Episode 223

The Famous Family Tree

🌸 The Secret of Thamponna’s Mother’s Love ❤️ for His Famous Father

Teacher:

Good morning, everyone! 🌅🌸

Sorry to rush you this morning, but I have a fascinating question for you!

Student:

“Good morning, sir! Why did Mr. S. S. Navaratnam ‘kidnap’ Thamponna’s mother, sir?”

Teacher:

Interesting question! And your choice of the word “kidnap” reminds me of a famous story from the Bhāgavata Purāṇa.

According to the traditional account, Rukmini was the beautiful princess of Vidarbha.

Student:

“What is the connection with Krishna, sir?”

Teacher:

Rukmini had heard about Krishna—His character, wisdom, beauty and divine nature—and she fell deeply in love with Him.

Students:

“We don’t quite get the connection yet, sir!”

Teacher:

Let me finish! Her brother Rukmi, however, wanted her to marry another prince, Śiśupāla.

Students:

“We’re interested! Could you give us a little more description, please? 🙏”

Teacher:

All right! 👍 Since you are all grown-up students, let me tell you the story of Rukmini’s royal ruby romance! 💕👑

Students:

“Hooray!!! 🙌”

Teacher:

Rukmini secretly sent a messenger to Krishna with a letter. Her message was essentially:

“I have chosen You as my husband.”

Students:

“Wow! But what else did she say, sir?”

Teacher:

She asked Krishna to come and take her away before she was forced to marry another man.

Students:

“Wow! ❤️”

Teacher:

So, when Krishna came to Vidarbha, Rukmini willingly went with Him.

Student:

“Really romantic rowdyism, ha-ha-ha, sir!”

Teacher:

Ha-ha-ha! Exactly! Krishna carried her away in His chariot before the unwanted wedding could take place.

Student:

“So, was Mr. Navaratnam a kind of rowdy too? Just joking, sir! Mum said he had a rather nice nickname—Mr. Minor! Ha-ha-ha!”

Teacher:

Ha-ha-ha! Very good! But remember, describing Krishna’s action simply as “kidnapping” can be misleading. In the traditional account, Rukmini herself had asked Krishna to rescue her.

Student:

“So Rukmini actually wanted Krishna to take her?”

Teacher:

One hundred percent! 🙏

⸻

❤️ Why Was Rukmini Especially Dear to Krishna?

Student:

“But why was Rukmini especially dear to Krishna? We heard that Mr. Minor had nearly a quarter-dozen wives! Ha-ha-ha!”

Teacher:

Ha-ha-ha! That leads us to the most beautiful part of the story.

Rukmini is traditionally understood as an embodiment of Lakshmi, the eternal divine consort of Vishnu.

Students:

“What?! We never knew that!”

Teacher:

Her relationship with Krishna therefore represents something much deeper than an ordinary royal marriage, dear children.

Student:

“Do you mean that she had single-minded devotion?”

Teacher:

Exactly! 👏👏👏🙏🪔

Her heart was completely fixed upon Krishna.

She declared, in essence:

“I have chosen Krishna—and Krishna alone.”

Students:

“Ohhhh! So she didn’t merely admire Krishna because He was powerful or famous. She surrendered her heart completely to Him?”

Teacher:

That’s correct, Kristina.

Student:

“And Krishna responded to that devotion?”

Teacher:

Surely, dear students!

The Bhāgavata tradition presents Rukmini as Krishna’s principal queen. It also tells of the other 16,100 women whom Krishna rescued from the captivity of the demon Narakasura and subsequently married.

Students:

“Wow! We’re learning about the Supreme Lord!”

Teacher:

Definitely, Durga! According to the traditional account, Krishna married the rescued women so that they would not be dishonoured or abandoned.

Student:

“That’s right, Ruby!”

⸻

🪔 The Deeper Spiritual Meaning

Teacher:

So, students, the number 16,108 should not make us imagine that every marriage occupies exactly the same place in the narrative.

Rukmini has a particularly important place in Krishna’s story because of her exclusive devotion and her traditional identity with Lakshmi.

Students:

“So Rukmini represents the soul that has consciously chosen God?”

Teacher:

Beautifully understood!

She hears about Krishna → develops love for Him → chooses Him → calls upon Him → and Krishna comes to her. 🪷

Students:

“We got it, sir!”

Teacher:

That is one reason her story is so cherished.

And there is another beautiful episode. Krishna later playfully suggested to Rukmini that perhaps she could have chosen another husband. Rukmini became deeply distressed. Krishna then reassured her and praised her devotion.

Students:

“So the lesson is that her love was unwavering?”

Teacher:

Exactly.

⸻

🌸 And Now, Back to the Famous Family Tree!

Teacher:

Now let us return from ancient Vidarbha to our own Famous Family Tree.

If we ask:

“Why was Thamponna’s mother the fondest or principal wife of Mr. S. S. Navaratnam?”

we must remember that this is our family-tree story, inspired by the beautiful parallel of Rukmini and Krishna.

Student:

“So the traditional answer would be…?”

Teacher:

Something like this:

“Because Rukmini’s love for Krishna was utterly exclusive, unwavering and surrendered—and she is traditionally regarded as Lakshmi, the eternal divine consort of Vishnu.” 🪷

Student:

“That’s correct, Sam!”

Teacher:

And now comes our family-tree mystery…

Student:

“Could you provide proof that Thamponna’s mother was the beloved mother of Thamponna?”

Teacher:

No worries! I have something very special to show you. I have attached a photograph of Thamponna’s mother during her pregnancy, looking wonderfully happy and radiant. ❤️🌸

Students:

“Hooray!!! What a beautiful rise of radiant rays!!!” ✨☀️

Teacher:

And perhaps that radiant smile tells us something more powerful than words ever could—the beginning of another precious branch on our Famous Family Tree. 🌳❤️

Students:

“We can’t wait for the next lesson, sir!”

Teacher:

See you soon, everyone! 🌸

Hare Krishna! 🙏🪔💕

🌳 L’arbre généalogique célèbre

🌸 Le secret de l’amour de la mère de Thamponna ❤️ pour son célèbre époux

Professeur :

Bonjour à tous ! 🌅🌸

Désolé de vous presser ce matin, mais j’ai une question fascinante à vous poser !

Élève :

« Bonjour, monsieur ! Pourquoi M. S. S. Navaratnam a-t-il “enlevé” la mère de Thamponna ? »

Professeur :

Question intéressante ! Et votre choix du mot « enlever » me rappelle une histoire célèbre du Bhāgavata Purāṇa.

Selon le récit traditionnel, Rukmini était la belle princesse de Vidarbha.

Élève :

« Quel est le rapport avec Krishna, monsieur ? »

Professeur :

Rukmini avait entendu parler de Krishna — de Son caractère, de Sa sagesse, de Sa beauté et de Sa nature divine — et elle tomba profondément amoureuse de Lui.

Les élèves :

« Nous ne comprenons pas encore très bien le rapport, monsieur ! »

Professeur :

Laissez-moi terminer ! Son frère Rukmi, cependant, voulait qu’elle épouse un autre prince, Śiśupāla.

Les élèves :

« Nous sommes intéressés ! Pourriez-vous nous donner un peu plus de détails, s’il vous plaît ? 🙏 »

Professeur :

Très bien ! 👍 Puisque vous êtes tous de grands élèves maintenant, laissez-moi vous raconter l’histoire de la romance royale de Rukmini, une véritable histoire de rubis ! 💕👑

Les élèves :

« Hourra !!! 🙌 »

Professeur :

Rukmini envoya secrètement un messager à Krishna avec une lettre. Son message disait essentiellement :

« Je Vous ai choisi comme époux. »

Les élèves :

« Waouh ! Mais qu’a-t-elle dit d’autre, monsieur ? »

Professeur :

Elle demanda à Krishna de venir l’emmener avant qu’elle ne soit forcée d’épouser un autre homme.

Les élèves :

« Waouh ! ❤️ »

Professeur :

Ainsi, lorsque Krishna arriva à Vidarbha, Rukmini partit volontairement avec Lui.

Élève :

« Une véritable histoire de romantisme et de petite rébellion, ha-ha-ha, monsieur ! »

Professeur :

Ha-ha-ha ! Exactement ! Krishna l’emmena dans Son char avant que le mariage qu’elle ne désirait pas puisse avoir lieu.

Élève :

« Alors, M. Navaratnam était lui aussi une sorte de petit rebelle ? Je plaisante, monsieur ! Maman disait qu’il avait un joli surnom : M. Minor ! Ha-ha-ha ! »

Professeur :

Ha-ha-ha ! Très bien ! Mais souvenez-vous que décrire simplement l’action de Krishna comme un « enlèvement » peut être trompeur. Dans le récit traditionnel, Rukmini avait elle-même demandé à Krishna de venir la sauver.

Élève :

« Donc Rukmini voulait réellement que Krishna l’emmène ? »

Professeur :

À cent pour cent ! 🙏

⸻

❤️ Pourquoi Rukmini était-elle particulièrement chère à Krishna ?

Élève :

« Mais pourquoi Rukmini était-elle particulièrement chère à Krishna ? Nous avons entendu dire que M. Minor avait presque un quart de douzaine d’épouses ! Ha-ha-ha ! »

Professeur :

Ha-ha-ha ! Cela nous conduit à la plus belle partie de l’histoire.

Rukmini est traditionnellement considérée comme une manifestation de Lakshmi, l’éternelle épouse divine de Vishnu.

Les élèves :

« Quoi ?! Nous ne le savions pas ! »

Professeur :

Sa relation avec Krishna représente donc quelque chose de beaucoup plus profond qu’un simple mariage royal, chers enfants.

Élève :

« Voulez-vous dire qu’elle avait une dévotion absolue et unique ? »

Professeur :

Exactement ! 👏👏👏🙏🪔

Son cœur était entièrement fixé sur Krishna.

Elle déclara, en substance :

« J’ai choisi Krishna — et Krishna seul. »

Les élèves :

« Ohhhh ! Donc elle ne L’admirait pas simplement parce qu’Il était puissant ou célèbre. Elle Lui a complètement consacré son cœur ? »

Professeur :

C’est exact, Kristina.

Élève :

« Et Krishna a répondu à cette dévotion ? »

Professeur :

Certainement, chers élèves !

La tradition du Bhāgavata présente Rukmini comme la reine principale de Krishna. Elle raconte également l’histoire des 16 100 femmes que Krishna délivra de la captivité du démon Narakasura et qu’Il épousa ensuite.

Les élèves :

« Waouh ! Nous sommes en train d’apprendre quelque chose sur le Seigneur Suprême ! »

Professeur :

Absolument, Durga ! Selon le récit traditionnel, Krishna épousa ces femmes sauvées afin qu’elles ne soient ni déshonorées ni abandonnées.

