Let us look at it from two perspectives, children. Science investigates heredity, the body, and the influences that shape our behaviour. Spiritual philosophy invites us to reflect on responsibility, the consequences of our actions, and the deeper purpose of existence.

Students: 🙏🙏🙏

Mr Thamponna: In Hindu philosophy, the principle of karma teaches that our actions have consequences. We should therefore act thoughtfully and compassionately, rather than assuming that we can escape responsibility for what we do.

Student: Do you mean that our present circumstances are connected with the karma of our previous lives?

Mr Thamponna: That is one interpretation found in Hindu spiritual traditions. However, we should not assume that every illness, disability, or early death is a punishment for someone’s past actions. Medical conditions have biological and environmental causes that science seeks to understand.

Students: So we have been shaped by our inherited genes, our family environment, and our life experiences, while karma offers a spiritual way to reflect on our actions?

Mr Thamponna: Precisely! Let us appreciate both scientific enquiry and spiritual wisdom without confusing one with the other.

Scene 7: Marriage, Loss, and the Mystery of Ancestry

Students: We agree, sir! We would love to have ancestors like Mr Sapapathipillai, your great-grandfather! Ha, ha!

Mr Thamponna: I wonder why, Sam?

Sam: Because not everyone wishes to marry again immediately after losing a beloved partner.

Mr Thamponna: A thoughtful observation, Peter! People respond to bereavement in different ways. Some remain single, while others eventually marry again. Wealth alone does not determine such decisions.

Student: Then what influences a person’s decision to marry again, sir?

Mr Thamponna: Many things, including personal character, family responsibilities, emotional needs, social circumstances, and individual beliefs. Our genes may influence certain aspects of behaviour, but they do not determine every decision we make.

Students: Now, please come to the point, sir! Who were the doctors’ parents?

Mr Thamponna: According to the family history we are exploring, their grandfather married again after the death of his first wife, who was connected to the family of Mr Srinivasan of Kaladdi.

Student: Oh! We heard that she also passed away.

Mr Thamponna: That is right, Renuka. And, according to our account, the grandfather eventually married a third wife.

Students: And the doctors were the children of his third wife?

Mr Thamponna: That is the family connection we have been discussing, dear children. We must carefully establish each relationship and verify the details as we continue tracing the family tree.

Scene 8: Until Our Next Lesson

Mr Thamponna: Time is up, everyone! Please pack up, and we shall pick up where we left off next time.

Students: Thank you so much, Mr Thamponna!

Mr Thamponna: Ha, ha! You may call me Mr Subatharisanam if you like!

Students: Ha, ha, ha!

Everyone: Hare Krishna! 🪔🙏

🌳 அற்புதமான குடும்ப மரம்

மனித வாழ்க்கையின் நோக்கம் — குடும்ப வரலாற்றிலிருந்து பரம விஞ்ஞானம் வரை 🪔

உலகளாவிய பல்கலைக்கழகம் — அன்றாட வாழ்க்கையின் மூலம் தெய்வீகக் கல்வி

காட்சி 1: எழுந்திருங்கள், அன்பான மாணவர்களே!

திரு. தம்பொன்னா: அடடா, அன்பான மாணவர்களே! எழுந்திருங்கள்! உங்கள் அனைவருக்கும் இனிய நாளாக அமையட்டும்! நமது புனித ஆத்மாக்கள் மனித உடல்களின் மூலம் வாழ்க்கையை அனுபவிக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றிருப்பது ஓர் அற்புதம் அல்லவா?

மாணவர்கள்: ஆஹா! என்ன நடந்தது, திரு. தம்பொன்னா? நீங்கள் நலமாக இருக்கிறீர்களா? நீங்கள் தனிமையில் வாழ்பவர்; அதுமட்டுமல்ல, ஒரு கோவிலையும் நிறுவியிருக்கிறீர்கள்! 🛕 உங்களுக்கு எந்தத் தனிப்பட்ட பிரச்சினையும் இருக்கக்கூடாதே!

திரு. தம்பொன்னா: ஒரு புத்தகத்தை எழுதுவதற்கு முன்பு, எழுத்துக்கள் ஒழுங்காக அமைக்கப்பட வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைக்கவில்லையா? 📕

ஒரு மாணவர்: மன்னிக்கவும், ஐயா! நீங்கள் கூறுவது எனக்குச் சரியாகப் புரியவில்லை.

திரு. தம்பொன்னா: சரி, விளக்குகிறேன். எந்தவொரு திட்டத்தையும் வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றுவதற்கு ஒற்றுமையும் ஒத்துழைப்பும் மிகவும் அவசியமானவை. எழுத்துக்கள் சொற்களாகவும், சொற்கள் புத்தகத்தின் அத்தியாயங்களாகவும் அமைவதைப் போல, மனிதர்களும் ஒன்றிணைந்து அர்த்தமுள்ள செயல்களைச் செய்யலாம். குரிஞ்சிக்குமரன் கோவிலுக்காக நான் செய்யும் தாழ்மையான சேவை, வாழ்க்கை என்னும் மாபெரும் கதையின் ஒரு சிறிய அத்தியாயம் மட்டுமே.

மாணவர்கள்: உங்கள் தாழ்மையான சேவையை நாங்கள் பாராட்டுகிறோம், திரு. தம்பொன்னா!

ஒரு மாணவர்: பெரும்பாலான மக்கள் தங்களுடைய உண்மையான வாழ்க்கை நோக்கத்தைக் கண்டறியாமல், சாதாரண மனிதர்களைப் போலவே தங்களுடைய விலைமதிப்பற்ற வாழ்க்கையைக் கழித்துவிடுகிறார்கள் என்று எங்கள் பெற்றோர் அடிக்கடி கூறுவார்கள்.

திரு. தம்பொன்னா: அருமை! பீட்டர், நமது பாடத்தைத் தொடங்குவோம்.

பீட்டர்: இடையூறு செய்வதற்கு மன்னிக்கவும், ஐயா. ஆனால் இந்தப் பாடம் விஞ்ஞானத்துடன் தொடர்புடையது என்று எனது தாத்தா கூறினார்.

திரு. தம்பொன்னா: நிச்சயமாக, பீட்டர்!

காட்சி 2: நாம் ஏன் இங்கு பிறந்திருக்கிறோம்?

மாணவர்கள்: திரு. தம்பொன்னா, உங்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்க விரும்புகிறோம். மற்றவர்களுக்காக இவ்வளவு கடினமாக உழைத்து, ஏன் உங்கள் உயிரையே ஆபத்துக்கு உட்படுத்துகிறீர்கள்?

திரு. தம்பொன்னா: சாம், சாதாரணமாக வாழ்வதற்காக மட்டுமே ஆத்மா மனித உடலை ஏற்க வேண்டுமா?

