Episode 207

  The Family Tree Lesson — The Three Modes of Nature

“What’s up?”

Welcome back, my dear, stunning students! 🌅

The classroom seemed to come alive again. Sunlight streamed through the windows, touching the old photographs and turning them golden. Somewhere in the distance, temple bells chimed softly, while the gentle fragrance of jasmine and burning incense floated through the air.

“We are interested to know what kind of work Mr. Sabapathipillai did, because the author doesn’t talk about it!”

“Oh my goodness! Listen carefully, dear learners. The author does not give us every single detail. Perhaps he assumes that we are educated enough to read between the lines.

So, my sweethearts, we have to investigate!”

“What? How?”

“Very simply.

For example, when the author describes Mr. Velluppillai as a man of extraordinary brilliance, we should pause and ask ourselves:

‘What kind of profession could have required such ability?’”

The students leaned forward.

“And what was his profession?”

“He was an entrepreneur on a massive scale—operating in the world of wealth and investment, rather like stocks and bonds today.”

The room suddenly became animated.

“Who was Mr. Sabapathipillai, Sam?”

Sam jumped up proudly.

“He was the only son of a multi-millionaire!”

👏👏👏👏

“Exactly!

Now, children, let me ask you something.

Would the only son of a wealthy millionaire normally depend upon an ordinary job simply to survive?”

The students burst into laughter.

“Nooooo!”

“Exactly! Shame on us if we think so!

If that had been the case, how could he have possessed the resources and vision to construct such a magnificent temple for the woman he loved?

And more importantly, wouldn’t a man of such wealth have had the capacity to employ hundreds of people?”

The students nodded thoughtfully.

Then the conversation took a deeper turn.

“But here comes the fascinating question:

How do we understand all this through the THREE MODES OF MATERIAL NATURE?

Doesn’t Vedic teaching give us an extraordinary framework for understanding human behaviour—even among people of great wealth, education, power and influence?”

Meera’s eyes sparkled.

“So, in this family tree, the writer is actually describing the three modes of material nature through the activities of the characters?”

“Enchanting!

Excellent effort, Meera! 👏

Now we are beginning to read the family tree not merely as a list of ancestors, but as a living classroom of human nature.”

The teacher slowly wrote three words on the board:

SATTVA — RAJAS — TAMAS

“First:

Sattva — goodness, clarity, wisdom and knowledge.

And who gives us evidence of this?”

The students answered together:

“Mr. Kantha!”

👏👏👏

“Very good!

His learning, his teaching and his dedication to spiritual knowledge give us a glimpse of the sattvic mode.”

Sam raised his hand enthusiastically.

“Rajas — passion, ambition, restless activity and desire. That sounds like Mr. Sabapathipillai!”

🤙🤙🤙

“Encouraging, Sam!

You are beginning to see the pattern.”

Peter suddenly interrupted.

“And Tamas — darkness, ignorance, inertia and destructive tendencies — could be represented by the person who ignored his broken-hearted Pillaiyar temple!”

The classroom fell silent for a moment.

Then the teacher smiled.

“Stupendous observation, Peter.”

A faint breeze moved through the room, carrying with it the scent of flowers from the temple garden.

“Remember, children, however, these modes are not simply labels for ‘good people’ and ‘bad people’. Vedic philosophy presents them as qualities that influence human thought, motivation and action.

And sometimes the same person may display different qualities at different moments.”

The students listened carefully.

“Now, let’s look for evidence.

For example, we have a temple.

And beside that temple, something remarkable happened.”

The students became curious.

“What?”

“His highly educated elder brother was not merely learning the Vedas himself. He was educating others about them.

And next to his temple, another building was constructed.

You might think it was a wedding hall…”

The students laughed.

“A wedding hall?!”

“Yes!

But it wasn’t really built for weddings.”

The teacher paused dramatically.

“It became a place where highly educated and saintly teachers were engaged to teach the Vedas and Kanthapuranam.”

“What was the name of the hall?”

“Kanthapurana Madam.”

“Why was it given that name, sir? And what does it mean?”

“Brilliant question!

The name reflects the purpose of the place: saintly and learned people gathered there to teach Kanthapuranam, the sacred Tamil account associated with Lord Murugan, also known as Kanthan.”

The students looked at one another in amazement.

“Unbelievable! Does the building still exist?”

“Yes, children.

Both the temple and the hall are still standing.”

A wave of excitement passed through the classroom.

“What was his name again?”

“Kanthar.”

The students smiled.

“Wow! Every name seems to complement the person’s actions so beautifully!”

“Exactly!

And now we come to another question.”

“When was he born?”

“1825.”

“Where was he born?”

The teacher raised an eyebrow.

“Shut up! 😂😂😂

The author has deliberately left the learners a little mystery here.

That is the beauty of historical investigation.

When the evidence is silent, we should not manufacture an answer. We should leave the question open.”

The students laughed.

“Then when was the Wedding Hall constructed?”

“1846.”

A few students looked astonished.

“What was he doing for a living?”

The teacher smiled.

“Obviously, children, he was a wealthy businessman.

Managing extensive properties, collecting rents and dealing with the produce of acres of coconut lands would hardly have been an ordinary occupation for him.

In fact, for a man of his resources, even managing such wealth could have been a headache!”

The students laughed again.

“Really?”

“Absolutely!

And there is something even more remarkable.

The government appointed him as the DR Officer in that region.”

The classroom erupted.

“Sir! Could you stop exaggerating?!” 😂

The teacher laughed.

“Alright, alright!

I can see that you have had enough historical detective work for today!”

The students gathered their books, still talking excitedly.

“Remember, children:

A family tree is not merely a collection of names, dates and relationships.

Look at the buildings.

Look at the professions.

Look at the choices.

Look at the service.

Look at the ambitions.

Look at the devotion.

And then ask:

‘What do these actions reveal about the human nature of the people who came before us?’

That is when history begins to breathe.

That is when an old temple becomes a teacher.

That is when a forgotten hall becomes a classroom.

And that is when the family tree becomes a living laboratory for understanding human nature, society and the three modes of material nature.”

The final temple bell sounded in the distance. 🔔

The fragrance of jasmine drifted through the warm evening air.

The students smiled.

“See you later, sir!”

“See you, children.

Continue…” 🌳🪔🙏

 குடும்ப மரப் பாடம் — இயற்கையின் மூன்று குணங்கள்

“என்ன சமாசாரம்?”

என் அன்பான, அற்புதமான மாணவர்களே, மீண்டும் வரவேற்கிறேன்! 🌅

வகுப்பறையே மீண்டும் உயிர்பெற்றது போல இருந்தது. ஜன்னல்களினூடாகப் பாய்ந்த காலைச் சூரிய ஒளி, பழைய புகைப்படங்களையும் நினைவுச் சின்னங்களையும் பொன்னிறமாகத் தொட்டது. தொலைவில் கோயில் மணியின் இனிய ஒலி கேட்டது. மல்லிகைப் பூவும் எரியும் ஊதுபத்தியும் கலந்த மணம் காற்றில் மெதுவாகப் பரவியது.

“திரு. சபாபதிப்பிள்ளை என்ன தொழில் செய்தார் என்பதை அறிய நாங்கள் மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறோம். ஏனென்றால், ஆசிரியர் அதைப் பற்றி அதிகமாகச் சொல்லவில்லை!”

“ஐயோ!

கவனமாகக் கேளுங்கள், அன்பான மாணவர்களே. ஆசிரியர் ஒவ்வொரு சிறு விபரத்தையும் சொல்லவில்லை. நாமெல்லாம் கல்வியறிவு பெற்றவர்கள்; சொல்லப்படாதவற்றையும் சிந்தித்துப் புரிந்துகொள்வோம் என்று அவர் நம்பியிருக்கலாம்.

எனவே, என் இனிய குழந்தைகளே,

நாம்தான் விசாரித்து அறிய வேண்டும்!”

“எப்படி, ஐயா?”

“மிகவும் எளிது.

உதாரணமாக, திரு. வெள்ளுப்பிள்ளை அபாரமான அறிவாற்றல் கொண்டவர் என்று ஆசிரியர் தெளிவாகக் குறிப்பிடும்போது, நாம் சற்று நின்று சிந்திக்க வேண்டும்:

‘அத்தகைய திறமை கொண்ட ஒருவர் என்ன தொழில் செய்திருக்கலாம்?’”

மாணவர்கள் அனைவரும் முன்வந்து ஆர்வமாகக் கேட்டனர்.

“அப்படியானால் அவருடைய தொழில் என்ன?”

“அவர் மிகப் பெரிய அளவில் தொழில் மற்றும் முதலீட்டுத் துறையில் ஈடுபட்ட ஒரு தொழிலதிபர்—இன்றைய காலத்தில் பங்குகள் மற்றும் பத்திரங்கள் போன்ற உலகத்துடன் ஒப்பிடக்கூடிய அளவில் செல்வாக்குடையவர்.”

வகுப்பறை உடனே பரபரப்பானது.

“சாம், திரு. சபாபதிப்பிள்ளை யார்?”

சாம் பெருமையுடன் எழுந்தான்.

“பல மில்லியன் செல்வம் கொண்ட ஒருவரின் ஒரே மகன்!”

👏👏👏👏

“சரியாகச் சொன்னாய்!

இப்போது குழந்தைகளே, நான் உங்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன்.

பல கோடி செல்வம் கொண்ட ஒருவரின் ஒரே மகன், சாதாரண வாழ்க்கையை நடத்துவதற்காக ஒரு சாதாரண வேலையைச் சார்ந்திருப்பாரா?”

மாணவர்கள் அனைவரும் சிரித்தனர்.

“இல்லைஈஈஈ!”

“அப்படித்தான்!

அப்படி நினைத்தால் நமக்கே வெட்கம்!

அவ்வாறிருந்தால், தாம் நேசித்தவருக்காக இவ்வளவு மகத்தான கோயிலை எழுப்பும் அளவிற்கு அவரிடம் வளமும் தொலைநோக்குப் பார்வையும் எங்கிருந்து வந்திருக்கும்?

அதுமட்டுமல்ல—

நூற்றுக்கணக்கான மக்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு வழங்கக்கூடிய ஆற்றலும் அவரிடம் இருந்திருக்க வேண்டாமா?”

மாணவர்கள் அமைதியாகத் தலைஅசைத்தனர்.

பின்னர் ஆசிரியர் ஒரு ஆழமான கேள்வியை முன்வைத்தார்.

“அப்படியானால், இதையெல்லாம் இயற்கையின் மூன்று குணங்களின் வழியாக நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொள்வது?”

“வேதப் போதனைகள் மனிதர்களின் நடத்தையைப் புரிந்துகொள்ள எவ்வளவு அற்புதமான ஒரு கட்டமைப்பை நமக்குத் தருகின்றன!

செல்வம், கல்வி, அதிகாரம், ஆசை, பக்தி—இவை அனைத்திற்கும் பின்னால் மனித இயல்பின் பல்வேறு வெளிப்பாடுகள் இருக்கின்றன.”

மீராவின் கண்கள் பிரகாசித்தன.

“அப்படியானால், இந்தக் குடும்ப மரத்தில் எழுத்தாளர், கதாபாத்திரங்களின் செயல்களின் வழியாக இயற்கையின் மூன்று குணங்களையும் விளக்குகிறாரா?”

“அற்புதம்!

மிகச் சிறந்த முயற்சி, மீரா! 👏

இப்போது நீங்கள் இந்தக் குடும்ப மரத்தை வெறும் பெயர்கள், தேதிகள் மற்றும் உறவுகளின் பட்டியலாகப் பார்க்கவில்லை.

இது மனித இயல்பின் உயிருள்ள பாடமாக மாறுகிறது.”

ஆசிரியர் மெதுவாகப் பலகையில் மூன்று வார்த்தைகளை எழுதினார்:

சத்துவம் — ரஜஸ் — தமஸ்

“முதலில்:

சத்துவம் — நற்குணம், தெளிவு, ஞானம் மற்றும் அறிவு.

இதற்கான சான்று யார்?”

மாணவர்கள் ஒரே குரலில்:

“திரு. காந்தர்!”

👏👏👏

“மிகவும் சரி!

அவருடைய கல்வி, போதனை மற்றும் ஆன்மிக அறிவை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்துகொண்ட அர்ப்பணிப்பு—இவை அனைத்தும் சத்துவ குணத்தின் வெளிப்பாடுகளாக நாம் பார்க்கலாம்.”

சாம் உடனே கையை உயர்த்தினான்.

“ரஜஸ் — ஆசை, பேரார்வம், லட்சியம், இடையறாத செயற்பாடு. அது திரு. சபாபதிப்பிள்ளையை நினைவூட்டுகிறது!”

🤙🤙🤙

“சாம், உன் சிந்தனை ஊக்கமளிக்கிறது!

நீங்கள் இப்போது வடிவத்தைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கிவிட்டீர்கள்.”

பீட்டர் உடனே இடையில் பேசினான்.

“அப்படியானால் தமஸ் — இருள், அறியாமை, சோம்பல் மற்றும் அழிவை நோக்கிய மனப்போக்கு — தனது மனம் உடைந்த பிள்ளையார் கோயிலைப் புறக்கணித்தவரின் நடத்தையில் காணப்படுகிறதா?”

சில நொடிகள் வகுப்பறை அமைதியாகியது.

ஆசிரியர் புன்னகைத்தார்.

“அற்புதமான கவனிப்பு, பீட்டர்!”

“ஆனால் குழந்தைகளே, நினைவில் கொள்ளுங்கள்:

இந்த மூன்று குணங்களும் ஒருவரை ‘நல்லவர்’ அல்லது ‘கெட்டவர்’ என்று நிரந்தரமாகப் பிரிக்கும் முத்திரைகள் அல்ல.

வேத தத்துவத்தின் பார்வையில், அவை மனிதனின் சிந்தனை, விருப்பம் மற்றும் செயல்களைப் பாதிக்கும் இயற்கையின் குணநிலைகள்.

ஒரே மனிதரிடமே வெவ்வேறு தருணங்களில் வெவ்வேறு குணங்கள் வெளிப்படலாம்.”

அப்போது ஆசிரியர் கோயிலைப் பற்றிய சான்றை எடுத்துக்காட்டினார்.

“நமக்குக் கோயில் இருக்கிறது.

அதன் அருகில் நடந்த இன்னொரு அற்புதமான நிகழ்வையும் பாருங்கள்.

அவருடைய உயர்கல்வி பெற்ற மூத்த சகோதரர், வேதங்களைத் தாமே கற்றுக்கொண்டதோடு நின்றுவிடவில்லை.

அவர் மக்களுக்கும் வேதங்களைப் போதித்தார்.”

மாணவர்கள் ஆர்வமாகக் கேட்டனர்.

“அதுமட்டுமல்ல.

கோயிலுக்கு அருகிலேயே இன்னொரு கட்டிடம் எழுப்பப்பட்டது.

நீங்கள் அதை ஒரு திருமண மண்டபம் என்று நினைக்கலாம்…”

“திருமண மண்டபமா?”

மாணவர்கள் சிரித்தனர்.

“ஆம்!

ஆனால் அது உண்மையில் திருமணங்களுக்காக மட்டுமே கட்டப்பட்ட இடமல்ல.

