Episode 214

🌳 The Family Tree Trip — Traces Left Behind

Good morning, everyone! 🌅

Students:

“Good morning, sir!”

Teacher:

“Welcome back to our continuing Family Tree journey.”

Peter:

“What a mysterious Family Tree, sir!”

Teacher:

“Mysterious indeed, Peter! But it is also fabulous. It seems as though we are not merely studying a family tree—we are taking a Family Tree Trip!”

Peter:

“Then what’s up? Shall we back up our lesson, sir?”

Teacher:

“Certainly. Now, where did we leave Peter?”

Students:

“Why are you being silent, Peter? Come on! Even a fool could answer that!”

Peter:

“Ha…ha… Sir, this Family Tree is not simply a collection of dates and events. Don’t you remember? That is how our previous lesson ended.”

Teacher:

“Exactly!”

Peter:

“Ha…ha… That’s why I didn’t answer, sir. I’m not a fool!”

Everyone:

“Ha…ha…ha!”

Renuka:

“Excuse me, sir!”

Teacher:

“Yes, Renuka?”

Renuka:

“What happened to his father, Sellaiyapillai, who had become addicted to alcohol?”

Teacher:

“Unfortunately, his struggle with alcohol left him increasingly isolated, and he eventually died at a relatively young age.”

Students:

“Ohhhhh, dear!”

Renuka:

“Sir, according to psychology, when a person shows certain unusual traits, could that mean we are looking at a genuinely rare personality?”

Teacher:

“Perhaps. But we must always consider the circumstances. Human beings are shaped by many things—family, experiences, environment, choices and, sometimes, struggles that others cannot see.”

Christina:

“Perhaps many people never understand the peace that can be found in solitude, sir.”

Teacher:

“Certainly, Christina. Some people spend a great deal of time alone—not because they dislike people, but because they have discovered something deeper within themselves.”

Peter:

“Is that because they overthink everything so deeply?”

Teacher:

“Sometimes. They may reflect repeatedly upon their experiences, their decisions and even their mistakes.”

Peter:

“For example?”

Teacher:

“Don’t we sometimes replay our own conversations over and over in our minds?”

Students:

“Unarguably, sir!”

Peter:

“There are people who can understand someone with just one look—as though one look were equal to one sentence!”

Teacher:

“That can certainly happen. But we should also remember that people are different. What looks like deep reflection in one person may sometimes be anxiety, sadness or simply a habit of thinking.”

Renuka:

“And what about alcohol, sir?”

Teacher:

“Long-term alcohol misuse can seriously affect a person’s physical and mental health, including the brain. That is why addiction should be understood with compassion rather than simply judged.”

Students:

“So sad, sir. He shouldn’t have been left alone.”

Teacher:

“Yes. And that is an important lesson from this family story: solitude and loneliness are not always the same thing.”

Christina:

“Actually, sir, some brilliant individuals become stronger personalities through periods of solitude.”

Teacher:

“That can be true. Solitude can sometimes give a person the space to think, create and discover themselves.”

Peter:

“Like the author of our Family Tree, Mr Thamponna?”

Teacher:

“Absolutely!”

Peter:

“But on the contrary, Mr Sellaiyapillai seems to have destroyed himself unconsciously.”

Teacher:

“His story was very different. His isolation was connected with addiction and suffering, rather than the peaceful solitude we were just discussing.”

Sam:

“Isn’t that somewhat similar to one of your French brothers, sir?”

Teacher:

“How did you know that, Sam?”

Sam:

“Because my name represents one of the four Vedas, sir!”

Teacher:

“Ha…ha! I appreciate that, Sam. We usually say it in its shorter form.”

Sam:

“May we know who he was?”

Teacher:

“Mr N. Sivapalan.”

Students:

“Really?”

Teacher:

“Yes. There were striking similarities between his story and that of Mr Sellaiyapillai. There was also a resemblance to our great-grandfather, who himself passed away at a relatively young age.”

Peter:

“So, honestly, sir, Mr Sivapalan even resembled your great-grandfather?”

Teacher:

“Yes, in certain ways. He too passed away when he was only in his early thirties.”

Students:

“Oh dear…”

Renuka:

“What a strange thing, sir. Some members of your family passed away young, yet each one seems to have left behind something—some kind of grace, memory or trace.”

Teacher:

“Exactly. Perhaps that is one of the deepest meanings of a family tree. A generation may leave the stage, but it does not necessarily mean that its story ends.”

Peter:

“Is it like a footballer leaving the field while another player comes on to complete the rest of the game?”

Teacher:

“Ha…ha! That is an interesting comparison, Peter.”

Peter:

“What a game of Lord Krishna!”

Teacher:

“Indeed! In the spiritual vision of the Bhagavad-gita, life and death are part of a much greater mystery. We can contemplate that mystery, but we should be humble about what we claim to understand.”

Christina:

“Then perhaps some people are meant to live longer, while others leave much earlier—sometimes through circumstances or accidents?”

Teacher:

“Yes. Life does not always follow the timetable we expect. But rather than trying to explain every early death as something predetermined, perhaps we should honour the person by remembering the qualities, lessons and love they left behind.”

Sam:

“So the people who passed away have left representatives of their lives in different ways?”

Teacher:

“That is a beautiful way of putting it. Not necessarily as the same person in another body, but through children, relatives, memories, values, stories and the influence they leave on future generations.”

Peter:

“Then the Family Tree is really much more mysterious than we thought!”

Teacher:

“Exactly, Peter. It is not merely a tree of names.”

Renuka:

“It is a tree of lives.”

Christina:

“And memories.”

Sam:

“And lessons.”

Peter:

“And perhaps a few mysteries that even the teacher cannot answer!”

Teacher:

“Ha…ha! Now you have finally said something very intelligent, Peter!”

Everyone:

“Ha…ha…ha!”

Renuka:

“Sir, may we see a picture of Mr Sivapalan?”

Peter:

“And how old was he when he passed away again?”

Teacher:

“You mean Mr Sivapalan?”

Peter:

“Yeah, sir.”

Teacher:

“He passed away in France 🇫🇷 when he was in his early thirties.”