சாம்: மன்னிக்கவும், ஐயா! நீங்கள் அண்மையில் கால்பந்துப் போட்டியைப் பார்த்தீர்களா? 🏈

திரு. தம்பொன்னா: எல்லோரும் ஒரே செயல்களிலேயே தங்கள் நேரத்தைச் செலவிட்டால், வாழ்க்கையின் முக்கியமான ஒன்றை நாம் தவறவிட மாட்டோமா?

சாம்: ஆனால் சிலருக்கு கால்பந்துதான் வாழ்க்கையின் இலக்கு, ஐயா!

திரு. தம்பொன்னா: ஓ, புரிகிறது! கனடாவில் இருக்கும் ஒருவரை நீ எனக்கு நினைவூட்டுகிறாய்! ஹா, ஹா! கால்பந்து விளையாடுவதுதான் வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்கு என்றால், ஆத்மாவுக்கு மனித உடல் ஏன் தேவை? ஒரு பறவையாகவோ 🦢 அல்லது காட்டு விலங்காகவோ பிறந்து வாழ்க்கையை அனுபவிக்க முடியாதா? ஹா, ஹா!

ஒரு மாணவர்: தயவுசெய்து தத்துவம் வேண்டாம், ஐயா! வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதற்குத்தானே? நமது மகிழ்ச்சியை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்காக அல்லவே!

திரு. தம்பொன்னா: பார்த்தீர்களா! ஒவ்வொருவருக்கும் வாழ்க்கையைப் பற்றிய தனித்த கண்ணோட்டம் இருக்கிறது, மாணவர்களே.

மாணவர்கள்: சரி, அப்படியானால் உங்கள் கண்ணோட்டம் என்ன, திரு. தம்பொன்னா?

திரு. தம்பொன்னா: உயர்ந்த நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவதற்காகவே நாம் அற்புதமான திறன்களுடன் உருவாக்கப்பட்டு, மனித வாழ்க்கை என்னும் விலைமதிப்பற்ற வரத்தைப் பெற்றிருக்கிறோம். நமது முழு நேரத்தையும் கால்பந்து, பொழுதுபோக்கு அல்லது பொருள் சார்ந்த வாழ்க்கைக்காக மட்டுமே செலவிடக் கூடாது.

ஒரு மாணவர்: முடிசூடிய மன்னர்களின் கூட்டத்தின் மீது வைரங்கள் 💎 மழையாகப் பொழிவதைப் போல இருக்கிறது, ஐயா!

திரு. தம்பொன்னா: நன்றி, அன்பான மாணவர்களே! நமது எல்லா நோக்கங்களுக்கும் பின்னால் இருக்கும் உயர்ந்த நோக்கம், நமது அற்புதமான குடும்பக் கதைகளின் பல்கலைக்கழகத்தின் மூலம் வாழ்க்கையின் மகத்துவத்தைக் கண்டறிவதாகும். நமது முன்னோர்கள், அவர்களுடைய வரலாறுகள், செயல்கள் மற்றும் அவர்கள் விட்டுச் சென்ற வாழ்க்கைப் பாடங்களை ஆராய்வதே இதன் நோக்கம்.

சாரா: ஓ! அப்படியானால், உணவு தேடி வயிற்றை நிரப்புவது மட்டுமே நமது நோக்கம் அல்லவா?

திரு. தம்பொன்னா: முற்றிலும் சரி, சாரா! நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் விலைமதிப்பற்ற இரத்தினங்களைப் போன்ற அரிய பண்புகள் 💎 இருக்கின்றன. அவை நமது வாழ்க்கையை வழிநடத்த உதவுகின்றன. இந்த அற்புதமான படைப்பின் பின்னால் இருக்கும் பரமப் பொறியாளரைக் கண்டறிவதும் நமது தெய்வீகத் தேடலின் ஒரு பகுதியாகும்.

ஒரு மாணவர்: மற்ற உயிரினங்களைப் போல இரை தேடுவதற்காக மட்டுமே நாம் வாழவில்லை என்று கூறுகிறீர்களா?

மாணவர்கள்: 👏👏👏

திரு. தம்பொன்னா: சில இரவு நேர உயிரினங்கள் இருளில் இரை தேடுவதற்கு உதவும் அற்புதமான திறன்களைப் பெற்றுள்ளன.

சாம்: ஓ! உணவைத் தேடுவதற்கு அவை ஒரு சிறப்பான உள்ளார்ந்த கருவியைப் பயன்படுத்துகின்றன என்று கூறுகிறீர்களா?

திரு. தம்பொன்னா: சரியாகச் சொன்னாய், சாம்! இயற்கை ஒவ்வொரு உயிரினத்திற்கும் வெவ்வேறு திறன்களை வழங்கியுள்ளது. ஆனால் மனிதர்களாகிய நமக்கு, நமது இருப்பின் ஆழமான அர்த்தத்தை ஆராயும் வாய்ப்பும் வழங்கப்பட்டுள்ளது.

காட்சி 3: வெளிப்படும் குடும்ப ரகசியம்

மாணவர்கள்: மருத்துவரான அந்த உடன்பிறப்புகளின் பெற்றோரைப் பற்றி இன்னும் அதிகமாகக் கேட்க விரும்புகிறோம், ஐயா.

திரு. தம்பொன்னா: மன்னிக்கவும்! நீங்கள் யாரைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள்?

ஒரு மாணவர்: கொழும்பில் ஓர் நிர்வாக இயக்குநரின் மனைவியான திருமதி மீனாவைப் பற்றித்தான், ஐயா.

திரு. தம்பொன்னா: ரூபி, இதை நீ எப்படித் தெரிந்துகொண்டாய்?

ரூபி: எனது பாட்டி கூறினார், ஐயா.

ஒரு மாணவர்: நாம் திருமதி மீனா ஜெயரத்தினத்தின் உறவினர்களைப் பற்றிப் பேசுகிறோமா?

ரூபி: ஆம்! மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கத்தை நீங்கள் நினைவூட்டியபோது, அவர்களுடைய குடும்பக் கதை எங்களுக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

திரு. தம்பொன்னா: நீங்கள் என்ன சொல்லப் போகிறீர்கள் என்று ஆவலாக இருக்கிறது!

மாணவர்கள்: மருத்துவரான அந்தப் பிள்ளைகளின் உயிரியல் பெற்றோர் அவர்கள் சிறுவயதிலேயே இறந்துவிட்டதாக எங்கள் தாத்தா கூறினார். அவர்களுடைய மூன்று பிள்ளைகளும் ஆதரவற்ற நிலையில் விடப்பட்டார்கள். அவர்களுடைய தாயின் சொந்தச் சகோதரி, அந்தக் குழந்தைகளைத் தனது சொந்தப் பிள்ளைகளைப் போலவே கவனித்துக்கொள்வதாக உறுதியளித்தாராம்.