Élève :

« C’est bien cela, Ruby ! »

⸻

🪔 La signification spirituelle profonde

Professeur :

Alors, chers élèves, le nombre 16 108 ne signifie pas que chacun de ces mariages occupe exactement la même place dans le récit.

Rukmini possède une place particulièrement importante dans l’histoire de Krishna en raison de sa dévotion exclusive et de son identité traditionnelle avec Lakshmi.

Les élèves :

« Donc Rukmini représente l’âme qui a consciemment choisi Dieu ? »

Professeur :

Magnifiquement compris !

Elle entend parler de Krishna → développe son amour pour Lui → Le choisit → L’appelle → et Krishna vient à elle. 🪷

Les élèves :

« Nous avons compris, monsieur ! »

Professeur :

Voilà pourquoi son histoire est tant aimée.

Et il existe un autre épisode magnifique. Krishna suggéra un jour, avec malice, que Rukmini aurait peut-être pu choisir un autre époux. Rukmini en fut profondément bouleversée. Krishna la rassura alors et loua sa dévotion.

Les élèves :

« Donc la leçon est que son amour était inébranlable ? »

Professeur :

Exactement.

⸻

🌸 Et maintenant, retour à notre célèbre arbre généalogique !

Professeur :

Revenons maintenant de l’ancienne Vidarbha à notre propre Arbre généalogique célèbre.

Si nous demandons :

« Pourquoi la mère de Thamponna était-elle l’épouse préférée ou principale de M. S. S. Navaratnam ? »

nous devons nous souvenir qu’il s’agit de notre histoire familiale, inspirée par le magnifique parallèle entre Rukmini et Krishna.

Élève :

« Alors, quelle serait la réponse traditionnelle ? »

Professeur :

Quelque chose comme ceci :

« Parce que l’amour de Rukmini pour Krishna était totalement exclusif, inébranlable et empreint d’abandon — et qu’elle est traditionnellement considérée comme Lakshmi, l’éternelle épouse divine de Vishnu. » 🪷

Élève :

« C’est exact, Sam ! »

Professeur :

Et maintenant vient le mystère de notre arbre généalogique…

Élève :

« Pourriez-vous nous donner une preuve que la mère de Thamponna était bien la mère bien-aimée de Thamponna ? »

Professeur :

Aucun souci ! J’ai quelque chose de très spécial à vous montrer. J’ai joint une photographie de la mère de Thamponna pendant sa grossesse, rayonnante de bonheur. ❤️🌸

Les élèves :

« Hourra !!! Quelle magnifique montée de rayons de lumière radieuse !!! » ✨☀️

Professeur :

Et peut-être que ce sourire rayonnant nous dit quelque chose de plus puissant que les mots eux-mêmes — le commencement d’une nouvelle branche précieuse de notre Arbre généalogique célèbre. 🌳❤️

Les élèves :

« Nous avons hâte de suivre la prochaine leçon, monsieur ! »

Professeur :

À très bientôt, tout le monde ! 🌸

Hare Krishna ! 🙏🪔💕

 புகழ்பெற்ற குடும்ப மரம்

🌸 தாம்பொன்னாவின் தாயாரின் தனது புகழ்பெற்ற கணவர்மீது கொண்ட அன்பின் இரகசியம் ❤️

ஆசிரியர்:

அனைவருக்கும் காலை வணக்கம்! 🌅🌸

இன்று சற்று அவசரப்படுத்துவதற்கு மன்னிக்கவும். ஆனால் உங்களிடம் ஒரு சுவாரஸ்யமான கேள்வி கேட்க வேண்டும்!

மாணவர்:

“காலை வணக்கம் ஐயா! தாம்பொன்னாவின் தாயாரை திரு. S. S. நவரத்தினம் ஏன் ‘கடத்திச்’ சென்றார், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

சுவாரஸ்யமான கேள்வி! நீங்கள் பயன்படுத்திய “கடத்திச் சென்றார்” என்ற வார்த்தை, பாகவத புராணத்தில் வரும் ஒரு புகழ்பெற்ற கதையை எனக்கு நினைவூட்டுகிறது.

பாரம்பரியக் கதையின்படி, ருக்மிணி விதர்ப்ப நாட்டின் அழகிய இளவரசி.

மாணவர்:

“கிருஷ்ணருக்கும் இதற்கும் என்ன தொடர்பு, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

ருக்மிணி கிருஷ்ணரைப் பற்றி — அவருடைய குணநலம், ஞானம், அழகு மற்றும் தெய்வீக இயல்பு பற்றி — கேள்விப்பட்டு, அவர்மீது ஆழ்ந்த அன்பு கொண்டாள்.

மாணவர்கள்:

“எங்களுக்கு இன்னும் தொடர்பு புரியவில்லை, ஐயா!”

ஆசிரியர்:

நான் முடிக்கட்டும்! ஆனால் அவளுடைய சகோதரர் ருக்மி, அவளை மற்றொரு இளவரசனான சிசுபாலனுக்கு திருமணம் செய்து வைக்க விரும்பினார்.

மாணவர்கள்:

“எங்களுக்கு ஆர்வம் வந்துவிட்டது! இன்னும் கொஞ்சம் விவரமாகச் சொல்ல முடியுமா, ஐயா? 🙏”

ஆசிரியர்:

சரி! 👍 நீங்கள் எல்லோரும் இப்போது வளர்ந்த மாணவர்கள் என்பதால், ருக்மிணியின் அரச மாளிகை மாணிக்கக் காதல் கதையை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்! 💕👑

மாணவர்கள்:

“ஹூரே!!! 🙌”

ஆசிரியர்:

ருக்மிணி இரகசியமாக ஒரு தூதுவரை கிருஷ்ணரிடம் அனுப்பி ஒரு கடிதம் கொடுத்தாள். அதில் அவள் கூறியதன் சாரம்:

> **“நான் உங்களையே என் கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன்.”**

மாணவர்கள்:

“வாவ்! ஆனால் அவள் வேறு என்ன சொன்னாள், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

தன்னை வேறு ஒருவரைத் திருமணம் செய்ய வற்புறுத்துவதற்கு முன்பாக, கிருஷ்ணர் வந்து தன்னை அழைத்துச் செல்லுமாறு அவள் கேட்டுக்கொண்டாள்.

மாணவர்கள்:

“வாவ்! ❤️”

ஆசிரியர்:

அதனால் கிருஷ்ணர் விதர்ப்பத்திற்கு வந்தபோது, ருக்மிணி தன்னுடைய விருப்பத்தினால் அவருடன் சென்றாள்.

மாணவர்:

“உண்மையிலேயே காதல் கலந்த ரௌடித்தனம் போல இருக்கிறது, ஹா…ஹா… ஐயா!”

ஆசிரியர்:

ஹா…ஹா…! சரியாகச் சொன்னாய்! கிருஷ்ணர் அவள் விரும்பாத திருமணம் நடைபெறுவதற்கு முன்பாகவே, அவளைத் தனது தேரில் அழைத்துச் சென்றார்.

மாணவர்:

“அப்படியென்றால் திரு. நவரத்தினமும் ஒருவிதமான ரௌடியா? சும்மா கிண்டலாகத்தான் சொல்கிறேன், ஐயா! அம்மா அவருக்கு ஒரு அழகான செல்லப்பெயர் இருந்ததாகச் சொல்வார் — மிஸ்டர் மைனர்! ஹா…ஹா…!”

ஆசிரியர்:

ஹா…ஹா…! மிகவும் நன்று! ஆனால் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள் — கிருஷ்ணரின் செயலை வெறுமனே “கடத்தல்” என்று கூறுவது தவறான புரிதலை ஏற்படுத்தலாம். பாரம்பரியக் கதையின்படி, ருக்மிணியே கிருஷ்ணரிடம் தன்னை வந்து காப்பாற்றுமாறு கேட்டுக்கொண்டாள்.

மாணவர்:

“அப்படியென்றால் ருக்மிணி உண்மையிலேயே கிருஷ்ணர் தன்னை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்பினாளா?”

ஆசிரியர்:

நூறு சதவீதம்! 🙏

────────

❤️ ருக்மிணி ஏன் கிருஷ்ணருக்கு மிகவும் பிரியமானவளாக இருந்தாள்?

மாணவர்:

“ஆனால் ருக்மிணி ஏன் கிருஷ்ணருக்கு மிகவும் பிரியமானவளாக இருந்தாள்? மிஸ்டர் மைனருக்கு கிட்டத்தட்ட கால் டஜன் மனைவிகள் இருந்ததாக நாங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்! ஹா…ஹா…!”

ஆசிரியர்:

ஹா…ஹா…! அதுதான் இந்தக் கதையின் மிக அழகான பகுதிக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.

ருக்மிணி பாரம்பரியமாக விஷ்ணுவின் நித்திய தெய்வீகத் துணைவியான லக்ஷ்மியின் அம்சமாக கருதப்படுகிறாள்.

மாணவர்கள்:

“என்ன?! இதை நாங்கள் அறிந்ததே இல்லை!”

ஆசிரியர்:

ஆகவே, கிருஷ்ணருக்கும் ருக்மிணிக்கும் இடையிலான உறவு ஒரு சாதாரண அரச திருமணத்தைவிட மிகவும் ஆழமான ஒன்றைக் குறிக்கிறது, அன்பான மாணவர்களே.

மாணவர்:

“அவளுடைய பக்தி ஒருமுகமானதாகவும் முழுமையானதாகவும் இருந்தது என்று சொல்கிறீர்களா?”

ஆசிரியர்:

அப்படியே! 👏👏👏🙏🪔

அவளுடைய இதயம் முழுவதுமாக கிருஷ்ணரிடமே நிலைத்திருந்தது.

அவள் சாரமாகக் கூறியது:

> **“நான் கிருஷ்ணரையே தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன் — கிருஷ்ணரை மட்டுமே.”**

மாணவர்கள்:

“ஓஹோ! அப்படியென்றால் அவர் சக்திவாய்ந்தவர் அல்லது புகழ்பெற்றவர் என்பதற்காக மட்டும் அவரை நேசிக்கவில்லை. தனது இதயத்தையே முழுமையாக அவரிடம் அர்ப்பணித்தாளா?”

ஆசிரியர்:

அது சரி, கிரிஸ்டினா.

மாணவர்:

“அந்த பக்திக்கு கிருஷ்ணரும் பதிலளித்தாரா?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, மாணவர்களே!

பாகவதப் பாரம்பரியம் ருக்மிணியை கிருஷ்ணரின் முதன்மைத் துணைவியாக குறிப்பிடுகிறது. மேலும், நரகாசுரனின் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த 16,100 பெண்களை கிருஷ்ணர் விடுதலை செய்து, பின்னர் அவர்களைத் திருமணம் செய்துகொண்டதாகவும் கூறுகிறது.