Students:

“What a pity, sir…”

Teacher:

“Yes. And perhaps that is where we shall pause today.

Because when we look at a family tree carefully, we begin to discover something extraordinary:

Those who have passed away may no longer be standing beside us, but their stories can still stand behind us.

And sometimes, Peter, the most mysterious branches of the Family Tree are the ones that lead us to questions rather than answers.”

Peter:

“Then, sir… shall we continue the Family Tree Trip next lesson?”

Teacher:

“Certainly. The journey has only just begun.”

🪔 To be continued…

🌳 Le Voyage de l’Arbre Généalogique — Les Traces Laissées Derrière Nous

Bonjour à tous ! 🌅

Les élèves :

« Bonjour, monsieur ! »

Le professeur :

« Bienvenue à nouveau dans notre voyage à travers l’Arbre Généalogique. »

Peter :

« Quel Arbre Généalogique mystérieux, monsieur ! »

Le professeur :

« Mystérieux, en effet, Peter ! Mais il est aussi fabuleux. On dirait que nous n’étudions pas simplement un arbre généalogique : nous faisons véritablement un Voyage dans l’Arbre Généalogique ! »

Peter :

« Alors, qu’est-ce qui se passe ? Peut-on reprendre notre leçon, monsieur ? »

Le professeur :

« Certainement. Maintenant, où en étions-nous avec Peter ? »

Les élèves :

« Pourquoi restes-tu silencieux, Peter ? Allez ! Même un imbécile pourrait répondre ! »

Peter :

« Ha…ha… Monsieur, cet Arbre Généalogique n’est pas simplement une collection de dates et d’événements. Vous vous souvenez ? C’est ainsi que nous avions terminé notre dernière leçon. »

Le professeur :

« Exactement ! »

Peter :

« Ha…ha… C’est justement pour cela que je n’ai pas répondu, monsieur. Je ne suis pas un imbécile ! »

Tout le monde :

« Ha…ha…ha ! »

Renuka :

« Excusez-moi, monsieur ! »

Le professeur :

« Oui, Renuka ? »

Renuka :

« Qu’est-il arrivé à son père, Sellaiyapillai, qui était devenu dépendant à l’alcool ? »

Le professeur :

« Malheureusement, son combat contre l’alcool l’a progressivement isolé, et il est finalement décédé relativement jeune. »

Les élèves :

« Ohhhhh, quelle tristesse ! »

Renuka :

« Monsieur, selon la psychologie, lorsqu’une personne présente certains traits inhabituels, cela peut-il signifier que nous avons devant nous une personnalité véritablement rare ? »

Le professeur :

« Peut-être. Mais nous devons toujours tenir compte des circonstances. L’être humain est façonné par de nombreuses choses : sa famille, ses expériences, son environnement, ses choix et parfois des épreuves que les autres ne peuvent pas voir. »

Christina :

« Peut-être que beaucoup de personnes ne comprennent jamais la paix que l’on peut trouver dans la solitude, monsieur. »

Le professeur :

« Certainement, Christina. Certaines personnes passent beaucoup de temps seules, non pas parce qu’elles n’aiment pas les autres, mais parce qu’elles ont découvert quelque chose de plus profond en elles-mêmes. »

Peter :

« Est-ce parce qu’elles réfléchissent trop profondément à tout ? »

Le professeur :

« Parfois. Elles peuvent repenser encore et encore à leurs expériences, à leurs décisions et même à leurs erreurs. »

Peter :

« Par exemple ? »

Le professeur :

« Ne nous arrive-t-il pas parfois de rejouer dans notre esprit nos propres conversations, encore et encore ? »

Les élèves :

« Incontestablement, monsieur ! »

Peter :

« Il existe des personnes capables de comprendre quelqu’un d’un seul regard, comme si un regard équivalait à une phrase entière ! »

Le professeur :

« C’est certainement possible. Mais souvenons-nous aussi que chaque personne est différente. Ce qui ressemble à une profonde réflexion chez l’un peut parfois être de l’anxiété, de la tristesse ou simplement une habitude de penser. »

Renuka :

« Et qu’en est-il de l’alcool, monsieur ? »

Le professeur :

« Une consommation excessive et prolongée d’alcool peut gravement affecter la santé physique et mentale, y compris le cerveau. C’est pourquoi la dépendance doit être comprise avec compassion plutôt que simplement jugée. »

Les élèves :

« C’est tellement triste, monsieur. Il n’aurait pas dû être laissé seul. »

Le professeur :

« Oui. Et voilà une leçon importante de cette histoire familiale : la solitude et l’isolement ne sont pas toujours la même chose. »

Christina :

« En fait, monsieur, certaines personnes brillantes deviennent des personnalités plus fortes grâce à des périodes de solitude. »

Le professeur :

« Cela peut être vrai. La solitude peut parfois donner à une personne l’espace nécessaire pour réfléchir, créer et se découvrir elle-même. »

Peter :

« Comme l’auteur de notre Arbre Généalogique, Monsieur Thamponna ? »

Le professeur :

« Absolument ! »

Peter :

« Mais, au contraire, Monsieur Sellaiyapillai semble s’être détruit lui-même inconsciemment. »

Le professeur :

« Son histoire était très différente. Son isolement était lié à la dépendance et à la souffrance, plutôt qu’à la solitude paisible dont nous venons de parler. »

Sam :

« N’est-ce pas quelque peu semblable à l’un de vos frères français, monsieur ? »

Le professeur :

« Comment le sais-tu, Sam ? »

Sam :

« Parce que mon nom représente l’un des quatre Védas, monsieur ! »

Le professeur :

« Ha…ha ! Je t’apprécie, Sam. Nous le disons généralement sous sa forme abrégée. »

Sam :

« Pourrions-nous savoir qui c’était ? »

Le professeur :

« Monsieur N. Sivapalan. »

Les élèves :

« Vraiment ? »

Le professeur :

« Oui. Il y avait des similitudes frappantes entre son histoire et celle de Monsieur Sellaiyapillai. Il ressemblait également, à certains égards, à notre arrière-grand-père, qui lui aussi est décédé relativement jeune. »