அங்கு உயர்கல்வி பெற்ற, சான்றோர்களைப் போன்ற அறிஞர்கள் அமர்ந்து வேதங்களையும் கந்தபுராணத்தையும் போதித்தனர்.”

“அந்த மண்டபத்தின் பெயர் என்ன?”

“கந்தபுராண மடம்.”

“ஏன் அந்தப் பெயர்? அதற்கு என்ன அர்த்தம்?”

“அருமையான கேள்வி!

அங்கு கந்தபுராணம் போதிக்கப்பட்டதால் அந்தப் பெயர் பொருத்தமாக அமைந்தது.

அந்த இடம் வெறும் கட்டிடம் அல்ல.

அறிவைப் பகிர்ந்த புனிதமான கல்விக் கூடமாக அது விளங்கியது.”

மாணவர்களின் முகங்களில் ஆச்சரியம் மலர்ந்தது.

“நம்ப முடியவில்லை! அந்தக் கட்டிடம் இன்னும் இருக்கிறதா?”

“ஆம், குழந்தைகளே.

கோயிலும் மண்டபமும் இன்றும் நிலைத்திருக்கின்றன.”

மாணவர்கள் பரவசமடைந்தனர்.

“அவருடைய பெயர் என்ன என்று மீண்டும் சொல்லுங்கள்!”

“காந்தர்.”

“ஆஹா! ஒவ்வொரு பெயரும் ஒவ்வொரு செயலோடு எவ்வளவு அழகாகப் பொருந்துகிறது!”

“அப்படித்தான்!

இப்போது அடுத்த கேள்வி.”

“அவர் எப்போது பிறந்தார்?”

“1825.”

“எங்கே பிறந்தார்?”

ஆசிரியர் சிரித்தார்.

“அதை விட்டுவிடுங்கள்! 😂😂😂

ஆசிரியர் இங்கே மாணவர்களுக்கும் ஒரு சிறிய மர்மத்தை விட்டுச் செல்கிறார்.

வரலாற்று ஆய்வின் அழகே இதுதான்:

ஆதாரம் இல்லாத இடத்தில் நாம் கற்பனை செய்து பதில் உருவாக்கக் கூடாது.

சில கேள்விகளுக்கு விடையைத் தேடும் பயணமே அழகு.”

மாணவர்கள் சிரித்தனர்.

“அப்படியானால் திருமண மண்டபம் எப்போது கட்டப்பட்டது?”

“1846.”

மாணவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர்.

“அவர் வாழ்க்கைக்காக என்ன செய்தார்?”

“வெளிப்படையாகவே அவர் ஒரு செல்வந்த தொழிலதிபர்.

விரிவான சொத்துக்களை நிர்வகித்தல், வாடகைகளை வசூலித்தல், ஏக்கர் கணக்கில் இருந்த தென்னந்தோப்புகளின் விளைச்சலை கையாளுதல்—இவை அவருடைய வாழ்க்கையில் சாதாரணமான விஷயங்களாக இருந்திருக்கலாம்.

அவ்வளவு செல்வத்தை நிர்வகிப்பதே அவருக்கு சில சமயம் ஒரு தலைவலியாக இருந்திருக்கலாம்!”

மாணவர்கள் மீண்டும் சிரித்தனர்.

“உண்மையா?”

“ஆம்!

அதற்கும் மேலாக ஒரு முக்கியமான தகவல் இருக்கிறது.

அந்தப் பகுதியில் அரசு அவரை DR அதிகாரியாகவும் நியமித்திருந்தது.”

வகுப்பறை முழுவதும் சிரிப்பால் நிரம்பியது.

“ஐயா, கொஞ்சம் மிகைப்படுத்துவதை நிறுத்த முடியுமா?!” 😂

ஆசிரியரும் சிரித்தார்.

“சரி, சரி!

இன்றைக்கு இவ்வளவு வரலாற்று விசாரணை போதும்!”

மாணவர்கள் தங்கள் புத்தகங்களை எடுத்துக்கொண்டனர். ஆனால் அவர்களின் கண்களில் இன்னும் ஆர்வத்தின் ஒளி இருந்தது.

ஆசிரியர் இறுதியாகச் சொன்னார்:

“நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள், குழந்தைகளே—

ஒரு குடும்ப மரம் என்பது வெறும் பெயர்களும் தேதிகளும் உறவுகளும் கொண்ட பட்டியல் அல்ல.

கட்டிடங்களைப் பாருங்கள்.

தொழில்களைப் பாருங்கள்.

தேர்வுகளைப் பாருங்கள்.

சேவையைப் பாருங்கள்.

ஆசைகளைப் பாருங்கள்.

பக்தியைப் பாருங்கள்.

பின்னர் உங்களையே கேளுங்கள்:

‘இவர்களின் செயல்கள் இவர்களின் மனித இயல்பைப் பற்றி நமக்கு என்ன சொல்கின்றன?’

அந்தக் கேள்வியை எழுப்பும் தருணத்தில்தான் வரலாறு உயிர் பெறுகிறது.

அப்போது ஒரு பழமையான கோயில் ஒரு ஆசிரியராகிறது.

மறக்கப்பட்ட ஒரு மண்டபம் ஒரு கல்விக் கூடமாகிறது.

அப்போது—

குடும்ப மரம், மனித இயல்பையும் சமூகத்தையும் இயற்கையின் மூன்று குணங்களையும் புரிந்துகொள்ளும் உயிருள்ள ஆய்வகமாக மாறுகிறது. 🌳🪔

தொலைவில் கோயில் மணி மீண்டும் ஒலித்தது. 🔔

மல்லிகையின் மணம் மாலைத் தென்றலோடு கலந்தது.

மாணவர்கள் புன்னகைத்தனர்.

“பிறகு சந்திப்போம், ஐயா!”

“பிறகு சந்திப்போம், குழந்தைகளே.

தொடரும்… 🌳🪔🙏

🌳 La leçon de l’arbre généalogique — Les trois modes de la nature

« Quoi de neuf ? »

Bienvenue à nouveau, mes chers élèves extraordinaires ! 🌅

La salle de classe semblait reprendre vie. Les rayons du soleil traversaient les fenêtres et illuminaient les anciennes photographies d’une douce lumière dorée. Au loin, les cloches du temple résonnaient doucement, tandis que le parfum délicat du jasmin et de l’encens flottait dans l’air.

« Nous aimerions savoir quel métier exerçait M. Sabapathipillai, parce que l’auteur n’en parle pas vraiment ! »

« Oh mon Dieu !

Écoutez attentivement, mes chers élèves. L’auteur ne nous donne pas tous les détails. Il suppose peut-être que nous sommes suffisamment instruits pour savoir lire entre les lignes.

Alors, mes petits cœurs,

c’est à nous d’enquêter ! »

« Mais comment ? »

« Très simplement.

Lorsque l’auteur décrit clairement M. Velluppillai comme un homme d’une intelligence exceptionnelle, nous devons nous arrêter un instant et nous demander :

“Quel genre de profession un homme aussi brillant pouvait-il exercer ?” »

Les élèves se penchèrent avec curiosité.

« Alors, quelle était sa profession ? »

« C’était un entrepreneur d’envergure, engagé dans les affaires et les investissements à une échelle considérable—un univers que l’on pourrait comparer aujourd’hui au monde des actions et des obligations. »

La classe s’anima aussitôt.

« Sam, qui était donc M. Sabapathipillai ? »

Sam se leva fièrement.

« Il était le fils unique d’un multimillionnaire ! »

👏👏👏👏

« Exactement !

Maintenant, mes enfants, réfléchissez.

Pensez-vous que le fils unique d’un homme immensément riche aurait normalement dû dépendre d’un emploi ordinaire pour vivre ? »

Les élèves éclatèrent de rire.

« Nooooon ! »

« Voilà !

Ce serait bien dommage de le penser !

Dans ce cas, comment aurait-il pu disposer des moyens nécessaires pour construire un temple aussi extraordinaire en hommage à la femme qu’il aimait ?

Et surtout—

n’aurait-il pas été capable d’employer des centaines de personnes ? »

Les élèves acquiescèrent.

Puis l’enseignant posa une question plus profonde.

« Alors, comment pouvons-nous comprendre tout cela à travers les TROIS MODES DE LA NATURE MATÉRIELLE ? »

« Les enseignements védiques ne nous offrent-ils pas un cadre fascinant pour comprendre le comportement humain ?

La richesse, l’éducation, le pouvoir, l’ambition, le désir, la dévotion…

Tout cela peut révéler différentes dimensions de la nature humaine. »

Meera leva les yeux avec enthousiasme.

« Alors, dans cet arbre généalogique, l’auteur décrit les trois modes de la nature matérielle à travers les actions des différents personnages ? »

« Magnifique !

Excellent raisonnement, Meera ! 👏

Vous commencez maintenant à comprendre que cet arbre généalogique n’est pas simplement une liste de noms, de dates et de liens familiaux.

Il devient une véritable leçon vivante sur la nature humaine. »

L’enseignant écrivit lentement trois mots au tableau :

SATTVA — RAJAS — TAMAS

« Premièrement :

Sattva — bonté, clarté, connaissance et sagesse.

Et qui nous en donne un exemple ? »

Les élèves répondirent d’une seule voix :

« M. Kanthar ! »

👏👏👏

« Très bien !

Son savoir, son enseignement et son dévouement à transmettre les connaissances spirituelles peuvent nous donner un aperçu du mode de Sattva. »

Sam leva aussitôt la main.

« Rajas — passion, ambition, désir, activité incessante. Cela ressemble à M. Sabapathipillai ! »

🤙🤙🤙

« Très encourageant, Sam !

Vous commencez à voir le fil conducteur. »

Peter intervint soudain :

« Et Tamas — obscurité, ignorance, inertie et tendances destructrices — pourrait être représenté par celui qui a ignoré le temple de Pillaiyar, brisé par le chagrin ? »

La classe resta silencieuse quelques secondes.

Puis l’enseignant sourit.

« Observation remarquable, Peter ! »

« Mais souvenez-vous, mes enfants :

Ces trois modes ne servent pas simplement à classer les êtres humains en “bons” ou en “mauvais”.

Dans la pensée védique, ils représentent des qualités qui influencent notre manière de penser, nos désirs et nos actions.

Et une même personne peut manifester différents modes à différents moments de sa vie. »

Puis l’enseignant revint aux preuves historiques.

« Regardons maintenant les faits.

Nous avons un temple.

Et juste à côté de ce temple, quelque chose de remarquable s’est produit.

Le frère aîné, qui était très instruit, ne s’est pas contenté d’étudier les Vedas pour lui-même.

Il enseignait également les Vedas au peuple. »

Les élèves écoutaient avec attention.

« Et près du temple, un autre bâtiment fut construit.

Vous pourriez penser qu’il s’agissait d’une salle de mariage… »

« Une salle de mariage ?! »

Les élèves éclatèrent de rire.

« Oui !

Mais ce bâtiment n’était pas réellement destiné aux mariages.

Des personnes très instruites et spirituellement accomplies y furent engagées pour enseigner les Vedas et le Kanthapuranam. »

« Quel était le nom de cette salle ? »

« Kanthapurana Madam. »

« Pourquoi ce nom ? Et que signifie-t-il ? »

« Excellente question !

Le nom correspondait à sa vocation : c’était un lieu où des personnes érudites et saintes enseignaient le Kanthapuranam, le récit sacré consacré à Lord Murugan, également appelé Kanthan.

Ce n’était donc pas simplement un bâtiment.

C’était un lieu consacré à la transmission du savoir sacré. »

Les élèves étaient émerveillés.

« Incroyable ! Le bâtiment existe-t-il encore ? »

« Oui, mes enfants.

Le temple et la salle existent encore aujourd’hui. »

Les élèves étaient fascinés.

« Quel était encore son nom ? »

« Kanthar. »

« Waouh ! Chaque nom semble merveilleusement correspondre aux actions de la personne ! »

« Exactement !

Et maintenant, passons à la question suivante. »

« Quand est-il né ? »

« En 1825. »

« Où est-il né ? »

L’enseignant éclata de rire.

« Ah, ça suffit ! 😂😂😂

L’auteur laisse volontairement une petite énigme aux enquêteurs que vous êtes.

C’est justement ce qui rend la recherche historique passionnante.

Lorsqu’une preuve nous manque, nous ne devons pas inventer une réponse. Nous devons laisser la question ouverte. »

Les élèves rirent.

« Et quand la salle de mariage fut-elle construite ? »

« En 1846. »

Les élèves ouvrirent de grands yeux.

« Et que faisait-il pour gagner sa vie ? »

« Évidemment, mes enfants, c’était un homme d’affaires très riche.

Gérer de vastes propriétés, percevoir les loyers et s’occuper de la production provenant d’acres de cocotiers devait être une activité considérable.

Pour un homme disposant d’un tel patrimoine, gérer toute cette richesse devait parfois être… un véritable casse-tête ! »

Les élèves éclatèrent de rire.

« Vraiment ? »

« Absolument !

Et il y a quelque chose d’encore plus remarquable.

Le gouvernement le nomma également DR Officer dans cette région. »

La classe entière éclata de rire.

« Monsieur, pourriez-vous arrêter d’exagérer ?! » 😂

L’enseignant se mit à rire lui aussi.

« Très bien, très bien !

Nous avons suffisamment joué aux détectives de l’histoire pour aujourd’hui ! »

Les élèves rangèrent leurs livres, mais leurs yeux brillaient encore de curiosité.

L’enseignant ajouta :

« Souvenez-vous, mes enfants :

Un arbre généalogique n’est pas simplement une collection de noms, de dates et de liens familiaux.

Regardez les bâtiments.

Regardez les professions.

Regardez les choix.

Regardez le service.

Regardez les ambitions.

Regardez la dévotion.

Puis demandez-vous :

“Que nous révèlent les actions de ces personnes sur leur nature humaine ?”

C’est à cet instant que l’histoire commence à respirer.

Un temple ancien devient alors un professeur.

Une salle oubliée devient une école.

Et soudain—

l’arbre généalogique devient un laboratoire vivant pour comprendre la nature humaine, la société et les trois modes de la nature matérielle. 🌳🪔

Au loin, les cloches du temple résonnèrent une nouvelle fois. 🔔

Le parfum du jasmin se mêla à la brise du soir.

Les élèves sourirent.

« À bientôt, Monsieur ! »

« À bientôt, mes enfants.

À suivre… 🌳🪔🙏

Episode 206

 🌳 The Golden Branch of the Family Tree

A Lesson Beneath the Ancient Banyan Tree 🪔

The afternoon sun was slowly descending behind the distant hills. A gentle golden light spread across the garden, touching the leaves of an enormous ancient banyan tree.

The students sat quietly beneath its branches.

A small temple bell could be heard in the distance.

The atmosphere was unusually peaceful—as though even Nature herself had come to listen.

Sam:

“Hello 🙋‍♂️ sir!

We’re impatient to hear the rest of the Family Tree!”

Teacher:

“Then I am delighted to deliver another branch of the family root.”

The students leaned forward eagerly.

Sam:

“We wish we could see a picture of the gentleman called Mr. Sapapathipillai.”

Teacher:

“To be honest, we don’t possess that kind of old gold.