மாணவர்கள்:

“வாவ்! நாங்கள் பரமபுருஷரைப் பற்றிக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறோம்!”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, துர்கா! பாரம்பரியக் கதையின்படி, அந்தப் பெண்கள் அவமதிக்கப்படாமலும் கைவிடப்படாமலும் இருக்கவே கிருஷ்ணர் அவர்களைத் திருமணம் செய்துகொண்டார்.

மாணவர்:

“அதுதான், ரூபி!”

────────

🪔 ஆழமான ஆன்மீகப் பொருள்

ஆசிரியர்:

ஆகவே, மாணவர்களே, 16,108 என்ற எண்ணைப் பார்த்தவுடன், ஒவ்வொரு திருமணமும் கதையில் ஒரே விதமான இடத்தைப் பெற்றதாக நாம் எண்ணக்கூடாது.

ருக்மிணிக்கு கிருஷ்ணரின் கதையில் ஒரு தனிச்சிறப்பான இடம் உண்டு. அதற்குக் காரணம் அவளுடைய முழுமையான ஒருமுகப் பக்தியும், பாரம்பரியமாக அவள் லக்ஷ்மியுடன் அடையாளப்படுத்தப்படுவதும் ஆகும்.

மாணவர்கள்:

“அப்படியென்றால் ருக்மிணி, இறைவனை உணர்ந்து அவரையே முழுமையாகத் தேர்ந்தெடுத்த ஆன்மாவைக் குறிக்கிறாளா?”

ஆசிரியர்:

மிக அழகாகப் புரிந்துகொண்டீர்கள்!

அவள் கிருஷ்ணரைப் பற்றி கேட்கிறாள் → அவர்மீது அன்பு வளர்கிறது → அவரையே தேர்ந்தெடுக்கிறாள் → அவரை அழைக்கிறாள் → கிருஷ்ணரும் அவளிடம் வருகிறார். 🪷

மாணவர்கள்:

“புரிந்துவிட்டது, ஐயா!”

ஆசிரியர்:

அதனால்தான் அவளுடைய கதை மிகவும் அன்புடன் போற்றப்படுகிறது.

மேலும் ஒரு அழகான சம்பவம் இருக்கிறது. ஒரு சமயம் கிருஷ்ணர் விளையாட்டாக, ருக்மிணி வேறு ஒருவரை கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம் என்று கூறினார். அதைக் கேட்ட ருக்மிணி மிகவும் வருத்தமடைந்தாள். பின்னர் கிருஷ்ணர் அவளை ஆறுதல்படுத்தி, அவளுடைய பக்தியைப் புகழ்ந்தார்.

மாணவர்கள்:

“அப்படியென்றால் அவளுடைய அன்பு அசைக்க முடியாதது என்பதுதானே பாடம்?”

ஆசிரியர்:

அப்படியே.

────────

🌸 இப்போது நமது புகழ்பெற்ற குடும்ப மரத்திற்குத் திரும்புவோம்!

ஆசிரியர்:

இப்போது பண்டைய விதர்ப்பத்திலிருந்து நமது சொந்த புகழ்பெற்ற குடும்ப மரத்திற்குத் திரும்புவோம்.

நாம் கேட்கும்போது:

“தாம்பொன்னாவின் தாயார் ஏன் திரு. S. S. நவரத்தினத்தின் மிகவும் அன்புக்குரிய அல்லது முதன்மையான மனைவியாக இருந்தார்?”

இது ருக்மிணி–கிருஷ்ணரின் அழகான கதையால் ஈர்க்கப்பட்ட நமது குடும்ப மரக் கதை என்பதை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

மாணவர்:

“அப்படியானால் பாரம்பரியமான பதில் என்னவாக இருக்கும், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

இவ்வாறு சொல்லலாம்:

> **“ருக்மிணியின் கிருஷ்ணர்மீதான அன்பு முற்றிலும் தனித்துவமானதும், அசைக்க முடியாததும், முழுமையான சரணாகதியுடனும் இருந்தது — மேலும் அவள் விஷ்ணுவின் நித்திய தெய்வீகத் துணைவியான லக்ஷ்மியாகப் பாரம்பரியமாகக் கருதப்படுகிறாள்.”** 🪷

மாணவர்:

“அது சரி, சாம்!”

ஆசிரியர்:

இப்போது நமது குடும்ப மரத்தின் மர்மமான பகுதி வருகிறது…

மாணவர்:

“தாம்பொன்னாவின் தாயாரே தாம்பொன்னாவின் அன்பான தாயார் என்பதை நிரூபிக்க ஏதாவது ஆதாரம் காட்ட முடியுமா?”

ஆசிரியர்:

கவலைப்பட வேண்டாம்! உங்களுக்குக் காட்டுவதற்காக என்னிடம் மிகவும் சிறப்பான ஒன்று இருக்கிறது. தாம்பொன்னாவின் தாயார் கர்ப்பமாக இருந்தபோது மகிழ்ச்சியுடன், ஒளிவீசும் முகத்துடன் இருந்த புகைப்படத்தை நான் இணைத்திருக்கிறேன். ❤️🌸

மாணவர்கள்:

“ஹூரே!!! என்ன ஒரு அற்புதமான ஒளிக்கதிர்களின் பிரகாசமான எழுச்சி!!!” ✨☀️

ஆசிரியர்:

ஒருவேளை அந்த ஒளிவீசும் புன்னகை, வார்த்தைகளைவிட வலிமையான ஒன்றை நமக்குச் சொல்கிறது — நமது புகழ்பெற்ற குடும்ப மரத்தில் உருவாகவிருந்த இன்னொரு விலைமதிப்பற்ற கிளையின் தொடக்கம். 🌳❤️

மாணவர்கள்:

“அடுத்த பாடத்திற்காக நாங்கள் காத்திருக்க முடியவில்லை, ஐயா!”

ஆசிரியர்:

மீண்டும் சந்திப்போம், அனைவரும்! 🌸

ஹரே கிருஷ்ணா! 🙏🪔💕

 Episode 222

🌳 The Fabulous Family Tree — The Return Home

Teacher:

Good evening, everyone!

Students:

“Good evening, sir!”

Teacher:

Would you mind if I shared with you the day Mr. Sathasivampillai returned home from the hospital?

Students:

“Of course, sir!”

Teacher:

Mr. Sathasivampillai’s three young children were deeply cherished, cared for, and loved by both their father and mother.

Yet, as he looked at them, his heart was filled with sorrow. He could not help thinking about how unfortunate they had become.

After unexpectedly losing his beloved princess together with her precious twins, he seemed like a tremendously generous and fruitful tree that had suddenly lost all its beautiful, green, shining leaves—his beloved children.

Students:

“Of course, we understand, sir!”

Teacher:

Could you imagine how the trees along the street seemed that day—sad, silent, and bare?

Peter:

“Pardon me, sir?”

Teacher:

The roadside trees seemed unhappy, as though their innumerable inspirational green leaves had been blown away. Those leaves were now lying sadly in filthy brown heaps along the walls.

Peter:

“You mean they looked as though they were regretting what had happened, sir?”

Teacher:

Exactly!

The same trees that usually waved their handsome branches like welcoming hands now seemed to be warning them sorrowfully.

Worst of all, their branches no longer seemed willing to welcome the family home as they had done so many times before.

And what about the beautifully built, charming home that his grandfather had lovingly established?

It, too, seemed gloomy and heartbroken.

Besides, the beautiful plants surrounding the house appeared to be weeping, their graceful green leaves shining with droplets of water beneath the grey sky.

Renuka:

“You mean the sky itself seemed to be wetting them with its tears—through the showers, sir?”

Teacher:

That’s right, Renuka. Such a plight!

Peter:

“Did the gardens seem to react to their return too, sir?”

Teacher:

Why not, Peter?

Peter:

“House Number 117 still exists, doesn’t it? My father told us about it, sir!”

Mary:

“Suuuu! Be quiet, Peter. Let him narrate the story!”

Teacher:

Thank you, Mary!

However, Mr. Sathasivampillai gradually understood that he had to accept his karma and its reactions. He also realised that devotional service was the true solution—the original path through which he could face such a profound tragedy.

And, best of all, the milk-white jasmine trees stood wonderfully in a long, graceful row, forming a lovely green-roofed lane from the entrance gate all the way to the brown wooden door.

Although they, too, seemed soaked in tears, their blossoms released a mesmerising fragrance, as if sprinkling refreshing blessings upon the family as they arrived home from the hospital.

On the other hand, the red rosebuds in the garden refused to bloom.

Renuka:

“Oh dear! What a heartbreaking state to witness as they returned home, sir!”

Teacher:

Yes, Renuka—especially as the three children held tightly onto their father’s long fingers.

The following week, Mr. Sathasivampillai took the children on a pilgrimage, hoping to encourage them to rise above their sorrow and gradually free themselves from the bondage of this difficult age.

Durga:

“Such a temporary yet terrifying life, Mr. Mantra!”

Teacher:

Definitely, Durga.

Their father thought exactly as you have said. As he wiped the tears from his arch-shaped, elegant eyes, he silently understood how fragile and temporary worldly life can be.

Students:

“What were their ages, please, sir? 🙏”

Teacher:

The eldest, a beautiful daughter, was nine years old.

The second, a handsome son, was eight.

And the youngest, a particularly lovely little boy, was only six years old.

Students:

“Out of the three, who was Thamponna’s father, sir?”

Teacher:

What a wonderful question!

He was the youngest of the three—the little boy who was especially cherished by his parents. He would later become Thamponna’s famous father.

Students:

“Wow! What a remarkable family tree, sir!”

Renuka:

“Would you show us a picture of that beautiful little boy, please?”

Teacher:

With the greatest pleasure, dear Treasurer Renuka. 🌳🙏

 L’Arbre Généalogique Fabuleux — Le Retour à la Maison

Professeur :

Bonsoir à tous !

Les élèves :

« Bonsoir, monsieur ! »

Professeur :

Permettez-moi de vous raconter le jour où M. Sathasivampillai est rentré chez lui après son séjour à l’hôpital.

Les élèves :

« Bien sûr, monsieur ! »

Professeur :

Les trois jeunes enfants de M. Sathasivampillai étaient profondément chéris, protégés et aimés par leur père et leur mère.

Pourtant, lorsqu’il les regardait, son cœur était rempli de tristesse. Il ne pouvait s’empêcher de penser à quel point leur destin avait été malheureux.

Après avoir perdu soudainement sa fille bien-aimée ainsi que ses précieux jumeaux, il ressemblait à un arbre généreux et abondant qui aurait brusquement perdu toutes ses magnifiques feuilles vertes et étincelantes — ses enfants bien-aimés.