ஒரு மாணவர்: ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, பின்னர் அவர் தனது மனதை மாற்றிக்கொண்டு அந்தக் குழந்தைகளிடம் மோசமாக நடந்துகொண்டாராம். இதை ஏன் எங்களிடம் கூறவில்லை, திரு. தம்பொன்னா?

மற்றொரு மாணவர்: சரியாகச் சொன்னீர்கள்! ஒரு வாழ்க்கை வரலாறு எழுதும்போது நல்ல செய்திகளை மட்டுமல்ல, எல்லா உண்மைகளையும் குறிப்பிட வேண்டும், ஐயா.

திரு. தம்பொன்னா: கொஞ்சம் பொறுங்கள், தயவுசெய்து! ஹா, ஹா! ஒவ்வொரு கதையிலும் எதிர்மறையான பக்கத்தைக் கண்டுபிடிக்கவே நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள்!

மாணவர்கள்: ஏன் எப்போதும் நல்ல பக்கத்தை மட்டுமே கூறிவிட்டு, எதிர்மறையான பக்கத்தை விட்டுவிடுகிறீர்கள், ஐயா?

திரு. தம்பொன்னா: மன்னித்துவிடுங்கள், அன்பான பிள்ளைகளே! குடும்பத்தில் நடந்த வேதனையான சம்பவங்களைப் பற்றிப் பேசி உங்களை வருத்தப்படுத்த நான் விரும்பவில்லை. அதற்காக என்னைக் குற்றவாளியாக்கலாமா? ஹா, ஹா!

மாணவர்கள்: பரவாயில்லை, திரு. தம்பொன்னா. இந்தக் குடும்பக் கதைகளை எழுதுவதில் நீங்களும் இன்னும் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் அல்லவா?

திரு. தம்பொன்னா: உண்மையைச் சொல்வதானால், அன்பான பிள்ளைகளே, நான் முன்பு ஒரு மாத இதழுக்காக எழுதிக்கொண்டிருந்தேன்.

மாணவர்கள்: உண்மையாகவா? எங்களுக்குத் தெரியவே தெரியாது! அது சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பா? ஒருவேளை அந்த இதழ் வெளிவருவது நிறுத்தப்பட்டிருக்கலாம்!

ஒரு மாணவர்: அந்த இதழின் பெயர் என்ன, ஐயா?

திரு. தம்பொன்னா: சுபதரிசனம்.

ஒரு மாணவர்: அதற்கு எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் பார்வை போன்ற பொருள் இருக்கிறதா, ஐயா?

திரு. தம்பொன்னா: அப்படித்தான் நினைக்கிறேன். ஆனால் அதன் சரியான பொருளை உறுதிப்படுத்துவதற்கு நம்பகமான ஆதாரங்களைக் கண்டறிய வேண்டும்.

மாணவர்கள்: ஆதாரம் வேண்டும், ஐயா! 🙏

திரு. தம்பொன்னா: ஏன் முடியாது? அந்த இதழின் பழைய பிரதியொன்றைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சி செய்யலாம்.

ஒரு மாணவர்: மற்றவர்களுக்கு உதவுவதும் ஒத்துழைப்பை வளர்ப்பதும்தான் உங்கள் பொழுதுபோக்கு போலிருக்கிறது! தொலைக்காட்சித் தொடர்கள் பார்ப்பது, வம்பு பேசுவது அல்லது பின்னல் வேலை செய்வது போன்றவற்றில் மட்டும் நேரத்தைச் செலவிடுவதில்லையே! ஹா, ஹா!

திரு. தம்பொன்னா: ஹா, ஹா! ருத்ரா, வெளியே மழை பெய்கிறதா என்று பார்த்துவிட்டு வா! ☔

காட்சி 4: மனம் தளராத ஆதரவற்ற பிள்ளைகள்

திரு. தம்பொன்னா: சரி, பிள்ளைகளே. அந்த மருத்துவர்களின் உயிரியல் பெற்றோர் வசதியான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், அவர்கள் நீண்ட காலம் வாழவில்லை. அவர்களுடைய பிள்ளைகள் சிறு வயதிலேயே பெற்றோரை இழந்தார்கள்.

ஒரு மாணவர்: ஆம், ஐயா! அனுஷாவும் திலகராஜாவும் மருத்துவர்களாக வேண்டும் என்பதற்காக மிகவும் கடினமாக உழைத்ததாக எங்கள் பாட்டி கூறினார்.

மாணவர்கள்: 👏👏👏🙏🙏🙏

திரு. தம்பொன்னா: ஆம். அவர்களுடைய விடாமுயற்சி ஒரு முக்கியமான உண்மையை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. வாழ்க்கையின் துன்பங்கள் நமது எதிர்காலத்தை அவசியமாக அழித்துவிடுவதில்லை. சில நேரங்களில், அவையே நமது மனவலிமை வளர்வதற்கான நிலமாக மாறுகின்றன.

கிறிஸ்டினா: மன்னிக்கவும், ஐயா. “வாழ்க்கையில் மரணத்தின் விதை இருக்கிறது; மரணத்திலும் வாழ்க்கையின் விதை இருக்கிறது” என்றால் என்ன பொருள்?

திரு. தம்பொன்னா: மனிதப் பிறவி என்னும் வடிவில் நாம் பெற்றிருக்கும் அற்புதமான வரத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள், மாணவர்களே.

கிறிஸ்டினா: இன்னும் கொஞ்சம் விளக்க முடியுமா, ஐயா?

ஒரு மாணவர்: அந்தக் குழந்தைகளின் தாய்வழி அத்தை, தனது தங்கை சோமனியிடம், குழந்தைகளைத் தனது சொந்தப் பிள்ளைகளைப் போல வளர்ப்பதாக உறுதியளித்தாராம். ஆனால் பின்னர் அவர்களை வேலைக்காரர்களைப் போல நடத்தினாராம்.

திரு. தம்பொன்னா: ரூபி, இதை உனக்குச் சொன்னது யார்? இது உண்மையான குடும்பக் கதையா?

ரூபி: எனது பாட்டிதான், ஐயா.

திரு. தம்பொன்னா: ஒருநாள் உன் பாட்டியைச் சந்திக்க நான் மிகவும் விரும்புகிறேன், ரூபி!

ஒரு மாணவர்: அந்தக் குடும்பத்தில் ஏதோ மர்மம் இருக்கிறது, ஐயா. அவர்களுடைய தந்தை பொறியாளராக இருந்தபோதிலும், அந்தக் குழந்தைகள் பல துன்பங்களை அனுபவித்தார்கள். புயலின்போது அவர்கள் படகில் பயணம் செய்ததாகக்கூடக் கேள்விப்பட்டோம்! ☔

மாணவர்கள்: உண்மையாகவா? மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது!

