Episode 206

 🌳 The Golden Branch of the Family Tree

A Lesson Beneath the Ancient Banyan Tree 🪔

The afternoon sun was slowly descending behind the distant hills. A gentle golden light spread across the garden, touching the leaves of an enormous ancient banyan tree.

The students sat quietly beneath its branches.

A small temple bell could be heard in the distance.

The atmosphere was unusually peaceful—as though even Nature herself had come to listen.

Sam:

“Hello 🙋‍♂️ sir!

We’re impatient to hear the rest of the Family Tree!”

Teacher:

“Then I am delighted to deliver another branch of the family root.”

The students leaned forward eagerly.

Sam:

“We wish we could see a picture of the gentleman called Mr. Sapapathipillai.”

Teacher:

“To be honest, we don’t possess that kind of old gold.

A photograph from those days would be a precious treasure indeed.”

Meera:

“We love ❤️ him because he was pretty bold. He stood against the destruction of the temples during the time when the Portuguese were destroying temples.”

The teacher paused for a moment and looked towards the old temple in the distance.

Teacher:

“Indeed.

Mr. Thamponna himself was enthusiastic to see what this remarkable ancestor looked like. So he spoke with one of the elders of the family.

The elder remembered him and described him by showing one of his brothers.”

Sam:

“Could you share one of his photographs?”

Teacher:

“With the greatest pleasure—if such an ancient photograph could still be found.”

Sam:

“What was his brother’s name?”

Teacher:

“Guna.”

Sam:

“Guna?

Like the three Gunas—Sattvic, Tamasic and Rajasic?”

The teacher smiled.

Teacher:

“An excellent connection!

But his actual name was Gunalan.”

Sam:

“What does Gunalan mean?”

The teacher looked around at the students.

Teacher:

“That is one of the greatest questions, Sam.”

He slowly wrote the word on the board:

GUNALAN — गुणालन्

Teacher:

“In Sanskrit, the name is associated with one who possesses noble qualities, virtue and an admirable character.

It evokes the idea of a person growing with righteousness, good qualities, dignity and a generous heart. ❤️”

The students listened silently.

Meera:

“What was his complexion, sir?”

Teacher:

“He was remembered as having a fair or golden complexion.”

Sam:

“Did he have children?”

Teacher:

“Of course.

He had six children.”

The students looked at one another in astonishment.

Sam:

“But how was that possible if he could not marry his beloved Angel?”

The teacher raised his hand gently.

Teacher:

“Calm down, children.

Let me unfold this part of the story slowly.”

The wind moved through the banyan leaves.

Teacher:

“His beloved beauty was deeply devoted to Lord Pillaiyar.

She would often go to the Pillaiyar Temple and approach Him with great humility and devotion.”

Meera:

“But what about the children if there was no woman beside him?”

The teacher smiled gently.

Teacher:

“Ah…

Now you have reached one of the most fascinating chapters of this man’s life.

He was perhaps one of the most unusual men you could ever meet—a man who learned to live alone.”

Sam:

“But why, sir?

Why would anyone choose such a lonely life?”

The teacher became quiet for a moment.

Teacher:

“Sometimes, children, a heart that has been shattered by love makes a strange decision.

It decides to rebuild itself—

brick by brick.

Not because it hates the world…

but because it has learned that it must first find itself.”

The students became completely silent.

Even the birds seemed quieter.

Meera:

“So… so sorry for him, sir.”

Teacher:

“That feeling is called humanity, Meera.”

Meera:

“I think I understand him now.

A man who has walked through experiences that stripped him down until he felt he had nothing left…

may eventually discover the deepest truths about himself—and about the world.”

The teacher nodded appreciatively.

Teacher:

“Beautifully expressed, Meera.”

Meera:

“And when he felt disrespected, his mind slowly detached itself from worldly attachment…

like a drop of water resting upon a lotus leaf. 💧🌿

It touches the leaf…

but does not become one with it.”