Les élèves :

« Bien sûr, nous comprenons, monsieur ! »

Professeur :

Pouvez-vous imaginer à quoi ressemblaient ce jour-là les arbres le long de la rue — tristes, silencieux et dénudés ?

Peter :

« Pardon, monsieur ? »

Professeur :

Les arbres bordant la route semblaient malheureux, comme si leurs innombrables feuilles vertes et inspirantes avaient été emportées par le vent. Ces feuilles gisaient maintenant tristement en tas bruns et sales le long des murs.

Peter :

« Vous voulez dire qu’ils semblaient regretter ce qui s’était passé, monsieur ? »

Professeur :

Exactement !

Les mêmes arbres qui, habituellement, agitaient leurs belles branches comme des mains accueillantes semblaient maintenant les avertir tristement.

Plus encore, leurs branches ne semblaient plus vouloir souhaiter la bienvenue à la famille comme elles l’avaient toujours fait.

Et que dire de cette magnifique et charmante maison que leur grand-père avait fait construire avec tant d’amour ?

Elle aussi semblait sombre et bouleversée.

De plus, les belles plantes qui entouraient la maison semblaient pleurer, leurs gracieuses feuilles vertes brillant de gouttelettes d’eau sous le ciel gris.

Renuka :

« Vous voulez dire que le ciel lui-même semblait les mouiller de ses larmes — avec ses averses, monsieur ? »

Professeur :

C’est exactement cela, Renuka. Quelle situation déchirante !

Peter :

« Même les jardins semblaient réagir à leur retour, monsieur ? »

Professeur :

Pourquoi pas, Peter ?

Peter :

« La maison numéro 117 existe toujours, n’est-ce pas ? Mon père nous en a parlé, monsieur ! »

Mary :

« Chuuuut ! Tais-toi, Peter. Laisse-le raconter l’histoire ! »

Professeur :

Merci, Mary !

Cependant, M. Sathasivampillai comprit peu à peu qu’il devait accepter son karma et les conséquences qui en découlaient. Il réalisa également que le service dévotionnel était la véritable solution — le chemin originel qui pouvait l’aider à traverser une tragédie aussi profonde.

Et surtout, les jasmins d’un blanc immaculé se tenaient merveilleusement alignés, formant une longue et élégante allée couverte d’un magnifique toit de verdure, depuis le portail jusqu’à la porte en bois brun.

Bien qu’ils semblassent eux aussi baignés de larmes, leurs fleurs répandaient un parfum envoûtant, comme si elles offraient de rafraîchissantes bénédictions à la famille à son retour de l’hôpital.

En revanche, les boutons de roses rouges du jardin refusaient de s’épanouir.

Renuka :

« Oh, quelle situation bouleversante à voir lorsqu’ils rentrèrent chez eux, monsieur ! »

Professeur :

Oui, Renuka — surtout lorsque les trois enfants tenaient fermement les longs doigts de leur père.

La semaine suivante, M. Sathasivampillai emmena les enfants en pèlerinage, dans l’espoir de les encourager à dépasser progressivement leur chagrin et à se libérer de l’attachement qui les emprisonnait dans cette époque difficile.

Durga :

« Une vie tellement temporaire et pourtant si terrifiante, M. Mantra ! »

Professeur :

Certainement, Durga.

Leur père pensait exactement comme tu viens de le dire. En essuyant les larmes qui coulaient de ses yeux élégants en forme d’arc, il comprit silencieusement combien la vie matérielle est fragile et éphémère.

Les élèves :

« Quel âge avaient-ils, monsieur, s’il vous plaît ? 🙏 »

Professeur :

L’aînée, une magnifique petite fille, avait neuf ans.

Le deuxième, un beau garçon, avait huit ans.

Et le plus jeune, un adorable petit garçon, n’avait que six ans.

Les élèves :

« Parmi les trois, lequel était le père de Thamponna, monsieur ? »

Professeur :

Quelle merveilleuse question !

C’était le plus jeune des trois — le petit garçon particulièrement chéri par ses parents. Il allait plus tard devenir le célèbre père de Thamponna.

Les élèves :

« Waouh ! Quel arbre généalogique extraordinaire, monsieur ! »

Renuka :

« Pourriez-vous nous montrer une photo de ce magnifique petit garçon, s’il vous plaît ? »

Professeur :

Avec le plus grand plaisir, chère trésorière Renuka. 🌳🙏

🌳 அற்புதமான குடும்ப மரம் — வீடு திரும்புதல்

ஆசிரியர்:

அனைவருக்கும் மாலை வணக்கம்!

மாணவர்கள்:

“மாலை வணக்கம் ஐயா!”

ஆசிரியர்:

திரு. சாத்தாசிவம்பிள்ளை அவர்கள் வைத்தியசாலையிலிருந்து வீடு திரும்பிய அந்த நாளைப் பற்றி உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளலாமா?

மாணவர்கள்:

“நிச்சயமாக ஐயா!”

ஆசிரியர்:

திரு. சாத்தாசிவம்பிள்ளையின் மூன்று இளம் பிள்ளைகளும் அவர்களின் தந்தையாலும் தாயாலும் மிகவும் அன்பாகப் போற்றப்பட்டு, பாதுகாக்கப்பட்டு, பராமரிக்கப்பட்டு வந்தார்கள்.

ஆனால், அவர்களைப் பார்த்தபோது அவருடைய இதயம் மிகுந்த துயரத்தால் நிரம்பியது. அவர்களுக்கு ஏற்பட்டிருந்த துரதிர்ஷ்டத்தை நினைத்து அவர் மிகவும் வேதனைப்பட்டார்.

தன்னுடைய அன்புக்குரிய மகளையும் அவளுடைய அருமையான இரட்டைக் குழந்தைகளையும் எதிர்பாராத விதமாக இழந்த பின்னர், அவர் திடீரென்று தனது அழகிய பசுமையான, ஒளிவீசும் இலைகளையெல்லாம் — அதாவது தனது அன்பான பிள்ளைகளையெல்லாம் — இழந்த, மிகுந்த கொடையுள்ள கனிவான ஒரு பெரிய மரத்தைப் போலத் தோன்றினார்.

மாணவர்கள்:

“நிச்சயமாக நாங்கள் புரிந்துகொள்கிறோம் ஐயா!”

ஆசிரியர்:

அன்று தெருவோர மரங்கள் எவ்வாறு தோன்றியிருக்கும் என்று உங்களால் கற்பனை செய்ய முடியுமா — சோகமாகவும், அமைதியாகவும், இலைகளற்றும்?

பீட்டர்:

“மன்னிக்கவும் ஐயா?”

ஆசிரியர்:

சாலையோர மரங்கள் துயருற்றவை போலத் தோன்றின. அவற்றின் எண்ணற்ற பசுமையான, ஊக்கமளிக்கும் இலைகள் காற்றினால் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டது போலிருந்தன. அந்த இலைகள் இப்போது சோகமாக, சுவரோரங்களில் அழுக்கான பழுப்பு நிறக் குவியல்களாகக் கிடந்தன.

பீட்டர்:

“அவை நடந்ததை நினைத்து வருத்தப்படுவது போலத் தோன்றின என்று சொல்கிறீர்களா ஐயா?”

ஆசிரியர்:

அப்படியே!

வழக்கமாக தங்கள் அழகிய கிளைகளை வரவேற்கும் கரங்களைப் போல அசைத்து அவர்களை வரவேற்கும் அதே மரங்கள், இப்போது கவலையுடன் அவர்களை எச்சரிப்பது போலத் தோன்றின.

மிகவும் வேதனையானது என்னவென்றால், எப்போதும் போல தங்கள் கிளைகளை அசைத்து அந்தக் குடும்பத்தை வரவேற்க அவற்றின் கிளைகளுக்குக்கூட விருப்பமில்லாதது போலத் தோன்றியது.

அவர்களின் தாத்தா அன்புடன் கட்டிய அந்த அழகிய, கவர்ச்சியான வீடு எப்படி இருந்தது?

அதுவும் இருண்டு, துயருற்றது போலத் தோன்றியது.

மேலும், வீட்டைச் சுற்றியிருந்த அழகிய தாவரங்களும் துயரத்தால் அழுவது போலிருந்தன. அவற்றின் அழகிய பசுமையான இலைகள் சாம்பல் நிற வானத்தின் கீழ் நீர்த்துளிகளால் மின்னின.

ரேணுகா:

“அதாவது, வானமே தனது கண்ணீரால் — மழைத்துளிகளால் — அவற்றை நனைத்தது போலத் தோன்றியது என்று சொல்கிறீர்களா ஐயா?”

ஆசிரியர்:

அப்படித்தான் ரேணுகா. எவ்வளவு பரிதாபமான நிலை!

பீட்டர்:

“தோட்டங்களும் அவர்களின் வருகைக்கு ஏற்றபடி எதிர்வினையாற்றினவா ஐயா?”

ஆசிரியர்:

ஏன் இல்லை, பீட்டர்?

பீட்டர்:

“117ஆம் இலக்க வீடு இன்னும் இருக்கிறதல்லவா? என் தந்தை எங்களிடம் அதைப் பற்றிக் கூறியிருக்கிறார் ஐயா!”

மேரி:

“சூஊஊ! அமைதியாக இரு பீட்டர். அவர் கதையைச் சொல்லட்டும்!”

ஆசிரியர்:

நன்றி மேரி!

எவ்வாறாயினும், திரு. சாத்தாசிவம்பிள்ளை அவர்கள் தமது கர்மத்தையும் அதன் விளைவுகளையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருப்பதைப் படிப்படியாகப் புரிந்துகொண்டார். மேலும், இத்தகைய ஆழமான துயரத்தை எதிர்கொள்வதற்கான உண்மையான தீர்வு பக்தித் தொண்டே — அதுவே முதன்மையான வழி — என்பதை உணர்ந்தார்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பால் போன்ற வெண்மையான மல்லிகை மரங்கள் வாயிலிலிருந்து பழுப்பு நிற மரக்கதவு வரையிலும் நீண்ட அழகிய பசுமையான கூரைப்பாதையை உருவாக்கியவாறு வரிசையாக அற்புதமாக நின்றுகொண்டிருந்தன.

அவையும் கண்ணீரில் நனைந்திருந்தது போலத் தோன்றினாலும், அவற்றின் மலர்கள் மயக்கும் மணத்தைப் பரப்பின. வைத்தியசாலையிலிருந்து வீடு திரும்பிய அந்தக் குடும்பத்திற்கு அவை நறுமணமிக்க புத்துணர்ச்சியான ஆசீர்வாதங்களைத் தூவுவது போலிருந்தன.