Peter :

« Alors, honnêtement, monsieur, Monsieur Sivapalan ressemblait même à votre arrière-grand-père ? »

Le professeur :

« Oui, à certains égards. Lui aussi est décédé alors qu’il n’avait qu’une trentaine d’années. »

Les élèves :

« Oh, quel dommage… »

Renuka :

« Quelle chose étrange, monsieur. Certains membres de votre famille sont partis jeunes, mais chacun semble avoir laissé derrière lui quelque chose : une grâce, un souvenir ou une trace. »

Le professeur :

« Exactement. C’est peut-être l’une des significations les plus profondes d’un arbre généalogique. Une génération peut quitter la scène, mais cela ne signifie pas nécessairement que son histoire prend fin. »

Peter :

« Est-ce comme un footballeur qui quitte le terrain pendant qu’un autre joueur entre pour terminer le match ? »

Le professeur :

« Ha…ha ! C’est une comparaison intéressante, Peter. »

Peter :

« Quel jeu du Seigneur Krishna ! »

Le professeur :

« En effet ! Dans la vision spirituelle de la Bhagavad-gita, la vie et la mort font partie d’un mystère beaucoup plus grand. Nous pouvons contempler ce mystère, mais nous devons rester humbles quant à ce que nous prétendons comprendre. »

Christina :

« Alors peut-être que certaines personnes sont destinées à vivre plus longtemps, tandis que d’autres nous quittent beaucoup plus tôt, parfois à cause des circonstances ou d’un accident ? »

Le professeur :

« Oui. La vie ne suit pas toujours le calendrier que nous imaginons. Mais plutôt que d’essayer d’expliquer chaque décès prématuré comme quelque chose de prédéterminé, nous pouvons honorer la personne en nous souvenant des qualités, des leçons et de l’amour qu’elle a laissés derrière elle. »

Sam :

« Alors les personnes qui sont parties ont laissé, d’une certaine manière, des représentants de leur vie ? »

Le professeur :

« C’est une belle façon de le dire. Pas nécessairement comme si elles étaient devenues la même personne dans un autre corps, mais à travers leurs enfants, leurs proches, leurs souvenirs, leurs valeurs et l’influence qu’elles transmettent aux générations futures. »

Peter :

« Alors l’Arbre Généalogique est vraiment beaucoup plus mystérieux que nous ne le pensions ! »

Le professeur :

« Exactement, Peter. Ce n’est pas simplement un arbre de noms. »

Renuka :

« C’est un arbre de vies. »

Christina :

« Et de souvenirs. »

Sam :

« Et de leçons. »

Peter :

« Et peut-être de quelques mystères auxquels même le professeur ne peut pas répondre ! »

Le professeur :

« Ha…ha ! Pour une fois, Peter, tu viens de dire quelque chose de très intelligent ! »

Tout le monde :

« Ha…ha…ha ! »

Renuka :

« Monsieur, pourrions-nous voir une photo de Monsieur Sivapalan ? »

Peter :

« Et quel âge avait-il lorsqu’il est décédé ? »

Le professeur :

« Tu veux dire Monsieur Sivapalan ? »

Peter :

« Oui, monsieur. »

Le professeur :

« Il est décédé en France 🇫🇷 alors qu’il était au début de la trentaine. »

Les élèves :

« Quel dommage, monsieur… »

Le professeur :

« Oui. Et c’est peut-être ici que nous allons faire une pause aujourd’hui.

Car lorsque nous regardons attentivement un arbre généalogique, nous découvrons quelque chose d’extraordinaire :

Ceux qui sont partis ne se tiennent peut-être plus à nos côtés, mais leurs histoires peuvent toujours se tenir derrière nous.

Et parfois, Peter, les branches les plus mystérieuses de l’Arbre Généalogique sont celles qui nous conduisent davantage vers des questions que vers des réponses. »

Peter :

« Alors, monsieur… continuerons-nous notre Voyage dans l’Arbre Généalogique à la prochaine leçon ? »

Le professeur :

« Certainement. Le voyage ne fait que commencer. »

🪔 À suivre…

🌳 குடும்ப மரப் பயணம் — பின்னால் எஞ்சிய தடங்கள்

அனைவருக்கும் காலை வணக்கம்! 🌅

மாணவர்கள்:

“காலை வணக்கம், ஆசிரியரே!”

ஆசிரியர்:

“நமது குடும்ப மரப் பயணத்தை மீண்டும் தொடர்வதற்கு உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறேன்.”

பீட்டர்:

“என்ன ஒரு மர்மமான குடும்ப மரம், ஆசிரியரே!”

ஆசிரியர்:

“உண்மைதான், பீட்டர்! ஆனால் இது அற்புதமானதும் கூட. நாம் வெறுமனே ஒரு குடும்ப மரத்தைப் படிப்பது போலத் தெரியவில்லை; உண்மையில் நாம் ஒரு குடும்ப மரப் பயணத்தையே மேற்கொண்டு வருகிறோம்!”

பீட்டர்:

“அப்படியானால் என்ன விஷயம்? நமது பாடத்தைத் திரும்பத் தொடரலாமா, ஆசிரியரே?”

ஆசிரியர்:

“நிச்சயமாக. இப்போது, பீட்டரை எங்கே விட்டோம்?”

மாணவர்கள்:

“ஏன் அமைதியாக இருக்கிறாய், பீட்டர்? வாருங்கள்! ஒரு முட்டாள்கூட இதற்குப் பதில் சொல்ல முடியும்!”

பீட்டர்:

“ஹா…ஹா… ஆசிரியரே, இந்தக் குடும்ப மரம் வெறுமனே தேதிகளும் நிகழ்வுகளும் சேர்ந்த தொகுப்பு அல்ல. நினைவிருக்கிறதா? அப்படித்தான் நமது முந்தைய பாடத்தை முடித்தோம்.”

ஆசிரியர்:

“மிகச் சரி!”

பீட்டர்:

“ஹா…ஹா… அதனால்தான் நான் பதில் சொல்லவில்லை, ஆசிரியரே. நான் முட்டாள் அல்ல!”