A photograph from those days would be a precious treasure indeed.”

Meera:

“We love ❤️ him because he was pretty bold. He stood against the destruction of the temples during the time when the Portuguese were destroying temples.”

The teacher paused for a moment and looked towards the old temple in the distance.

Teacher:

“Indeed.

Mr. Thamponna himself was enthusiastic to see what this remarkable ancestor looked like. So he spoke with one of the elders of the family.

The elder remembered him and described him by showing one of his brothers.”

Sam:

“Could you share one of his photographs?”

Teacher:

“With the greatest pleasure—if such an ancient photograph could still be found.”

Sam:

“What was his brother’s name?”

Teacher:

“Guna.”

Sam:

“Guna?

Like the three Gunas—Sattvic, Tamasic and Rajasic?”

The teacher smiled.

Teacher:

“An excellent connection!

But his actual name was Gunalan.”

Sam:

“What does Gunalan mean?”

The teacher looked around at the students.

Teacher:

“That is one of the greatest questions, Sam.”

He slowly wrote the word on the board:

GUNALAN — गुणालन्

Teacher:

“In Sanskrit, the name is associated with one who possesses noble qualities, virtue and an admirable character.

It evokes the idea of a person growing with righteousness, good qualities, dignity and a generous heart. ❤️”

The students listened silently.

Meera:

“What was his complexion, sir?”

Teacher:

“He was remembered as having a fair or golden complexion.”

Sam:

“Did he have children?”

Teacher:

“Of course.

He had six children.”

The students looked at one another in astonishment.

Sam:

“But how was that possible if he could not marry his beloved Angel?”

The teacher raised his hand gently.

Teacher:

“Calm down, children.

Let me unfold this part of the story slowly.”

The wind moved through the banyan leaves.

Teacher:

“His beloved beauty was deeply devoted to Lord Pillaiyar.

She would often go to the Pillaiyar Temple and approach Him with great humility and devotion.”

Meera:

“But what about the children if there was no woman beside him?”

The teacher smiled gently.

Teacher:

“Ah…

Now you have reached one of the most fascinating chapters of this man’s life.

He was perhaps one of the most unusual men you could ever meet—a man who learned to live alone.”

Sam:

“But why, sir?

Why would anyone choose such a lonely life?”

The teacher became quiet for a moment.

Teacher:

“Sometimes, children, a heart that has been shattered by love makes a strange decision.

It decides to rebuild itself—

brick by brick.

Not because it hates the world…

but because it has learned that it must first find itself.”

The students became completely silent.

Even the birds seemed quieter.

Meera:

“So… so sorry for him, sir.”

Teacher:

“That feeling is called humanity, Meera.”

Meera:

“I think I understand him now.

A man who has walked through experiences that stripped him down until he felt he had nothing left…

may eventually discover the deepest truths about himself—and about the world.”

The teacher nodded appreciatively.

Teacher:

“Beautifully expressed, Meera.”

Meera:

“And when he felt disrespected, his mind slowly detached itself from worldly attachment…

like a drop of water resting upon a lotus leaf. 💧🌿

It touches the leaf…

but does not become one with it.”

The teacher’s face lit up.

Teacher:

“What a wonderful student you are, Meera!

That is a beautiful image.”

He turned towards the students.

Teacher:

“His worship-like relationship with the Divine gradually turned his mind away from ordinary worldly attachments and towards the Lord and the spiritual purpose of life.”

Sam:

“And then, sir?”

Teacher:

“Eventually, people around him began to understand his unusual and poetic way of living.

Rather than judging him, they became sympathetic towards his life.”

Meera:

“That is so sweet to hear, sir.”

Teacher:

“They eventually proposed a wonderful woman to him—someone who understood his circumstances and showed sympathy towards him.”

The students exchanged excited glances.

Sam:

“Amazing!

Now we understand!

So the children were born from their union?”

Teacher:

“That is correct.”

Sam:

“It’s crazy, sir!”

The teacher laughed softly.

Teacher:

“Perhaps it sounds strange when we hear it from the outside.

But remember, children—

we are all living under the influence of Maya and Karma.

Yet, when life gives us unexpected blessings, the proper response is not pride.

It is gratitude. 🙏”

The temple bell rang again in the distance.

The students remained completely still.

The teacher looked up through the branches of the ancient banyan tree.

Teacher:

“And that, my dear students…

is why a family tree is not merely a list of names.

Behind every name there is a human heart.

Behind every branch there is a story.

Behind every story there are joys, wounds, choices, karma, devotion…

and sometimes—

a blessing that nobody could have predicted.”

The students looked at the enormous tree above them.

Its branches stretched in every direction.

Meera whispered:

“Sir…

perhaps our ancestors were also branches trying to find the light.”

The teacher smiled.

Teacher:

“Exactly, Meera.

And now…

shall we continue to discover what happened to the next branch?”

The students answered together:

“YES, SIR!” 🌳❤️🪔

🌳 குடும்ப மரத்தின் பொன்னான கிளை

பழமையான ஆலமரத்தின் நிழலில் ஒரு பாடம் 🪔

மாலைச் சூரியன் மெதுவாகத் தொலைதூர மலைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்து கொண்டிருந்தது. தங்க நிற ஒளி தோட்டம் முழுவதும் பரவி, ஒரு மாபெரும் பழமையான ஆலமரத்தின் இலைகளைத் தொட்டு விளையாடியது.

மாணவர்கள் அனைவரும் அதன் விரிந்த கிளைகளின் கீழ் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தனர்.

தொலைவில் ஒரு சிறிய கோயில் மணியின் ஓசை கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

சூழல் வழக்கத்தைவிட மிகவும் அமைதியாக இருந்தது—இயற்கையே இந்தப் பாடத்தைக் கேட்க வந்தது போல!

சாம்:

“வணக்கம் 🙋‍♂️ ஐயா!

குடும்ப மரத்தின் மீதமுள்ள கதையைக் கேட்க நாங்கள் ஆவலுடன் காத்திருக்கிறோம்!”

ஆசிரியர்:

“அப்படியானால், குடும்பத்தின் ஆணிவேரிலிருந்து இன்னொரு கிளையை உங்களிடம் பகிர்வதில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.”

மாணவர்கள் அனைவரும் ஆர்வத்துடன் முன்னால் சாய்ந்து கேட்டனர்.

சாம்:

“பிள்ளையார் கோயிலைக் காப்பாற்றிய அந்தப் பெருமகனான திரு. சபாபதிப்பிள்ளை அவர்களின் ஒரு புகைப்படத்தைப் பார்க்க முடிந்தால் நன்றாக இருக்கும்.”

ஆசிரியர்:

“உண்மையைச் சொல்வதானால், அந்தக் காலத்திலிருந்து கிடைத்திருக்கக்கூடிய அத்தகைய பழமையான பொக்கிஷம் எங்களிடம் இல்லை.

அந்த நாட்களின் ஒரு புகைப்படம் கிடைத்தால், அது நிச்சயமாக ஒரு விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷமாக இருக்கும்.”

மீரா:

“அவரை நாங்கள் மிகவும் நேசிக்கிறோம் ❤️.

போர்த்துக்கேயர்கள் கோயில்களை அழித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில், அவர் மிகவும் துணிச்சலுடன் நின்று கோயில்களைப் பாதுகாக்க முயன்றார்.”

ஆசிரியர் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்து, தொலைவில் தெரிந்த பழைய கோயிலை நோக்கிப் பார்த்தார்.

ஆசிரியர்:

“ஆம்.

திரு. தம்பொன்னாவுக்கும் அந்தப் புகழ்பெற்ற முன்னோரைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்தது. அதனால் அவர் குடும்பத்தின் ஒரு மூத்தவரிடம் கேட்டார்.

அந்த மூத்தவர் அவரை நினைவுகூர்ந்து, அவருடைய சகோதரர்களில் ஒருவரைக் காட்டி அவரைப் பற்றிய உருவத்தை விளக்கினார்.”

சாம்:

“அவருடைய புகைப்படத்தை எங்களுடன் பகிர முடியுமா?”

ஆசிரியர்:

“அத்தகைய பழமையான புகைப்படம் எங்காவது கிடைத்தால், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் பகிர்வேன்.”

சாம்:

“அவருடைய சகோதரரின் பெயர் என்ன?”

ஆசிரியர்:

“குணா.”

சாம்:

“குணா?

சாத்த்விகம், தாமசம், ராஜசம் என்று சொல்லப்படும் மூன்று குணங்களைப் போலவா?”

ஆசிரியர் புன்னகைத்தார்.

ஆசிரியர்:

“அருமையான தொடர்பு, சாம்!

ஆனால் அவருடைய முழுப் பெயர் குணாலன்.”

சாம்:

“குணாலன் என்றால் என்ன?”

ஆசிரியர் மாணவர்களைச் சுற்றிப் பார்த்தார்.

ஆசிரியர்:

“அது மிகச் சிறந்த கேள்வி, சாம்.”

அவர் பலகையில் மெதுவாக எழுதினார்:

குணாலன் — गुणालन्

ஆசிரியர்:

“சமஸ்கிருதத்தில், இந்தப் பெயர் உயர்ந்த நற்பண்புகள், நல்லொழுக்கம், சிறந்த குணநலம் ஆகியவற்றைக் கொண்ட ஒருவரை நினைவுபடுத்துகிறது.

நேர்மை, தர்மம், நற்குணம், கண்ணியம், பெருந்தன்மை ஆகியவற்றுடன் வளர்ந்த ஒருவரைக் குறிக்கும் அழகான பெயர் இது. ❤️”

மீரா:

“அவருடைய நிறம் எப்படி இருந்தது, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

“அவர் வெண்மை கலந்த பொன்னிறத் தோற்றம் கொண்டவர் என்று நினைவுகூரப்பட்டார்.”

சாம்:

“அவருக்குக் குழந்தைகள் இருந்தார்களா?”

ஆசிரியர்:

“நிச்சயமாக.

அவருக்கு ஆறு குழந்தைகள் இருந்தனர்.”

மாணவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டனர்.

சாம்:

“ஆனால் அவர் தனது அன்புக்குரிய தேவதையைத் திருமணம் செய்து கொள்ள முடியவில்லை என்றால், அது எப்படி சாத்தியம்?”

ஆசிரியர் மெதுவாகக் கையை உயர்த்தினார்.

ஆசிரியர்:

“அமைதியாக இருங்கள், குழந்தைகளே.

இந்தக் கதையின் இந்தப் பகுதியை மெதுவாக விரித்துச் சொல்கிறேன்.”

ஆலமரத்தின் இலைகளுக்கிடையே காற்று மெதுவாக வீசியது.

ஆசிரியர்:

“அவருடைய அன்புக்குரிய அழகி, பிள்ளையார் பெருமானிடம் ஆழ்ந்த பக்தி கொண்டிருந்தாள்.

அவள் அடிக்கடி பிள்ளையார் கோயிலுக்குச் சென்று, அவரை மிகுந்த பணிவுடனும் பக்தியுடனும் வணங்குவாள்.”

மீரா:

“ஆனால் அந்தப் பெண் அவருடன் இல்லையென்றால் குழந்தைகள் எப்படி பிறந்தார்கள்?”

ஆசிரியர் மெதுவாகப் புன்னகைத்தார்.

ஆசிரியர்:

“ஆஹா…

இப்போது நீங்கள் அவரது வாழ்க்கையின் மிகவும் சுவாரஸ்யமான அத்தியாயத்தை அடைந்துவிட்டீர்கள்.

தனிமையில் வாழக் கற்றுக்கொண்ட, உலகில் நீங்கள் சந்திக்கக்கூடிய மிகவும் வித்தியாசமான மனிதர்களில் ஒருவராக அவர் இருந்தார்.”

சாம்:

“ஆனால் ஏன், ஐயா?

யாராவது ஏன் தனிமையான வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள்?”

ஆசிரியர் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.

ஆசிரியர்:

“சில சமயங்களில், குழந்தைகளே, காதலால் சிதைந்த ஒரு இதயம் ஒரு வித்தியாசமான முடிவை எடுக்கிறது.

தன்னைத் தானே மீண்டும் கட்டியெழுப்ப வேண்டும் என்று அது முடிவு செய்கிறது—

செங்கல் செங்கலாக.

உலகத்தை வெறுப்பதால் அல்ல…

முதலில் தன்னையே கண்டறிய வேண்டும் என்பதை அது கற்றுக்கொண்டதால்.”

மாணவர்கள் அனைவரும் ஆழ்ந்த அமைதியில் இருந்தனர்.

மீரா:

“அவருக்காக மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது, ஐயா.”

ஆசிரியர்:

“அந்த உணர்வுக்குப் பெயர்தான் மனிதநேயம், மீரா.”

மீரா:

“இப்போது அவரை நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.

வாழ்க்கை தன்னை ஒன்றுமில்லாத நிலைக்குத் தள்ளிவிட்டதாக உணர்ந்தாலும், அந்த அனுபவங்களைக் கடந்து சென்ற ஒருவர் இறுதியில் தன்னைப் பற்றியும் உலகத்தைப் பற்றியும் ஆழமான உண்மைகளைக் கண்டறிய முடியும்.”

ஆசிரியர்:

“அழகாகச் சொன்னாய், மீரா.”

மீரா:

“அவர் அவமதிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்தபோது, அவரது மனம் உலகப் பற்றிலிருந்து மெதுவாக விலகியது…

தாமரை இலையில் இருக்கும் நீர்த்துளியைப் போல. 💧🌿

அது இலையைத் தொடுகிறது…

ஆனால் இலையுடன் ஒன்றாகிவிடுவதில்லை.”

ஆசிரியரின் முகம் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்தது.

ஆசிரியர்:

“என்ன ஒரு அற்புதமான மாணவி நீ, மீரா!

மிக அழகான உவமை.”

அவர் மாணவர்களை நோக்கித் திரும்பினார்.

ஆசிரியர்:

“அவருடைய இறைவழிபாட்டைப் போன்ற ஆன்மீக உறவு, அவரது மனதை சாதாரண உலகப் பற்றுகளிலிருந்து விலக்கி, இறைவனிடமும் ஆன்மீக வாழ்க்கையின் நோக்கத்திடமும் திருப்பியது.”

சாம்:

“அதற்குப் பிறகு, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

“காலப்போக்கில், அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் அவருடைய வித்தியாசமான, கவிதை போன்ற வாழ்க்கை முறையைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினர்.

அவரைத் தீர்ப்பளிக்காமல், அவருடைய வாழ்க்கைக்காக இரக்கமும் பரிவும் காட்டத் தொடங்கினர்.”

மீரா:

“அதைக் கேட்பதற்கே மிகவும் இனிமையாக இருக்கிறது, ஐயா.”

ஆசிரியர்:

“இறுதியில், அவருடைய சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொண்டு அவர்மீது பரிவும் அன்பும் கொண்ட ஒரு நல்ல பெண்ணை அவருக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க அவர்கள் முன்வந்தனர்.”

மாணவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் உற்சாகமாகப் பார்த்தனர்.

சாம்:

“அற்புதம்!

இப்போது எங்களுக்குப் புரிகிறது!

அப்படியானால் அந்த இருவருக்கும் பிறந்தவர்கள்தானா அந்தக் குழந்தைகள்?”