The teacher’s face lit up.

Teacher:

“What a wonderful student you are, Meera!

That is a beautiful image.”

He turned towards the students.

Teacher:

“His worship-like relationship with the Divine gradually turned his mind away from ordinary worldly attachments and towards the Lord and the spiritual purpose of life.”

Sam:

“And then, sir?”

Teacher:

“Eventually, people around him began to understand his unusual and poetic way of living.

Rather than judging him, they became sympathetic towards his life.”

Meera:

“That is so sweet to hear, sir.”

Teacher:

“They eventually proposed a wonderful woman to him—someone who understood his circumstances and showed sympathy towards him.”

The students exchanged excited glances.

Sam:

“Amazing!

Now we understand!

So the children were born from their union?”

Teacher:

“That is correct.”

Sam:

“It’s crazy, sir!”

The teacher laughed softly.

Teacher:

“Perhaps it sounds strange when we hear it from the outside.

But remember, children—

we are all living under the influence of Maya and Karma.

Yet, when life gives us unexpected blessings, the proper response is not pride.

It is gratitude. 🙏”

The temple bell rang again in the distance.

The students remained completely still.

The teacher looked up through the branches of the ancient banyan tree.

Teacher:

“And that, my dear students…

is why a family tree is not merely a list of names.

Behind every name there is a human heart.

Behind every branch there is a story.

Behind every story there are joys, wounds, choices, karma, devotion…

and sometimes—

a blessing that nobody could have predicted.”

The students looked at the enormous tree above them.

Its branches stretched in every direction.

Meera whispered:

“Sir…

perhaps our ancestors were also branches trying to find the light.”

The teacher smiled.

Teacher:

“Exactly, Meera.

And now…

shall we continue to discover what happened to the next branch?”

The students answered together:

“YES, SIR!” 🌳❤️🪔

🌳 குடும்ப மரத்தின் பொன்னான கிளை

பழமையான ஆலமரத்தின் நிழலில் ஒரு பாடம் 🪔

மாலைச் சூரியன் மெதுவாகத் தொலைதூர மலைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்து கொண்டிருந்தது. தங்க நிற ஒளி தோட்டம் முழுவதும் பரவி, ஒரு மாபெரும் பழமையான ஆலமரத்தின் இலைகளைத் தொட்டு விளையாடியது.

மாணவர்கள் அனைவரும் அதன் விரிந்த கிளைகளின் கீழ் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தனர்.

தொலைவில் ஒரு சிறிய கோயில் மணியின் ஓசை கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

சூழல் வழக்கத்தைவிட மிகவும் அமைதியாக இருந்தது—இயற்கையே இந்தப் பாடத்தைக் கேட்க வந்தது போல!

சாம்:

“வணக்கம் 🙋‍♂️ ஐயா!

குடும்ப மரத்தின் மீதமுள்ள கதையைக் கேட்க நாங்கள் ஆவலுடன் காத்திருக்கிறோம்!”

ஆசிரியர்:

“அப்படியானால், குடும்பத்தின் ஆணிவேரிலிருந்து இன்னொரு கிளையை உங்களிடம் பகிர்வதில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.”

மாணவர்கள் அனைவரும் ஆர்வத்துடன் முன்னால் சாய்ந்து கேட்டனர்.

சாம்:

“பிள்ளையார் கோயிலைக் காப்பாற்றிய அந்தப் பெருமகனான திரு. சபாபதிப்பிள்ளை அவர்களின் ஒரு புகைப்படத்தைப் பார்க்க முடிந்தால் நன்றாக இருக்கும்.”

ஆசிரியர்:

“உண்மையைச் சொல்வதானால், அந்தக் காலத்திலிருந்து கிடைத்திருக்கக்கூடிய அத்தகைய பழமையான பொக்கிஷம் எங்களிடம் இல்லை.

