Episode 212

 🌅 The Family Tree — From Kanthar to a Tree of Service

The morning sun was gently rising over the temple courtyard. A few birds were singing, the temple bells were softly ringing, and the children gathered around their teacher beneath an old spreading tree.

Subathra: Sir, we noticed something rather interesting.

Teacher: What is it, Subathra?

Subathra: Whenever you attend a wedding or another auspicious occasion, you sometimes chant the Gayatri Mantra. What does it actually mean?

Teacher: Brilliant question. I’ll be brief, okay?

Renuka: Of course, sir! You are capable of describing several aspects unnecessarily! Ha…ha…!

Teacher: Ha…ha…! Very well. The Gayatri Mantra is traditionally regarded as a profound prayer for illumination — a prayer seeking the divine light to guide and awaken our intellect.

Peter: So it is a prayer for everyone?

Teacher: Indeed. It is often spoken of as a universal prayer.

Subathra: Oh! We understand now. You come from the Universal University! Ha…ha…!

Teacher: Excuse me? And how does your wife treat you?

Peter: Sir! We want to know too!

Teacher: Our home is a temple within a temple. My wife is the poojary there.

Children: Ha…ha…ha!

Renuka: So you are treated like the Divine?

Teacher: Exactly.

And as you know, the Divine does not argue unnecessarily. Therefore, I sometimes remain silent like a statue of Pillayar that was once discovered in a well at Kantharmadam.

Subathra: You are kidding!

Teacher: Seriously. I don’t like pudding, Rudra.

Everyone: Ha…ha…ha! 😂

⸻

🌳 The Kanthar Branch

Renuka: Sir, we were wondering something else.

Who followed in the footsteps of Mr Kanthar at Kantharmadam?

Teacher: His son.

Renuka: What was his name?

Teacher: Mr Kasipillai Meera.

Renuka: And after him?

Teacher: His grandson.

Subathra: His name, please?

Teacher: Mr Nadarajah.

Subathra: And after them?

The teacher smiled.

Teacher: The gorgeous Gurukal.

Renuka: At least tell us his name!

Teacher: Supramaniyam Renuka.

Children: And after him?

Teacher: Parameswara Kurukal, followed by the Sri Sithivinayaka Temple Kurukal.

Peter: Sir, that must have been quite a long time ago. Mr Kanthar lived generations before them, didn’t he?

Teacher: Certainly. His son was Parameswara Kurukal.

Renuka: And then?

The teacher paused.

Teacher: His son…

Children: Who was he?

Teacher: Somasundara Kurukal.

⸻

🪔 The Legacy of Service

Subathra: But sir, names alone don’t tell us why these people were remembered.

Teacher: Ah! Now you have asked the most important question.

Renuka: What did they do to inspire the devotees?

Teacher: Great question.

During the festive periods of Nallur and on other auspicious occasions, they often served devotees with delicious food and drinks.

Peter: So they didn’t merely conduct worship?

Teacher: Exactly. They served people.

Subathra: And wasn’t Kanthapuranam also taught to devotees in honour of Mr Kanthar?

Teacher: Unmistakably, Sam.

Renuka: Then the tradition was not simply passed down through names…

Teacher: Correct.

It was passed down through service, worship, hospitality and knowledge.

The children looked at the great tree above them.

⸻

🌿 Two Trees Growing as One

Teacher: Children, this gives us a beautiful way to understand our Family Tree.

There are actually two trees growing together.

Peter: Two trees?

Teacher: Yes.

The first is the Tree of Lineage.

It tells us:

Who came before whom?

Who followed whom?

Who belonged to which generation?

But the second is even more precious.

It is the Tree of Service.

It asks:

What did they give to others?

Whom did they serve?

What knowledge did they preserve?

What traditions did they pass on?

Subathra: So the roots are our ancestors…

Teacher: Yes.

Renuka: The branches are their descendants…

Teacher: Yes.

Peter: And the fruits are their service to society?

The teacher smiled.

Teacher: Precisely.

A family tree records where we came from.

A spiritual family tree also asks:

“What did we leave behind for those who came after us?”

There was a moment of silence.

A temple bell sounded.

🔔

Subathra: Sir, then perhaps we shouldn’t call it merely a Family Tree.

Teacher: What would you call it?

Subathra: A Tree of Service! 🌳🪔

Renuka: With two branches — one remembering our ancestors and the other remembering their sacrifices!

Teacher: Beautifully said.