அனைவரும்:

“ஹா…ஹா…ஹா!”

ரேணுகா:

“மன்னிக்கவும், ஆசிரியரே!”

ஆசிரியர்:

“ஆம், ரேணுகா?”

ரேணுகா:

“மது பழக்கத்திற்கு அடிமையாகியிருந்த அவருடைய தந்தை செல்லையப்பிள்ளைக்கு என்ன நடந்தது?”

ஆசிரியர்:

“துரதிர்ஷ்டவசமாக, மதுவுடனான அவரது போராட்டம் அவரை படிப்படியாகத் தனிமைப்படுத்தியது. இறுதியில் அவர் ஒப்பீட்டளவில் இளம் வயதிலேயே இறந்துவிட்டார்.”

மாணவர்கள்:

“ஓஓஓ… மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது!”

ரேணுகா:

“ஆசிரியரே, உளவியலின்படி, ஒருவர் சில வித்தியாசமான குணாதிசயங்களை வெளிப்படுத்தும்போது, நாம் அவரிடம் உண்மையிலேயே அரிதான ஒரு ஆளுமையைப் பார்க்கிறோம் என்று சொல்ல முடியுமா?”

ஆசிரியர்:

“இருக்கலாம். ஆனால் நாம் எப்போதும் சூழ்நிலைகளையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். மனிதர்களின் வாழ்க்கையை அவர்களுடைய குடும்பம், அனுபவங்கள், சுற்றுச்சூழல், தேர்வுகள் மற்றும் மற்றவர்கள் காண முடியாத சில உள்போராட்டங்கள் ஆகியவை வடிவமைக்கின்றன.”

கிறிஸ்டினா:

“பலருக்கும் தனிமையில் கிடைக்கும் அமைதியைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போகலாம், ஆசிரியரே.”

ஆசிரியர்:

“நிச்சயமாக, கிறிஸ்டினா. சிலர் அதிக நேரம் தனியாக இருப்பது மக்களை வெறுப்பதால் அல்ல; தங்களுக்குள் மற்றவர்கள் எளிதில் காண முடியாத ஒரு ஆழமான உலகத்தைக் கண்டுபிடித்திருப்பதால்.”

பீட்டர்:

“அவர்கள் எல்லாவற்றையும் மிகவும் ஆழமாக யோசிப்பதாலா?”

ஆசிரியர்:

“சில சமயங்களில் அப்படியிருக்கலாம். அவர்கள் தங்களுடைய அனுபவங்களையும், முடிவுகளையும், தவறுகளையும் கூட மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்துப் பார்க்கலாம்.”

பீட்டர்:

“உதாரணமாக?”

ஆசிரியர்:

“நாம் நம்முடைய சொந்த உரையாடல்களையே மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஓட்டிப் பார்ப்பதில்லையா?”

மாணவர்கள்:

“மறுக்க முடியாத உண்மை, ஆசிரியரே!”

பீட்டர்:

“சிலர் ஒரே ஒரு பார்வையிலேயே ஒருவரைப் புரிந்துகொண்டு விடுவார்கள்; ஒரு பார்வையே ஒரு முழு வாக்கியத்துக்குச் சமம் போல!”

ஆசிரியர்:

“அது நிச்சயமாக நடக்கலாம். ஆனால் ஒவ்வொருவரும் வித்தியாசமானவர்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். ஒருவரிடம் ஆழ்ந்த சிந்தனை போலத் தோன்றுவது, சில சமயங்களில் கவலை, சோகம் அல்லது வெறும் சிந்திக்கும் பழக்கமாகவும் இருக்கலாம்.”

ரேணுகா:

“அப்படியானால் மதுவைப் பற்றி என்ன சொல்கிறீர்கள், ஆசிரியரே?”

ஆசிரியர்:

“நீண்ட கால அளவுக்கு அளவுக்கு மீறிய மதுப் பயன்பாடு உடல் மற்றும் மன ஆரோக்கியத்தையும், மூளையையும் தீவிரமாகப் பாதிக்கக்கூடும். அதனால் அடிமைத்தனத்தை வெறுமனே குற்றம் சாட்டாமல், கருணையுடனும் புரிதலுடனும் அணுக வேண்டும்.”

மாணவர்கள்:

“மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது, ஆசிரியரே. அவர் தனியாக விடப்பட்டிருக்கக் கூடாது.”

ஆசிரியர்:

“ஆம். இந்தக் குடும்பக் கதையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய முக்கியமான பாடம் ஒன்று உள்ளது:

தனிமையும், மனத்தால் தனித்து விடப்படுவதும் எப்போதும் ஒன்றல்ல.”

கிறிஸ்டினா:

“உண்மையில், ஆசிரியரே, சில அறிவாற்றல் மிக்கவர்கள் தனிமையின் காலங்களில் இன்னும் வலிமையான ஆளுமைகளாக மாறுகிறார்கள்.”

ஆசிரியர்:

“அது உண்மையாக இருக்கலாம். தனிமை சில நேரங்களில் ஒருவருக்கு சிந்திக்கவும், படைக்கவும், தன்னையே கண்டறியவும் தேவையான இடத்தை வழங்குகிறது.”

பீட்டர்:

“நமது குடும்ப மரத்தின் ஆசிரியர் திரு. தம்பொன்னாவைப் போலவா, ஆசிரியரே?”

ஆசிரியர்:

“மிகவும் சரி!”

பீட்டர்:

“ஆனால் அதற்கு மாறாக, திரு. செல்லையப்பிள்ளை தன்னையே அறியாமலேயே அழித்துக்கொண்டது போலத் தெரிகிறது.”

ஆசிரியர்:

“அவருடைய கதை முற்றிலும் வேறுபட்டது. நாம் இப்போது பேசிய அமைதியான தனிமையிலிருந்து மாறுபட்டு, அவரது தனிமை அடிமைத்தனத்துடனும் துன்பத்துடனும் தொடர்புடையதாக இருந்தது.”