அந்த நாட்களின் ஒரு புகைப்படம் கிடைத்தால், அது நிச்சயமாக ஒரு விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷமாக இருக்கும்.”

மீரா:

“அவரை நாங்கள் மிகவும் நேசிக்கிறோம் ❤️.

போர்த்துக்கேயர்கள் கோயில்களை அழித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில், அவர் மிகவும் துணிச்சலுடன் நின்று கோயில்களைப் பாதுகாக்க முயன்றார்.”

ஆசிரியர் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்து, தொலைவில் தெரிந்த பழைய கோயிலை நோக்கிப் பார்த்தார்.

ஆசிரியர்:

“ஆம்.

திரு. தம்பொன்னாவுக்கும் அந்தப் புகழ்பெற்ற முன்னோரைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்தது. அதனால் அவர் குடும்பத்தின் ஒரு மூத்தவரிடம் கேட்டார்.

அந்த மூத்தவர் அவரை நினைவுகூர்ந்து, அவருடைய சகோதரர்களில் ஒருவரைக் காட்டி அவரைப் பற்றிய உருவத்தை விளக்கினார்.”

சாம்:

“அவருடைய புகைப்படத்தை எங்களுடன் பகிர முடியுமா?”

ஆசிரியர்:

“அத்தகைய பழமையான புகைப்படம் எங்காவது கிடைத்தால், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் பகிர்வேன்.”

சாம்:

“அவருடைய சகோதரரின் பெயர் என்ன?”

ஆசிரியர்:

“குணா.”

சாம்:

“குணா?

சாத்த்விகம், தாமசம், ராஜசம் என்று சொல்லப்படும் மூன்று குணங்களைப் போலவா?”

ஆசிரியர் புன்னகைத்தார்.

ஆசிரியர்:

“அருமையான தொடர்பு, சாம்!

ஆனால் அவருடைய முழுப் பெயர் குணாலன்.”

சாம்:

“குணாலன் என்றால் என்ன?”

ஆசிரியர் மாணவர்களைச் சுற்றிப் பார்த்தார்.

ஆசிரியர்:

“அது மிகச் சிறந்த கேள்வி, சாம்.”

அவர் பலகையில் மெதுவாக எழுதினார்:

குணாலன் — गुणालन्

ஆசிரியர்:

“சமஸ்கிருதத்தில், இந்தப் பெயர் உயர்ந்த நற்பண்புகள், நல்லொழுக்கம், சிறந்த குணநலம் ஆகியவற்றைக் கொண்ட ஒருவரை நினைவுபடுத்துகிறது.

நேர்மை, தர்மம், நற்குணம், கண்ணியம், பெருந்தன்மை ஆகியவற்றுடன் வளர்ந்த ஒருவரைக் குறிக்கும் அழகான பெயர் இது. ❤️”

மீரா:

“அவருடைய நிறம் எப்படி இருந்தது, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

“அவர் வெண்மை கலந்த பொன்னிறத் தோற்றம் கொண்டவர் என்று நினைவுகூரப்பட்டார்.”

சாம்:

“அவருக்குக் குழந்தைகள் இருந்தார்களா?”

ஆசிரியர்:

“நிச்சயமாக.

அவருக்கு ஆறு குழந்தைகள் இருந்தனர்.”

மாணவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டனர்.

சாம்:

“ஆனால் அவர் தனது அன்புக்குரிய தேவதையைத் திருமணம் செய்து கொள்ள முடியவில்லை என்றால், அது எப்படி சாத்தியம்?”

ஆசிரியர் மெதுவாகக் கையை உயர்த்தினார்.

ஆசிரியர்:

“அமைதியாக இருங்கள், குழந்தைகளே.

இந்தக் கதையின் இந்தப் பகுதியை மெதுவாக விரித்துச் சொல்கிறேன்.”

ஆலமரத்தின் இலைகளுக்கிடையே காற்று மெதுவாக வீசியது.

