E

🎓 

Episode 109

Krishna Mena Online Classroom — Episode Scene

https://youtube.com/watch?v=ena92jJqEm8&si=ozbteUtblMRvmVMF

[The online class is already in progress. Small screens glow. Students are attentive. Krishna Mena is speaking softly.]

Krishna Mena:

Good morning, dear students. Today we continue our lesson on learning through cinema.

[A new participant joins. The name appears: Marina. Her camera is on, but she is unusually quiet.]

Krishna Mena (gently):

Marina… you seem disturbed today. Would you like to share something with us?

Marina (after a pause):

Sir… yesterday I watched the sad version of that song… the one the cinema hero sang to his blind beloved.

I don’t have a mobile phone to replay it. So the song did not leave me. It stayed inside me… like an unanswered question.

Later, I happened to meet one of the students with whom I watched it. We began talking about the meaning of the song.

And slowly… the cinema became life.

Student:

What do you mean, Marina?

Marina:

In the film, there is a scene inside a brown train carriage. Serious university students are travelling. They are noisy, restless, proud of being educated.

Suddenly, they meet the same cinema hero.

Because of their disturbance, he sings the same song again — but this time, not with joy… with quiet shame for them.

And I felt something painful.

Krishna Mena:

What did you feel, Marina?

Marina:

Sir… I felt that the song was not for the blind girl anymore. It was for those students.

And… for us.

He once sang it lovingly to a blind girl who could not see him, but sincerely prayed for a soulmate.

But these students had eyes… education… knowledge…

Yet they could not understand the melody, the worth, or the purpose of the song.

[The class becomes very still.]

Marina (softly):

A question echoed in me:

“What is the point of gaining the whole world while ignoring the soul?”

I later realised it was the question of Lord Jesus.

And I wondered…

Are we also like those passengers in the train?

Eating, learning, earning, arguing, defending, offending…

Thinking we are educated…

But not even aware of the soul.

[Long silence in the class.]

Krishna Mena (very gently):

Marina… you have understood the lesson of the song.

The blind girl did not see the hero — but she felt him.

That is how the soul is discovered.

Not by sight.

But by inner awakening.

Marina:

Yes, sir…

If something is found easily, we forget it easily.

But the soul is not found by accident.

It is discovered like true love — through longing, patience, and devotion.

Once discovered… it cannot be forgotten.

Because it awakens through love.

[Another student speaks quietly.]

Student:

Sir… we are those train passengers, aren’t we?

[Krishna Mena smiles. He does not answer.]

The screen is silent.

The lesson is complete.

🇹🇦 Tamil Translation

மெரிலி மரினா — வகுப்பில் அன்பாக அழைக்கப்படும் பெயர் — பாடங்களை முதலில் மனதால் உணர்ந்து, பின்னர் அறிவால் புரிந்து கொள்வதற்கான ஒரு நேர்மையான மாணவி.

🎓 கிருஷ்ண மேனாவின் ஆன்லைன் வகுப்பு — காட்சி

[ஆன்லைன் வகுப்பு ஏற்கனவே நடந்து கொண்டிருக்கிறது. திரைகள் ஒளிர்கின்றன. மாணவர்கள் கவனமாக உள்ளனர்.]

கிருஷ்ண மேனா:

காலை வணக்கம் மாணவர்களே. இன்று நாம் திரைப்படத்தின் மூலம் கற்றல் பற்றி தொடர்கிறோம்.

[புதியவர் இணைகிறார்: Marina. அவள் அமைதியாக இருக்கிறார்.]

கிருஷ்ண மேனா:

மரினா… இன்று நீ அமைதியாக இருக்கிறாய். ஏதேனும் பகிர விரும்புகிறாயா?

மரினா:

சார்… நேற்று அந்தப் பாடலின் சோகமான வடிவத்தை பார்த்தேன்… குருடையான காதலிக்காக நாயகன் பாடிய அதே பாடல்.

என்னிடம் மொபைல் இல்லை. அந்தப் பாடல் என் உள்ளத்திலேயே நின்றுவிட்டது.

பிறகு, அதை என்னுடன் பார்த்த மாணவரை சந்தித்தேன். நாங்கள் அதன் அர்த்தத்தைப் பற்றி பேசத் தொடங்கினோம்.

