Episode 179

The Lord’s Library 

Where Has Krishna Menan Been?

One bright morning, the children entered the classroom with puzzled faces.

Peter: Mr. Mantra… where is Krishna Menan?

Cristina: He hasn’t taught us for such a long time.

Marina: Did he go on a pilgrimage?

James: We all miss him.

Mr. Mantra smiled kindly.

Mr. Mantra: My dear children, Krishna Menan has not forgotten you.

Sometimes, when a person discovers a profound mystery in the scriptures, he becomes silent—not because he has lost faith, but because he wishes to understand more deeply.

Peter: What mystery?

Mr. Mantra looked thoughtfully at the children.

Mr. Mantra: Many months ago, Krishna Menan heard the narration about Lord Krishna’s 16,108 queens.

He was astonished.

He said to himself,

“Did I hear correctly? Sixteen thousand one hundred and eight queens? How can my little mind understand such an unlimited truth?”

The more he reflected, the quieter he became.

He prayed.

He read.

He searched the scriptures.

He did not wish to teach something he himself had not fully understood.

The classroom became silent.

Just then, the large screen flickered to life.

Krishna Menan appeared online.

His face carried both humility and joy.

Krishna Menan: Hare Krishna, my dear children.

Students: Hare Krishna!

Krishna Menan: Mr. Mantra has spoken the truth.

For a long time, I could hardly believe my ears when I first heard about Lord Krishna’s 16,108 queens.

My ordinary human mind tried to measure the Unlimited Lord.

That was my mistake.

I thought,

“Surely there must be something I have misunderstood.”

So I became quiet.

Not because I doubted Lord Krishna…

But because I doubted my own understanding.

Today, after hearing Mr. Mantra explain the compassion behind these divine pastimes, I realise something wonderful.

The miracle is not that Krishna had 16,108 queens.

The greater miracle is that the Infinite Lord could give each one His complete love, complete protection, and complete presence.

That is possible only because He is Bhagavān—the Supreme Personality of Godhead.

Mr. Mantra: Exactly, Krishna Menan.

If we try to understand God as though He were an ordinary human being, confusion will follow.

But when we first understand who Krishna is, His divine pastimes begin to reveal their true purpose.

Krishna Menan: Thank you, my dear friend.

Sometimes, the greatest journey is not across oceans.

It is the journey from “I cannot believe it” to “I cannot fully comprehend it, but I trust the wisdom of the scriptures and continue to learn.”

The children smiled.

They realised that even a beloved teacher could continue learning with humility.

Together they folded their hands.

Everyone: Hare Krishna!

And the fragrance of wisdom filled The Lord’s Library, where every sincere question became a stepping stone towards eternal understanding.

 இறைவனின் நூலகம்

மனதை மலரச் செய்யும் இறுதி உரை

திரு. மந்திரா:

“அன்பான குழந்தைகளே!

இறைவனின் தெய்வீக லீலைகள் உங்கள் சிறிய அறிவுக்கு எட்டாததாகத் தோன்றினால், ஒருபோதும் வெட்கப்பட வேண்டாம்.

ஒரு சிறிய கோப்பையில் முழுக் கடலையும் அடக்க முடியாததால், கடலின் பெருமை குறைந்து விடுவதில்லை.

அதுபோலவே, நமது வரையறுக்கப்பட்ட அறிவால் பரம்பொருளின் எல்லையற்ற மகிமையை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள முடியாததால், அவருடைய மகிமை சிறிதும் குறைவதில்லை.

எனவே உங்கள் அறிவை பெரிதாக்க முயலாதீர்கள்; உங்கள் இதயத்தை பெரிதாக்குங்கள்.

பணிவினால்…

சாஸ்திரப் படிப்பினால்…

பிரார்த்தனையினால்…

பக்தித் தொண்டினால்…

அப்படிச் செய்தால், ஒரு மலர்ந்த ரோஜாவின் இதழ்கள் ஒவ்வொன்றாக விரிவதைப் போல, பகவான் தமது அளவற்ற மகிமையை உங்களுக்கு படிப்படியாக வெளிப்படுத்துவார்.”

────────

கிருஷ்ண மேனன்:

“இன்று நான் ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டேன்.

நம்பிக்கை என்பது எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொண்டதாக நடிப்பது அல்ல.

உண்மையான நம்பிக்கை என்பது, பகவானின் வார்த்தைகளையும், மகத்தான ஆச்சாரியர்களின் உபதேசங்களையும் நம்பி, பொறுமையுடன் காத்திருந்து, ஞானம் மெதுவாக மலர அனுமதிப்பதே.

ஒரு ரோஜா மலர் ஒரே கணத்தில் முழுமையாக மலராது.

இதழ் இதழாக விரிவதைப் போல, ஆன்மீக ஞானமும் படிப்படியாக நம் இதயத்தில் மலர்கிறது.”

────────

திரு. மந்திரா:

“என் அன்புக் குழந்தைகளே,

இந்த உலகம் ஒரு தற்காலிக மர்மம்.

ஆனால் இறைவனின் கருணை நித்திய உண்மை.

நாம் அனைவரும் அந்த உண்மையை நோக்கிப் பயணிக்கும் மாணவர்கள்.

இறைவனே நம் உயர்ந்த ஆசிரியர்.

அவரது நூலகத்தில் ஒவ்வொரு கேள்வியும் ஒரு புதிய கதவைத் திறக்கிறது.

ஒவ்வொரு பதிலும் அவருடைய திருவடிகளை நோக்கி நம்மை இன்னும் நெருக்கமாக அழைத்துச் செல்கிறது.”

அனைத்து மாணவர்களும் கைகளை கூப்பி ஒரே குரலில் ஜபித்தார்கள்:

ஹரே கிருஷ்ண ஹரே கிருஷ்ண

கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஹரே ஹரே

ஹரே ராம ஹரே ராம

ராம ராம ஹரே ஹரே.

அந்த புனித நாமத்தின் ஒலி முழு வகுப்பறையிலும் பரவியது.

அன்று, இறைவனின் நூலகம் ஒரு நூலகமாக மட்டும் இல்லாமல், பரம்பொருளின் அன்பும் ஞானமும் மணம் வீசும் தெய்வீக ரோஜா தோட்டமாக மலர்ந்தது.