ஆசிரியர்:

“அவருடைய அன்புக்குரிய அழகி, பிள்ளையார் பெருமானிடம் ஆழ்ந்த பக்தி கொண்டிருந்தாள்.

அவள் அடிக்கடி பிள்ளையார் கோயிலுக்குச் சென்று, அவரை மிகுந்த பணிவுடனும் பக்தியுடனும் வணங்குவாள்.”

மீரா:

“ஆனால் அந்தப் பெண் அவருடன் இல்லையென்றால் குழந்தைகள் எப்படி பிறந்தார்கள்?”

ஆசிரியர் மெதுவாகப் புன்னகைத்தார்.

ஆசிரியர்:

“ஆஹா…

இப்போது நீங்கள் அவரது வாழ்க்கையின் மிகவும் சுவாரஸ்யமான அத்தியாயத்தை அடைந்துவிட்டீர்கள்.

தனிமையில் வாழக் கற்றுக்கொண்ட, உலகில் நீங்கள் சந்திக்கக்கூடிய மிகவும் வித்தியாசமான மனிதர்களில் ஒருவராக அவர் இருந்தார்.”

சாம்:

“ஆனால் ஏன், ஐயா?

யாராவது ஏன் தனிமையான வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள்?”

ஆசிரியர் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.

ஆசிரியர்:

“சில சமயங்களில், குழந்தைகளே, காதலால் சிதைந்த ஒரு இதயம் ஒரு வித்தியாசமான முடிவை எடுக்கிறது.

தன்னைத் தானே மீண்டும் கட்டியெழுப்ப வேண்டும் என்று அது முடிவு செய்கிறது—

செங்கல் செங்கலாக.

உலகத்தை வெறுப்பதால் அல்ல…

முதலில் தன்னையே கண்டறிய வேண்டும் என்பதை அது கற்றுக்கொண்டதால்.”

மாணவர்கள் அனைவரும் ஆழ்ந்த அமைதியில் இருந்தனர்.

மீரா:

“அவருக்காக மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது, ஐயா.”

ஆசிரியர்:

“அந்த உணர்வுக்குப் பெயர்தான் மனிதநேயம், மீரா.”

மீரா:

“இப்போது அவரை நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.

வாழ்க்கை தன்னை ஒன்றுமில்லாத நிலைக்குத் தள்ளிவிட்டதாக உணர்ந்தாலும், அந்த அனுபவங்களைக் கடந்து சென்ற ஒருவர் இறுதியில் தன்னைப் பற்றியும் உலகத்தைப் பற்றியும் ஆழமான உண்மைகளைக் கண்டறிய முடியும்.”

ஆசிரியர்:

“அழகாகச் சொன்னாய், மீரா.”

மீரா:

“அவர் அவமதிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்தபோது, அவரது மனம் உலகப் பற்றிலிருந்து மெதுவாக விலகியது…

தாமரை இலையில் இருக்கும் நீர்த்துளியைப் போல. 💧🌿

அது இலையைத் தொடுகிறது…

ஆனால் இலையுடன் ஒன்றாகிவிடுவதில்லை.”

ஆசிரியரின் முகம் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்தது.

ஆசிரியர்:

“என்ன ஒரு அற்புதமான மாணவி நீ, மீரா!

மிக அழகான உவமை.”

அவர் மாணவர்களை நோக்கித் திரும்பினார்.

ஆசிரியர்:

“அவருடைய இறைவழிபாட்டைப் போன்ற ஆன்மீக உறவு, அவரது மனதை சாதாரண உலகப் பற்றுகளிலிருந்து விலக்கி, இறைவனிடமும் ஆன்மீக வாழ்க்கையின் நோக்கத்திடமும் திருப்பியது.”

சாம்:

“அதற்குப் பிறகு, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

“காலப்போக்கில், அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் அவருடைய வித்தியாசமான, கவிதை போன்ற வாழ்க்கை முறையைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினர்.