திரைப்படம் மெதுவாக வாழ்க்கையாக மாறியது.

மாணவர்:

அதன் அர்த்தம் என்ன மரினா?

மரினா:

படத்தில், பழுப்பு நிற ரயில் பெட்டியில் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் பயணம் செய்கிறார்கள். அவர்கள் சத்தமாகவும், தங்களைப் பற்றிய பெருமையுடனும் இருக்கிறார்கள்.

அப்போது அவர்கள் அதே நாயகனை மீண்டும் சந்திக்கிறார்கள்.

அவர்களின் சத்தத்திற்காக, அவர் அதே பாடலை மீண்டும் பாடுகிறார் — ஆனால் இப்போது மகிழ்ச்சியோடு அல்ல… அவர்களுக்கான அமைதியான வெட்கத்துடன்.

“ஆன்மாவை புறக்கணித்து உலகத்தை வெல்வதில் என்ன பயன்?”

அது இயேசு ஆண்டவரின் கேள்வி போல என் உள்ளத்தில் ஒலித்தது.

நாம் கூட அந்த ரயில் பயணிகளே அல்லவா?

[வகுப்பு அமைதியாகிறது]

கிருஷ்ண மேனா:

மரினா… நீ பாடலின் பாடத்தை உணர்ந்துவிட்டாய்.

குருடையான பெண் அவரைக் காணவில்லை — ஆனால் உணர்ந்தாள்.

அப்படித்தான் ஆன்மாவையும் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.

கண்களால் அல்ல.

உள்ளுணர்வால்.

மரினா:

ஆம் சார்…

எளிதாகக் கிடைத்ததை நாம் எளிதில் மறந்து விடுவோம்.

ஆனால் ஆன்மா அப்படியல்ல.

அது உண்மையான காதலைப் போலவே தேடிக் கண்டுபிடிக்கப்பட வேண்டும்.

ஒருமுறை கண்டுபிடித்தால் — மறக்க முடியாது.

மாணவர் (மெதுவாக):

சார்… நாம்தான் அந்த ரயில் பயணிகள், இல்லையா?

[அமைதி. பாடம் முடிகிறது.]

🇫🇷 French Translation

Marina — affectueusement appelée « Merrily Marina » par la classe — est une élève sincère dont le cœur ressent les leçons bien avant que son esprit ne les comprenne.

🎓 Classe en ligne de Krishna Mena — Scène

Krishna Mena :

Bonjour chers étudiants. Aujourd’hui, nous continuons notre leçon sur apprendre à travers le cinéma.

Krishna Mena :

Marina… tu sembles troublée aujourd’hui. Veux-tu partager quelque chose ?

Marina :

Monsieur… hier, j’ai regardé la version triste de cette chanson… celle que le héros chantait à sa bien-aimée aveugle.

Je n’ai pas de téléphone pour la réécouter. Alors la chanson est restée en moi… comme une question sans réponse.

Plus tard, j’ai rencontré l’étudiant avec qui je l’avais regardée. Nous avons commencé à parler de sa signification.

Et peu à peu… le cinéma est devenu la vie.

Marina :

Dans le film, des étudiants universitaires voyagent dans un wagon brun. Ils sont bruyants, fiers d’être instruits.

Ils rencontrent à nouveau le héros.

À cause de leur agitation, il chante la même chanson — mais cette fois, avec une honte silencieuse pour eux.

« À quoi sert de gagner le monde entier si l’on ignore l’âme ? »

Cette question a résonné en moi comme celle du Seigneur Jésus.

Ne sommes-nous pas ces passagers du train ?

Krishna Mena :

Marina… tu as compris la leçon de la chanson.

La jeune fille aveugle ne le voyait pas — mais elle le ressentait.

Ainsi découvre-t-on l’âme.

Pas par les yeux,

mais par l’éveil intérieur.

Marina :

Oui, monsieur…

Ce qui est trouvé facilement est vite oublié.

Mais l’âme ne se trouve pas par hasard.

Elle se découvre comme un amour véritable — par le désir, la patience et la dévotion.

Un étudiant (doucement) :

Monsieur… nous sommes ces passagers du train, n’est-ce pas ?

[Silence. La leçon est accomplie.]