மறுபுறம், தோட்டத்திலிருந்த சிவப்பு ரோஜா மொட்டுகள் மலர விரும்பவில்லை.

ரேணுகா:

“ஓ, அவர்கள் வீடு திரும்பியபோது இத்தகைய பரிதாபமான நிலையைப் பார்ப்பது எவ்வளவு வேதனையாக இருந்திருக்கும் ஐயா!”

ஆசிரியர்:

ஆம் ரேணுகா — குறிப்பாக அந்த மூன்று குழந்தைகளும் தங்கள் தந்தையின் நீண்ட விரல்களை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு வீட்டிற்குள் சென்றபோது.

அடுத்த வாரம், திரு. சாத்தாசிவம்பிள்ளை அவர்கள் அந்தக் குழந்தைகளை ஒரு புனித யாத்திரைக்கு அழைத்துச் சென்றார். இந்தக் கடினமான கலியுகத்தில் தங்களுடைய துயரத்தைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கடந்து, பந்தங்களிலிருந்து விடுபட அவர்களை ஊக்குவிப்பதே அவருடைய நோக்கமாக இருந்தது.

துர்கா:

“எவ்வளவு நிலையற்றதாய் இருந்தாலும், வாழ்க்கை எவ்வளவு பயங்கரமானதாக இருக்கிறது, திரு. மந்திரா!”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, துர்கா.

நீ கூறியதைப் போலவே அவர்களின் தந்தையும் நினைத்தார். வளைந்த வில் போன்ற அழகிய கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டே, இந்த உலக வாழ்க்கை எவ்வளவு நிலையற்றதும் நுட்பமானதுமாக இருக்கிறது என்பதை அவர் அமைதியாக உணர்ந்தார்.

மாணவர்கள்:

“அவர்களுக்கு எத்தனை வயது ஐயா? தயவுசெய்து சொல்லுங்கள். 🙏”

ஆசிரியர்:

மூத்த அழகிய மகளுக்கு ஒன்பது வயது.

இரண்டாவது, அழகான மகனுக்கு எட்டு வயது.

கடைசி இளைய மகனுக்கு ஆறு வயது மட்டுமே.

மாணவர்கள்:

“அவர்களில் தாம்பொன்னாவின் தந்தை யார் ஐயா?”

ஆசிரியர்:

என்ன ஒரு அருமையான கேள்வி!

அவர்தான் மூவரிலும் இளையவர் — தமது பெற்றோரால் மிகவும் அன்புடன் போற்றப்பட்ட அந்தச் சிறுவன். அவரே பின்னர் தாம்பொன்னாவின் புகழ்பெற்ற தந்தையாக ஆனார்.

மாணவர்கள்:

“ஆஹா! என்ன ஒரு அற்புதமான குடும்ப மரம் ஐயா!”

ரேணுகா:

“அந்த அழகான சிறுவனின் ஒரு புகைப்படத்தை எங்களுக்குக் காட்ட முடியுமா ஐயா?”

ஆசிரியர்:

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், அன்பான பொருளாளரான ரேணுகா. 🌳🙏

  

Episode 221

The Fabulous Family Tree

The Sacred Seed — Mr. Velupillai

Teacher:

Good morning, everyone! 🌅

How are you all doing today?

Students:

“We are very well, sir! We would just love to know much more about Mr. Velupillai. He was truly a hardworking and handsome man.”

Teacher:

Thank you, Renuka.

Renuka:

“That is true, sir. He was one of the strongest foundations of our family tree.”

Teacher:

Certainly, Sarah. I thought perhaps you were beginning to get bored of hearing about the family tree!

Students:

“No, sir! From the very beginning, we knew there had to be something very important here—something significant not only to our family, but also to society.”

Student:

“Could we revise some of it, sir? Our parents suggested the same thing to us.”

Teacher:

I wonder why they are so interested in it, Meera?

Meera:

“It is because of what happened in the last episode at the hospital, sir. That wealthy family lost three precious lives—the mother and the twins. 👯 Oh my goodness! At only thirty-three years of age, it is almost impossible to imagine such a tragedy, sir!”

Peter:

“Because, as our Guru Baba taught us, a human being is a sacred seed.”

Teacher:

Well done, Peter! 👏

You always support your ideas with quotations and evidence, like an intelligent student. Please continue!

Peter:

“We can take Mr. Velupillai as an example of this sacred seed. He was planted in the soil of life, sprouted like a sacred young tree, grew into a majestic tree, and eventually fulfilled his divine destiny by offering society fragrant flowers 🌺🌹🌺 and wonderful fruits.

As our Guru Baba also taught us:

‘Do something for society according to your ability.’”

Students:

👏👏👏👏

Teacher:

Very well said, Peter!

Mr. Velupillai was born into a wealthy and respected family. From childhood, through adolescence and youth, and into maturity, his life continued to grow and flourish.

When he reached the full measure of his abilities, he honoured the blessings he had received by giving something back to society.

Peter:

“He was almost like someone born with a silver spoon in his mouth, sir—privileged from childhood. But the true value of his life did not simply lie in what he inherited. It lay in what he did with those blessings.”

Teacher:

Magnificent, Peter. Absolutely magnificent!

The true flowers and fruits of a human life are good thoughts, good deeds, wisdom and service. Mr. Velupillai had also studied the Vedas, which enriched his understanding of life and duty.

Student:

“Could we revise a little more, sir?”

Teacher:

Of course! I am delighted to hear that.

Let me remind you once again: we are travelling almost two hundred years back into the past.

Are you ready to travel through time?

Students:

“Wonderful! 👌”

Teacher:

Mr. Velupillai was born in 1834.

Student:

“Whose birthday was it, sir?”

Teacher:

Mr. Velupillai’s.

Student:

“Where was he born?”

Teacher:

In Vaddukkoddai.

As we have already learned, he belonged to an aristocratic and extremely wealthy family. His father was a great landowner who possessed a vast amount of property.

Durga:

“His parents lived between 1780 and 1859, sir?”

Teacher:

Certainly, Durga.

Student:

“Oh, I remember now! He was born in 1824.”

Teacher:

That is an interesting point to revise, children. We must make sure that the dates in our family tree remain consistent.

Peter:

“And he got married…? The family had a daughter in 1859. Am I right?”

Teacher:

One hundred percent, Peter!

Student:

“Her name was Nakamuthupillai.”

Teacher:

Exactly.

Miss Nakamuthupillai married in 1891, at the age of 32.

Student:

“Who was her husband?”

Teacher:

His name was Sellaiyapillai, the son of a wealthy man named Sapapathipillai.

Students:

“Where did they live?”

Teacher:

They lived in Kandarmadam, children.

Student:

“When did this happen, sir?”

Teacher:

Around 1892.

Students:

“We understand! They had one only son called Sathasivampillai. We are truly sorry for him, sir. We remember seeing him at the hospital, in tears.” 🙏🙏🙏

Teacher:

Yes, children. His story touches us deeply.

Sathasivampillai was the heir to the properties passed down by his grandparents, Mr. and Mrs. Velupillai.

Student:

“Really? He certainly deserved our sympathy. He seemed to be a dignified, gentle and respectable man.”

Teacher:

You are absolutely right, Christina.

Student:

“Where was most of their property located, sir?”

Teacher:

Mainly in Jaffna.

There were vast areas of land, numerous houses, successful businesses and great wealth.

At that time, children, even the value of gold was very different from what it is today. We are discovering a completely different economic world.

Renuka:

“We heard that his dream house was built in 1876.”

Teacher:

Certainly, Renuka. His particular home was built in Kandarmadam.

Meera:

“Does it still exist, sir?”

Teacher:

Yes, indeed!

What a wonderful question, Meera. 🌳

That house carries something far more precious than bricks and walls: it preserves the memory of the family tree through six generations.

And that is why, children, we continue to learn.

A family tree is not simply a list of names and dates.

It is the story of people, values, struggles, wisdom, achievements, love and service, passed from one generation to another.

A sacred seed becomes a young tree…

A young tree becomes a great tree…

And a great tree offers others shelter, flowers and fruit. 🌺🌳🍎

Students:

“Wow, sir! Now we understand why the family tree is so important!”

Teacher:

Exactly, children.

What we inherit is a blessing; what we give to society is our true legacy. 🙏🪔

🌳 L’arbre généalogique fabuleux

La graine sacrée — M. Velupillai

Enseignant :

Bonjour à tous ! 🌅

Comment allez-vous aujourd’hui ?

Élèves :

« Nous allons très bien, monsieur ! Nous aimerions seulement en savoir beaucoup plus sur M. Velupillai. C’était vraiment un homme travailleur et bel homme. »

Enseignant :

Je vous remercie, Renuka.

Renuka :

« C’est vrai, monsieur. Il était l’un des fondements les plus solides de notre arbre généalogique. »

Enseignant :

Certainement, Sarah. Je pensais que vous commenciez peut-être à vous ennuyer d’entendre parler de l’arbre généalogique !

Élèves :

« Non, monsieur ! Dès le début, nous savions qu’il devait y avoir quelque chose de très important ici—quelque chose de significatif non seulement pour notre famille, mais aussi pour la société. »

Élève :

« Pourrions-nous en réviser une partie, monsieur ? Nos parents nous ont suggéré la même chose. »

Enseignant :

Je me demande pourquoi ils s’y intéressent tellement, Meera ?

Meera :

« C’est à cause de ce qui s’est passé dans le dernier épisode à l’hôpital, monsieur. Cette famille riche a perdu trois êtres précieux—la mère et les jumeaux. 👯 Oh mon Dieu ! À seulement trente-trois ans, il est presque impossible d’imaginer une telle tragédie, monsieur ! »

Peter :

« Parce que, comme notre Guru Baba nous l’a enseigné, l’être humain est une graine sacrée. »

Enseignant :

Bravo, Peter ! 👏

Tu soutiens toujours tes idées par des citations et des preuves, comme un élève intelligent. Continue, s’il te plaît !

Peter :

« Nous pouvons prendre M. Velupillai comme exemple de cette graine sacrée. Il a été planté dans le sol de la vie, a germé comme un jeune arbre sacré, est devenu un arbre majestueux et a finalement accompli sa destinée divine en offrant à la société des fleurs parfumées 🌺🌹🌺 et de merveilleux fruits.

Comme notre Guru Baba nous l’a également enseigné :

“Faites quelque chose pour la société selon vos capacités.” »

Élèves :

👏👏👏👏

Enseignant :

Très bien dit, Peter !

M. Velupillai est né dans une famille riche et respectée. Depuis son enfance, à travers l’adolescence et la jeunesse, jusqu’à l’âge mûr, sa vie n’a cessé de grandir et de mûrir.