ஆசிரியர்:

“அதுதான் சரி.”

சாம்:

“இது ரொம்ப வியப்பாக இருக்கிறது, ஐயா!”

ஆசிரியர் மெதுவாகச் சிரித்தார்.

ஆசிரியர்:

“வெளியில் இருந்து பார்க்கும்போது இது வித்தியாசமாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள், குழந்தைகளே—

நாம் அனைவரும் மாயை மற்றும் கர்மத்தின் தாக்கத்தின் கீழ் வாழ்கிறோம்.

ஆனால் வாழ்க்கை எதிர்பாராத ஆசீர்வாதத்தை நமக்குக் கொடுக்கும்போது, அதற்குப் பதில் பெருமை அல்ல.

அதற்குப் பெயர் நன்றியுணர்வு. 🙏”

தொலைவில் மீண்டும் கோயில் மணி ஒலித்தது.

மாணவர்கள் அசைவின்றி கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

ஆசிரியர் ஆலமரத்தின் கிளைகளுக்கிடையே வானத்தை நோக்கிப் பார்த்தார்.

ஆசிரியர்:

“அதனால்தான், என் அன்பான மாணவர்களே…

ஒரு குடும்ப மரம் என்பது வெறும் பெயர்களின் பட்டியல் அல்ல.

ஒவ்வொரு பெயருக்குப் பின்னாலும் ஒரு மனித இதயம் இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு கிளைக்குப் பின்னாலும் ஒரு கதை இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு கதைக்குப் பின்னாலும் மகிழ்ச்சி, காயங்கள், முடிவுகள், கர்மம், பக்தி…

சில நேரங்களில்—

யாராலும் முன்கூட்டியே எதிர்பார்க்க முடியாத ஓர் ஆசீர்வாதமும் இருக்கிறது.”

மாணவர்கள் தங்கள்மேல் விரிந்திருந்த அந்தப் பெரிய ஆலமரத்தை நோக்கிப் பார்த்தனர்.

அதன் கிளைகள் எல்லாத் திசைகளிலும் பரந்து விரிந்திருந்தன.

மீரா மெதுவாகச் சொன்னாள்:

“ஐயா…

நம் முன்னோர்களும் ஒளியைத் தேடிய கிளைகளாக இருந்திருக்கலாம்.”

ஆசிரியர் புன்னகைத்தார்.

ஆசிரியர்:

“அப்படித்தான், மீரா.

இப்போது…

அடுத்த கிளையில் என்ன நடந்தது என்பதைத் தொடர்ந்து கண்டுபிடிக்கலாமா?”

மாணவர்கள் அனைவரும் ஒரே குரலில்:

“ஆம், ஐயா!” 🌳❤️🪔

🌳 La branche dorée de l’arbre généalogique

Une leçon sous le vieux banian sacré 🪔

Le soleil de l’après-midi descendait lentement derrière les collines lointaines. Une lumière dorée se répandait dans le jardin, effleurant les feuilles d’un immense et ancien banian.

Les élèves étaient assis paisiblement sous ses branches majestueuses.

Au loin, on entendait la cloche d’un petit temple.

L’atmosphère était d’une sérénité inhabituelle — comme si la Nature elle-même était venue écouter cette leçon.

Sam :

« Bonjour 🙋‍♂️ monsieur !

Nous sommes impatients d’entendre la suite de l’arbre généalogique ! »

Le professeur :

« Alors, je suis ravi de vous dévoiler une nouvelle branche de nos profondes racines familiales. »

Les élèves se penchèrent avec enthousiasme pour mieux écouter.

Sam :

« Nous aimerions tellement voir une photographie de ce grand homme appelé M. Sapapathipillai. »

Le professeur :

« Pour être honnête, nous ne possédons pas ce genre de trésor ancien.

Une photographie datant de cette époque serait certainement un véritable trésor inestimable. »

Meera :

« Nous l’aimons ❤️ parce qu’il était très courageux. À l’époque où les Portugais détruisaient les temples, il a eu le courage de se dresser pour les défendre. »

Le professeur resta silencieux un instant et regarda l’ancien temple au loin.

Le professeur :

« En effet.

M. Thamponna lui-même était très désireux de savoir à quoi ressemblait cet ancêtre remarquable. Il interrogea donc l’un des anciens de la famille.

Cet aîné se souvenait de lui et, en montrant l’un de ses frères, lui expliqua à quoi il ressemblait. »

Sam :

« Pourriez-vous nous montrer une de ses photographies ? »

Le professeur :

« Ce serait avec le plus grand plaisir — si une photographie aussi ancienne pouvait encore être retrouvée. »

Sam :

« Quel était le nom de son frère ? »

Le professeur :

« Guna. »

Sam :

« Guna ?

Comme les trois Gunas — Sattva, Tamas et Rajas ? »

Le professeur sourit.

Le professeur :

« Magnifique association, Sam !

Mais son véritable nom était Gunalan. »

Sam :

« Que signifie Gunalan ? »

Le professeur regarda ses élèves.

Le professeur :

« Voilà une excellente question, Sam. »

Il écrivit lentement le nom au tableau :

GUNALAN — गुणालन्

Le professeur :

« En sanskrit, ce nom évoque une personne qui possède de nobles qualités, la vertu et une belle nature morale.

Il évoque quelqu’un qui grandit avec droiture, noblesse, dignité, bonté et générosité du cœur. ❤️ »

Meera :

« Quel était son teint, monsieur ? »

Le professeur :

« On se souvenait de lui comme d’un homme au teint clair ou doré. »

Sam :

« Avait-il des enfants ? »

Le professeur :

« Bien sûr.

Il avait six enfants. »

Les élèves se regardèrent avec étonnement.

Sam :

« Mais comment était-ce possible s’il ne pouvait pas épouser son Ange bien-aimé ? »

Le professeur leva doucement la main.

Le professeur :

« Du calme, les enfants.

Laissez-moi vous dévoiler cette partie de l’histoire lentement. »

Le vent se mit à murmurer dans les feuilles du banian.

Le professeur :

« La femme qu’il aimait profondément était très dévouée au Seigneur Pillaiyar.

Elle se rendait souvent au temple de Pillaiyar et s’inclinait devant Lui avec une profonde humilité et une grande dévotion. »

Meera :

« Mais s’il n’y avait pas de femme auprès de lui, comment les enfants ont-ils pu naître ? »

Le professeur sourit doucement.

Le professeur :

« Ah…

Vous venez maintenant d’atteindre l’un des chapitres les plus fascinants de la vie de cet homme.

C’était peut-être l’un des hommes les plus singuliers que vous puissiez rencontrer — un homme qui avait appris à vivre seul. »

Sam :

« Mais pourquoi, monsieur ?

Pourquoi quelqu’un choisirait-il une vie solitaire ? »

Le professeur resta silencieux quelques instants.

Le professeur :

« Parfois, les enfants, lorsqu’un cœur a été brisé par l’amour, il prend une décision étrange.

Il décide de se reconstruire lui-même—

brique après brique.

Non pas parce qu’il déteste le monde…

mais parce qu’il a compris qu’il devait d’abord se retrouver lui-même. »

Les élèves demeurèrent profondément silencieux.

Meera :

« Je suis vraiment désolée pour lui, monsieur. »

Le professeur :

« Ce sentiment s’appelle l’humanité, Meera. »

Meera :

« Je crois que je le comprends maintenant.

Un homme qui traverse des expériences qui le dépouillent de tout, jusqu’à avoir l’impression de n’être plus rien…

peut finalement découvrir les vérités les plus profondes sur lui-même et sur le monde. »

Le professeur :

« Magnifiquement exprimé, Meera. »

Meera :

« Et lorsqu’il se sentait méprisé, son esprit se détachait lentement des attachements du monde…

comme une goutte d’eau posée sur une feuille de lotus. 💧🌿

Elle touche la feuille…

mais ne devient jamais une partie de la feuille. »

Le visage du professeur s’illumina.

Le professeur :

« Quelle merveilleuse élève tu es, Meera !

Quelle belle comparaison. »

Il se tourna vers les autres élèves.

Le professeur :

« Sa relation presque mystique avec le Divin détourna progressivement son esprit des attachements ordinaires du monde pour le tourner vers le Seigneur et vers le véritable but de la vie spirituelle. »

Sam :

« Et ensuite, monsieur ? »

Le professeur :

« Avec le temps, ceux qui l’entouraient commencèrent à comprendre sa manière de vivre, si particulière et presque poétique.

Au lieu de le juger, ils commencèrent à éprouver de la compassion pour sa vie. »

Meera :

« C’est tellement doux à entendre, monsieur. »

Le professeur :

« Finalement, ils lui proposèrent une femme merveilleuse — une femme qui comprenait sa situation et qui éprouvait de la compassion pour lui. »

Les élèves échangèrent des regards enthousiastes.

Sam :

« Extraordinaire !

Maintenant nous comprenons !

Alors les enfants sont nés de leur union ? »

Le professeur :

« Exactement. »

Sam :

« C’est incroyable, monsieur ! »

Le professeur sourit doucement.

Le professeur :

« Vu de l’extérieur, cela peut sembler étrange.

Mais souvenez-vous, mes enfants—

nous vivons tous sous l’influence de Maya et du Karma.

Et lorsque la vie nous offre une bénédiction inattendue, notre réponse ne devrait pas être l’orgueil.

Elle devrait être la gratitude. 🙏 »

Une nouvelle fois, la cloche du temple résonna au loin.

Les élèves restèrent immobiles, captivés.

Le professeur leva les yeux vers le ciel, entre les branches du vieux banian.

Le professeur :

« Et voilà pourquoi, mes chers élèves…

un arbre généalogique n’est pas simplement une liste de noms.

Derrière chaque nom se trouve un cœur humain.

Derrière chaque branche se trouve une histoire.

Et derrière chaque histoire se trouvent des joies, des blessures, des choix, le karma, la dévotion…

et parfois—

une bénédiction que personne n’aurait jamais pu prévoir. »

Les élèves levèrent les yeux vers l’immense arbre au-dessus d’eux.

Ses branches s’étendaient dans toutes les directions.

Meera murmura :

« Monsieur…

peut-être que nos ancêtres étaient eux aussi des branches qui cherchaient la lumière. »

Le professeur sourit.

Le professeur :

« Exactement, Meera.

Et maintenant…

êtes-vous prêts à découvrir ce qui est arrivé à la branche suivante ? »

Tous les élèves répondirent d’une seule voix :

« OUI, MONSIEUR ! » 🌳❤️🪔

 

Episode 185

🌳 The Family Tree — The Three Guṇas and the Children of Krishna

Teacher:

Hello, my dear students!

Students:

Hi, sir!

Mary:

“Excuse me, sir!”

Teacher:

How can I help you, Mary?

Mary:

“During the time when Mr. Sapapathipillai lived, was there any possibility of great success and achievement in the country?”

Teacher:

💕 An intellectual question!

Actually, as we have already mentioned, of course there were opportunities for great achievement. But as long as all of us are connected with and influenced by Mother Nature, we are automatically linked with and guided by the three Guṇas. This is a fundamental principle described in the Vedic teachings.

Pamitta:

“Ohhhh! You mean Rajo-guṇa, Tamo-guṇa and Sattva-guṇa, sir?”

Teacher:

Absolutely, Pamitta!

As a matter of historical fact, during that same period, the Portuguese invaded the country.

Student:

“You mean they were interested in our natural resources and wealth?”

Teacher:

Yes. They took advantage of the country’s resources and assets, and, sadly, they also destroyed a considerable number of temples and places of worship.

Student:

“Besides all that, was Mr. Sapapathipillai able to remain respectful while pursuing his aspirations?”

Teacher:

Certainly.

He carried a godly gem of love for his Lord within his heart, and consequently, his aspirations were strongly influenced by Sattva-guṇa.

Student:

“So, was he in the Goodness class?”

Teacher:

That’s right.

Student:

“I heard that Rajo-guṇa can make people aggressive, destructive and negative?”

Teacher:

Undoubtedly, it can encourage qualities such as excessive ambition, restlessness, attachment and aggression.

Whereas Sattva-guṇa, the mode of goodness, tends to encourage clarity, knowledge, compassion, harmony and constructive action.

Student:

“Overall, are we all sacred souls of Krishna, and does He make everyone act out their respective roles?”

Teacher:

That is a profound way of looking at it.

Student:

“What a gorgeous family tree! 🌳”

Sarah:

“But why didn’t he build a temple for Krishna?

And we wonder why so many of our ancestors’ names ended with the word Pillai—including Pillaiyar, the name associated with Lord Ganesha!”

Teacher:

What a precious question, Sarah!

In the devotional understanding, the demigods have their respective responsibilities and roles within the cosmic order, just as every one of us has different aspirations, ambitions, talents and attractions.

Ultimately, we are all children of the Supreme Lord, Krishna.

In Tamil, பிள்ளை (Pillai) means child.

Student:

“Oh! So Lord Ganesha is a special divine personality who helps people overcome obstacles, isn’t he?”

Teacher:

Obviously!

Student:

“But why did he encounter difficulties although he had such great devotion and divine affection?”

Teacher:

His story itself teaches us that even divine personalities have particular roles and circumstances within the cosmic arrangement.

Students:

“We understand that Pillai means child. But can you break down Pillaiyar for us?”

Teacher:

Of course.

In Tamil, யார் (Yār) means “who.”

Students:

“Wow! Now we understand!”

Teacher:

Sorry?

Students:

“Who!” 😄

Student:

“Who is he?”

Teacher:

He is traditionally understood as the elder son of Lord Shiva and Goddess Parvati.

And, according to the traditional account, he became the divine scribe who wrote down the Mahābhārata as it was dictated by Sage Vyasa.

Students:

“Really inspiring, sir!”

Student:

“So, in this way, does the Supreme Lord give different duties to demigods and saintly personalities, while inspiring them through circumstances that awaken their particular abilities, interests and aspirations?”

Teacher:

Exactly. That is a beautiful question.

Students:

“Ohhhh! What a surprising Supreme Science! He works throughout His creation through the sacred energy within all living beings!”

Teacher:

Yes.

For instance, let us look at this from a physiological point of view.

Inspiration literally refers to the act of breathing in—inhaling.

Student:

“Yeah, sir! Inhaling!”

Teacher:

Whereas respiration refers to the broader biological process through which living organisms obtain and use energy, involving the exchange and utilisation of gases.

Student:

“Ohhhh! So life depends upon the exchange of energy and matter within the body, through Krishna’s energy?”

Teacher:

👏👏👏

Exactly!

For example, we take in oxygen, which our cells use in cellular respiration, and we remove carbon dioxide as a waste product.

Isn’t that basic biology?

Students:

“What?!”

Student:

“What a crazy connection!”

“So… are you saying that God somehow places us in circumstances that influence our minds toward material desires, while our actions unfold under the influence of passion and the other Guṇas?”

Teacher:

The three Guṇas belong to the influence of Mother Nature. They condition the mind, senses and behaviour of embodied living beings.

Student:

“So, was Mr. Sapapathipillai undergoing the influence of Rajo-guṇa?”

Teacher:

That’s right. We could say that, in certain aspects of his life, he was travelling through the Passion class—just as all of us are travelling in the same boat of material existence, experiencing different combinations of the three Guṇas.