அவரைத் தீர்ப்பளிக்காமல், அவருடைய வாழ்க்கைக்காக இரக்கமும் பரிவும் காட்டத் தொடங்கினர்.”

மீரா:

“அதைக் கேட்பதற்கே மிகவும் இனிமையாக இருக்கிறது, ஐயா.”

ஆசிரியர்:

“இறுதியில், அவருடைய சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொண்டு அவர்மீது பரிவும் அன்பும் கொண்ட ஒரு நல்ல பெண்ணை அவருக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க அவர்கள் முன்வந்தனர்.”

மாணவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் உற்சாகமாகப் பார்த்தனர்.

சாம்:

“அற்புதம்!

இப்போது எங்களுக்குப் புரிகிறது!

அப்படியானால் அந்த இருவருக்கும் பிறந்தவர்கள்தானா அந்தக் குழந்தைகள்?”

ஆசிரியர்:

“அதுதான் சரி.”

சாம்:

“இது ரொம்ப வியப்பாக இருக்கிறது, ஐயா!”

ஆசிரியர் மெதுவாகச் சிரித்தார்.

ஆசிரியர்:

“வெளியில் இருந்து பார்க்கும்போது இது வித்தியாசமாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள், குழந்தைகளே—

நாம் அனைவரும் மாயை மற்றும் கர்மத்தின் தாக்கத்தின் கீழ் வாழ்கிறோம்.

ஆனால் வாழ்க்கை எதிர்பாராத ஆசீர்வாதத்தை நமக்குக் கொடுக்கும்போது, அதற்குப் பதில் பெருமை அல்ல.

அதற்குப் பெயர் நன்றியுணர்வு. 🙏”

தொலைவில் மீண்டும் கோயில் மணி ஒலித்தது.

மாணவர்கள் அசைவின்றி கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

ஆசிரியர் ஆலமரத்தின் கிளைகளுக்கிடையே வானத்தை நோக்கிப் பார்த்தார்.

ஆசிரியர்:

“அதனால்தான், என் அன்பான மாணவர்களே…

ஒரு குடும்ப மரம் என்பது வெறும் பெயர்களின் பட்டியல் அல்ல.

ஒவ்வொரு பெயருக்குப் பின்னாலும் ஒரு மனித இதயம் இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு கிளைக்குப் பின்னாலும் ஒரு கதை இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு கதைக்குப் பின்னாலும் மகிழ்ச்சி, காயங்கள், முடிவுகள், கர்மம், பக்தி…

சில நேரங்களில்—

யாராலும் முன்கூட்டியே எதிர்பார்க்க முடியாத ஓர் ஆசீர்வாதமும் இருக்கிறது.”

மாணவர்கள் தங்கள்மேல் விரிந்திருந்த அந்தப் பெரிய ஆலமரத்தை நோக்கிப் பார்த்தனர்.

அதன் கிளைகள் எல்லாத் திசைகளிலும் பரந்து விரிந்திருந்தன.

மீரா மெதுவாகச் சொன்னாள்:

“ஐயா…

நம் முன்னோர்களும் ஒளியைத் தேடிய கிளைகளாக இருந்திருக்கலாம்.”

ஆசிரியர் புன்னகைத்தார்.

ஆசிரியர்:

“அப்படித்தான், மீரா.

இப்போது…

அடுத்த கிளையில் என்ன நடந்தது என்பதைத் தொடர்ந்து கண்டுபிடிக்கலாமா?”

மாணவர்கள் அனைவரும் ஒரே குரலில்:

“ஆம், ஐயா!” 🌳❤️🪔

🌳 La branche dorée de l’arbre généalogique

Une leçon sous le vieux banian sacré 🪔

Le soleil de l’après-midi descendait lentement derrière les collines lointaines. Une lumière dorée se répandait dans le jardin, effleurant les feuilles d’un immense et ancien banian.