திரு. தம்பொன்னா: செல்வம், கல்வி, சமூக அந்தஸ்து ஆகியவை வாழ்க்கையின் எல்லாத் துன்பங்களிலிருந்தும் நம்மைப் பாதுகாக்க முடியாது என்பதை இந்தக் கதைகள் நினைவூட்டுகின்றன.

ஒரு மாணவர்: சரியாகச் சொன்னீர்கள், ஐயா! உண்பது, இனப்பெருக்கம் செய்வது, தற்காத்துக்கொள்வது, மற்றவர்களுடன் போட்டியிடுவது, நமது சொந்தப் பிள்ளைகளை மட்டும் கவனிப்பது ஆகியவற்றுடன் நமது வாழ்க்கை முடிந்துவிடக் கூடாது. மனித வாழ்க்கைக்கு அதைவிட உயர்ந்த நோக்கம் இருக்க வேண்டும்.

கிறிஸ்டினா: அப்படியானால், வாழ்க்கையில் மரணத்தின் விதையும் மரணத்தில் வாழ்க்கையின் விதையும் இருக்கின்றன என்று நாம் கேட்கும்போது, தற்போதைய வாழ்க்கைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறோம் என்று பொருளா?

திரு. தம்பொன்னா: மிகவும் நன்றாகப் புரிந்துகொண்டாய், கிறிஸ்டினா! நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும், உழைத்து வாழ்வாதாரத்தைப் பெற வேண்டும், ஒருவருக்கொருவர் உதவ வேண்டும், நமது பொறுப்புகளை நிறைவேற்ற வேண்டும். அதே சமயம், வாழ்க்கையின் ஆன்மிக நோக்கத்தையும் மரணத்திற்குப் பின்னால் என்ன இருக்கலாம் என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.

கிறிஸ்டினா: நன்றி, திரு. தம்பொன்னா!

ஒரு மாணவர்: இப்போது புரிகிறது, ஐயா! மருத்துவர்களும் விஞ்ஞானிகளும் செய்வதைப் போல உடலைப் பற்றி மட்டுமே படிக்கக் கூடாது. நமக்குள் இருக்கும் ஆன்மிகத் தன்மையையும் பரம்பொருளையும் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மாணவர்கள்: 👏👏👏👏

ஒரு மாணவர்: அன்னை தெரேசையின் சேவையும் கருணையும் நமக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு. தெய்வீக அன்பு நமது செயல்களின் மூலம் வெளிப்பட வேண்டும். மின்சாரம் பாயும் கம்பிகளைப் போல நாம் இருக்கிறோம்; அந்தக் கம்பியைவிட அதில் பாயும் சக்தியே மேலானது.

மாணவர்கள்: 💕💕💕💕

காட்சி 5: பெற்றோர்கள், இளவரசி, குடும்ப மரம்

மாணவர்கள்: அந்த மருத்துவர்களின் குடும்பத்தைப் பற்றித் தொடர்ந்து கூறுங்கள், ஐயா!

திரு. தம்பொன்னா: அவர்களுடைய குடும்பம் உயர்குடிப் பின்னணியைச் சேர்ந்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர்களுடைய உயிரியல் பெற்றோர் இருவரும் அவர்கள் சிறு வயதிலேயே இறந்துவிட்டார்கள்.

மாணவர்கள்: அந்த மருத்துவர்களின் தந்தை யார் என்பதை எங்கள் தாத்தா, பாட்டிமார்கள் சரியாக அறிந்துகொள்ள விரும்புகிறார்கள்.

திரு. தம்பொன்னா: அருமை! அதற்கு முன்பு உங்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன். முன்னூறுக்கும் மேற்பட்டவர்களை வேலைக்கு அமர்த்தியிருந்த அந்த இளவரசியின் தந்தை யார் என்பது யாருக்காவது நினைவிருக்கிறதா?

சாம்: எங்களுக்கு நினைவிருக்கிறது! அவர் கல்லடியைச் சேர்ந்தவர். அவருடைய பெயர் சீனிவாசன். அவருடைய மகளின் திருமணம் ஓர் இளவரசியின் திருமணத்தைப் போலக் கொண்டாடப்பட்டது.

திரு. தம்பொன்னா: அருமை, சாம்! இருபத்தேழு வயதில் இறந்த தேவயானியைப் பற்றித்தானே கூறுகிறாய்?

ஒரு மாணவர்: ஆம், ஐயா! பழங்கால அரச குடும்பங்களின் ஊர்வலங்களில் காணப்பட்ட பாரம்பரிய முறையில் அவர் சுமந்து செல்லப்பட்டதை நினைவுகூருகிறோம்.

திரு. தம்பொன்னா: என்ன ஓர் அற்புதமான நினைவாற்றல்! தேவயானிக்குச் சகோதரியும் இருந்தார். நமது குடும்பக் குறிப்புகளில் மாற்றாந்தந்தை அல்லது மாமா என்று குறிப்பிடப்படும் ஒருவரை அவர் திருமணம் செய்துகொண்டார்.

மாணவர்கள்: எங்கள் தாத்தா, பாட்டிமார்களும் அப்படித்தான் கூறினார்கள், ஐயா.

ஒரு மாணவர்: தேவயானியின் சகோதரியும் இளம் வயதிலேயே இறந்துவிட்டாரா?

திரு. தம்பொன்னா: துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஆம். அவர் இருபத்தெட்டு வயதில் இறந்துவிட்டார்.

ஒரு மாணவர்: நமது இளவரசியான திரு. சதாசிவம்பிள்ளையின் அற்புதமான மனைவியைப் போலவா, ஐயா?

திரு. தம்பொன்னா: இருவருடைய இளவயது மரணங்களிலும் ஓர் ஒற்றுமை இருக்கிறது. இருப்பினும், அவர்களுடைய கணவர்களின் வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகள் வேறுபட்டிருந்தன.

ஒரு மாணவர்: ஏன், ஐயா?

திரு. தம்பொன்னா: திரு. சதாசிவம்பிள்ளை தனது பிள்ளைகளைக் கவனிப்பதற்காகத் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்தார். தனது மாற்றாந்தனையும் அவர் அன்புடன் கவனித்தார். அதற்காகப் பல தனிப்பட்ட தியாகங்களையும் செய்தார்.

மேரி: அவர் எவ்வளவு சிறந்த மனிதராக இருந்திருக்க வேண்டும்!

திரு. தம்பொன்னா: அவர் நமது தாத்தா என்று பெருமையுடன் கூறுகிறேன், அன்பான மாணவர்களே! ஹா, ஹா!