சாம்:

“அது உங்கள் பிரெஞ்சு சகோதரர்களில் ஒருவரின் கதையைப் போல இல்லையா, ஆசிரியரே?”

ஆசிரியர்:

“அதை எப்படி தெரிந்துகொண்டாய், சாம்?”

சாம்:

“என் பெயர் நான்கு வேதங்களில் ஒன்றைக் குறிக்கிறது, ஆசிரியரே!”

ஆசிரியர்:

“ஹா…ஹா! பாராட்டுகிறேன், சாம். அதை நாம் பொதுவாகச் சுருக்கமாகச் சொல்வோம்.”

சாம்:

“அவர் யார் என்று நாங்கள் அறிந்துகொள்ளலாமா?”

ஆசிரியர்:

“திரு. N. சிவபாலன்.”

மாணவர்கள்:

“உண்மையா?”

ஆசிரியர்:

“ஆம். அவருடைய வாழ்க்கைக் கதைக்கும் திரு. செல்லையப்பிள்ளையின் கதைக்கும் சில குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமைகள் இருந்தன. மேலும், அவர் நமது கொள்ளுத் தாத்தாவுடனும் சில வகைகளில் ஒத்திருந்தார். அவரும் ஒப்பீட்டளவில் இளம் வயதிலேயே காலமானவர்.”

பீட்டர்:

“அப்படியானால் உண்மையாகவே, ஆசிரியரே, திரு. சிவபாலன் உங்கள் கொள்ளுத் தாத்தாவைப் போலவும் இருந்தாரா?”

ஆசிரியர்:

“ஆம், சில வகைகளில். அவரும் முப்பதுகளின் ஆரம்ப வயதிலேயே காலமானார்.”

மாணவர்கள்:

“ஓ… மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது…”

ரேணுகா:

“என்ன ஒரு விசித்திரம், ஆசிரியரே. உங்கள் குடும்பத்தில் சிலர் இளம் வயதிலேயே மறைந்துவிட்டார்கள். ஆனால் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒன்றை—ஒரு அருள், ஒரு நினைவு அல்லது ஒரு தடத்தை—விட்டுச் சென்றது போலத் தெரிகிறது.”

ஆசிரியர்:

“மிகச் சரி. ஒருவேளை அதுதான் ஒரு குடும்ப மரத்தின் ஆழமான அர்த்தங்களில் ஒன்றாக இருக்கலாம். ஒரு தலைமுறை வாழ்க்கையின் மேடையை விட்டு விலகலாம்; ஆனால் அதனால் அதன் கதை முடிந்துவிட வேண்டும் என்பதில்லை.”

பீட்டர்:

“ஒரு கால்பந்து வீரர் மைதானத்தை விட்டு வெளியேற, மற்றொரு வீரர் உள்ளே வந்து ஆட்டத்தின் மீதியைத் தொடர்வது போலவா?”

ஆசிரியர்:

“ஹா…ஹா! சுவாரஸ்யமான ஒப்புமை, பீட்டர்.”

பீட்டர்:

“என்ன ஒரு கிருஷ்ணருடைய விளையாட்டு!”

ஆசிரியர்:

“உண்மைதான்! பகவத் கீதையின் ஆன்மிகப் பார்வையில், வாழ்க்கையும் மரணமும் மிகப் பெரிய ஒரு மர்மத்தின் பகுதிகளாக உள்ளன. அந்த மர்மத்தை நாம் சிந்திக்கலாம்; ஆனால் நாம் புரிந்துகொண்டதைக் குறித்து எப்போதும் பணிவுடன் இருக்க வேண்டும்.”

கிறிஸ்டினா:

“அப்படியானால் சிலர் நீண்ட காலம் வாழ வேண்டியவர்களாக இருக்கலாம்; சிலர் எதிர்பாராத சூழ்நிலைகளாலோ விபத்தாலோ இளம் வயதிலேயே நம்மைவிட்டு பிரிந்துவிடலாம் அல்லவா, ஆசிரியரே?”

ஆசிரியர்:

“ஆம். வாழ்க்கை எப்போதும் நாம் எதிர்பார்க்கும் கால அட்டவணையைப் பின்பற்றுவதில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு இளவயது மரணத்தையும் முன்கூட்டியே நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒன்று என்று விளக்குவதற்குப் பதிலாக, அந்த நபர் விட்டுச் சென்ற நல்ல குணங்கள், பாடங்கள் மற்றும் அன்பை நினைவுகூர்வதன் மூலம் அவரை மதிப்பது சிறந்தது.”

சாம்:

“அப்படியானால், மறைந்தவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையின் பிரதிநிதிகளை ஏதோ ஒரு வகையில் விட்டுச் செல்கிறார்கள் என்று சொல்லலாமா?”

ஆசிரியர்:

“அது மிகவும் அழகான முறையில் சொன்ன கருத்து. அவர்கள் வேறு உடலில் அதே நபராகத் தோன்றுகிறார்கள் என்று அவசியமில்லை. ஆனால் அவர்களுடைய பிள்ளைகள், உறவினர்கள், நினைவுகள், மதிப்புகள் மற்றும் எதிர்கால தலைமுறைகளில் அவர்கள் ஏற்படுத்திய தாக்கம் ஆகியவற்றின் மூலம் அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் தடங்கள் தொடர்கின்றன.”

பீட்டர்:

“அப்படியானால் குடும்ப மரம் நாம் நினைத்ததைவிட மிகவும் மர்மமானது!”

ஆசிரியர்:

“சரியாகச் சொன்னாய், பீட்டர். அது வெறுமனே பெயர்களின் மரம் அல்ல.”

ரேணுகா:

“அது வாழ்க்கைகளின் மரம்.”

கிறிஸ்டினா:

“நினைவுகளின் மரமும்.”

சாம்:

“பாடங்களின் மரமும்.”

பீட்டர்:

“ஆசிரியரால் கூட பதில் சொல்ல முடியாத சில மர்மங்களின் மரமும்!”

ஆசிரியர்:

“ஹா…ஹா! பீட்டர், ஒருமுறையாவது நீ மிகவும் புத்திசாலித்தனமான ஒன்றைச் சொல்லிவிட்டாய்!”