Les élèves étaient assis paisiblement sous ses branches majestueuses.

Au loin, on entendait la cloche d’un petit temple.

L’atmosphère était d’une sérénité inhabituelle — comme si la Nature elle-même était venue écouter cette leçon.

Sam :

« Bonjour 🙋‍♂️ monsieur !

Nous sommes impatients d’entendre la suite de l’arbre généalogique ! »

Le professeur :

« Alors, je suis ravi de vous dévoiler une nouvelle branche de nos profondes racines familiales. »

Les élèves se penchèrent avec enthousiasme pour mieux écouter.

Sam :

« Nous aimerions tellement voir une photographie de ce grand homme appelé M. Sapapathipillai. »

Le professeur :

« Pour être honnête, nous ne possédons pas ce genre de trésor ancien.

Une photographie datant de cette époque serait certainement un véritable trésor inestimable. »

Meera :

« Nous l’aimons ❤️ parce qu’il était très courageux. À l’époque où les Portugais détruisaient les temples, il a eu le courage de se dresser pour les défendre. »

Le professeur resta silencieux un instant et regarda l’ancien temple au loin.

Le professeur :

« En effet.

M. Thamponna lui-même était très désireux de savoir à quoi ressemblait cet ancêtre remarquable. Il interrogea donc l’un des anciens de la famille.

Cet aîné se souvenait de lui et, en montrant l’un de ses frères, lui expliqua à quoi il ressemblait. »

Sam :

« Pourriez-vous nous montrer une de ses photographies ? »

Le professeur :

« Ce serait avec le plus grand plaisir — si une photographie aussi ancienne pouvait encore être retrouvée. »

Sam :

« Quel était le nom de son frère ? »

Le professeur :

« Guna. »

Sam :

« Guna ?

Comme les trois Gunas — Sattva, Tamas et Rajas ? »

Le professeur sourit.

Le professeur :

« Magnifique association, Sam !

Mais son véritable nom était Gunalan. »

Sam :

« Que signifie Gunalan ? »

Le professeur regarda ses élèves.

Le professeur :

« Voilà une excellente question, Sam. »

Il écrivit lentement le nom au tableau :

GUNALAN — गुणालन्

Le professeur :

« En sanskrit, ce nom évoque une personne qui possède de nobles qualités, la vertu et une belle nature morale.

Il évoque quelqu’un qui grandit avec droiture, noblesse, dignité, bonté et générosité du cœur. ❤️ »

Meera :

« Quel était son teint, monsieur ? »

Le professeur :

« On se souvenait de lui comme d’un homme au teint clair ou doré. »

Sam :

« Avait-il des enfants ? »

Le professeur :

« Bien sûr.

Il avait six enfants. »

Les élèves se regardèrent avec étonnement.

Sam :

« Mais comment était-ce possible s’il ne pouvait pas épouser son Ange bien-aimé ? »

Le professeur leva doucement la main.

Le professeur :

« Du calme, les enfants.

Laissez-moi vous dévoiler cette partie de l’histoire lentement. »

Le vent se mit à murmurer dans les feuilles du banian.

Le professeur :

« La femme qu’il aimait profondément était très dévouée au Seigneur Pillaiyar.

Elle se rendait souvent au temple de Pillaiyar et s’inclinait devant Lui avec une profonde humilité et une grande dévotion. »

Meera :

« Mais s’il n’y avait pas de femme auprès de lui, comment les enfants ont-ils pu naître ? »

Le professeur sourit doucement.

Le professeur :

« Ah…

Vous venez maintenant d’atteindre l’un des chapitres les plus fascinants de la vie de cet homme.

C’était peut-être l’un des hommes les plus singuliers que vous puissiez rencontrer — un homme qui avait appris à vivre seul. »

Sam :

« Mais pourquoi, monsieur ?