And perhaps that is the greatest way to honour a generation:

Not merely by remembering their names,

but by remembering their service.

The children folded their hands.

All: 🙏 Hare Krishna!

Teacher: May the roots of our family remain deep, may its branches spread with love, and may its fruits always be offered in service to others.

🌳🪔 Hare Krishna.

🌅 குடும்ப மரம் — கந்தரிடமிருந்து சேவை மரம் வரை

காலைச் சூரியன் கோயில் முற்றத்தில் மெதுவாக உதயமாகிக் கொண்டிருந்தது. பறவைகள் இனிமையாகப் பாடின. கோயில் மணிகள் மெதுவாக ஒலித்தன. குழந்தைகள் ஒரு பழமையான விரிந்த மரத்தின் கீழ் ஆசிரியரைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தனர்.

சுபத்ரா: ஐயா, ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயத்தை நாங்கள் கவனித்தோம்.

ஆசிரியர்: என்ன சுபத்ரா?

சுபத்ரா: திருமணம் போன்ற சுப நிகழ்ச்சிகளிலும், மற்ற மங்களகரமான சந்தர்ப்பங்களிலும் நீங்கள் சில சமயம் காயத்ரி மந்திரத்தை உச்சரிக்கிறீர்கள். அதன் பொருள் என்ன?

ஆசிரியர்: அருமையான கேள்வி. சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன், சரியா?

ரேணுகா: நிச்சயமாக ஐயா! ஆனால் தேவையில்லாமல் பல விஷயங்களை விவரிப்பதில் நீங்கள் மிகவும் திறமையானவர்! ஹா…ஹா…!

ஆசிரியர்: ஹா…ஹா…! சரி. காயத்ரி மந்திரம் என்பது உள்ளத்தைத் தூண்டும் தெய்வீக ஒளியையும், நமது புத்தியை நல்வழியில் நடத்தும் ஞானத்தையும் வேண்டுகின்ற ஆழமான பிரார்த்தனையாகப் போற்றப்படுகிறது.

பீட்டர்: அதாவது அது எல்லோருக்குமான பிரார்த்தனையா?

ஆசிரியர்: ஆம். அது ஒரு உலகளாவிய பிரார்த்தனையாக கருதப்படுகிறது.

சுபத்ரா: ஓ! இப்போது புரிகிறது. நீங்கள் Universal University-யிலிருந்து வந்தவர்தானே! ஹா…ஹா…!

ஆசிரியர்: என்ன சொன்னாய்? அப்படியானால், உங்கள் வீட்டில் உங்கள் மனைவி உங்களை எப்படி நடத்துகிறார்?

பீட்டர்: ஐயா! அதையும் நாங்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்!

ஆசிரியர்: எங்கள் வீடு ஒரு கோயிலுக்குள் இருக்கும் கோயிலைப் போன்றது. என் மனைவிதான் அங்கே பூஜாரி.

குழந்தைகள்: ஹா…ஹா…ஹா!

ரேணுகா: அப்படியானால் உங்களை தெய்வம் போல நடத்துகிறார்களா?

ஆசிரியர்: சரியாக!

தெய்வம் தேவையில்லாமல் வாதாடுவதில்லை அல்லவா? அதனால், சில நேரங்களில் கந்தர்மடத்தில் உள்ள கிணற்றிலிருந்து கண்டெடுக்கப்பட்ட பிள்ளையார் சிலையைப் போல நான் அமைதியாக இருந்துவிடுவேன்.

சுபத்ரா: ஐயா, நீங்கள் கிண்டல் செய்கிறீர்கள்!

ஆசிரியர்: உண்மையாகத்தான் சொல்கிறேன். எனக்குப் புட்டிங் பிடிக்காது, ருத்ரா.

அனைவரும்: ஹா…ஹா…ஹா! 😂

🌳 கந்தரின் கிளை

ரேணுகா: ஐயா, இன்னொரு விஷயம் கேட்கலாமா?

கந்தர்மடத்தில் திரு. கந்தர் அவர்களின் அடிச்சுவடுகளைத் தொடர்ந்து சென்றவர்கள் யார்?

ஆசிரியர்: அவருடைய மகன்.

ரேணுகா: அவருடைய பெயர்?

ஆசிரியர்: திரு. காசிப்பிள்ளை மீரா.

ரேணுகா: அவருக்குப் பிறகு?

ஆசிரியர்: அவருடைய பேரன்.