மாணவர்கள்: என்ன ஓர் புனிதமான ஆன்மா! 🙏

காட்சி 6: டி.என்.ஏ., ஆளுமை, கர்மா

ஒரு மாணவர்: மன்னிக்கவும், ஐயா. கர்ப்பகாலத்தில் நாம் வளர்ச்சியடையும் முறையின் காரணமாக, நமது டி.என்.ஏ. 🧬 மற்றும் பரம்பரைப் பண்புகள் வேறுபடுகின்றனவா?

திரு. தம்பொன்னா: இது ஒரு சுவாரஸ்யமான விஞ்ஞானக் கேள்வி. நமது மரபணுக்கள் பல பரம்பரைப் பண்புகளுக்குப் பங்களிக்கின்றன. ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்துவமான மரபணுக் கலவை இருக்கிறது. ஆனால் வளர்ப்பு முறை, சுற்றுச்சூழல், கல்வி, கற்றல் மற்றும் தனிப்பட்ட அனுபவங்களையும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

மாணவர்கள்: இது உண்மையா, திரு. தம்பொன்னா?

திரு. தம்பொன்னா: நிச்சயமாக! மரபணு விஞ்ஞானம் மிகவும் சுவாரஸ்யமான துறையாகும், பிள்ளைகளே. ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் சில பண்புகளைப் பகிர்ந்துகொண்டாலும், ஏன் ஒருவருக்கொருவர் பல விதங்களில் வேறுபடுகிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள இது உதவுகிறது.

ஒரு மாணவர்: அப்படியானால், தேவயானியின் சகோதரி இருபத்தெட்டு வயதில் இறந்துவிட்டாரா?

திரு. தம்பொன்னா: அதுதான் சரி. நமது குடும்பக் குறிப்புகளின்படி, அவருடைய கணவர் சிறிது காலத்திலேயே மற்றொரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டார்.

ஒரு மாணவர்: ஐயா, அப்படியானால் மனிதர்களின் ஆளுமை அவர்களுடைய டி.என்.ஏ. மூலம் தெய்வீகமாக வடிவமைக்கப்பட்டதா?

திரு. தம்பொன்னா: இந்தக் கேள்வியை இரண்டு கோணங்களில் பார்ப்போம், பிள்ளைகளே. மரபியல், உடல் மற்றும் நமது நடத்தையைப் பாதிக்கும் காரணிகளை விஞ்ஞானம் ஆராய்கிறது. ஆன்மிகத் தத்துவம் நமது பொறுப்பு, செயல்களின் விளைவுகள் மற்றும் வாழ்க்கையின் ஆழமான நோக்கம் பற்றி சிந்திக்க அழைக்கிறது.

மாணவர்கள்: 🙏🙏🙏

திரு. தம்பொன்னா: இந்து தத்துவத்தில், கர்மக் கோட்பாடு நமது செயல்களுக்கு விளைவுகள் உண்டு என்று போதிக்கிறது. எனவே, நமது பொறுப்புகளிலிருந்து தப்பித்துவிடலாம் என்று நினைக்காமல், சிந்தனையுடனும் கருணையுடனும் செயல்பட வேண்டும்.

ஒரு மாணவர்: நமது தற்போதைய வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகள், முந்தைய பிறவிகளின் கர்மாவுடன் தொடர்புடையவை என்று கூறுகிறீர்களா?

திரு. தம்பொன்னா: இந்து ஆன்மிக மரபுகளில் காணப்படும் ஒரு விளக்கம் அதுவாகும். இருப்பினும், ஒவ்வொரு நோயும், ஒவ்வொரு உடல் குறைபாடும் அல்லது இளவயது மரணமும் முந்தைய பிறவியின் செயல்களுக்கான தண்டனை என்று நாம் கருதக்கூடாது. இத்தகைய நிகழ்வுகளுக்கான உயிரியல் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் காரணிகளை மருத்துவ விஞ்ஞானம் ஆராய்கிறது.

மாணவர்கள்: அப்படியானால், நமது மரபணுக்கள், குடும்பச் சூழல் மற்றும் வாழ்க்கை அனுபவங்கள் நம்மை உருவாக்குகின்றன. அதே சமயம், கர்மா நமது செயல்களைப் பற்றி ஆன்மிகக் கோணத்தில் சிந்திக்க உதவுகிறது என்று பொருளா?

திரு. தம்பொன்னா: முற்றிலும் சரி! விஞ்ஞான ஆராய்ச்சியையும் ஆன்மிக ஞானத்தையும் மதிப்போம். ஆனால் அவற்றின் தனித்தன்மைகளை ஒன்றுடன் ஒன்று குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாது.

காட்சி 7: திருமணம், இழப்பு, முன்னோர்களின் மர்மம்

மாணவர்கள்: நாங்கள் ஒப்புக்கொள்கிறோம், ஐயா! உங்கள் கொள்ளுத்தாத்தாவான திரு. சபாபதிப்பிள்ளை போன்ற முன்னோர்கள் எங்களுக்கும் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம்! ஹா, ஹா!

திரு. தம்பொன்னா: ஏன் அப்படிச் சொல்கிறாய், சாம்?

சாம்: ஒருவர் தமது அன்பான வாழ்க்கைத் துணையை இழந்தவுடன் உடனடியாக மறுமணம் செய்ய விரும்புவதில்லை அல்லவா!

திரு. தம்பொன்னா: சிந்திக்கத்தக்க கருத்து, பீட்டர்! அன்பான ஒருவரை இழந்த துயரத்தை ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு விதமாக எதிர்கொள்கிறார்கள். சிலர் தனியாகவே வாழ்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு மறுமணம் செய்கிறார்கள். செல்வம் மட்டுமே இத்தகைய முடிவுகளைத் தீர்மானிப்பதில்லை.

ஒரு மாணவர்: அப்படியானால், மறுமணம் செய்யும் முடிவைப் பாதிக்கும் காரணிகள் என்ன, ஐயா?

திரு. தம்பொன்னா: தனிப்பட்ட குணம், குடும்பப் பொறுப்புகள், உணர்ச்சித் தேவைகள், சமூகச் சூழ்நிலைகள் மற்றும் தனிப்பட்ட நம்பிக்கைகள் எனப் பல காரணிகள் உள்ளன. மரபணுக்கள் நமது நடத்தையின் சில அம்சங்களைப் பாதிக்கலாம். ஆனால் நாம் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவையும் அவை தீர்மானிப்பதில்லை.

மாணவர்கள்: இப்போது முக்கியமான விஷயத்திற்கு வருவோம், ஐயா! அந்த மருத்துவர்களின் பெற்றோர் யார்?