Pourquoi quelqu’un choisirait-il une vie solitaire ? »

Le professeur resta silencieux quelques instants.

Le professeur :

« Parfois, les enfants, lorsqu’un cœur a été brisé par l’amour, il prend une décision étrange.

Il décide de se reconstruire lui-même—

brique après brique.

Non pas parce qu’il déteste le monde…

mais parce qu’il a compris qu’il devait d’abord se retrouver lui-même. »

Les élèves demeurèrent profondément silencieux.

Meera :

« Je suis vraiment désolée pour lui, monsieur. »

Le professeur :

« Ce sentiment s’appelle l’humanité, Meera. »

Meera :

« Je crois que je le comprends maintenant.

Un homme qui traverse des expériences qui le dépouillent de tout, jusqu’à avoir l’impression de n’être plus rien…

peut finalement découvrir les vérités les plus profondes sur lui-même et sur le monde. »

Le professeur :

« Magnifiquement exprimé, Meera. »

Meera :

« Et lorsqu’il se sentait méprisé, son esprit se détachait lentement des attachements du monde…

comme une goutte d’eau posée sur une feuille de lotus. 💧🌿

Elle touche la feuille…

mais ne devient jamais une partie de la feuille. »

Le visage du professeur s’illumina.

Le professeur :

« Quelle merveilleuse élève tu es, Meera !

Quelle belle comparaison. »

Il se tourna vers les autres élèves.

Le professeur :

« Sa relation presque mystique avec le Divin détourna progressivement son esprit des attachements ordinaires du monde pour le tourner vers le Seigneur et vers le véritable but de la vie spirituelle. »

Sam :

« Et ensuite, monsieur ? »

Le professeur :

« Avec le temps, ceux qui l’entouraient commencèrent à comprendre sa manière de vivre, si particulière et presque poétique.

Au lieu de le juger, ils commencèrent à éprouver de la compassion pour sa vie. »

Meera :

« C’est tellement doux à entendre, monsieur. »

Le professeur :

« Finalement, ils lui proposèrent une femme merveilleuse — une femme qui comprenait sa situation et qui éprouvait de la compassion pour lui. »

Les élèves échangèrent des regards enthousiastes.

Sam :

« Extraordinaire !

Maintenant nous comprenons !

Alors les enfants sont nés de leur union ? »

Le professeur :

« Exactement. »

Sam :

« C’est incroyable, monsieur ! »

Le professeur sourit doucement.

Le professeur :

« Vu de l’extérieur, cela peut sembler étrange.

Mais souvenez-vous, mes enfants—

nous vivons tous sous l’influence de Maya et du Karma.

Et lorsque la vie nous offre une bénédiction inattendue, notre réponse ne devrait pas être l’orgueil.

Elle devrait être la gratitude. 🙏 »

Une nouvelle fois, la cloche du temple résonna au loin.

Les élèves restèrent immobiles, captivés.

Le professeur leva les yeux vers le ciel, entre les branches du vieux banian.

Le professeur :

« Et voilà pourquoi, mes chers élèves…

un arbre généalogique n’est pas simplement une liste de noms.

Derrière chaque nom se trouve un cœur humain.

Derrière chaque branche se trouve une histoire.

Et derrière chaque histoire se trouvent des joies, des blessures, des choix, le karma, la dévotion…

et parfois—

une bénédiction que personne n’aurait jamais pu prévoir. »

Les élèves levèrent les yeux vers l’immense arbre au-dessus d’eux.

Ses branches s’étendaient dans toutes les directions.

Meera murmura :

« Monsieur…

peut-être que nos ancêtres étaient eux aussi des branches qui cherchaient la lumière. »

Le professeur sourit.

Le professeur :

« Exactement, Meera.

Et maintenant…

êtes-vous prêts à découvrir ce qui est arrivé à la branche suivante ? »

Tous les élèves répondirent d’une seule voix :

« OUI, MONSIEUR ! » 🌳❤️🪔