அனைவரும்:

“ஹா…ஹா…ஹா!”

ரேணுகா:

“ஆசிரியரே, திரு. சிவபாலனுடைய புகைப்படத்தை நாங்கள் பார்க்கலாமா?”

பீட்டர்:

“அவர் இறந்தபோது அவருக்கு எத்தனை வயது, ஆசிரியரே?”

ஆசிரியர்:

“திரு. சிவபாலனைத்தானே கேட்கிறாய்?”

பீட்டர்:

“ஆம், ஆசிரியரே.”

ஆசிரியர்:

“அவர் பிரான்ஸ் 🇫🇷 நாட்டில் முப்பது வயதுகளின் ஆரம்பத்தில் காலமானார்.”

மாணவர்கள்:

“மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது, ஆசிரியரே…”

ஆசிரியர்:

“ஆம். இன்றைக்கு நாம் இங்கேயே சிறிது நேரம் நிறுத்திக்கொள்வோம்.

ஏனெனில் ஒரு குடும்ப மரத்தை நாம் கவனமாகப் பார்க்கும்போது, ஒரு அற்புதமான உண்மையை கண்டுபிடிக்கத் தொடங்குகிறோம்:

நம்முடன் இனி அருகில் நிற்க முடியாதவர்கள் மறைந்திருந்தாலும், அவர்களின் கதைகள் இன்னும் நமக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டிருக்கலாம்.

மேலும், பீட்டர், குடும்ப மரத்தின் மிகவும் மர்மமான கிளைகள் சில சமயங்களில் நம்மை பதில்களைவிட அதிகமான கேள்விகளிடமே அழைத்துச் செல்கின்றன.”

பீட்டர்:

“அப்படியானால், ஆசிரியரே… அடுத்த பாடத்தில் நமது குடும்ப மரப் பயணத்தைத் தொடரலாமா?”

ஆசிரியர்:

“நிச்சயமாக. பயணம் இப்போதுதான் தொடங்கியுள்ளது.”

🪔 தொடரும்…

🌳 குடும்ப மரப் பயணம் — பின்னால் எஞ்சிய தடங்கள்

அனைவருக்கும் காலை வணக்கம்! 🌅

மாணவர்கள்:
“காலை வணக்கம், ஆசிரியரே!”

ஆசிரியர்:
“நமது குடும்ப மரப் பயணத்தை மீண்டும் தொடர்வதற்கு உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறேன்.”

பீட்டர்:
“என்ன ஒரு மர்மமான குடும்ப மரம், ஆசிரியரே!”

ஆசிரியர்:
“உண்மைதான், பீட்டர்! ஆனால் இது அற்புதமானதும் கூட. நாம் வெறுமனே ஒரு குடும்ப மரத்தைப் படிப்பது போலத் தெரியவில்லை; உண்மையில் நாம் ஒரு குடும்ப மரப் பயணத்தையே மேற்கொண்டு வருகிறோம்!”

பீட்டர்:
“அப்படியானால் என்ன விஷயம்? நமது பாடத்தைத் திரும்பத் தொடரலாமா, ஆசிரியரே?”

ஆசிரியர்:
“நிச்சயமாக. இப்போது, பீட்டரை எங்கே விட்டோம்?”

மாணவர்கள்:
“ஏன் அமைதியாக இருக்கிறாய், பீட்டர்? வாருங்கள்! ஒரு முட்டாள்கூட இதற்குப் பதில் சொல்ல முடியும்!”

பீட்டர்:
“ஹா…ஹா… ஆசிரியரே, இந்தக் குடும்ப மரம் வெறுமனே தேதிகளும் நிகழ்வுகளும் சேர்ந்த தொகுப்பு அல்ல. நினைவிருக்கிறதா? அப்படித்தான் நமது முந்தைய பாடத்தை முடித்தோம்.”

ஆசிரியர்:
“மிகச் சரி!”

பீட்டர்:
“ஹா…ஹா… அதனால்தான் நான் பதில் சொல்லவில்லை, ஆசிரியரே. நான் முட்டாள் அல்ல!”

அனைவரும்:
“ஹா…ஹா…ஹா!”

ரேணுகா:
“மன்னிக்கவும், ஆசிரியரே!”

ஆசிரியர்:
“ஆம், ரேணுகா?”

ரேணுகா:
“மது பழக்கத்திற்கு அடிமையாகியிருந்த அவருடைய தந்தை செல்லையப்பிள்ளைக்கு என்ன நடந்தது?”

ஆசிரியர்:
“துரதிர்ஷ்டவசமாக, மதுவுடனான அவரது போராட்டம் அவரை படிப்படியாகத் தனிமைப்படுத்தியது. இறுதியில் அவர் ஒப்பீட்டளவில் இளம் வயதிலேயே இறந்துவிட்டார்.”

மாணவர்கள்:
“ஓஓஓ… மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது!”

ரேணுகா:
“ஆசிரியரே, உளவியலின்படி, ஒருவர் சில வித்தியாசமான குணாதிசயங்களை வெளிப்படுத்தும்போது, நாம் அவரிடம் உண்மையிலேயே அரிதான ஒரு ஆளுமையைப் பார்க்கிறோம் என்று சொல்ல முடியுமா?”

ஆசிரியர்:
“இருக்கலாம். ஆனால் நாம் எப்போதும் சூழ்நிலைகளையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். மனிதர்களின் வாழ்க்கையை அவர்களுடைய குடும்பம், அனுபவங்கள், சுற்றுச்சூழல், தேர்வுகள் மற்றும் மற்றவர்கள் காண முடியாத சில உள்போராட்டங்கள் ஆகியவை வடிவமைக்கின்றன.”

கிறிஸ்டினா:
“பலருக்கும் தனிமையில் கிடைக்கும் அமைதியைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போகலாம், ஆசிரியரே.”

ஆசிரியர்:
“நிச்சயமாக, கிறிஸ்டினா. சிலர் அதிக நேரம் தனியாக இருப்பது மக்களை வெறுப்பதால் அல்ல; தங்களுக்குள் மற்றவர்கள் எளிதில் காண முடியாத ஒரு ஆழமான உலகத்தைக் கண்டுபிடித்திருப்பதால்.”