சுபத்ரா: அவருடைய பெயர்?

ஆசிரியர்: திரு. நடராஜா.

சுபத்ரா: அவர்களுக்குப் பிறகு?

ஆசிரியர் புன்னகைத்தார்.

ஆசிரியர்: அந்த அழகான குருக்கள்.

ரேணுகா: குறைந்தபட்சம் அவருடைய பெயரையாவது சொல்லுங்கள்!

ஆசிரியர்: சுப்பிரமணியம் ரேணுகா.

குழந்தைகள்: அவருக்குப் பிறகு?

ஆசிரியர்: பரமேஸ்வர குருக்கள், அவரைத் தொடர்ந்து ஸ்ரீ சித்திவிநாயகர் கோயில் குருக்கள்.

பீட்டர்: ஐயா, அது மிகவும் பழைய காலமாக இருக்க வேண்டும். திரு. கந்தர் வாழ்ந்த காலத்திலிருந்து பல தலைமுறைகள் கடந்துவிட்டன அல்லவா?

ஆசிரியர்: நிச்சயமாக. அவருடைய மகன் பரமேஸ்வர குருக்கள்.

ரேணுகா: அதற்குப் பிறகு?

ஆசிரியர் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.

ஆசிரியர்: அவருடைய மகன்…

குழந்தைகள்: அவர் யார்?

ஆசிரியர்: சோமசுந்தர குருக்கள்.

🪔 சேவையின் பாரம்பரியம்

சுபத்ரா: ஆனால் ஐயா, பெயர்களை மட்டும் தெரிந்துகொண்டால் அவர்கள் ஏன் நினைவுகூரப்படுகிறார்கள் என்பது தெரியவில்லை.

ஆசிரியர்: ஆஹா! இப்போது நீ கேட்டதுதான் மிக முக்கியமான கேள்வி.

ரேணுகா: பக்தர்களை அவர்கள் எவ்வாறு ஊக்கப்படுத்தினார்கள்?

ஆசிரியர்: அருமையான கேள்வி.

நல்லூர் திருவிழா காலங்களிலும், மற்ற மங்களகரமான நிகழ்ச்சிகளிலும், அவர்கள் பக்தர்களுக்கு சுவையான உணவுகளையும் பானங்களையும் வழங்கி சேவை செய்தார்கள்.

பீட்டர்: அதாவது அவர்கள் வழிபாடு மட்டும் செய்யவில்லை?

ஆசிரியர்: சரியாக. அவர்கள் மக்களுக்குச் சேவை செய்தார்கள்.

சுபத்ரா: கந்தரைப் போற்றும் வகையில் பக்தர்களுக்கு கந்தபுராணமும் கற்பிக்கப்பட்டதல்லவா?

ஆசிரியர்: சந்தேகமே இல்லை, சாம்.

ரேணுகா: அப்படியானால் பாரம்பரியம் வெறும் பெயர்களின் மூலம் மட்டும் தொடரவில்லை…

ஆசிரியர்: சரியாகச் சொன்னாய்.

அது சேவை, வழிபாடு, விருந்தோம்பல் மற்றும் அறிவு ஆகியவற்றின் மூலம் தலைமுறையிலிருந்து தலைமுறைக்கு சென்றது.

குழந்தைகள் தங்களுக்கு மேலே விரிந்திருந்த பெரிய மரத்தை நோக்கிப் பார்த்தனர்.

🌿 ஒன்றாக வளரும் இரண்டு மரங்கள்

ஆசிரியர்: குழந்தைகளே, நமது குடும்ப மரத்தைப் புரிந்துகொள்ள இதுவொரு அழகான வழி.

உண்மையில், இங்கே இரண்டு மரங்கள் ஒன்றாக வளர்கின்றன.

பீட்டர்: இரண்டு மரங்களா?

ஆசிரியர்: ஆம்.

முதலாவது — வம்ச மரம்.

அது நமக்குச் சொல்வது:

யார் யாருக்கு முன்னால் வாழ்ந்தார்கள்?

யார் யாரைத் தொடர்ந்து வந்தார்கள்?

எந்த தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள்?

ஆனால் இரண்டாவது மரம் இன்னும் மதிப்புமிக்கது.

அது சேவை மரம்.

அது கேட்கிறது:

அவர்கள் மற்றவர்களுக்கு என்ன கொடுத்தார்கள்?

யாருக்குச் சேவை செய்தார்கள்?

எந்த அறிவைப் பாதுகாத்தார்கள்?