Lorsqu’il a atteint la pleine mesure de ses capacités, il a honoré les bénédictions qu’il avait reçues en redonnant quelque chose à la société.

Peter :

« Il était presque comme quelqu’un né avec une cuillère en argent dans une famille riche, monsieur—favorisé dès son enfance. Mais la véritable valeur de sa vie ne résidait pas simplement dans ce qu’il avait hérité. Elle résidait dans ce qu’il avait fait de ces bénédictions. »

Enseignant :

Magnifique, Peter. Absolument magnifique !

Les véritables fleurs et les véritables fruits d’une vie humaine sont les bonnes pensées, les bonnes actions, la sagesse et le service. M. Velupillai avait également étudié les Védas, ce qui a enrichi sa compréhension de la vie et du devoir.

Élève :

« Pourrions-nous encore réviser un peu, monsieur ? »

Enseignant :

Bien sûr ! Je suis ravi de l’entendre.

Permettez-moi de vous le rappeler une fois encore : nous remontons presque deux cents ans dans le passé.

Êtes-vous prêts à voyager dans le temps ?

Élèves :

« Super ! 👌 »

Enseignant :

M. Velupillai est né en 1834.

Élève :

« L’anniversaire de qui, monsieur ? »

Enseignant :

Celui de M. Velupillai.

Élève :

« Où est-il né ? »

Enseignant :

À Vaddukkoddai.

Comme nous l’avons déjà appris, il appartenait à une famille aristocratique et extrêmement riche. Son père était un grand propriétaire terrien qui possédait une immense quantité de biens.

Durga :

« Ses parents ont vécu entre 1780 et 1859, monsieur ? »

Enseignant :

Certainement, Durga.

Élève :

« Oh, je me souviens maintenant ! Il est né en 1824. »

Enseignant :

C’est un point intéressant à réviser, les enfants. Nous devons nous assurer que les dates de notre arbre généalogique restent cohérentes.

Peter :

« Et il s’est marié… ? La famille a eu une fille en 1859. Ai-je raison ? »

Enseignant :

À cent pour cent, Peter !

Élève :

« Elle s’appelait Nakamuthupillai. »

Enseignant :

Exactement.

Mademoiselle Nakamuthupillai s’est mariée en 1891, à l’âge de 32 ans.

Élève :

« Qui était son mari ? »

Enseignant :

Il s’appelait Sellaiyapillai, le fils d’un homme riche nommé Sapapathipillai.

Élèves :

« Où vivaient-ils ? »

Enseignant :

Ils vivaient à Kandarmadam, les enfants.

Élève :

« Quand cela s’est-il passé, monsieur ? »

Enseignant :

Vers 1892.

Élèves :

« Nous comprenons ! Ils ont eu un fils unique appelé Sathasivampillai. Nous sommes vraiment désolés pour lui, monsieur. Nous nous souvenons de l’avoir vu à l’hôpital, en larmes. » 🙏🙏🙏

Enseignant :

Oui, les enfants. Son histoire nous touche profondément.

Sathasivampillai était l’héritier des biens transmis par ses grands-parents, M. et Mme Velupillai.

Élève :

« Vraiment ? Il méritait certainement notre sympathie. Il semblait être un homme digne, doux et respectable. »

Enseignant :

Tu as absolument raison, Christina.

Élève :

« Où se trouvait la plus grande partie de leurs biens, monsieur ? »

Enseignant :

Principalement à Jaffna.

Il y avait de vastes étendues de terres, de nombreuses maisons, des entreprises prospères et une grande richesse.

À cette époque, les enfants, même la valeur de l’or était très différente de celle d’aujourd’hui. Nous découvrons un monde économique complètement différent.

Renuka :

« Nous avons entendu dire que sa maison de rêve avait été construite en 1876. »

Enseignant :

Certainement, Renuka. Sa maison particulière a été construite à Kandarmadam.

Meera :

« Existe-t-elle encore, monsieur ? »

Enseignant :

Oui, en effet !

Quelle merveilleuse question, Meera. 🌳

Cette maison porte quelque chose de bien plus précieux que des briques et des murs : elle conserve la mémoire de l’arbre généalogique à travers six générations.

Et c’est pour cela, les enfants, que nous continuons à apprendre.

Un arbre généalogique n’est pas simplement une liste de noms et de dates.

C’est l’histoire de personnes, de valeurs, de luttes, de sagesse, de réussites, d’amour et de service, transmise d’une génération à l’autre.

Une graine sacrée devient un jeune arbre…

Un jeune arbre devient un arbre…

Et un grand arbre offre aux autres un abri, des fleurs et des fruits. 🌺🌳🍎

Élèves :

« Waouh, monsieur ! Maintenant, nous comprenons pourquoi l’arbre généalogique est si important ! »

Enseignant :

Exactement, les enfants.

Ce que nous héritons est une bénédiction ; ce que nous offrons à la société est notre véritable héritage. 🙏🪔

🌳 அற்புதமான குடும்ப மரம்

புனித விதை — திரு. வேலுப்பிள்ளை

ஆசிரியர்:

அனைவருக்கும் காலை வணக்கம்! 🌅

இன்று நீங்கள் அனைவரும் எப்படி இருக்கிறீர்கள்?

மாணவர்கள்:

“நாங்கள் மிகவும் நன்றாக இருக்கிறோம், ஐயா! திரு. வேலுப்பிள்ளையைப் பற்றி இன்னும் அதிகமாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதே எங்கள் விருப்பம். அவர் உண்மையிலேயே கடின உழைப்பாளியும் அழகானவருமான மனிதர்.”

ஆசிரியர்:

நன்றி, ரேணுகா.

ரேணுகா:

“அது உண்மைதான், ஐயா. அவர் எங்கள் குடும்ப மரத்தின் மிகவும் வலிமையான அடித்தளங்களில் ஒருவராக இருந்தார்.”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, சாரா. குடும்ப மரத்தைப் பற்றி கேட்டு நீங்கள் சற்று சலிப்படைந்திருக்கலாம் என்று நினைத்தேன்!

மாணவர்கள்:

“இல்லை, ஐயா! ஆரம்பத்திலிருந்தே இங்கே மிகவும் முக்கியமான ஏதோ ஒன்று இருக்க வேண்டும் என்று நாங்கள் அறிந்திருந்தோம்—எங்கள் குடும்பத்திற்கே மட்டுமல்ல, சமூகத்திற்கும் அர்த்தமுள்ள ஒன்று.”

மாணவர்:

“அதில் சிலவற்றை மீண்டும் படிக்கலாமா, ஐயா? எங்கள் பெற்றோர்களும் அதையே பரிந்துரைத்துள்ளனர்.”

ஆசிரியர்:

மீரா, அவர்கள் ஏன் இதில் இவ்வளவு ஆர்வமாக இருக்கிறார்கள் என்று நான் ஆச்சரியப்படுகிறேன்.

மீரா:

“கடந்த பகுதியில் மருத்துவமனையில் நடந்த சம்பவத்தினால்தான், ஐயா. அந்த செல்வந்த குடும்பம் மூன்று அருமையான உயிர்களை இழந்தது—தாயையும் இரட்டைக் குழந்தைகளையும். 👯 ஓ, கடவுளே! வெறும் முப்பத்து மூன்று வயதிலேயே இப்படிப்பட்ட துயரத்தை நினைத்துப் பார்ப்பதே மிகவும் கடினம், ஐயா!”

பீட்டர்:

“ஏனெனில், எங்கள் குரு பாபா எங்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்ததுபோல், மனிதன் ஒரு புனித விதை.”

ஆசிரியர்:

அருமை, பீட்டர்! 👏

நீ எப்போதும் புத்திசாலியான மாணவனைப் போல மேற்கோள்களையும் ஆதாரங்களையும் கொண்டு உன் கருத்துகளை ஆதரிக்கிறாய். தயவுசெய்து தொடரு!

பீட்டர்:

“திரு. வேலுப்பிள்ளையை அந்தப் புனித விதைக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டாகக் கொள்ளலாம். அவர் வாழ்க்கை என்னும் மண்ணில் விதைக்கப்பட்டார், புனிதமான சிறு மரமாக முளைத்தார், மிகப்பெரிய மரமாக வளர்ந்தார், இறுதியில் சமூகத்திற்கு மணமிக்க மலர்களையும் 🌺🌹🌺 சிறந்த கனிகளையும் வழங்கி தனது தெய்வீக விதியை நிறைவேற்றினார்.

எங்கள் குரு பாபா மேலும் கற்றுக் கொடுத்ததுபோல்:

‘உங்கள் திறமைக்கேற்ப சமூகத்திற்காக ஏதாவது செய்யுங்கள்.’”

மாணவர்கள்:

👏👏👏👏

ஆசிரியர்:

மிக அழகாகச் சொன்னாய், பீட்டர்!

திரு. வேலுப்பிள்ளை செல்வமும் மரியாதையும் பெற்ற குடும்பத்தில் பிறந்தார். சிறுவயதிலிருந்து, இளமைப் பருவம், வாலிபப் பருவம் ஆகியவற்றைக் கடந்து நடுத்தர வயது வரை, அவரது வாழ்க்கை தொடர்ந்து வளர்ந்து முதிர்ச்சி பெற்றது.

அவர் தனது திறமைகளின் முழுமையை அடைந்தபோது, பெற்ற ஆசீர்வாதங்களுக்கு மதிப்பளிக்கும் வகையில் சமூகத்திற்கு ஏதாவது திருப்பிக் கொடுத்தார்.

பீட்டர்:

“அவர் செல்வந்த குடும்பத்தில் பிறந்ததால் சிறுவயதிலிருந்தே வெள்ளிக் கரண்டியுடன் பிறந்தவர் போல அதிர்ஷ்டசாலியாக இருந்தார், ஐயா. ஆனால் அவரது வாழ்க்கையின் உண்மையான மதிப்பு அவர் பெற்ற பரம்பரைச் சொத்தில் மட்டும் இல்லை. அந்த ஆசீர்வாதங்களை அவர் எவ்வாறு பயன்படுத்தினார் என்பதில்தான் இருந்தது.”

ஆசிரியர்:

மிகச் சிறப்பு, பீட்டர். முற்றிலும் சிறப்பு!

மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான மலர்களும் கனிகளும் நல்ல எண்ணங்கள், நல்ல செயல்கள், ஞானம் மற்றும் சேவை ஆகும். திரு. வேலுப்பிள்ளை வேதங்களையும் கற்றிருந்தார். அது வாழ்க்கையையும் கடமையையும் பற்றிய அவரது புரிதலை மேலும் வளப்படுத்தியது.

மாணவர்:

“இன்னும் கொஞ்சம் மீளாய்வு செய்யலாமா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக! இதைக் கேட்டு நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.