திரு. தம்பொன்னா: நாம் ஆராயும் குடும்ப வரலாற்றின்படி, அவர்களுடைய தாத்தா தனது முதல் மனைவி இறந்த பின்னர் மறுமணம் செய்துகொண்டார். அந்த முதல் மனைவி கல்லடியைச் சேர்ந்த திரு. சீனிவாசனின் குடும்பத்துடன் தொடர்புடையவர்.

ஒரு மாணவர்: ஓ! அவரும் இறந்துவிட்டதாக நாங்கள் கேள்விப்பட்டோம்.

திரு. தம்பொன்னா: அது சரிதான், ரேணுகா. நமது குடும்பக் குறிப்புகளின்படி, அந்தத் தாத்தா இறுதியில் மூன்றாவது திருமணமும் செய்துகொண்டார்.

மாணவர்கள்: அந்த மூன்றாவது மனைவியின் பிள்ளைகள்தானே அந்த மருத்துவர்கள்?

திரு. தம்பொன்னா: நாம் இப்போது ஆராய்ந்துகொண்டிருக்கும் குடும்பத் தொடர்பு அதுதான், அன்பான பிள்ளைகளே. குடும்ப மரத்தைத் தொடர்ந்து ஆராயும்போது ஒவ்வொரு உறவுமுறையையும் கவனமாக நிறுவி, விவரங்களையும் சரிபார்க்க வேண்டும்.

காட்சி 8: அடுத்த பாடம் வரை!

திரு. தம்பொன்னா: நேரம் முடிந்துவிட்டது, அனைவரும்! உங்கள் பொருட்களை ஒழுங்குபடுத்துங்கள். அடுத்த முறை நாம் விட்ட இடத்திலிருந்து தொடர்வோம்.

மாணவர்கள்: மிக்க நன்றி, திரு. தம்பொன்னா!

திரு. தம்பொன்னா: ஹா, ஹா! விரும்பினால் என்னைத் திரு. சுபதரிசனம் என்றும் அழைக்கலாம்!

மாணவர்கள்: ஹா, ஹா, ஹா!

அனைவரும்: ஹரே கிருஷ்ணா! 🪔🙏

🌳 The Fabulous Family Tree

Le but de la vie humaine — De l’histoire familiale à la science suprême 🪔

L’Université universelle — L’éducation divine à travers la vie quotidienne

Scène 1 : Réveillez-vous, chers élèves !

M. Thamponna : Hé, les enfants ! Réveillez-vous ! Je vous souhaite à tous une excellente journée ! N’est-ce pas un miracle que nos âmes sacrées aient reçu la possibilité de faire l’expérience de la vie à travers un corps humain ?

Les élèves : Waouh ! Que se passe-t-il, M. Thamponna ? Vous allez bien ? Après tout, vous êtes célibataire et vous avez fondé un temple 🛕 ! Vous ne devez sûrement pas avoir beaucoup de problèmes personnels !

M. Thamponna : Ne pensez-vous pas qu’il faut d’abord organiser les lettres de l’alphabet avant de pouvoir écrire un livre ? 📕

Un élève : Pardonnez-moi, monsieur ! Je ne comprends pas très bien ce que vous voulez dire.

M. Thamponna : Très bien, laissez-moi vous expliquer. L’association et la coopération sont essentielles à la réalisation de tout projet. De même que les lettres forment des mots et que les mots composent les chapitres d’un livre, les êtres humains peuvent s’unir pour accomplir quelque chose de significatif. Mon humble service au temple de Kurinchikumaran n’est qu’un chapitre de la grande histoire de la vie.

Les élèves : Nous apprécions votre humble service, M. Thamponna !

Un élève : Nos parents nous disent souvent que la plupart des gens passent leur précieuse vie à vivre comme tout le monde, sans découvrir leur véritable raison d’être.

M. Thamponna : Excellent ! Commençons notre sujet, Peter.

Peter : Excusez-nous de vous interrompre, monsieur, mais mon grand-père m’a dit que ce sujet était lié à la science.

M. Thamponna : Bien sûr, Peter !

Scène 2 : Pourquoi sommes-nous ici ?

Les élèves : Nous aimerions vous poser une question, M. Thamponna. Pourquoi risquez-vous votre vie en travaillant si durement pour les autres ?

M. Thamponna : Sam, l’âme devrait-elle prendre un corps humain simplement pour vivre une vie ordinaire ?

Sam : Excusez-moi, monsieur ! Avez-vous regardé un match de football récemment ? 🏈

M. Thamponna : Si tout le monde ne poursuivait que les mêmes activités, ne passerions-nous pas à côté de quelque chose d’essentiel ?

Sam : Mais, pour certaines personnes, le football est le but de la vie, monsieur !

M. Thamponna : Ah, je comprends ! Tu me rappelles quelqu’un au Canada ! Ha, ha ! Si jouer au football était le but ultime de la vie, pourquoi l’âme aurait-elle besoin d’un corps humain ? Ne pourrait-elle pas faire l’expérience de la vie sous la forme d’un oiseau 🦢 ou d’un animal sauvage ? Ha, ha !

Un élève : Pas de philosophie, s’il vous plaît, monsieur ! La vie est faite pour être appréciée, pas pour mettre fin à notre joie !

M. Thamponna : Regardez-moi cela ! Chacun de vous possède sa propre façon de voir les choses.

Les élèves : Très bien, alors ! Quelle est votre vision, M. Thamponna ?

M. Thamponna : Nous avons été conçus avec de merveilleuses capacités et avons reçu le précieux cadeau de la vie humaine pour poursuivre des objectifs plus élevés. Nous ne devrions pas consacrer tout notre temps au football, aux divertissements ou aux seules préoccupations matérielles.

Un élève : On dirait une pluie de diamants 💎 tombant sur une foule de rois couronnés !

M. Thamponna : Merci, chers élèves ! Le but qui se trouve derrière tous nos objectifs est de découvrir la splendeur de la vie grâce à notre Fabuleuse Faculté des histoires familiales, en explorant nos ancêtres, leur histoire, leurs actions et les leçons qu’ils nous ont laissées.

Sarah : Ah ! Il ne s’agit donc pas seulement de chercher de la nourriture pour nous nourrir ?

M. Thamponna : Exactement, Sarah ! Chacun de nous porte en lui de précieuses qualités, comme des pierres précieuses 💎, qui nous permettent d’orienter notre vie. Découvrir l’Ingénieur suprême à l’origine de cette merveilleuse création fait partie de notre quête divine.

Un élève : Notre but n’est donc pas simplement de chasser des proies, comme les autres espèces ?

Les élèves : 👏👏👏

M. Thamponna : Certaines créatures nocturnes possèdent des facultés remarquables qui les aident à chasser dans l’obscurité.

Sam : Ah ! Vous voulez dire que certaines créatures utilisent un instrument particulier pour trouver leur nourriture ?

