🪔 Sam & Marina

Episode 116

In the Park Where Poems Grow on Trees

The evening was dipped in gold.

Leaves shimmered like whispered verses,

and the wind moved softly —

as if afraid to disturb the thoughts

resting between them.

Sam walked beside Marina,

hands behind his back,

eyes searching the horizon.

“Marina,” he said quietly,

“why do we try so hard to turn every pain into prayer?”

Marina smiled — not quickly,

but like a sunrise deciding to appear.

“Because,” she said,

“if we don’t, pain becomes poison.”

They paused near a small lamp-post,

its flame steady despite the breeze.

Sam looked at it.

“Do you really believe we can end this cycle?

The disasters… the repeating storms…

birth and death… again and again?”

Marina bent slightly,

touching a fallen leaf.

“Kali Yuga is noisy,” she said,

“but the soul is older than the noise.”

Sam frowned gently.

“Older?”

“Yes,” she replied.

“We have wandered long enough.

Every sorrow is a reminder.

Every joy is a hint.

Every meeting is a message.”

The wind carried the scent of night jasmine.

“And if we fail?” Sam asked.

Marina turned toward him fully now.

“We only fail when we forget.”

A child ran past them laughing.

Somewhere, a temple bell echoed faintly.

“When we remember Him,” Marina continued,

“in thought…

in attitude…

in action…”

“…karma loosens?” Sam completed softly.

She nodded.

“Slowly. Not dramatically.

But like knots opening under warm water.”

Sam looked up at the darkening sky.

“So our mission,” he whispered,

“is not survival… but remembrance?”

Marina’s eyes glowed.

“Yes. Remembrance with gratitude.

Service with love.

Duty without bitterness.”

They walked again.

The park lamps began to glow one by one —

as if the universe was agreeing.

“And then?” Sam asked.

Marina’s voice became almost a prayer.

“Then this human life is no longer exile.

It becomes pilgrimage.”

Silence walked with them.

Not empty silence —

but full silence.

And somewhere between

footsteps and fireflies,

Sam understood.

The storm outside may continue.

But the lamp within —

must not go out.

🪔

Hare Krishna 🙏

🇫🇷 Sam & Marina

🪔 

Dans le Parc où les Poèmes Poussent sur les Arbres

Le soir était teinté d’or.

Les feuilles scintillaient comme des vers murmurés,

et le vent soufflait doucement —

comme s’il craignait de déranger

les pensées suspendues entre eux.

Sam marchait aux côtés de Marina,

les mains derrière le dos,

le regard perdu à l’horizon.

« Marina, » dit-il doucement,

« pourquoi essayons-nous de transformer chaque douleur en prière ? »

Marina sourit — pas brusquement,

mais comme un lever de soleil qui décide d’apparaître.

« Parce que, » répondit-elle,

« sinon la douleur devient poison. »

Ils s’arrêtèrent près d’un petit lampadaire,

dont la flamme restait stable malgré la brise.

Sam le fixa.

« Crois-tu vraiment que nous pouvons mettre fin à ce cycle ?

Les désastres… les tempêtes répétées…

la naissance et la mort… encore et encore ? »

Marina se pencha légèrement,

ramassant une feuille tombée.

« Le Kali Yuga est bruyant, » dit-elle,

« mais l’âme est plus ancienne que le bruit. »

« Plus ancienne ? » demanda Sam.

« Oui. Nous avons erré assez longtemps.

Chaque tristesse est un rappel.

Chaque joie est un indice.

Chaque rencontre est un message. »

Le parfum du jasmin nocturne flottait dans l’air.

« Et si nous échouons ? » demanda Sam.

Marina se tourna complètement vers lui.

« Nous échouons seulement lorsque nous oublions. »

Un enfant passa en courant, riant.

Au loin, une cloche de temple résonna doucement.

« Lorsque nous nous souvenons de Lui, » continua Marina,

« dans nos pensées…

dans notre attitude…

dans nos actions… »

« …le karma se desserre ? » murmura Sam.

Elle hocha la tête.

« Lentement. Pas dramatiquement.

Mais comme des nœuds qui se défont sous l’eau tiède. »

Sam leva les yeux vers le ciel qui s’assombrissait.

« Alors notre mission n’est pas de survivre…

mais de nous souvenir ? »

Les yeux de Marina brillèrent.

« Oui. Se souvenir avec gratitude.

Servir avec amour.

Accomplir son devoir sans amertume. »

Les lampes du parc s’allumèrent une à une —

comme si l’univers approuvait.

« Et ensuite ? » demanda Sam.

La voix de Marina devint presque prière.

« Alors la vie humaine n’est plus un exil.

Elle devient un pèlerinage. »

Le silence marchait avec eux.

Pas un silence vide —

mais un silence plein.