மீண்டும் ஒருமுறை உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன்: நாம் கிட்டத்தட்ட இருநூறு ஆண்டுகள் பின்னோக்கிப் பயணம் செய்கிறோம்.

காலப் பயணத்திற்குத் தயாரா?

மாணவர்கள்:

“அருமை! 👌”

ஆசிரியர்:

திரு. வேலுப்பிள்ளை 1834 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார்.

மாணவர்:

“யாருடைய பிறந்தநாள், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

திரு. வேலுப்பிள்ளையுடையது.

மாணவர்:

“அவர் எங்கே பிறந்தார்?”

ஆசிரியர்:

வடுகோட்டையில்.

நாம் ஏற்கனவே கற்றுக்கொண்டதுபோல், அவர் உயர்குடியையும் மிகுந்த செல்வத்தையும் கொண்ட குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். அவரது தந்தை மிகப்பெரிய நில உரிமையாளர்; அவரிடம் ஏராளமான சொத்துகள் இருந்தன.

துர்கா:

“அவரது பெற்றோர் 1780 முதல் 1859 வரை வாழ்ந்தார்களா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, துர்கா.

மாணவர்:

“ஓ, இப்போது நினைவுக்கு வருகிறது! அவர் 1824 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார்.”

ஆசிரியர்:

குழந்தைகளே, இது மீளாய்வு செய்ய வேண்டிய சுவாரஸ்யமான விஷயம். எங்கள் குடும்ப மரத்தில் உள்ள தேதிகள் ஒன்றுக்கொன்று பொருந்துமாறு இருப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும்.

பீட்டர்:

“அவர் திருமணம் செய்துகொண்டாரா…? அந்தக் குடும்பத்தில் 1859 ஆம் ஆண்டு ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது. நான் சரியாகச் சொல்கிறேனா?”

ஆசிரியர்:

நூறு சதவீதம் சரி, பீட்டர்!

மாணவர்:

“அவளுடைய பெயர் நாகமுத்துப்பிள்ளை.”

ஆசிரியர்:

சரியாகச் சொன்னாய்.

செல்வி நாகமுத்துப்பிள்ளை 1891 ஆம் ஆண்டு, 32 வயதில் திருமணம் செய்துகொண்டார்.

மாணவர்:

“அவருடைய கணவர் யார்?”

ஆசிரியர்:

அவருடைய பெயர் செல்லையாப்பிள்ளை. அவர் சபாபதிப்பிள்ளை என்ற செல்வந்தரின் மகன்.

மாணவர்கள்:

“அவர்கள் எங்கே வாழ்ந்தார்கள்?”

ஆசிரியர்:

அவர்கள் கந்தர்மடத்தில் வாழ்ந்தார்கள், குழந்தைகளே.

மாணவர்:

“அது எப்போது, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

சுமார் 1892 ஆம் ஆண்டு.

மாணவர்கள்:

“எங்களுக்கு புரிகிறது! அவர்களுக்கு சதாசிவம்பிள்ளை என்ற ஒரே மகன் இருந்தார். அவருக்காக நாங்கள் மிகவும் வருந்துகிறோம், ஐயா. அவர் மருத்துவமனையில் கண்ணீருடன் இருந்ததை நாங்கள் நினைவுகூருகிறோம்.” 🙏🙏🙏

ஆசிரியர்:

ஆம், குழந்தைகளே. அவரது கதை எங்கள் இதயங்களைத் தொடுகிறது.

சதாசிவம்பிள்ளை தனது தாத்தா பாட்டியான திரு. மற்றும் திருமதி வேலுப்பிள்ளை வழியாக வந்த சொத்துகளின் வாரிசாக இருந்தார்.

மாணவர்:

“உண்மையா? அவர் நிச்சயமாக எங்கள் அனுதாபத்திற்கு உரியவர். அவர் மிகவும் தகுதியானவராகவும் மென்மையான பண்புடையவராகவும் தோன்றினார்.”

ஆசிரியர்:

நீ முற்றிலும் சரியாகச் சொல்கிறாய், கிறிஸ்டினா.

மாணவர்:

“அவர்களின் பெரும்பாலான சொத்துகள் எங்கே இருந்தன, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

முக்கியமாக யாழ்ப்பாணத்தில்.

அங்கு பரந்த நிலப்பரப்புகள், ஏராளமான வீடுகள், வெற்றிகரமான வணிகங்கள் மற்றும் கணிசமான செல்வம் இருந்தன.

அந்தக் காலத்தில், குழந்தைகளே, தங்கத்தின் மதிப்புகூட இன்றைய மதிப்பிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டதாக இருந்தது. நாம் முற்றிலும் மாறுபட்ட பொருளாதார உலகைப் பற்றி பார்க்கிறோம்.

ரேணுகா:

“அவரது கனவு வீடு 1876 ஆம் ஆண்டு கட்டப்பட்டது என்று கேள்விப்பட்டோம்.”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக, ரேணுகா. அவரது சிறப்பு வீடு கந்தர்மடத்தில் கட்டப்பட்டது.

மீரா:

“அது இன்னும் இருக்கிறதா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

ஆம், நிச்சயமாக!

என்ன ஒரு அருமையான கேள்வி, மீரா. 🌳

அந்த வீடு செங்கற்களையும் சுவர்களையும் விட மிகவும் மதிப்புமிக்க ஒன்றைத் தாங்கி நிற்கிறது—அது ஆறு தலைமுறைகளைக் கடந்து வந்த குடும்ப மரத்தின் நினைவைக் கொண்டுள்ளது.

அதனால்தான், குழந்தைகளே, நாம் தொடர்ந்து கற்றுக்கொள்கிறோம்.

குடும்ப மரம் என்பது பெயர்களும் தேதிகளும் கொண்ட ஒரு பட்டியல் மட்டுமல்ல.

அது ஒரு தலைமுறையிலிருந்து மற்றொரு தலைமுறைக்கு வழங்கப்படும் மக்கள், மதிப்புகள், போராட்டங்கள், ஞானம், சாதனைகள், அன்பு மற்றும் சேவை ஆகியவற்றின் கதை.

ஒரு புனித விதை சிறு மரமாகிறது…

சிறு மரம் ஒரு மரமாகிறது…

ஒரு பெரிய மரம் மற்றவர்களுக்கு நிழலையும், மலர்களையும், கனிகளையும் வழங்குகிறது. 🌺🌳🍎

மாணவர்கள்:

“ஆஹா, ஐயா! குடும்ப மரம் ஏன் இவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை இப்போது நாங்கள் புரிந்துகொண்டோம்!”

ஆசிரியர்:

அப்படித்தான், குழந்தைகளே.

நாம் பெறும் பரம்பரை ஒரு ஆசீர்வாதம்; சமூகத்திற்கு நாம் வழங்குவது நமது உண்மையான மரபுச் செல்வம். 🙏🪔

  

Episode 220

The Fascinating Family Tree — A Heart-Touching Lesson

Teacher:

Hello everyone! Good afternoon! 🌞

How is your day going today?

Students:

“Well, sir, as the weekend is approaching, we are eagerly excited and looking forward to being educated by the famous Family Tree! 🌳”

Teacher:

Oh! Are you referring to the fascinating Family Tree, Renuka?

Renuka:

“Certainly, sir!”

Teacher:

Before we begin, if you have any questions or inquiries, please feel free to ask, students.

Students:

“We do have some questions, sir, but we are rather hesitant.”

Teacher:

What’s wrong with you all? I’m here to answer you! I, too, have a family bond—just like the covenant bond of diamonds! ♦️ Ha… ha… ha!

😀😀😀😀

Students:

“Oh! So you have already learned the history of the tree and its branches, sir?”

Teacher:

Absolutely! Although it was handwritten in Tamil by Mr Thamponna, I can still understand it and narrate the story to you.

Renuka:

“However, sir… it hurts to hear what our great-grandfather told us.”

Teacher:

I wonder what it could be, Renuka?

Renuka:

“The princess, Daivanai… she was so unfortunate, wasn’t she?”

Teacher:

Pardon?

Renuka:

“As… as she had to leave her kind-hearted husband and her sweetest little children when she was only twenty-six years old?”

Mary:

“She’s crying, sir!”

Teacher:

Suuuuu… I can see that, Mary. It’s true—Renuka is such a sensitive and affectionate girl.

We heard that the princess was exceptionally charming, calm, kind, genuine and extraordinarily generous.

Students:

“What went wrong, sir?”

Teacher:

Actually, she became an inspiration to the children of the family.

Students:

“Could you please elaborate, sir? 🙏”

Teacher:

By the way, Renuka, what was her name?

Renuka:

“Daivanai.”

Teacher:

Thank you. I just wanted to make sure. Now, when she was admitted to hospital for the delivery of her child—

Renuka:

“Sir, you don’t have to continue if it is too painful to hear.”

Teacher:

Just a minute… May I have some water?

Mr Mantra:

“Here you are, sir. Cold water. 🕉️”

Teacher:

Thank you…

She suddenly fainted and collapsed, as though hundreds of golden crowns 👑 were floating upon a ruby-red river. But, astonishingly, before she could reach the floor, her king-like husband caught her in the strong fold of his arms.

Meera:

“You mean her husband, Sathasivampillai?”

Teacher:

Definitely. He was a strong and brave-looking man. But, unfortunately, even that strong man broke down in tears.

Students:

“Why was that, sir? 🙏”

Teacher:

She was pregnant, and her twin boys could not be delivered.

Students:

“Take your time, sir.”

Teacher:

Oh, my goodness… her two young, beautiful children were crying.

Meera:

“You mean they were like toddlers, sir?”

Teacher:

Exactly, Meera. Their father appeared like a kind and powerful king who seemed to possess everything—yet, at that moment, it was as though he had been left with nothing.

Students:

“So, so sorry for him, sir!”

Teacher:

Unexpectedly, her enchanting eyes opened wide. She lovingly looked towards her thirty-three-year-old, gentle husband, while her two cherished young children held tightly onto his long hands.

When she suddenly awakened to reality, she felt as though she were literally losing the ruby radiance of her Divine presence.

Student:

“The Atman, sir?”

Teacher:

That’s correct—and the Paramatman, children.

Students:

“How about her children?”

Teacher:

They were anxiously watching their parents, filled with empathy and fear.

Students:

“So pathetic, sir!”

Teacher:

Eventually, the queen’s once-fabulous face seemed to lose its radiant grace.

Sam:

“How did they recognise what was happening, sir?”

Teacher:

Because sometimes the face itself tells the story, Sam. The moment the radiance and expression of the face began to fade, they could sense that something was terribly wrong.

Students:

“We understand. That was indeed the trace of her departure.”

Teacher:

That’s right, students.