Student:

“So, he could work for the welfare of his society while pursuing his own aspirations at the same time?”

Teacher:

Exactly!

And have you noticed something fascinating about his name?

Students:

“Pillai!”

Teacher:

And what does Pillai mean?

Students:

“Krishna’s child, sir!”

Teacher:

🙏🙏🙏

Congratulations!

And now, my dear students…

Let us continue our journey through this extraordinary family tree—where history, science, spirituality and the mystery of human aspirations meet. 🌳🧬🪔

To be continued…

 குடும்ப மரம் — மூன்று குணங்களும் கிருஷ்ணரின் பிள்ளைகளும்

ஆசிரியர்:

என் அன்பான மாணவர்களே, அனைவருக்கும் காலை வணக்கம்!

மாணவர்கள்:

வணக்கம் ஐயா!

மேரி:

“மன்னிக்கவும் ஐயா!”

ஆசிரியர்:

மேரி, என்ன உதவி வேண்டும்?

மேரி:

“திரு. சபாபதிப்பிள்ளை வாழ்ந்த காலத்தில், நாட்டில் பெரிய வெற்றிகளையும் சாதனைகளையும் பெறுவதற்கான வாய்ப்புகள் இருந்தனவா?”

ஆசிரியர்:

💕 அறிவார்ந்த கேள்வி!

உண்மையில், நாம் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டதுபோல், நிச்சயமாக இருந்தன!

ஆனால், நாம் அனைவரும் இயற்கைத் தாயுடன் இணைக்கப்பட்டும், அவளது தாக்கத்திற்குள் இருந்தும் வாழ்கிறோம். ஆகவே, நாம் இயற்கையாகவே மூன்று குணங்களுடன் தொடர்புபட்டு, அவற்றின் தாக்கத்தால் வழிநடத்தப்படுகிறோம்.

இதுவே வேதப் போதனைகளில் கூறப்படும் ஒரு முக்கியமான உண்மை.

பமித்தா:

“ஓஹோ! நீங்கள் ரஜோ குணம், தமோ குணம், சத்துவ குணம் ஆகிய மூன்றையும் சொல்கிறீர்களா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

முற்றிலும் சரி, பமித்தா!

அதே வரலாற்றுக் காலத்தில், போர்த்துக்கீசியர்கள் நாட்டை ஆக்கிரமித்தனர்.

மாணவர்:

“அதாவது, அவர்கள் நமது இயற்கை வளங்களிலும் செல்வங்களிலும் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார்களா?”

ஆசிரியர்:

ஆம். அவர்கள் நாட்டின் வளங்களையும் சொத்துக்களையும் பயன்படுத்திக் கொண்டதோடு மட்டுமல்லாமல், துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஏராளமான கோயில்களையும் வழிபாட்டுத் தலங்களையும் அழித்தனர்.

மாணவர்:

“அப்படியிருந்தும், திரு. சபாபதிப்பிள்ளை தனது இலட்சியங்களைத் தொடர்ந்து செல்லும்போது மரியாதையையும் பணிவையும் காத்துக்கொண்டாரா?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக.

அவர் தனது இறைவன் மீது கொண்டிருந்த தெய்வீக அன்பு என்னும் இரத்தினத்தைத் தனது இதயத்தில் தாங்கியிருந்தார். அதன் விளைவாக, அவருடைய இலட்சியங்களும் முயற்சிகளும் சத்துவ குணத்தால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டிருந்தன.

மாணவர்:

“அப்படியானால், அவர் நற்குணத்தின் வகுப்பில் இருந்தாரா?”

ஆசிரியர்:

அப்படித்தான்.

மாணவர்:

“ரஜோ குணம் மனிதர்களை ஆக்ரோஷமாகவும், அழிவை ஏற்படுத்துபவர்களாகவும், எதிர்மறையானவர்களாகவும் மாற்றக்கூடும் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, அது அதிகமான ஆசை, அமைதியின்மை, பற்றுதல் மற்றும் ஆக்ரோஷம் போன்ற பண்புகளைத் தூண்டக்கூடும்.

அதேவேளை, சத்துவ குணம் தெளிவு, அறிவு, இரக்கம், அமைதி, நல்லிணக்கம் மற்றும் ஆக்கப்பூர்வமான செயல்களை வளர்க்கும்.

மாணவர்:

“மொத்தத்தில், நாம் அனைவரும் கிருஷ்ணரின் புனித ஆத்மாக்களா? மேலும், அவர் ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் பாத்திரத்தை ஏற்று நடக்கச் செய்கிறாரா?”

ஆசிரியர்:

அது மிகவும் ஆழமான சிந்தனை.

மாணவர்:

“என்ன ஒரு அழகான குடும்ப மரம்! 🌳”

சாரா:

“ஆனால், அவர் ஏன் கிருஷ்ணருக்காக ஒரு கோயிலைக் கட்டவில்லை?

மேலும், நமது முன்னோர்களில் பலருடைய பெயர்கள் ‘பிள்ளை’ என்று முடிவடைகின்றன. அதிலும், விநாயகரைக் குறிக்கும் பிள்ளையார் என்ற பெயரும் இருக்கிறது. ஏன்?”

ஆசிரியர்:

என்ன ஒரு அருமையான கேள்வி, சாரா!

பக்தி மரபின் பார்வையில், தேவர்கள் இந்தப் பிரபஞ்ச ஒழுங்கில் ஒவ்வொருவருக்கும் குறிப்பிட்ட பொறுப்புகளையும் பணிகளையும் பெற்றுள்ளனர். அதுபோலவே, நம் ஒவ்வொருவருக்கும் வெவ்வேறு ஆசைகள், இலட்சியங்கள், திறமைகள் மற்றும் ஈர்ப்புகள் உள்ளன.

இறுதியில், நாம் அனைவரும் பரமபிரபுவான கிருஷ்ணரின் பிள்ளைகளே.

தமிழில் “பிள்ளை” என்றால் குழந்தை என்று பொருள்.

மாணவர்:

“ஓஹோ! அப்படியானால், விநாயகர் மக்களைத் தடைகளிலிருந்து காப்பாற்றும் ஒரு சிறப்பான தெய்வீகப் பெருமகனா?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக!

மாணவர்:

“அவருக்கு இவ்வளவு பக்தியும் அன்பும் இருந்தபோதிலும், ஏன் அவர் சிரமங்களை எதிர்கொண்டார்?”

ஆசிரியர்:

அவருடைய கதையே நமக்கு ஒரு முக்கியமான பாடத்தைக் கற்றுத் தருகிறது. தெய்வீகப் பாத்திரங்களுக்குக்கூட, பிரபஞ்ச ஒழுங்கிற்குள் குறிப்பிட்ட பொறுப்புகளும் சூழ்நிலைகளும் உள்ளன.

மாணவர்கள்:

“பிள்ளை என்றால் குழந்தை என்று புரிந்துகொண்டோம். ஆனால் ‘பிள்ளையார்’ என்பதைப் பிரித்துச் சொல்ல முடியுமா?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக!

தமிழில் “யார்” என்றால் “Who?” — “யார்?” என்று பொருள்.

மாணவர்கள்:

“ஆஹா! இப்போது புரிந்துவிட்டது!”

ஆசிரியர்:

என்ன?

மாணவர்கள்:

“யார்!” 😄

மாணவர்:

“அவர் யார்?”

ஆசிரியர்:

பாரம்பரியமாக, அவர் சிவபெருமானுக்கும் பார்வதி தேவிக்கும் மூத்த மகன் என்று கருதப்படுகிறார்.

மேலும், பாரம்பரியக் கதையின்படி, வியாச முனிவர் சொல்லிய மகாபாரதத்தை எழுத்தில் பதிவு செய்த தெய்வீக எழுத்தராக விநாயகர் விளங்கினார்.

மாணவர்கள்:

“உண்மையிலேயே மிகவும் ஊக்கமளிக்கிறது, ஐயா!”

மாணவர்:

“அப்படியானால், பரமபிரபு வெவ்வேறு தேவர்களுக்கும் முனிவர்களுக்கும் குறிப்பிட்ட கடமைகளை அளித்து, அவர்களின் திறமைகள், ஆர்வங்கள் மற்றும் இலட்சியங்களை வெளிப்படுத்தும் சூழ்நிலைகளின் மூலம் அவர்களை ஊக்குவிக்கிறாரா?”

ஆசிரியர்:

அப்படியே! அது மிகவும் அழகான கேள்வி.

மாணவர்கள்:

“ஓஹோ! என்ன ஒரு ஆச்சரியமான பரம விஞ்ஞானம்! அவர் தனது படைப்பின் முழுவதும், உயிரினங்களுக்குள் இருக்கும் புனித சக்தியின் மூலம் செயல்படுகிறாரா?”

ஆசிரியர்:

ஆம்.

இதை உடலியல் அறிவியலின் கோணத்திலிருந்தும் பார்ப்போம்.

Inspiration — உள்ளிழுத்தல் என்பது உண்மையில் சுவாசத்தை உள்ளே இழுக்கும் செயலைக் குறிக்கிறது.

மாணவர்:

“ஆம் ஐயா! உள்ளிழுத்தல்!”

ஆசிரியர்:

அதேவேளை, Respiration — சுவாசச் செயற்பாடு என்பது உயிரினங்கள் ஆற்றலைப் பெறவும் பயன்படுத்தவும் நடைபெறும் விரிவான உயிரியல் செயல்முறையாகும். இதில் வாயுக்களின் பரிமாற்றமும் அடங்குகிறது.

மாணவர்:

“ஓஹோ! அப்படியானால், கிருஷ்ணரின் சக்தியின் மூலம் நடைபெறும் ஆற்றல் மற்றும் பொருள் பரிமாற்றத்தையே சார்ந்து நமது உயிர்வாழ்வும் இருக்கிறதா?”

ஆசிரியர்:

👏👏👏

அப்படியே!

உதாரணமாக, நாம் ஆக்சிஜனை உள்ளிழுக்கிறோம். நமது செல்கள் அதை செல்லியல் சுவாசத்தில் பயன்படுத்துகின்றன; பின்னர் கழிவுப் பொருளான கார்பன் டைஆக்சைடை வெளியேற்றுகிறோம்.

இது அடிப்படை உயிரியல் அல்லவா?

மாணவர்கள்:

“என்ன?!”

மாணவர்:

“என்ன ஒரு வியப்பான தொடர்பு!”

“அப்படியானால்… கடவுள் நமது மனங்களைப் பொருள் சார்ந்த ஆசைகளின் பக்கம் திருப்பும் சூழ்நிலைகளை உருவாக்குகிறாரா? அதன் மூலம் நமது செயல்கள் ரஜோ குணம் போன்ற குணங்களின் தாக்கத்திற்குள் நடைபெறுகின்றனவா?”

ஆசிரியர்:

மூன்று குணங்களும் இயற்கைத் தாயின் தாக்கத்திற்குரியவை. அவை உடலுடன் வாழும் உயிர்களின் மனம், புலன்கள் மற்றும் நடத்தையைப் பாதிக்கின்றன.

மாணவர்:

“அப்படியானால், திரு. சபாபதிப்பிள்ளையும் ரஜோ குணத்தின் தாக்கத்தை அனுபவித்தாரா?”

ஆசிரியர்:

அப்படித்தான்.

அவருடைய வாழ்க்கையின் சில அம்சங்களில், அவர் ரஜோ குணம் எனப்படும் ‘Passion’ வகுப்பின் வழியாகப் பயணித்தார் என்று கூறலாம்.

நாம் அனைவரும் இந்தப் பொருள் உலக வாழ்க்கை என்னும் ஒரே படகில் பயணம் செய்கிறோம்; ஆனால் ஒவ்வொருவரிடமும் மூன்று குணங்களின் கலவை வெவ்வேறாக வெளிப்படுகிறது.

மாணவர்:

“அப்படியானால், அவர் தனது சமூகத்தின் நலனுக்காகச் செயல்பட்டுக்கொண்டே, அதே நேரத்தில் தனது சொந்த இலட்சியங்களையும் நிறைவேற்ற முயன்றாரா?”

ஆசிரியர்:

அப்படியே!

மேலும், அவருடைய பெயரில் ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயத்தை நீங்கள் கவனித்தீர்களா?

மாணவர்கள்:

“பிள்ளை!”

ஆசிரியர்:

பிள்ளை என்றால் என்ன?

மாணவர்கள்:

“கிருஷ்ணரின் பிள்ளை, ஐயா!”

ஆசிரியர்:

🙏🙏🙏

வாழ்த்துகள்!

இப்போது, என் அன்பான மாணவர்களே…

வரலாறு, விஞ்ஞானம், ஆன்மிகம் மற்றும் மனித ஆசைகளின் மர்மம் ஒன்றாகச் சந்திக்கும் இந்த அற்புதமான குடும்ப மரப் பயணத்தை நாம் தொடர்ந்து செல்வோம். 🌳🧬🪔

தொடரும்…

🌳 L’Arbre Généalogique — Les Trois Guṇas et les Enfants de Krishna

Professeur :

Bonjour, mes chers élèves !

Les élèves :

Bonjour, Monsieur !

Mary :

« Excusez-moi, Monsieur ! »

Professeur :

Comment puis-je t’aider, Mary ?

Mary :

« À l’époque où vivait M. Sapapathipillai, y avait-il des possibilités de connaître de grands succès et de grandes réalisations dans le pays ? »

Professeur :

💕 Quelle question intellectuelle !

En réalité, comme nous l’avons déjà mentionné, bien sûr qu’il y en avait !

Mais puisque nous sommes tous reliés à Mère Nature et soumis à son influence, nous sommes naturellement liés aux trois Guṇas, qui influencent et conditionnent notre existence.

C’est un principe fondamental des enseignements védiques.

Pamitta :

« Ohhhh ! Vous voulez dire le Rajo-guṇa, le Tamo-guṇa et le Sattva-guṇa, Monsieur ? »

Professeur :

Absolument, Pamitta !

À cette même période historique, les Portugais envahirent le pays.

Un élève :

« Vous voulez dire qu’ils s’intéressaient aux ressources naturelles et aux richesses du pays ? »

Professeur :

Oui. Ils exploitèrent les ressources et les biens du pays et, malheureusement, ils détruisirent également un nombre considérable de temples et de lieux de culte.

Un élève :

« Malgré tout cela, M. Sapapathipillai a-t-il réussi à rester respectueux et digne tout en poursuivant ses aspirations ? »

Professeur :

Certainement.

Il portait dans son cœur le joyau divin de l’amour qu’il vouait à son Seigneur. Par conséquent, ses aspirations et ses actions étaient fortement influencées par le Sattva-guṇa.

Un élève :

« Alors, était-il dans la classe de la Bonté ? »

Professeur :

Exactement.

Un élève :

« J’ai entendu dire que le Rajo-guṇa peut rendre les gens agressifs, destructeurs et négatifs ? »

Professeur :

Sans aucun doute, il peut favoriser l’ambition excessive, l’agitation, l’attachement et l’agressivité.

En revanche, le Sattva-guṇa, le mode de la bonté, favorise généralement la clarté, la connaissance, la compassion, l’harmonie et les actions constructives.