எந்த பாரம்பரியத்தை அடுத்த தலைமுறைக்கு வழங்கினார்கள்?

சுபத்ரா: அப்படியானால் வேர்கள் நமது முன்னோர்கள்…

ஆசிரியர்: ஆம்.

ரேணுகா: கிளைகள் அவர்களின் சந்ததியினர்…

ஆசிரியர்: ஆம்.

பீட்டர்: அதன் கனிகள் அவர்கள் சமூகத்திற்கு செய்த சேவையா?

ஆசிரியர் புன்னகைத்தார்.

ஆசிரியர்: மிகச் சரியாகச் சொன்னாய்.

ஒரு குடும்ப மரம் “நாம் எங்கிருந்து வந்தோம்” என்பதைப் பதிவு செய்கிறது.

ஆனால் ஒரு ஆன்மீக குடும்ப மரம் இன்னொரு கேள்வியையும் கேட்கிறது:

“நமக்குப் பிறகு வருபவர்களுக்காக நாம் என்ன விட்டுச் சென்றோம்?”

சிறிது நேரம் அமைதி நிலவியது.

தொலைவில் கோயில் மணி ஒலித்தது.

🔔

சுபத்ரா: ஐயா, அப்படியானால் இதை வெறும் குடும்ப மரம் என்று அழைக்கக் கூடாது.

ஆசிரியர்: அப்படியானால் என்ன அழைக்கலாம்?

சுபத்ரா: சேவை மரம்! 🌳🪔

ரேணுகா: இரண்டு கிளைகளுடன் — ஒன்று நமது முன்னோர்களை நினைவுகூரவும், மற்றொன்று அவர்களின் தியாகங்களை நினைவுகூரவும்!

ஆசிரியர்: மிக அழகாகச் சொன்னாய்.

ஒரு தலைமுறையைப் போற்றுவதற்கான சிறந்த வழி:

அவர்களின் பெயர்களை மட்டும் நினைவில் வைத்திருப்பதல்ல;

அவர்கள் செய்த சேவையையும் நினைவில் வைத்திருப்பதே.

குழந்தைகள் கைகளைக் கூப்பினர்.

அனைவரும்: 🙏 ஹரே கிருஷ்ணா!

ஆசிரியர்: நமது குடும்பத்தின் வேர்கள் ஆழமாக இருக்கட்டும்; அதன் கிளைகள் அன்புடன் விரியட்டும்; அதன் கனிகள் எப்போதும் பிறருக்குச் சேவையாக அர்ப்பணிக்கப்படட்டும்.

🌳🪔 ஹரே கிருஷ்ணா.

 L’Arbre de Famille — De Kanthar à l’Arbre du Service

Le soleil du matin se levait doucement au-dessus de la cour du temple. Les oiseaux chantaient, les cloches résonnaient doucement, et les enfants s’étaient réunis autour de leur professeur sous un vieil arbre majestueux.

Subathra : Monsieur, nous avons remarqué quelque chose d’intéressant.

Professeur : Quoi donc, Subathra ?

Subathra : Lors des mariages et d’autres occasions propices, vous récitez parfois le mantra Gayatri. Que signifie-t-il réellement ?

Professeur : Excellente question. Je vais être bref, d’accord ?

Renuka : Bien sûr, monsieur ! Vous êtes parfaitement capable de décrire plusieurs aspects qui ne sont pas nécessaires ! Ha…ha…!

Professeur : Ha…ha…! Très bien. Le mantra Gayatri est traditionnellement considéré comme une profonde prière demandant la lumière divine d’éclairer notre intelligence et de nous guider vers la sagesse.

Peter : Alors c’est une prière pour tout le monde ?

Professeur : Oui. On le considère souvent comme une prière universelle.

Subathra : Oh ! Nous comprenons maintenant. Vous venez donc de l’Université Universelle ! Ha…ha…!

Professeur : Pardon ? Et dites-moi, comment votre épouse vous traite-t-elle ?

Peter : Monsieur ! Nous voulons le savoir aussi !

Professeur : Notre maison est un temple à l’intérieur d’un temple. Ma femme en est la poojari, la prêtresse.

Les enfants : Ha…ha…ha !

Renuka : Alors vous êtes traité comme une personne divine ?

Professeur : Exactement.

Et comme vous le savez, le Divin ne discute pas inutilement. Alors, parfois, je reste silencieux comme une statue de Pillayar qui aurait été découverte dans un puits à Kantharmadam.