பீட்டர்:
“அவர்கள் எல்லாவற்றையும் மிகவும் ஆழமாக யோசிப்பதாலா?”

ஆசிரியர்:
“சில சமயங்களில் அப்படியிருக்கலாம். அவர்கள் தங்களுடைய அனுபவங்களையும், முடிவுகளையும், தவறுகளையும் கூட மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்துப் பார்க்கலாம்.”

பீட்டர்:
“உதாரணமாக?”

ஆசிரியர்:
“நாம் நம்முடைய சொந்த உரையாடல்களையே மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஓட்டிப் பார்ப்பதில்லையா?”

மாணவர்கள்:
“மறுக்க முடியாத உண்மை, ஆசிரியரே!”

பீட்டர்:
“சிலர் ஒரே ஒரு பார்வையிலேயே ஒருவரைப் புரிந்துகொண்டு விடுவார்கள்; ஒரு பார்வையே ஒரு முழு வாக்கியத்துக்குச் சமம் போல!”

ஆசிரியர்:
“அது நிச்சயமாக நடக்கலாம். ஆனால் ஒவ்வொருவரும் வித்தியாசமானவர்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். ஒருவரிடம் ஆழ்ந்த சிந்தனை போலத் தோன்றுவது, சில சமயங்களில் கவலை, சோகம் அல்லது வெறும் சிந்திக்கும் பழக்கமாகவும் இருக்கலாம்.”

ரேணுகா:
“அப்படியானால் மதுவைப் பற்றி என்ன சொல்கிறீர்கள், ஆசிரியரே?”

ஆசிரியர்:
“நீண்ட கால அளவுக்கு அளவுக்கு மீறிய மதுப் பயன்பாடு உடல் மற்றும் மன ஆரோக்கியத்தையும், மூளையையும் தீவிரமாகப் பாதிக்கக்கூடும். அதனால் அடிமைத்தனத்தை வெறுமனே குற்றம் சாட்டாமல், கருணையுடனும் புரிதலுடனும் அணுக வேண்டும்.”

மாணவர்கள்:
“மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது, ஆசிரியரே. அவர் தனியாக விடப்பட்டிருக்கக் கூடாது.”

ஆசிரியர்:
“ஆம். இந்தக் குடும்பக் கதையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய முக்கியமான பாடம் ஒன்று உள்ளது:

தனிமையும், மனத்தால் தனித்து விடப்படுவதும் எப்போதும் ஒன்றல்ல.”

கிறிஸ்டினா:
“உண்மையில், ஆசிரியரே, சில அறிவாற்றல் மிக்கவர்கள் தனிமையின் காலங்களில் இன்னும் வலிமையான ஆளுமைகளாக மாறுகிறார்கள்.”

ஆசிரியர்:
“அது உண்மையாக இருக்கலாம். தனிமை சில நேரங்களில் ஒருவருக்கு சிந்திக்கவும், படைக்கவும், தன்னையே கண்டறியவும் தேவையான இடத்தை வழங்குகிறது.”

பீட்டர்:
“நமது குடும்ப மரத்தின் ஆசிரியர் திரு. தம்பொன்னாவைப் போலவா, ஆசிரியரே?”

ஆசிரியர்:
“மிகவும் சரி!”

பீட்டர்:
“ஆனால் அதற்கு மாறாக, திரு. செல்லையப்பிள்ளை தன்னையே அறியாமலேயே அழித்துக்கொண்டது போலத் தெரிகிறது.”

ஆசிரியர்:
“அவருடைய கதை முற்றிலும் வேறுபட்டது. நாம் இப்போது பேசிய அமைதியான தனிமையிலிருந்து மாறுபட்டு, அவரது தனிமை அடிமைத்தனத்துடனும் துன்பத்துடனும் தொடர்புடையதாக இருந்தது.”

சாம்:
“அது உங்கள் பிரெஞ்சு சகோதரர்களில் ஒருவரின் கதையைப் போல இல்லையா, ஆசிரியரே?”

ஆசிரியர்:
“அதை எப்படி தெரிந்துகொண்டாய், சாம்?”

சாம்:
“என் பெயர் நான்கு வேதங்களில் ஒன்றைக் குறிக்கிறது, ஆசிரியரே!”

ஆசிரியர்:
“ஹா…ஹா! பாராட்டுகிறேன், சாம். அதை நாம் பொதுவாகச் சுருக்கமாகச் சொல்வோம்.”

சாம்:
“அவர் யார் என்று நாங்கள் அறிந்துகொள்ளலாமா?”

ஆசிரியர்:
“திரு. N. சிவபாலன்.”

மாணவர்கள்:
“உண்மையா?”

ஆசிரியர்:
“ஆம். அவருடைய வாழ்க்கைக் கதைக்கும் திரு. செல்லையப்பிள்ளையின் கதைக்கும் சில குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமைகள் இருந்தன. மேலும், அவர் நமது கொள்ளுத் தாத்தாவுடனும் சில வகைகளில் ஒத்திருந்தார். அவரும் ஒப்பீட்டளவில் இளம் வயதிலேயே காலமானவர்.”

பீட்டர்:
“அப்படியானால் உண்மையாகவே, ஆசிரியரே, திரு. சிவபாலன் உங்கள் கொள்ளுத் தாத்தாவைப் போலவும் இருந்தாரா?”

ஆசிரியர்:
“ஆம், சில வகைகளில். அவரும் முப்பதுகளின் ஆரம்ப வயதிலேயே காலமானார்.”

மாணவர்கள்:
“ஓ… மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது…”

ரேணுகா:
“என்ன ஒரு விசித்திரம், ஆசிரியரே. உங்கள் குடும்பத்தில் சிலர் இளம் வயதிலேயே மறைந்துவிட்டார்கள். ஆனால் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒன்றை—ஒரு அருள், ஒரு நினைவு அல்லது ஒரு தடத்தை—விட்டுச் சென்றது போலத் தெரிகிறது.”