Un élève :

« En fin de compte, sommes-nous tous des âmes sacrées appartenant à Krishna, et est-ce Lui qui fait jouer à chacun son propre rôle ? »

Professeur :

C’est une manière très profonde de voir les choses.

Un élève :

« Quel magnifique arbre généalogique ! 🌳 »

Sarah :

« Mais pourquoi n’a-t-il pas construit un temple pour Krishna ?

Et nous nous demandons pourquoi tant de noms de nos ancêtres se terminent par le mot Pillai, notamment Pillaiyar, le nom associé à Lord Ganesha ! »

Professeur :

Quelle question précieuse, Sarah !

Selon la compréhension dévotionnelle, les divinités ont chacune leurs responsabilités et leurs fonctions dans l’ordre cosmique. De la même manière, chacun de nous possède des aspirations, des ambitions, des talents et des attirances qui lui sont propres.

En définitive, nous sommes tous les enfants du Seigneur Suprême, Krishna.

En tamoul, « Pillai » signifie « enfant ».

Un élève :

« Oh ! Alors Lord Ganesha est une personnalité divine particulière qui aide les êtres humains à surmonter les obstacles, n’est-ce pas ? »

Professeur :

Évidemment !

Un élève :

« Mais pourquoi a-t-il rencontré des difficultés alors qu’il avait tant de dévotion et d’amour divin ? »

Professeur :

Son histoire nous enseigne justement une leçon importante : même les personnalités divines ont des responsabilités et des circonstances particulières dans l’ordre cosmique.

Les élèves :

« Nous avons compris que Pillai signifie enfant. Mais pouvez-vous nous expliquer le mot Pillaiyar ? »

Professeur :

Bien sûr !

En tamoul, « Yār » signifie « qui ? »

Les élèves :

« Waouh ! Maintenant nous avons compris ! »

Professeur :

Pardon ?

Les élèves :

« Qui ! » 😄

Un élève :

« Qui est-il ? »

Professeur :

Selon la tradition, il est considéré comme le fils aîné de Lord Shiva et de la déesse Parvati.

Et, selon le récit traditionnel, Ganesha devint le scribe divin qui écrivit le Mahābhārata, dicté par le sage Vyasa.

Les élèves :

« Vraiment inspirant, Monsieur ! »

Un élève :

« Alors, de cette manière, le Seigneur Suprême donne-t-il différentes responsabilités aux divinités et aux personnes saintes, tout en les inspirant à travers des circonstances qui éveillent leurs talents, leurs intérêts et leurs aspirations ? »

Professeur :

Exactement ! C’est une très belle question.

Les élèves :

« Ohhhh ! Quelle science suprême et surprenante ! Il agit dans toute Sa création à travers l’énergie sacrée présente dans les êtres vivants ! »

Professeur :

Oui.

Regardons maintenant cela du point de vue de la physiologie.

Le mot anglais « inspiration » désigne littéralement l’acte de faire entrer l’air dans les poumons, c’est-à-dire l’inhalation.

Un élève :

« Oui, Monsieur ! L’inhalation ! »

Professeur :

Tandis que la respiration désigne l’ensemble des processus biologiques permettant à l’organisme d’utiliser l’oxygène et de produire de l’énergie, avec notamment les échanges gazeux.

Un élève :

« Ohhhh ! Alors notre vie dépend de ces échanges d’énergie et de matière, grâce à l’énergie de Krishna ? »

Professeur :

👏👏👏

Exactement !

Par exemple, nous absorbons l’oxygène, que nos cellules utilisent dans la respiration cellulaire, puis nous éliminons le dioxyde de carbone comme produit résiduel.

N’est-ce pas de la biologie fondamentale ?

Les élèves :

« Quoi ?! »

Un élève :

« Quelle connexion incroyable ! »

« Alors… est-ce que Dieu nous place dans des circonstances qui orientent notre esprit vers les désirs matériels, tandis que nos actions se déroulent sous l’influence de la passion et des autres Guṇas ? »

Professeur :

Les trois Guṇas appartiennent à l’influence de Mère Nature. Ils conditionnent le mental, les sens et le comportement des êtres incarnés.

Un élève :

« Alors, M. Sapapathipillai subissait-il lui aussi l’influence du Rajo-guṇa ? »

Professeur :

C’est exact.

Dans certains aspects de sa vie, nous pouvons dire qu’il voyageait dans la classe de la Passion, tout comme nous voyageons tous dans le même bateau de l’existence matérielle, chacun faisant l’expérience d’une combinaison différente des trois Guṇas.

Un élève :

« Alors, il pouvait œuvrer pour le bien de sa société tout en poursuivant ses propres aspirations ? »

Professeur :

Exactement !

Et avez-vous remarqué quelque chose de fascinant dans son nom ?

Les élèves :

« Pillai ! »

Professeur :

Et que signifie Pillai ?

Les élèves :

« L’enfant de Krishna, Monsieur ! »

Professeur :

🙏🙏🙏

Félicitations !

Et maintenant, mes chers élèves…

Continuons notre extraordinaire voyage à travers cet arbre généalogique, là où l’histoire, la science, la spiritualité et le mystère des aspirations humaines se rencontrent. 🌳🧬🪔

À suivre…

 

Episode 184

🌳 The Family Tree Lesson — Mr. Sapapathipillai

Teacher:

Good morning 🌅 and welcome back to our Family Tree Lesson, students!

Students:

“Cool! 👌 We feel truly privileged to learn about your family tree, sir.”

Teacher:

To be fair, we don’t have much time to spare.

Students:

“Noooo! That’s unfair! We adore history—especially when the story is linked with real science. Above all, we are learning how our ancestors’ genes 🧬 can generate characteristics in the people of the present.”

Teacher:

Beautifully said.

Today, we are going to talk about Mr. Sapapathipillai.

Students:

“Who?”

Teacher:

He was the great-grandfather of the writer, Thamponna.

Students:

“Was he as good as Mr. Velluppillai?”

Teacher:

To be fair, never compare one person with another. It is like comparing the sun and the moon. ☀️🌙

Each of us is uniquely designed, with different qualities, different responsibilities, and different degrees of duty.

Students:

“Ahhh! We apologise. Is that why some couples remain loving and friendly forever, whereas others become unfriendly?”

Teacher:

Definitely! 👍

Now, let us go back to the story of our ancestor, Mr. Sapapathipillai.

He was born in Kandarmadam.

Students:

“But you said Vaddukkidai!”

Teacher:

That was where his parents came from.

Those wonderful parents brought him up to become a beloved child, a compassionate citizen, and, above all, a spectacular lover of love itself.

Students:

“We don’t quite understand!”

Teacher:

Actually, he fell deeply in love with an Angel. ❤️

But his character was like that of King Shah Jahan, who built the magnificent Taj Mahal as a memorial to his beloved wife.

Students:

“Really? Is this the climax of the family story?”

Teacher:

Certainly!

Mr. Sapapathipillai was a man of principles. Although he could not marry the woman he loved, he transformed his love and devotion into something sacred.

In 1852, he built a magnificent temple and named it Muthumanni Pillaiyar. 🛕🙏

Students:

“Where was it?”

Teacher:

Near the Nallur Temple.

Students:

“Wow! That is such an elegant and historically important area—and today, such a valuable neighbourhood!”

Teacher:

Absolutely! 👍

Students:

“So, he lived like the sun—shining brightly, yet burning itself in order to give light to others?”

Teacher:

Undoubtedly, Mary. ☀️

Peter:

“So, a satisfied life is better than a successful life, sir?”

Teacher:

Pardon me, Peter?

Peter:

“Because success is often measured by others, whereas satisfaction is measured within ourselves—by the sacred light of our own sacrifice.”

Teacher:

👏👏👏

Indeed, Peter. That is a profound thought.

Our minds, our egos, our intelligence, and even some of our inherited characteristics are influenced by those who came before us.

Students:

“So, in turn, our ancestors themselves came from the Divine Dad?”

Teacher:

🙏🙏🙏

Mary:

“By the way, has Mr. Thamponna married?”

Teacher:

That is a great question.

He hasn’t.

Students:

“Ohhhhh! Now we understand the sacred science behind Grandpa’s genes! Ha… ha…!” 😂🧬

Teacher:

Excellent prediction! 😄

Students:

“Continue, sir!”

Teacher:

Certainly.

Our family tree is not merely a list of names and dates.

It is a living story of genes, character, relationships, sacrifice, love, duty and destiny—connecting one generation to the next. 🌳🧬🙏

La leçon de l’arbre généalogique — Monsieur Sapapathipillai

Professeur :

Bonjour 🌅, mes chers élèves ! Bienvenue à nouveau dans notre leçon sur l’arbre généalogique !

Élèves :

« Super ! 👌 Nous nous sentons vraiment privilégiés de pouvoir découvrir l’arbre généalogique de votre famille, Monsieur. »

Professeur :

Pour être honnête, nous n’avons pas beaucoup de temps à consacrer à cela.

Élèves :

« Noooon ! Ce n’est pas juste ! Nous adorons l’histoire, surtout lorsque cette histoire est liée à la véritable science. Et plus que tout, nous apprenons comment les gènes 🧬 de nos ancêtres peuvent contribuer à transmettre certaines caractéristiques aux générations présentes. »

Professeur :

Très bien dit.

Aujourd’hui, nous allons parler de Monsieur Sapapathipillai.

Élèves :

« Qui est-ce ? »

Professeur :

Il était l’arrière-grand-père de l’écrivain Thamponna.

Élèves :

« Était-il aussi bon que Monsieur Velluppillai ? »

Professeur :

Pour être juste, il ne faut jamais comparer une personne à une autre. Ce serait comme comparer le soleil et la lune. ☀️🌙

Chacun de nous est conçu de manière unique, avec des qualités différentes, des responsabilités différentes et des devoirs différents.

Élèves :

« Ahhh ! Nous nous excusons. Est-ce pour cela que certains couples restent affectueux et amis toute leur vie, tandis que d’autres finissent par devenir hostiles l’un envers l’autre ? »

Professeur :

Absolument ! 👍

Revenons maintenant à l’histoire de notre ancêtre, Monsieur Sapapathipillai.

Il est né à Kandarmadam.

Élèves :

« Mais vous aviez dit Vaddukkidai ! »

Professeur :

C’était le lieu d’où venaient ses parents.

Ces merveilleux parents l’ont élevé avec beaucoup d’amour, faisant de lui un enfant profondément aimé, un citoyen compatissant et, surtout, un homme qui avait un amour extraordinaire pour l’amour lui-même.

Élèves :

« Nous ne comprenons pas très bien ! »

Professeur :

En réalité, il tomba profondément amoureux d’une femme semblable à un ange. ❤️

Mais son caractère ressemblait à celui du roi Shah Jahan, qui fit construire le magnifique Taj Mahal en mémoire de son épouse bien-aimée.

Élèves :

« Vraiment ? Est-ce le point culminant de l’histoire familiale ? »

Professeur :

Certainement !

Monsieur Sapapathipillai était un homme de principes.

Bien qu’il n’ait pas pu épouser la femme qu’il aimait, il transforma son amour et sa dévotion en quelque chose de sacré.

En 1852, il fit construire un magnifique temple qu’il nomma « Muthumanni Pillaiyar ». 🛕🙏

Élèves :

« Où se trouvait-il ? »

Professeur :

Près du temple de Nallur.

Élèves :

« Waouh ! C’est un quartier tellement élégant et historiquement important—et aujourd’hui, un secteur résidentiel très recherché ! »

Professeur :

Absolument ! 👍

Élèves :

« Alors, il a vécu comme le soleil—brillant comme le soleil, tout en se consumant lui-même afin de donner de la lumière aux autres ? »

Professeur :

Sans aucun doute, Mary. ☀️

Peter :

« Alors, une vie satisfaite est-elle meilleure qu’une vie réussie, Monsieur ? »

Professeur :

Pardon, Peter ?

Peter :

« Parce que notre réussite est souvent mesurée par les autres, tandis que notre satisfaction est mesurée par nous-mêmes—par la lumière de notre propre sacrifice sacré. »

Professeur :

👏👏👏

C’est une pensée vraiment profonde, Peter.

Notre esprit, notre ego, notre intelligence et même certaines de nos caractéristiques héréditaires sont influencés par ceux qui nous ont précédés.

Élèves :

« Donc, à leur tour, nos ancêtres venaient eux-mêmes du Père Divin ? »

Professeur :

🙏🙏🙏

Mary :

« Au fait, Monsieur Thamponna est-il marié ? »

Professeur :

Excellente question.

Il ne l’est pas.

Élèves :

« Ohhhhh ! Maintenant nous comprenons la science sacrée qui se cache derrière les gènes de Grand-Père ! Ha… ha… ! » 😂🧬

Professeur :

Excellente prédiction ! 😄

Élèves :

« Continuez, Monsieur ! »

Professeur :

Certainement.

Notre arbre généalogique n’est pas simplement une liste de noms et de dates.

C’est une histoire vivante de gènes, de caractère, de relations, de sacrifice, d’amour, de devoir et de destinée, qui relie une génération à la suivante. 🌳🧬🙏

🌳 குடும்ப மரப் பாடம் — திரு. சபாபதிப்பிள்ளை

ஆசிரியர்:

காலை வணக்கம் 🌅 மாணவர்களே! மீண்டும் நமது குடும்ப மரப் பாடத்திற்கு வரவேற்கிறேன்!

மாணவர்கள்:

“அருமை! 👌 உங்கள் குடும்ப மரத்தைப் பற்றி கற்றுக்கொள்வது எங்களுக்கு உண்மையிலேயே பெரும் பாக்கியம், ஐயா.”

ஆசிரியர்:

நியாயமாகச் சொன்னால், நம்மிடம் அதிக நேரம் இல்லை.

மாணவர்கள்:

“ஓஓஓ இல்லை! அது நியாயமல்ல! வரலாற்றை நாங்கள் மிகவும் விரும்புகிறோம்—குறிப்பாக அந்த வரலாற்றுடன் உண்மையான விஞ்ஞானமும் இணைந்திருக்கும்போது. அதிலும் மேலாக, நமது முன்னோர்களின் மரபணுக்கள் 🧬 எவ்வாறு இன்றைய தலைமுறையினரின் பண்புகளை உருவாக்குகின்றன என்பதை நாம் கற்றுக்கொள்கிறோம்.”

ஆசிரியர்:

மிக அழகாகச் சொன்னீர்கள்.

இன்று நாம் திரு. சபாபதிப்பிள்ளை அவர்களைப் பற்றி பேசப் போகிறோம்.

மாணவர்கள்:

“யார் அவர்?”

ஆசிரியர்:

அவர் எழுத்தாளர் தம்பொன்னாவின் கொள்ளுத்தாத்தா.

மாணவர்கள்:

“அவர் திரு. வெள்ளுப்பிள்ளையைப் போல நல்லவரா?”

ஆசிரியர்:

நியாயமாகச் சொன்னால், ஒருவரை இன்னொருவருடன் ஒப்பிடவே கூடாது. அது சூரியனையும் சந்திரனையும் ஒப்பிடுவது போன்றது. ☀️🌙

நாம் ஒவ்வொருவரும் தனித்துவமாகப் படைக்கப்பட்டவர்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் வெவ்வேறு பண்புகளும், வெவ்வேறு பொறுப்புகளும், வெவ்வேறு கடமைகளும் உள்ளன.