M. Thamponna : Exactement, Sam ! La nature a doté les différentes créatures de capacités différentes. Mais nous, les êtres humains, avons également reçu la possibilité de rechercher le sens profond de notre existence.

Scène 3 : Un mystère familial se révèle

Les élèves : Nous aimerions en apprendre davantage sur les parents de ces frères et sœurs qui sont devenus médecins, monsieur.

M. Thamponna : Pardon ? De qui parlez-vous ?

Un élève : De Mme Meena, monsieur, l’épouse d’un directeur exécutif à Colombo.

M. Thamponna : Comment as-tu appris cela, Ruby ?

Ruby : Ma grand-mère me l’a raconté, monsieur.

Un élève : Parlons-nous des membres de la famille de Mme Meena Jeyaratna ?

Ruby : Oui ! Lorsque vous nous avez rappelé le but supérieur de l’humanité, nous nous sommes souvenus de leur histoire familiale.

M. Thamponna : Je me demande ce que vous allez nous raconter !

Les élèves : Notre grand-père nous a dit que les parents biologiques des médecins étaient morts alors qu’ils étaient encore jeunes. Leurs trois enfants se sont retrouvés sans protection. La sœur biologique de leur mère avait promis de prendre soin d’eux comme s’ils étaient ses propres enfants.

Un élève : Mais, malheureusement, elle a changé d’avis par la suite et les a maltraités. Pourquoi ne nous avez-vous pas raconté cela, M. Thamponna ?

Un autre élève : Exactement, monsieur ! Une biographie doit présenter tous les faits, pas seulement les aspects agréables.

M. Thamponna : Attendez un instant, s’il vous plaît ! Ha, ha ! Vous voulez toujours découvrir le côté négatif de chaque histoire !

Les élèves : Pourquoi racontez-vous toujours les aspects positifs en laissant de côté les aspects négatifs, monsieur ?

M. Thamponna : Je vous présente mes excuses, chers enfants ! Je ne voulais pas vous attrister en évoquant des expériences familiales douloureuses. Est-ce un crime ? Ha, ha !

Les élèves : Cela ne nous dérange pas, M. Thamponna. Après tout, vous apprenez encore à écrire ces histoires familiales, n’est-ce pas ?

M. Thamponna : Pour être honnête, chers enfants, j’écrivais autrefois pour un magazine mensuel.

Les élèves : Vraiment ? Nous ne le savions pas ! Était-ce il y a quelques années ? Peut-être que le magazine a cessé de paraître ?

Un élève : Comment s’appelait-il ?

M. Thamponna : Subatharisanam.

Un élève : Cela signifie-t-il quelque chose comme « vision toujours présente », monsieur ?

M. Thamponna : Je le pense, mais nous devrions trouver des preuves fiables avant d’en déterminer le sens exact.

Les élèves : Des preuves, s’il vous plaît ! 🙏

M. Thamponna : Pourquoi pas ? Je pourrais essayer de retrouver un ancien exemplaire du magazine.

Un élève : Votre passe-temps consiste donc à aider les autres et à encourager la coopération, plutôt qu’à passer tout votre temps devant des séries télévisées, à bavarder ou à tricoter ! Ha, ha !

M. Thamponna : Ha, ha ! Rudra, pourrais-tu regarder dehors pour voir s’il pleut ? ☔

Scène 4 : Les orphelins qui ont refusé d’abandonner

M. Thamponna : Très bien, les enfants. Bien que les parents biologiques des médecins soient issus d’une famille aisée, ils n’ont pas vécu longtemps. Leurs enfants les ont perdus durant leur petite enfance.

Un élève : Oui, monsieur ! Notre grand-mère nous a raconté qu’Anusha et Thilakrajah ont travaillé de plus en plus dur pour devenir médecins.

Les élèves : 👏👏👏🙏🙏🙏

M. Thamponna : Oui. Leur détermination nous rappelle que les difficultés ne détruisent pas nécessairement notre avenir. Parfois, elles deviennent le terreau même dans lequel notre force grandit.

Christina : Excusez-moi, monsieur. Que signifie cette phrase : « La vie contient la graine de la mort, et la mort contient la graine de la vie » ?

M. Thamponna : Essayez de comprendre le merveilleux cadeau que nous avons reçu sous la forme de la vie humaine, chers élèves.

Christina : Pourriez-vous expliquer un peu davantage, s’il vous plaît ?

Un élève : Nous avons également entendu dire que la tante maternelle des enfants avait promis à sa jeune sœur, Somoney, de les élever comme ses propres enfants. Mais, par la suite, elle les a traités comme des domestiques.

M. Thamponna : Ruby, qui t’a raconté cela ? S’agit-il d’une véritable histoire familiale ?

Ruby : Ma grand-mère, monsieur.

M. Thamponna : J’aimerais beaucoup rencontrer ta grand-mère un jour, Ruby !

Un élève : Il y a quelque chose de mystérieux dans cette famille. Bien que leur père ait été ingénieur, les enfants ont connu de grandes difficultés. Nous avons même entendu une histoire à propos d’un voyage en bateau pendant une tempête ! ☔

Les élèves : Vraiment ? Quelle tristesse !

M. Thamponna : Ces histoires nous rappellent que la richesse, l’éducation et le statut social ne peuvent pas nous protéger de toutes les épreuves de la vie.

Un élève : Exactement, monsieur ! Notre vie ne devrait pas se limiter à manger, nous reproduire, nous défendre, rivaliser avec les autres et prendre soin uniquement de nos propres enfants. La vie humaine doit sûrement avoir un but plus élevé.

Christina : Ainsi, lorsque nous demandons si la vie contient la graine de la mort et si la mort contient la graine de la vie, nous cherchons à comprendre quelque chose qui dépasse notre existence actuelle ?

M. Thamponna : Très bien compris, Christina ! Nous devons apprendre, gagner notre vie, prendre soin les uns des autres et remplir nos responsabilités. Mais nous devons également rechercher le but spirituel de la vie et réfléchir à ce qui pourrait exister au-delà de la mort.

Christina : Merci, M. Thamponna !

Un élève : Nous comprenons maintenant ! Nous ne devons pas étudier uniquement le corps physique, comme le font les médecins et les scientifiques. Nous devons aussi chercher à comprendre le Suprême et le soi spirituel qui demeure en nous.

Les élèves : 👏👏👏👏

Un élève : Mère Teresa nous a laissé un exemple de service et de compassion. L’amour divin doit s’exprimer à travers nos actions. Nous sommes comme des fils électriques par lesquels circule l’énergie ; la puissance elle-même est plus grande que le fil.

Les élèves : 💕💕💕💕

Scène 5 : Les parents, la princesse et l’arbre généalogique

Les élèves : Continuez, s’il vous plaît, à nous raconter l’histoire de la famille des médecins !