ஆசிரியர்:
“மிகச் சரி. ஒருவேளை அதுதான் ஒரு குடும்ப மரத்தின் ஆழமான அர்த்தங்களில் ஒன்றாக இருக்கலாம். ஒரு தலைமுறை வாழ்க்கையின் மேடையை விட்டு விலகலாம்; ஆனால் அதனால் அதன் கதை முடிந்துவிட வேண்டும் என்பதில்லை.”

பீட்டர்:
“ஒரு கால்பந்து வீரர் மைதானத்தை விட்டு வெளியேற, மற்றொரு வீரர் உள்ளே வந்து ஆட்டத்தின் மீதியைத் தொடர்வது போலவா?”

ஆசிரியர்:
“ஹா…ஹா! சுவாரஸ்யமான ஒப்புமை, பீட்டர்.”

பீட்டர்:
“என்ன ஒரு கிருஷ்ணருடைய விளையாட்டு!”

ஆசிரியர்:
“உண்மைதான்! பகவத் கீதையின் ஆன்மிகப் பார்வையில், வாழ்க்கையும் மரணமும் மிகப் பெரிய ஒரு மர்மத்தின் பகுதிகளாக உள்ளன. அந்த மர்மத்தை நாம் சிந்திக்கலாம்; ஆனால் நாம் புரிந்துகொண்டதைக் குறித்து எப்போதும் பணிவுடன் இருக்க வேண்டும்.”

கிறிஸ்டினா:
“அப்படியானால் சிலர் நீண்ட காலம் வாழ வேண்டியவர்களாக இருக்கலாம்; சிலர் எதிர்பாராத சூழ்நிலைகளாலோ விபத்தாலோ இளம் வயதிலேயே நம்மைவிட்டு பிரிந்துவிடலாம் அல்லவா, ஆசிரியரே?”

ஆசிரியர்:
“ஆம். வாழ்க்கை எப்போதும் நாம் எதிர்பார்க்கும் கால அட்டவணையைப் பின்பற்றுவதில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு இளவயது மரணத்தையும் முன்கூட்டியே நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒன்று என்று விளக்குவதற்குப் பதிலாக, அந்த நபர் விட்டுச் சென்ற நல்ல குணங்கள், பாடங்கள் மற்றும் அன்பை நினைவுகூர்வதன் மூலம் அவரை மதிப்பது சிறந்தது.”

சாம்:
“அப்படியானால், மறைந்தவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையின் பிரதிநிதிகளை ஏதோ ஒரு வகையில் விட்டுச் செல்கிறார்கள் என்று சொல்லலாமா?”

ஆசிரியர்:
“அது மிகவும் அழகான முறையில் சொன்ன கருத்து. அவர்கள் வேறு உடலில் அதே நபராகத் தோன்றுகிறார்கள் என்று அவசியமில்லை. ஆனால் அவர்களுடைய பிள்ளைகள், உறவினர்கள், நினைவுகள், மதிப்புகள் மற்றும் எதிர்கால தலைமுறைகளில் அவர்கள் ஏற்படுத்திய தாக்கம் ஆகியவற்றின் மூலம் அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் தடங்கள் தொடர்கின்றன.”

பீட்டர்:
“அப்படியானால் குடும்ப மரம் நாம் நினைத்ததைவிட மிகவும் மர்மமானது!”

ஆசிரியர்:
“சரியாகச் சொன்னாய், பீட்டர். அது வெறுமனே பெயர்களின் மரம் அல்ல.”

ரேணுகா:
“அது வாழ்க்கைகளின் மரம்.”

கிறிஸ்டினா:
“நினைவுகளின் மரமும்.”

சாம்:
“பாடங்களின் மரமும்.”

பீட்டர்:
“ஆசிரியரால் கூட பதில் சொல்ல முடியாத சில மர்மங்களின் மரமும்!”

ஆசிரியர்:
“ஹா…ஹா! பீட்டர், ஒருமுறையாவது நீ மிகவும் புத்திசாலித்தனமான ஒன்றைச் சொல்லிவிட்டாய்!”

அனைவரும்:
“ஹா…ஹா…ஹா!”

ரேணுகா:
“ஆசிரியரே, திரு. சிவபாலனுடைய புகைப்படத்தை நாங்கள் பார்க்கலாமா?”

பீட்டர்:
“அவர் இறந்தபோது அவருக்கு எத்தனை வயது, ஆசிரியரே?”

ஆசிரியர்:
“திரு. சிவபாலனைத்தானே கேட்கிறாய்?”

பீட்டர்:
“ஆம், ஆசிரியரே.”

ஆசிரியர்:
“அவர் பிரான்ஸ் 🇫🇷 நாட்டில் முப்பது வயதுகளின் ஆரம்பத்தில் காலமானார்.”

மாணவர்கள்:
“மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது, ஆசிரியரே…”

ஆசிரியர்:
“ஆம். இன்றைக்கு நாம் இங்கேயே சிறிது நேரம் நிறுத்திக்கொள்வோம்.

ஏனெனில் ஒரு குடும்ப மரத்தை நாம் கவனமாகப் பார்க்கும்போது, ஒரு அற்புதமான உண்மையை கண்டுபிடிக்கத் தொடங்குகிறோம்:

நம்முடன் இனி அருகில் நிற்க முடியாதவர்கள் மறைந்திருந்தாலும், அவர்களின் கதைகள் இன்னும் நமக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டிருக்கலாம்.

மேலும், பீட்டர், குடும்ப மரத்தின் மிகவும் மர்மமான கிளைகள் சில சமயங்களில் நம்மை பதில்களைவிட அதிகமான கேள்விகளிடமே அழைத்துச் செல்கின்றன.”

பீட்டர்:
“அப்படியானால், ஆசிரியரே… அடுத்த பாடத்தில் நமது குடும்ப மரப் பயணத்தைத் தொடரலாமா?”

ஆசிரியர்:
“நிச்சயமாக. பயணம் இப்போதுதான் தொடங்கியுள்ளது.”

🪔 தொடரும்…