மாணவர்கள்:

“ஆஹா! மன்னிக்கவும். அதனால்தானா சில தம்பதிகள் வாழ்நாள் முழுவதும் அன்பாகவும் நட்பாகவும் இருக்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் அந்நியமாகி விடுகிறார்கள்?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக! 👍

இப்போது நமது முன்னோர் திரு. சபாபதிப்பிள்ளை அவர்களின் கதைக்குத் திரும்புவோம்.

அவர் கந்தர்மடத்தில் பிறந்தார்.

மாணவர்கள்:

“ஆனால் நீங்கள் வட்டுக்கோட்டை என்று சொன்னீர்களே!”

ஆசிரியர்:

அது அவருடைய பெற்றோர் வந்த இடம்.

அந்த அன்பான பெற்றோர் அவரை மிகுந்த பாசத்துடன் வளர்த்து, அன்புக்குரிய குழந்தையாகவும், இரக்கமுள்ள குடிமகனாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—அன்பையே அற்புதமாக நேசித்த ஒரு மனிதராகவும் உருவாக்கினர்.

மாணவர்கள்:

“எங்களுக்கு சரியாகப் புரியவில்லை!”

ஆசிரியர்:

உண்மையில், அவர் ஒரு தேவதையைப் போன்ற பெண்ணை ஆழமாகக் காதலித்தார். ❤️

ஆனால் அவருடைய குணம், தன் அன்பு மனைவியின் நினைவாக உலகப் புகழ்பெற்ற தாஜ்மஹாலை கட்டிய ஷாஜஹான் மன்னரைப் போன்றதாக இருந்தது.

மாணவர்கள்:

“உண்மையா? இதுதானா குடும்பக் கதையின் உச்சக்கட்டம்?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக!

திரு. சபாபதிப்பிள்ளை அவர்கள் கொள்கைகளில் உறுதியான மனிதர்.

தான் நேசித்த அந்தப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொள்ள முடியாவிட்டாலும், தமது அன்பையும் பக்தியையும் ஒரு புனிதமான அர்ப்பணிப்பாக மாற்றினார்.

1852ஆம் ஆண்டு, அவர் ஒரு மகத்தான கோயிலைக் கட்டி அதற்கு “முத்துமணி பிள்ளையார்” என்று பெயரிட்டார். 🛕🙏

மாணவர்கள்:

“அது எங்கே இருந்தது?”

ஆசிரியர்:

நல்லூர் கோயிலுக்கு அருகில்.

மாணவர்கள்:

“ஆஹா! அது எவ்வளவு அழகானதும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்கதுமான பகுதி! இன்றைய காலத்தில் மிகவும் மதிப்புமிக்க குடியிருப்புப் பகுதியும்கூட!”

ஆசிரியர்:

முற்றிலும் உண்மை! 👍

மாணவர்கள்:

“அப்படியானால், அவர் சூரியனைப் போல வாழ்ந்தாரா—தன்னைத் தானே எரித்துக்கொண்டு மற்றவர்களுக்கு ஒளி கொடுக்கும் சூரியனைப் போல?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, மேரி. ☀️

பீட்டர்:

“அப்படியானால், வெற்றிகரமான வாழ்க்கையைவிட திருப்தியான வாழ்க்கை சிறந்ததா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

என்ன சொன்னாய், பீட்டர்?

பீட்டர்:

“ஏனென்றால், வெற்றியை மற்றவர்கள் அளவிடுகிறார்கள்; ஆனால் திருப்தியை நாமே அளவிடுகிறோம்—நமது சொந்த புனிதமான தியாகத்தின் ஒளியால்.”

ஆசிரியர்:

👏👏👏

மிக ஆழமான சிந்தனை, பீட்டர்.

நமது மனம், நமது அகங்காரம், நமது அறிவு, மேலும் நம்மிடம் மரபாக வரும் சில பண்புகள்கூட, நமக்கு முன்னால் வாழ்ந்தவர்களின் தாக்கத்தால் உருவாகின்றன.

மாணவர்கள்:

“அப்படியானால், நமது முன்னோர்களும் இறுதியில் அந்த தெய்வீகத் தந்தையிடமிருந்துதானே வந்தார்கள்?”

ஆசிரியர்:

🙏🙏🙏

மேரி:

“ஒரு விஷயம் கேட்கலாமா? திரு. தம்பொன்னாவுக்குத் திருமணம் ஆகிவிட்டதா?”

ஆசிரியர்:

மிகச் சிறந்த கேள்வி.

இல்லை, இன்னும் ஆகவில்லை.

மாணவர்கள்:

“ஓஹ்ஹ்ஹ்! இப்போது தாத்தாவின் மரபணுக்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் புனித விஞ்ஞானம் எங்களுக்கு புரிகிறது! ஹா… ஹா…!” 😂🧬

ஆசிரியர்:

அற்புதமான கணிப்பு! 😄

மாணவர்கள்:

“தொடருங்கள், ஐயா!”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக.

நமது குடும்ப மரம் என்பது வெறும் பெயர்களும் தேதிகளும் கொண்ட பட்டியல் அல்ல.

அது மரபணுக்கள், குணநலன்கள், உறவுகள், தியாகம், அன்பு, கடமை மற்றும் விதி ஆகியவற்றை தலைமுறை தலைமுறையாக இணைக்கும் ஓர் உயிருள்ள கதை. 🌳🧬🙏

 

Episode 183

🌳 The Beginning of Our Family Tree

Student:

“Hi 👋 Sir!”

Teacher:

“Hello, students!”

Student:

“It was truly fascinating to read the family tree written by your brother, Thamponna.”

Teacher:

“Ohhh, really? I truly appreciate that, Mary.”

Mary:

“We didn’t actually know who the very first root of our family tree was.”

Teacher:

“Well, according to the account we have received, the earliest known ancestor recorded in our family history is Mr. Velluppillai.”

Student:

“Really? Could we learn about The Beginning of Your Family Tree, if you don’t mind?”

Teacher:

“With great pleasure! 🪔

What I am about to share has been narrated and translated from the original Tamil account prepared by my brother, Mr. Thamponna. Do you remember?”

Students:

“Of course we remember! We’re not that stupid! Ha… ha…!” 😄

Teacher:

“Ha… ha…! Thank you! Then let us begin.”

────────

🌿 The Beginning of Our Family Tree

As we begin exploring our family tree, we must acknowledge that we have not yet been able to trace the entire lineage. The records available to us are incomplete, and therefore our journey will unfold gradually—generation by generation, as further information and evidence become available.

Our journey begins with an honourable gentleman named Mr. Velluppillai, who is, according to the family account currently available to us, the earliest recorded ancestor in our family history.

🕰️ The Timeline

Approximately 1824–1900

Mr. Velluppillai was born in Vaddukoddai, Jaffna.

He was a Hindu and belonged to a traditionally respected community within the Hindu social structure of that period. The family account describes his background as one associated with dignity, social standing and traditional responsibilities.

His descendants were associated with well-respected and established families. Although we have not yet uncovered detailed records concerning their occupations and livelihoods, the family tradition portrays them as people of principle, dignity and responsibility.

Mr. Velluppillai appears to have been an exceptionally capable, industrious and productive man, conducting his affairs on a remarkably large scale for the time in which he lived.

Among his commercial activities, he is said to have been involved in the marketing and distribution of goods across a vast region extending from Jaffna towards Anuradhapura. This suggests that his commercial activities reached far beyond his immediate locality and connected him with communities across a considerable part of the island.

As a productive and influential member of society, he appears to have received considerable recognition and support from the government of his time, reflecting the importance of his activities and his standing within the community.

And this, dear students, is where the story of our known family lineage begins—

with Mr. Velluppillai, the earliest recorded root of our family tree. 🌳

But this is only the beginning.

To be continued… 🪔

Les débuts de notre arbre généalogique

Un étudiant :

« Bonjour 👋 Monsieur ! »

Le professeur :

« Bonjour, les étudiants ! »

Un étudiant :

« C’était vraiment fascinant de lire l’arbre généalogique écrit par votre frère, Thamponna. »

Le professeur :

« Ohhh, vraiment ? Mary, je vous remercie sincèrement pour votre appréciation. »

Mary :

« Nous ne savions pas vraiment qui était la toute première racine de notre arbre généalogique. »

Le professeur :

« D’après les documents familiaux dont nous disposons, le plus ancien ancêtre actuellement identifié dans notre histoire familiale est M. Velluppillai. »

Un étudiant :

« Vraiment ? Si cela ne vous dérange pas, pourrions-nous découvrir “Les débuts de votre arbre généalogique” ? »

Le professeur :

« Avec grand plaisir ! 🪔

Ce que je vais maintenant partager avec vous a été raconté et traduit à partir du récit original en tamoul préparé par mon frère, M. Thamponna. Vous vous en souvenez ? »

Les étudiants :

« Bien sûr que nous nous en souvenons ! Nous ne sommes quand même pas si stupides ! Ha… ha… ! » 😄

Le professeur :

« Ha… ha… ! Très bien. Alors, commençons. »

────────

🌿 Les débuts de notre arbre généalogique

Lorsque nous commençons à explorer notre arbre généalogique, nous devons d’abord reconnaître que nous n’avons pas encore réussi à retracer l’ensemble de notre lignée familiale.

Les documents et les informations dont nous disposons ne sont pas encore complets. Nous avancerons donc progressivement, génération après génération, au fur et à mesure que de nouvelles informations et de nouvelles preuves deviendront disponibles.

Notre voyage commence avec un homme honorable nommé M. Velluppillai, qui est, selon les documents familiaux actuellement disponibles, le plus ancien ancêtre enregistré de notre famille.

🕰️ La chronologie

Environ 1824–1900

M. Velluppillai est né à Vaddukoddai, à Jaffna.

Il était hindou et appartenait, selon le récit familial, à une communauté traditionnellement respectée dans la structure sociale hindoue de cette époque.

Ses descendants étaient associés à des familles respectées et bien établies. Bien que nous n’ayons pas encore retrouvé de documents détaillés concernant leurs professions et leurs moyens de subsistance, la tradition familiale les présente comme des personnes attachées aux principes, à la dignité et au sens des responsabilités.

M. Velluppillai semble avoir été un homme particulièrement capable, travailleur et entreprenant, menant ses activités à une échelle remarquable pour son époque.

Parmi ses activités commerciales, on rapporte qu’il aurait participé à la commercialisation et à la distribution de marchandises dans une vaste région allant de Jaffna jusqu’à Anuradhapura.

Cela laisse penser que ses activités commerciales dépassaient largement son environnement immédiat et qu’il était en relation avec des communautés réparties sur une partie considérable de l’île.

En tant que membre productif et influent de la société, il semble avoir bénéficié d’un soutien et d’une reconnaissance considérables de la part du gouvernement de son époque, ce qui témoigne peut-être de l’importance de ses activités et de sa position au sein de la communauté.

Et c’est ici, chers étudiants, que commence l’histoire de notre lignée familiale connue—

avec M. Velluppillai, la première racine actuellement connue de notre arbre généalogique. 🌳

Mais ce n’est pas la fin de l’histoire.

Ce n’est que le commencement…

À suivre… 🪔

 நமது குடும்ப மரத்தின் தொடக்கம்

மாணவர்:

“Hi 👋 Sir!”

ஆசிரியர்:

“வணக்கம் மாணவர்களே!”

மாணவர்:

“உங்கள் சகோதரர் திரு. தம்பொன்னா எழுதிய குடும்ப மரத்தைப் படித்தது உண்மையிலேயே மிகவும் ஆச்சரியமாகவும் சுவாரஸ்யமாகவும் இருந்தது.”

ஆசிரியர்:

“ஓஹோ! உண்மையாவா? மேரி, உங்கள் பாராட்டுக்கு மிக்க நன்றி.”

மேரி:

“நமது குடும்ப மரத்தின் உண்மையான ஆரம்ப வேராக இருந்தவர் யார் என்பது எங்களுக்கு சரியாகத் தெரியவில்லை.”

ஆசிரியர்:

“நமக்குக் கிடைத்துள்ள குடும்ப வரலாற்றுக் குறிப்புகளின்படி, நமது குடும்பத்தில் இதுவரை பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள மிகப் பழமையான முன்னோர் திரு. வெள்ளுப்பிள்ளை ஆவார்.”

மாணவர்:

“உண்மையா? உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லையென்றால், ‘நமது குடும்ப மரத்தின் தொடக்கம்’ பற்றி அறிந்து கொள்ளலாமா?”

ஆசிரியர்:

“மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன்! 🪔

இப்போது நான் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளப் போவது, என் சகோதரர் திரு. தம்பொன்னா தயாரித்த அசல் தமிழ் வரலாற்றுக் குறிப்பிலிருந்து சொல்லப்பட்டு, மொழிபெயர்க்கப்பட்ட தகவல்கள். நினைவிருக்கிறதா?”

மாணவர்கள்:

“நிச்சயமாக நினைவிருக்கிறது! நாங்கள் அவ்வளவு முட்டாள்கள் இல்லை! ஹா… ஹா…!” 😄

ஆசிரியர்:

“ஹா… ஹா…! சரி, அப்படியானால் ஆரம்பிப்போம்.”

────────

🌿 நமது குடும்ப மரத்தின் தொடக்கம்

நமது குடும்ப மரத்தை ஆராயத் தொடங்கும்போது, இதுவரை நமது முழு வம்சாவளியையும் கண்டறிய முடியவில்லை என்பதை முதலில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

நமக்குக் கிடைத்துள்ள ஆவணங்களும் தகவல்களும் முழுமையானவை அல்ல. எனவே, மேலும் தகவல்களும் ஆதாரங்களும் கிடைக்கும் போதெல்லாம், தலைமுறை தலைமுறையாக, படிப்படியாக இந்தப் பயணத்தைத் தொடர்வோம்.

நமது பயணம் திரு. வெள்ளுப்பிள்ளை என்ற கண்ணியமான மனிதரிடமிருந்து தொடங்குகிறது. தற்போது நமக்குக் கிடைத்துள்ள குடும்ப வரலாற்றின்படி, அவர் நமது குடும்பத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள மிகப் பழமையான முன்னோர் ஆவார்.

🕰️ காலக்கோடு

சுமார் 1824–1900

திரு. வெள்ளுப்பிள்ளை யாழ்ப்பாணம், வட்டுக்கோட்டையில் பிறந்தவர்.

அவர் ஒரு இந்துவாகவும், அக்காலத்து இந்து சமூக அமைப்பில் பாரம்பரியமாக மதிக்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்தைச் சேர்ந்தவராகவும் இருந்ததாக குடும்ப வரலாற்றுக் குறிப்பு தெரிவிக்கிறது.

அவரது சந்ததியினர் மரியாதைக்குரிய மற்றும் நல்ல சமூக நிலை கொண்ட குடும்பங்களுடன் தொடர்புடையவர்களாக இருந்தனர். அவர்களின் தொழில்கள் மற்றும் வாழ்வாதாரங்களைப் பற்றிய விரிவான பதிவுகள் இதுவரை நமக்குக் கிடைக்கவில்லை என்றாலும், குடும்பப் பாரம்பரியம் அவர்களை கொள்கை, கண்ணியம் மற்றும் பொறுப்புணர்வு கொண்டவர்களாக சித்தரிக்கிறது.