M. Thamponna : Leur famille appartenait à un milieu aristocratique. Malheureusement, leurs deux parents biologiques sont morts alors qu’ils étaient encore jeunes.

Les élèves : Nos grands-parents souhaitent savoir exactement qui était le père des médecins.

M. Thamponna : Excellent ! Mais laissez-moi d’abord vous poser une question. Qui se souvient du père de cette princesse dont la maison employait plus de 300 personnes ?

Sam : Nous nous en souvenons ! Il venait de Kaladdi et s’appelait Srinivasan. Le mariage de sa fille avait été célébré comme celui d’une princesse.

M. Thamponna : Excellent, Sam ! Tu parles de Devyani, morte à l’âge de 27 ans, n’est-ce pas ?

Un élève : Oui, monsieur ! Nous nous souvenons qu’elle avait été portée selon une tradition autrefois associée aux processions royales.

M. Thamponna : Quelle mémoire remarquable ! Devyani avait également une sœur qui avait épousé l’un des hommes décrits dans nos récits familiaux comme un beau-père ou un oncle.

Les élèves : C’est ce que nos grands-parents nous ont raconté, monsieur.

Un élève : Voulez-vous dire que la sœur de Devyani est également morte jeune ?

M. Thamponna : Malheureusement, oui. Elle est morte à l’âge de 28 ans.

Un élève : Comme la remarquable épouse de M. Sathasivampillai, notre princesse ?

M. Thamponna : Leurs décès prématurés présentent une certaine ressemblance. Cependant, les circonstances concernant leurs époux étaient différentes.

Un élève : Pourquoi, monsieur ?

M. Thamponna : M. Sathasivampillai s’est consacré aux soins de ses enfants, y compris son beau-fils, même lorsque cela exigeait de grands sacrifices personnels.

Mary : Quel homme admirable il devait être !

M. Thamponna : Je suis fier de dire qu’il était notre grand-père, chers élèves ! Ha, ha !

Les élèves : Quelle âme sacrée ! 🙏

Scène 6 : ADN, personnalité et karma

Un élève : Excusez-moi, monsieur. Notre ADN 🧬 et nos caractéristiques héréditaires sont-ils différents en raison de la manière dont nous nous développons pendant la grossesse ?

M. Thamponna : C’est une question scientifique intéressante. Nos gènes contribuent à de nombreuses caractéristiques héréditaires, et chaque personne possède une combinaison génétique particulière. Mais nous devons également tenir compte de l’éducation, de l’environnement, de l’apprentissage et des expériences personnelles.

Les élèves : Est-ce vrai, M. Thamponna ?

M. Thamponna : Absolument ! La génétique est un domaine scientifique fascinant, chers enfants. Elle nous aide à comprendre pourquoi les membres d’une même famille peuvent partager certains traits tout en étant très différents les uns des autres.

Un élève : Ainsi, la sœur de Devyani est morte à l’âge de 28 ans ?

M. Thamponna : C’est exact. Selon notre récit familial, son mari a épousé une autre femme peu de temps après.

Un élève : Monsieur, cela signifie-t-il que notre personnalité a été conçue divinement à travers notre ADN ?

M. Thamponna : Examinons cette question sous deux angles, chers enfants. La science étudie l’hérédité, le corps et les influences qui façonnent notre comportement. La philosophie spirituelle nous invite à réfléchir à notre responsabilité, aux conséquences de nos actes et au but profond de notre existence.

Les élèves : 🙏🙏🙏

M. Thamponna : Dans la philosophie hindoue, le principe du karma enseigne que nos actions ont des conséquences. Nous devons donc agir avec réflexion et compassion, plutôt que de croire que nous pouvons échapper à nos responsabilités.

Un élève : Voulez-vous dire que nos circonstances actuelles sont liées au karma de nos vies précédentes ?

M. Thamponna : C’est l’une des interprétations présentes dans les traditions spirituelles hindoues. Cependant, nous ne devons pas supposer que chaque maladie, chaque handicap ou chaque décès prématuré constitue une punition pour des actes commis dans une vie antérieure. La médecine étudie les causes biologiques et environnementales de ces situations.

Les élèves : Ainsi, nos gènes, notre environnement familial et nos expériences contribuent à nous façonner, tandis que le karma nous offre une perspective spirituelle pour réfléchir à nos actions ?

M. Thamponna : Précisément ! Apprécions à la fois la recherche scientifique et la sagesse spirituelle, sans confondre leurs domaines respectifs.

Scène 7 : Le mariage, le deuil et le mystère des ancêtres

Les élèves : Nous sommes d’accord, monsieur ! Nous aimerions avoir des ancêtres comme M. Sapapathipillai, votre arrière-grand-père ! Ha, ha !

M. Thamponna : Je me demande pourquoi, Sam !

Sam : Parce que tout le monde ne souhaite pas se remarier immédiatement après la perte d’un être cher.

M. Thamponna : Une observation réfléchie, Peter ! Les personnes réagissent différemment au deuil. Certaines restent célibataires, tandis que d’autres se remarient après un certain temps. La richesse, à elle seule, ne détermine pas ces décisions.

Un élève : Alors, qu’est-ce qui influence la décision de se remarier, monsieur ?

M. Thamponna : De nombreux facteurs : le caractère personnel, les responsabilités familiales, les besoins affectifs, les circonstances sociales et les convictions individuelles. Nos gènes peuvent influencer certains aspects de notre comportement, mais ils ne déterminent pas chacune de nos décisions.

Les élèves : Maintenant, venons-en au sujet principal, monsieur ! Qui étaient les parents des médecins ?

M. Thamponna : Selon l’histoire familiale que nous étudions, leur grand-père s’est remarié après la mort de sa première épouse, qui était liée à la famille de M. Srinivasan de Kaladdi.

Un élève : Ah ! Nous avions entendu dire qu’elle était également décédée.

M. Thamponna : C’est exact, Renuka. Selon notre récit, le grand-père a finalement épousé une troisième femme.

Les élèves : Et les médecins étaient les enfants de sa troisième épouse ?

M. Thamponna : C’est le lien familial que nous examinons, chers enfants. Nous devons établir soigneusement chaque relation et vérifier les détails à mesure que nous poursuivons notre arbre généalogique.

Scène 8 : Jusqu’à notre prochaine leçon

M. Thamponna : Le temps est écoulé, tout le monde ! Rangez vos affaires et nous reprendrons notre discussion la prochaine fois.

Les élèves : Merci beaucoup, M. Thamponna !

M. Thamponna : Ha, ha ! Vous pouvez m’appeler M. Subatharisanam si vous le souhaitez !

Les élèves : Ha, ha, ha !

Tous : Hare Krishna ! 🪔🙏