Subathra : Vous plaisantez !

Professeur : Sérieusement. Je n’aime pas le pudding, Rudra.

Tous : Ha…ha…ha ! 😂

🌳 La branche de Kanthar

Renuka : Monsieur, pouvons-nous vous poser une autre question ?

Qui a suivi les traces de M. Kanthar à Kantharmadam ?

Professeur : Son fils.

Renuka : Quel était son nom ?

Professeur : M. Kasipillai Meera.

Renuka : Et après lui ?

Professeur : Son petit-fils.

Subathra : Son nom ?

Professeur : M. Nadarajah.

Subathra : Et après eux ?

Le professeur sourit.

Professeur : Le magnifique Gurukal.

Renuka : Au moins, dites-nous son nom !

Professeur : Supramaniyam Renuka.

Les enfants : Et après lui ?

Professeur : Parameswara Kurukal, suivi du Gurukal du temple Sri Sithivinayaka.

Peter : Monsieur, cela doit remonter à très longtemps. M. Kanthar a vécu il y a plusieurs générations, n’est-ce pas ?

Professeur : Certainement. Son fils était Parameswara Kurukal.

Renuka : Et ensuite ?

Le professeur resta silencieux un instant.

Professeur : Son fils…

Les enfants : Qui était-ce ?

Professeur : Somasundara Kurukal.

🪔 L’héritage du service

Subathra : Mais monsieur, connaître seulement les noms ne nous explique pas pourquoi ces personnes sont restées dans la mémoire des fidèles.

Professeur : Ah ! Voilà la question la plus importante.

Renuka : Comment inspiraient-ils les fidèles ?

Professeur : Excellente question.

Pendant la période festive de Nallur, ainsi qu’à d’autres occasions propices, ils servaient souvent aux fidèles de délicieux plats et des boissons.

Peter : Donc ils ne se contentaient pas d’accomplir les rites religieux ?

Professeur : Exactement. Ils servaient les gens.

Subathra : Et le Kanthapuranam était également enseigné aux fidèles en l’honneur de M. Kanthar ?

Professeur : Sans aucun doute, Sam.

Renuka : Alors la tradition n’a pas seulement été transmise par les noms…

Professeur : Exactement.

Elle a été transmise par le service, la dévotion, l’hospitalité et la connaissance.

Les enfants levèrent les yeux vers le grand arbre.

🌿 Deux arbres qui grandissent ensemble

Professeur : Mes enfants, voici une belle manière de comprendre notre arbre de famille.

En réalité, deux arbres grandissent ensemble.

Peter : Deux arbres ?

Professeur : Oui.

Le premier est l’Arbre de la Lignée.

Il nous dit :

Qui a vécu avant qui ?

Qui a suivi qui ?

À quelle génération appartenaient-ils ?

Mais le second est encore plus précieux.

C’est l’Arbre du Service.

Il demande :

Qu’ont-ils donné aux autres ?

Qui ont-ils servi ?

Quelles connaissances ont-ils préservées ?

Quelles traditions ont-ils transmises aux générations suivantes ?

Subathra : Alors les racines sont nos ancêtres…

Professeur : Oui.

Renuka : Les branches sont leurs descendants…

Professeur : Oui.

Peter : Et les fruits sont les services qu’ils ont offerts à la société ?

Le professeur sourit.

Professeur : Exactement.

Un arbre généalogique nous rappelle d’où nous venons.

Mais un arbre généalogique spirituel pose également une autre question :

« Qu’avons-nous laissé à ceux qui viendront après nous ? »

Un silence paisible s’installa.

Une cloche du temple retentit au loin.

🔔

Subathra : Monsieur, alors nous ne devrions peut-être pas appeler cela simplement un arbre de famille.

Professeur : Comment l’appellerais-tu ?

Subathra : L’Arbre du Service ! 🌳🪔

Renuka : Avec deux branches — l’une pour nous souvenir de nos ancêtres et l’autre pour nous souvenir de leurs sacrifices !

Professeur : Très bien dit.

La meilleure manière d’honorer une génération n’est pas seulement de se souvenir de ses noms, mais aussi de se souvenir de son service.

Les enfants joignirent leurs mains.

Tous : 🙏 Hare Krishna !

Professeur : Que les racines de notre famille restent profondes, que ses branches s’étendent avec amour et que ses fruits soient toujours offerts au service des autres.

🌳🪔 Hare Krishna.