திரு. வெள்ளுப்பிள்ளை தமது காலத்திற்கே உரிய அளவில் மிகவும் திறமையான, உழைப்பாளியான மற்றும் ஆற்றல்மிக்க மனிதராக விளங்கியதாகத் தெரிகிறது. அவர் தனது காலத்திற்கு மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் வணிக நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

அவரது வணிகச் செயல்பாடுகளில், யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து அனுராதபுரம் நோக்கி விரிந்த ஒரு பரந்த பிரதேசத்தில் பொருட்களை விற்பனை செய்வதும் விநியோகிப்பதும் அடங்கியிருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

இதன் மூலம், அவரது வணிகச் செயல்பாடுகள் அவரது சொந்த ஊரைத் தாண்டி, தீவின் ஒரு கணிசமான பகுதியிலிருந்த மக்களுடனும் சமூகங்களுடனும் தொடர்பு கொண்டிருந்திருக்கலாம் என்பதை அறிய முடிகிறது.

சமூகத்தில் உற்பத்தித் திறனும் செல்வாக்கும் கொண்ட ஒரு முக்கியமான உறுப்பினராக இருந்ததால், அக்கால அரசாங்கத்திடமிருந்து அவருக்கு கணிசமான ஆதரவும் அங்கீகாரமும் கிடைத்ததாக குடும்ப வரலாறு தெரிவிக்கிறது.

இதுவே, அன்பான மாணவர்களே, நமக்குத் தெரிந்த நமது குடும்ப வம்சத்தின் தொடக்கம்—

திரு. வெள்ளுப்பிள்ளை என்ற நமது குடும்ப மரத்தின் ஆரம்ப வேரிலிருந்து. 🌳

ஆனால் இது ஒரு முடிவு அல்ல.

இது வெறும் தொடக்கமே…

தொடரும்… 🪔

 

Episode 182

The Science Behind the Family Tree — Continuing the Journey

“Good morning 🌅, Mr Mantra 🕉️!

We were truly amazed while reading about our ancestor, Mr. Velluppillai.

But really, we wonder…

Where did you inherit the gene that makes you a role model for so many great people in this wonderful meadow of life?”

“What’s that? I don’t understand, Peter!”

“Whenever we see you feeding hundreds of crows, countless beautiful pigeons, and even desperate dogs and cats…”

“Ohhhh, I see…!”

“And we are astonished to witness a few more people beginning to do the same thing after seeing you!”

“That’s quite normal. They are simply interested, inspired, and encouraged—especially the children.”

“Shall we continue exploring the family tree and discover the science behind it? 🌳”

“No worries… one, two, three… let’s continue!”

────────

Being a healthy, wealthy, and handsome young man from an aristocratic family, Mr. Velluppillai was eventually approached with a marriage proposal from a wealthy and respected family.

Their beautiful daughter was well educated and came from distinguished parents.

In 1859, they were blessed with a beautiful princess, whom they named Nagamuthupillai, traditionally following the customs and culture of their family.

In 1891, Nagamuthupillai married Mr. S. Sellaiyapillai, the son of another wealthy and highly respected gentleman, Mr. Sellaiyapillai, who was known as a generous man of high social standing.

The young couple lived in a lovely and prestigious location, in a magnificent mansion where Mr. Velluppillai himself had lived.

It was in Kandarmadam.

Mr. and Mrs. Velluppillai wished their beloved princess to live in surroundings worthy of a queen and king—a home that reflected not merely wealth, but dignity, generosity, and devotion.

And the way they lived was truly exceptional.

In front of their magnificent mansion, they built a beautiful shelter where devotional service could be offered to people passing through their gate.

Devotees and travellers were welcomed with delicious food and refreshing drinks, particularly during the festive seasons associated with the Nallur Temple.

Their wealth was therefore not simply something they possessed.

It became something they shared.

And perhaps that is where the mysterious “gene” begins to reveal itself… 🧬

In 1892, this loving and prosperous couple were blessed with a beautiful son, whom they named Sathasivampillai.

Ohhhh, goodness!

He became the sole heir to the substantial assets of his grandfather, Mr. Velluppillai.

The family’s wealth was remarkable.

He inherited around fifty shops, in addition to houses, lands, and properties held through mortgages.

At a time when gold was valued at only around ten rupees, the wealth accumulated by Mr. Velluppillai represented an enormous fortune in both money and land.

Remarkably, the influence of Mr. Velluppillai’s wealth and legacy continued through nearly six generations.

But what makes this family tree truly fascinating is not merely the wealth that was inherited.

It was the way of life that accompanied it.

Generation after generation became inspired by, and followed as role models, some of the greatest personalities of their time.

Among them were:

Sri Arumuga Navalar (1822–1879),

Sir Ponnambalam Ramanathan (1851–1930),

and

Sir Ponnambalam Arunachalam (1853–1924).

These were people whose lives represented learning, service, leadership, culture, and devotion.

**“Thank you! Now we understand!” 👏👏👏

“Perhaps the genuine gene 🧬 we were searching for was not merely an inherited genetic code.

Perhaps it was an inherited way of living—a family culture of generosity, learning, service, devotion, and admiration for great souls.”**

“But wait…”

“Behind this mysterious gene, who is really controlling everything?”

**“Ohhhhh, goodness!

What an extraordinary science hidden within a family tree!”** 🌳🧬

“Continue…” 💕

குடும்ப மரத்தின் பின்னால் மறைந்திருக்கும் விஞ்ஞானம் — தொடர்ச்சி

**“காலை வணக்கம் 🌅 மந்திரா அவர்களே 🕉️!

நமது மூதாதையரான திரு. வெள்ளுப்பிள்ளை அவர்களைப் பற்றி வாசித்தபோது நாங்கள் உண்மையிலேயே ஆச்சரியமடைந்தோம்.

ஆனால் உண்மையாகவே ஒரு கேள்வி எழுகிறது…

இந்த அற்புதமான வாழ்க்கைப் புல்வெளியில் 🌿 பல சிறந்த மனிதர்களுக்கு முன்மாதிரியாகத் திகழும் அந்தப் பண்பு கொண்ட ‘மரபணுவை’ 🧬 நீங்கள் எங்கிருந்து பெற்றீர்கள்?”**

“என்ன சொல்கிறீர்கள்? எனக்குப் புரியவில்லையே, பீட்டர்!”

“நூற்றுக்கணக்கான காகங்களுக்கும், எண்ணற்ற அழகிய புறாக்களுக்கும், பசியால் தவிக்கும் நாய்கள் மற்றும் பூனைகளுக்கும் நீங்கள் உணவளிப்பதைப் பார்க்கும்போது…”

“ஓஹ்ஹ்ஹ்… இப்போது புரிகிறது…!!!”

“அதுமட்டுமல்ல… உங்களைப் பார்த்து இன்னும் சிலரும் அதேபோல் செய்யத் தொடங்கியிருப்பதைக் காணும்போது நாங்கள் மிகவும் வியப்படைகிறோம்!”

“அது இயல்புதானே. அவர்கள் ஆர்வம் கொண்டு, உங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு, குறிப்பாக குழந்தைகள் உங்களிடமிருந்து ஊக்கம் பெறுகிறார்கள்.”

“அப்படியானால்… இந்தக் குடும்ப மரத்தை 🌳 தொடர்ந்து ஆராய்ந்து, அதன் பின்னால் மறைந்திருக்கும் அந்த விஞ்ஞானத்தை நாம் கண்டுபிடிக்கலாமா?”

“கவலை வேண்டாம்… ஒன்று… இரண்டு… மூன்று… தொடங்குவோம்!”

────────

ஆரோக்கியமும், செல்வமும், அழகும் கொண்ட ஓர் உயர்ந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இளம் மனிதராக திரு. வெள்ளுப்பிள்ளை அவர்கள் விளங்கினார்.

ஒரு காலத்தில், செல்வமும் மதிப்பும் மிக்க ஒரு குடும்பத்திலிருந்து அவருக்கு திருமணத் தொடர்பு வந்தது.

அந்தக் குடும்பத்தின் அழகிய மகள் நல்ல கல்வியறிவு பெற்றவராகவும், சிறந்த பண்புகளைக் கொண்ட பெற்றோரின் அன்பு மகளாகவும் விளங்கினார்.

1859ஆம் ஆண்டு, அந்தக் குடும்பத்தில் ஓர் அழகிய பெண் குழந்தை பிறந்தாள்.

அவளுக்கு அவர்களுடைய குடும்பப் பாரம்பரியத்திற்கும் பண்பாட்டிற்கும் ஏற்ப நாகமுத்துப்பிள்ளை என்று பெயர் சூட்டினர்.

1891ஆம் ஆண்டு, நாகமுத்துப்பிள்ளை அவர்கள், மற்றொரு செல்வமும் மதிப்பும் மிக்க குடும்பத்தைச் சேர்ந்த திரு. S. செல்லையாப்பிள்ளை அவர்களைத் திருமணம் செய்துகொண்டார்.

அவர் உயர்ந்த சமூக மரியாதையும், தாராள மனமும் கொண்ட திரு. செல்லையாப்பிள்ளை அவர்களின் மகனாவார்.

இந்த இளம் தம்பதியினர், திரு. வெள்ளுப்பிள்ளை அவர்கள் வாழ்ந்திருந்த அழகிய இடத்தில் அமைந்திருந்த ஒரு பிரமாண்டமான மாளிகையில் வாழ்ந்தனர்.

அது கந்தர்மடம்.

தங்கள் அன்பு மகள் ஒரு ராணியைப் போலவும், அவளது இல்லம் ஒரு அரண்மனையைப் போலவும் இருக்க வேண்டும் என்று திரு. மற்றும் திருமதி வெள்ளுப்பிள்ளை அவர்கள் விரும்பினர்.

ஆனால் அவர்களின் வாழ்க்கையின் சிறப்பு செல்வச் செழிப்பில் மட்டும் இருக்கவில்லை.

அவர்களின் தாராள மனத்திலும், பக்தியிலும், சேவை உணர்விலும் அது வெளிப்பட்டது.

அவர்களுடைய பிரமாண்டமான மாளிகையின் முன்பாக, வழியாகச் செல்லும் பக்தர்களுக்கும் பயணிகளுக்கும் அன்புடன் உணவும் பானமும் வழங்குவதற்காக ஓர் அழகிய நிழற்குடை அமைக்கப்பட்டது.

குறிப்பாக நல்லூர் ஆலயத்தின் திருவிழாக் காலங்களில், அவர்களுடைய இல்லத்தின் வாயிலைக் கடந்து செல்லும் பக்தர்களுக்கு சுவையான உணவும், புத்துணர்ச்சி தரும் பானங்களும் அன்புடன் வழங்கப்பட்டன.

அவர்களுடைய செல்வம் வெறுமனே அவர்களிடம் இருந்த செல்வமாக இருக்கவில்லை.

அது பிறருடன் பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்ட செல்வமாக மாறியது.

அப்படியானால்…

ஒருவேளை நாம் தேடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த மர்மமான “மரபணு” 🧬 இங்கிருந்துதான் தனது முதல் தடத்தை வெளிப்படுத்துகிறதோ…?

────────

1892ஆம் ஆண்டு, இந்த அன்பும் செல்வச் செழிப்பும் கொண்ட தம்பதியினருக்கு ஓர் அழகிய ஆண் குழந்தை பிறந்தான்.

அவனுக்கு சதாசிவம்பிள்ளை என்று பெயரிட்டனர்.

ஓஹ்ஹ்ஹ்… இறைவா!

அவன் தனது தாத்தாவான திரு. வெள்ளுப்பிள்ளை அவர்களின் பெரும் சொத்துக்களுக்கு ஒரே வாரிசாக ஆனான்.

அந்தக் குடும்பத்தின் செல்வம் உண்மையிலேயே வியப்பூட்டுவதாக இருந்தது.

சுமார் ஐம்பது கடைகள், அதற்கு மேலாக வீடுகள், நிலங்கள் மற்றும் அடமானச் சொத்துக்கள் எனப் பெரும் சொத்துக்கள் அவருக்குக் கிடைத்தன.

அந்தக் காலத்தில் தங்கத்தின் விலை சுமார் பத்து ரூபாய் மட்டுமே இருந்த நிலையில், திரு. வெள்ளுப்பிள்ளை அவர்கள் சேர்த்திருந்த பணமும் நிலங்களும் அளவிட முடியாத அளவிற்கு பெரும் செல்வமாக இருந்தன.

ஆச்சரியமாக, திரு. வெள்ளுப்பிள்ளை அவர்களின் செல்வமும், அவருடைய வாழ்க்கை முறையும் ஏறத்தாழ ஆறு தலைமுறைகள் வரை தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின.

ஆனால் இந்தக் குடும்ப மரத்தை உண்மையிலேயே சுவாரஸ்யமாக்குவது வெறுமனே தலைமுறை தலைமுறையாகச் சென்ற செல்வம் அல்ல.

அதனுடன் தொடர்ந்து வந்த வாழ்க்கை முறைதான்.

தலைமுறை தலைமுறையாக, அந்தக் குடும்பத்தினர் தங்கள் காலத்தின் சிறந்த மனிதர்களை முன்மாதிரிகளாகக் கொண்டு, அவர்களுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து ஊக்கமும் வழிகாட்டுதலும் பெற்றனர்.

அவர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள்:

ஸ்ரீ ஆறுமுக நாவலர் (1822–1879),

சர் பொன்னம்பலம் இராமநாதன் (1851–1930),

மற்றும்

சர் பொன்னம்பலம் அருணாசலம் (1853–1924).

அவர்கள் கல்வி, சேவை, தலைமைத்துவம், பண்பாடு மற்றும் ஆன்மிகப் பற்றின் மூலம் தங்கள் காலத்திற்குச் சிறந்த முன்னுதாரணங்களாக விளங்கியவர்கள்.

────────

“நன்றி! இப்போது எங்களுக்குப் புரிகிறது!” 👏👏👏

**“நாம் தேடிக்கொண்டிருந்த அந்த உண்மையான மரபணு 🧬 வெறும் உடலியல் மரபணுவாக மட்டும் இருக்க வேண்டியதில்லை.

அது தலைமுறை தலைமுறையாகப் பரிமாறப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கை முறையாக இருக்கலாம்.

தாராள மனம், கல்வி, சேவை, பக்தி, மற்றும் சிறந்த ஆன்மாக்களை முன்மாதிரிகளாகக் கொண்டு வாழும் பண்பு—இவையே அந்த மரபின் உண்மையான அடையாளங்களாக இருக்கலாம்.”**

“ஆனால்… ஒரு நிமிடம்…”

“இந்த மர்மமான மரபணுவின் பின்னால் உண்மையில் யார் அனைத்தையும் இயக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்?”

**“ஓஹ்ஹ்ஹ்… இறைவா!

ஒரு குடும்ப மரத்திற்குள் இவ்வளவு ஆழமான விஞ்ஞானம் மறைந்திருக்கிறதே!”** 🌳🧬

“தொடருங்கள்…” 💕