Et quelque part

entre les pas et les lucioles,

Sam comprit.

La tempête extérieure peut continuer.

Mais la lampe intérieure

ne doit jamais s’éteindre.

🪔

Hare Krishna 🙏

🇱🇰 சாம் & மரினா

🪔 

கவிதைகள் மரங்களில் மலரும் பூங்காவில்

மாலை நேரம் பொன்னிறத்தில் நனையப்பட்டது.

இலைகள் மௌனமாகச் சொல்லும் கவிதை வரிகளைப் போல மினுங்கின,

காற்று மெதுவாக வீசியது —

அவர்களுக்கிடையே நின்ற சிந்தனைகளை

கலக்காதபடி.

சாம் மரினாவுடன் நடந்தான்,

கைகள் பின்னால்,

கண்கள் தூரத்தை நோக்கி.

“மரினா,” அவன் மெதுவாகக் கேட்டான்,

“ஏன் நாம் ஒவ்வொரு வலியையும் ஜெபமாக மாற்ற முயல்கிறோம்?”

மரினா மெதுவாகச் சிரித்தாள் —

திடீரென அல்ல,

ஒரு சூரியோதயம் தோன்றுவது போல.

“ஏனெனில்,” அவள் சொன்னாள்,

“அப்படிச் செய்யவில்லை என்றால், வலி நஞ்சாக மாறும்.”

அவர்கள் ஒரு சிறிய விளக்குத்தூணின் அருகே நின்றனர்,

காற்று வீசியும் அதன் தீ அணையவில்லை.

சாம் அதை நோக்கினான்.

“இந்த சுழற்சியை நாமே முடிக்க முடியும் என்று உண்மையில் நம்புகிறாயா?

பேரழிவுகள்… மீண்டும் மீண்டும் வரும் புயல்கள்…

பிறப்பு மற்றும் இறப்பு… திரும்பத் திரும்ப?”

மரினா கீழே குனிந்து

ஒரு விழுந்த இலைையை எடுத்தாள்.

“கலியுகம் சத்தமாக இருக்கலாம்,” அவள் சொன்னாள்,

“ஆனால் ஆன்மா அந்த சத்தத்தை விடப் பழமையானது.”

“பழமையானதா?” சாம் கேட்டான்.

“ஆம். நாம் நீண்ட காலம் அலைந்தோம்.

ஒவ்வொரு துக்கமும் ஒரு நினைவூட்டல்.

ஒவ்வொரு மகிழ்ச்சியும் ஒரு சுட்டிக்கை.

ஒவ்வொரு சந்திப்பும் ஒரு செய்தி.”

இரவுமல்லிகையின் மணம் காற்றில் பரவியது.

“நாம் தோற்றுவிட்டால்?” சாம் கேட்டான்.

மரினா முழுமையாக அவனை நோக்கினாள்.

“நாம் மறந்தால் மட்டுமே தோல்வி.”

ஒரு சிறுவன் சிரித்தபடி ஓடினான்.

தொலைவில் கோயில் மணி ஒலித்தது.

“நாம் அவரை நினைத்தால்,” அவள் தொடர்ந்தாள்,

“எண்ணங்களில்…

மனப்பாங்கில்…

செயல்களில்…”

“…கர்மம் அவிழும்?” சாம் மெதுவாகச் சொன்னான்.

அவள் தலையசைத்தாள்.

“மெதுவாக. திடீரென அல்ல.

சூடான நீரில் கட்டுகள் அவிழ்வது போல.”

சாம் இருளடையும் வானத்தை நோக்கினான்.

“அப்படியானால் நம் பணி வாழ்வது அல்ல…

நினைவது தானா?”

மரினாவின் கண்கள் பிரகாசித்தன.

“ஆம். நன்றியுடன் நினைவு.

அன்புடன் சேவை.

கசப்பில்லாத கடமை.”

பூங்கா விளக்குகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எரிந்தன —

பிரபஞ்சம் ஒப்புதல் அளிப்பது போல.

“பிறகு?” சாம் கேட்டான்.

மரினாவின் குரல் ஜெபமாக மாறியது.

“அப்போது மனித வாழ்க்கை நாடுகடத்தல் அல்ல.

அது ஒரு புனித யாத்திரை.”

அமைதி அவர்களுடன் நடந்தது.

காலியான அமைதி அல்ல —

நிறைந்த அமைதி.

பாதங்களுக்கும் மின்மினிப் பூச்சிகளுக்கும் நடுவில்

சாம் புரிந்துகொண்டான்.

வெளிப்புற புயல் தொடரலாம்.

ஆனால் உள்ளத்தின் விளக்கு

அணையக் கூடாது.

🪔

ஹரே கிருஷ்ணா 🙏