Halfway through the ordeal, she glanced towards her beloved husband, who was desperately calling her name and begging her not to leave him alone with their three children while he was only thirty-three.

Sathasivampillai:

“Daivanai…”

The nurse was weeping as she watched the king-like husband desperately begging his beloved wife to stay with them.

Her elegant eyes seemed to speak silently to her husband.

The doctor could do very little. The delivery of the twins had become unbearably painful, agonising, and utterly intolerable.

The entire ward was filled with tears when the patients heard the heartbreaking cries of the children as they clung to their mother.

Mary:

“Shall we stop here, sir? 🛑”

Teacher:

Yes, children. Let us stop here for today.

We shall continue another time.

Students:

“Thank you, sir.”

Teacher:

Take care, everyone.

Hare Krishna! 🙏🪔🌸

 சுவாரஸ்யமான குடும்ப மரம் — இதயத்தைத் தொடும் ஒரு பாடம்

ஆசிரியர்:

அனைவருக்கும் வணக்கம்! மதிய வணக்கம்! 🌞

இன்றைய நாள் உங்களுக்கு எப்படி செல்கிறது?

மாணவர்கள்:

“ஐயா, வார இறுதி நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. புகழ்பெற்ற குடும்ப மரத்தைப் பற்றி மேலும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவலுடனும் எதிர்பார்ப்புடனும் இருக்கிறோம்! 🌳”

ஆசிரியர்:

ஓ! அந்தச் சுவாரஸ்யமான குடும்ப மரத்தைப் பற்றித்தானே சொல்கிறாய், ரேணுகா?

ரேணுகா:

“நிச்சயமாக, ஐயா!”

ஆசிரியர்:

நாம் தொடங்குவதற்கு முன், உங்களுக்குத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய ஏதேனும் கேள்விகள் இருந்தால் தயங்காமல் கேளுங்கள், மாணவர்களே.

மாணவர்கள்:

“எங்களிடம் கேள்விகள் இருக்கின்றன, ஐயா… ஆனால் கேட்கத் தயக்கமாக இருக்கிறது.”

ஆசிரியர்:

உங்களுக்கு என்ன ஆயிற்று? நான் இருக்கிறேனே—உங்கள் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்ல! எனக்கும் குடும்பப் பந்தம் உண்டு; அது வைரங்களின் உறுதியான உடன்படிக்கைப் பந்தத்தைப் போன்றது! ♦️ ஹா… ஹா… ஹா!

😀😀😀😀

மாணவர்கள்:

“ஓ! அப்படியானால், குடும்ப மரத்தின் வரலாற்றையும் அதன் கிளைகளையும் ஏற்கனவே கற்றுக்கொண்டுவிட்டீர்களா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக! அது திரு. தம்பொன்னாவால் தமிழில் கையால் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், என்னால் அதை புரிந்துகொண்டு உங்களிடம் அந்தக் கதையைச் சொல்ல முடிகிறது.

ரேணுகா:

“ஆனால், ஐயா… எங்கள் கொள்ளுத்தாத்தா கூறியதை கேட்பது மிகவும் வேதனையாக இருக்கிறது.”

ஆசிரியர்:

என்னவாக இருக்கும் என்று நான் ஆச்சரியப்படுகிறேன், ரேணுகா?

ரேணுகா:

“இளவரசி தெய்வானை… மிகவும் துரதிர்ஷ்டசாலியாக இருந்தாரல்லவா?”

ஆசிரியர்:

என்ன சொன்னாய்?

ரேணுகா:

“அ…அவர் தன்னுடைய அன்பான கணவரையும் இனிய சிறு குழந்தைகளையும் வெறும் இருபத்தாறு வயதிலேயே விட்டுப் பிரிய வேண்டியதாகிவிட்டதே?”

மேரி:

“அவர் அழுகிறார், ஐயா!”

ஆசிரியர்:

சூஊஊ… நான் பார்க்கிறேன், மேரி. அது உண்மைதான்—ரேணுகா மிகவும் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய, அன்பான பெண்.

இளவரசி மிகவும் கவர்ச்சியானவர், அமைதியானவர், கனிவானவர், உண்மையானவர், அளவற்ற கொடையுள்ளவர் என்று நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்.

மாணவர்கள்:

“என்ன தவறு நடந்தது, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

உண்மையில், அவர் குடும்பத்தின் குழந்தைகளுக்கே ஒரு முன்மாதிரியாகவும் ஊக்கமாகவும் இருந்தார்.

மாணவர்கள்:

“தயவுசெய்து சற்று விரிவாகச் சொல்ல முடியுமா, ஐயா? 🙏”

ஆசிரியர்:

அதற்கு முன், ரேணுகா, அவருடைய பெயர் என்ன?

ரேணுகா:

“தெய்வானை.”

ஆசிரியர்:

நன்றி. நான் உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளவே கேட்டேன். இப்போது, அவர் தனது குழந்தையைப் பிரசவிப்பதற்காக மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டபோது—

ரேணுகா:

“ஐயா, அது மிகவும் வேதனையாக இருந்தால் நீங்கள் தொடர்ந்து சொல்ல வேண்டாம்.”

ஆசிரியர்:

ஒரு நிமிடம்… எனக்குக் கொஞ்சம் தண்ணீர் கிடைக்குமா?

திரு. மந்திரா:

“இதோ ஐயா. குளிர்ந்த தண்ணீர். 🕉️”

ஆசிரியர்:

நன்றி…

அவர் திடீரென்று மயங்கி கீழே விழுந்தார். நூற்றுக்கணக்கான தங்கக் கிரீடங்கள் 👑 மாணிக்கச் சிவப்பு நிற நதியில் மிதப்பதைப் போல அந்தக் காட்சி தோன்றியது. ஆனால் அதிசயமாக, அவர் தரையை அடையும் முன்பே, அவரது அரசனைப் போன்ற கணவர் தன்னுடைய வலிமையான கரங்களில் அவரைத் தாங்கிக் கொண்டார்.

மீரா:

“அவருடைய கணவர் சதாசிவம்பிள்ளையைத்தானே சொல்கிறீர்கள்?”

ஆசிரியர்:

நிச்சயமாக. அவர் வலிமையானவரும் வீரமான தோற்றமுடையவருமாக இருந்தார். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, அந்த வலிமையான மனிதர்கூட கண்ணீரில் உடைந்து போனார்.

மாணவர்கள்:

“ஏன் ஐயா? 🙏”

ஆசிரியர்:

அவர் கர்ப்பமாக இருந்தார். அவருடைய இரட்டைக் குழந்தைகள் பிறக்க முடியாமல் இருந்தனர்.

மாணவர்கள்:

“அவசரப்பட வேண்டாம், ஐயா.”

ஆசிரியர்:

ஓ, இறைவா… அவருடைய இரண்டு அழகான சிறு குழந்தைகளும் அழுது கொண்டிருந்தனர்.

மீரா:

“அவர்கள் சிறு குழந்தைகள்—குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்தவர்களா, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

ஆம், மீரா. அவர்களுடைய தந்தை எல்லாவற்றையும் பெற்றிருந்த ஒரு அன்பான, வலிமைமிக்க அரசனைப் போலத் தோன்றினார்—ஆனால் அந்தக் கணத்தில், அவர் அனைத்தையும் இழந்துவிட்டவரைப் போலத் தோன்றினார்.

மாணவர்கள்:

“அவருக்காக மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது, ஐயா!”

ஆசிரியர்:

எதிர்பாராத விதமாக, அவளுடைய கவர்ச்சியான கண்கள் அகலத் திறந்தன. தன்னுடைய முப்பத்து மூன்று வயதான மென்மையான கணவரை அன்புடன் பார்த்தாள். அவளுடைய இரண்டு செல்லக் குழந்தைகள் அவருடைய நீண்ட கைகளை இறுகப் பற்றிக் கொண்டிருந்தனர்.

அவள் திடீரென்று நிஜநிலைக்கு விழித்தபோது, தன்னுள் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்த மாணிக்கம் போன்ற தெய்வீக ஒளியைத் தானே இழந்து கொண்டிருப்பதைப் போல உணர்ந்தாள்.

ஒரு மாணவர்:

“ஆத்மன், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

சரியாகச் சொன்னாய்—பரமாத்மனும் கூட, குழந்தைகளே.

மாணவர்கள்:

“அவருடைய குழந்தைகள் எப்படி இருந்தார்கள், ஐயா?”

ஆசிரியர்:

அவர்கள் பயத்துடனும் பரிவுடனும் தங்கள் பெற்றோரை கவலையுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

மாணவர்கள்:

“மிகவும் பரிதாபமாக இருக்கிறது, ஐயா!”

ஆசிரியர்:

இறுதியில், அந்த ராணியின் அற்புதமான முகம் தனது முந்தைய தெய்வீக ஒளியையும் அழகையும் இழக்கத் தொடங்கியது.

சாம்:

“அது எப்படி அவர்களுக்குத் தெரிந்தது, ஐயா?”

ஆசிரியர்:

சில நேரங்களில் முகமே கதையைச் சொல்லிவிடுகிறது, சாம். முகத்தின் ஒளியும் உணர்ச்சியும் மங்கத் தொடங்கிய அந்தத் தருணத்திலேயே, ஏதோ மிகவும் மோசமானது நடக்கிறது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தார்கள்.

மாணவர்கள்:

“எங்களுக்குப் புரிந்துவிட்டது. அது உண்மையிலேயே அவர் பிரிவின் தடயமாக இருந்தது.”

ஆசிரியர்:

அப்படித்தான், மாணவர்களே.

அந்த வேதனையான நிகழ்வின் நடுப்பகுதியில், அவள் தன்னுடைய அன்புக் கணவரை நோக்கிப் பார்த்தாள். முப்பத்து மூன்று வயதிலேயே மூன்று குழந்தைகளுடன் தனியாக விட்டுச் செல்ல வேண்டாம் என்று அவர் அவளுடைய பெயரை அழைத்துக் கதறிக்கொண்டிருந்தார்.

சதாசிவம்பிள்ளை:

“தெய்வானை…”

அவளைத் தங்களுடன் இருக்குமாறு அந்த அரசனைப் போன்ற கணவன் கெஞ்சிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த செவிலியரும் கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளுடைய அழகிய கண்கள் தன்னுடைய கணவரிடம் மௌனமாக ஏதோ சொல்ல முயன்றன.

இரட்டைக் குழந்தைகளின் பிரசவம் தாங்க முடியாத வலியாகவும், வேதனையாகவும், கொடுமையாகவும் மாறியிருந்ததால் மருத்துவராலும் அதிகம் செய்ய முடியவில்லை.

குழந்தைகள் தங்கள் தாயைத் தழுவிக்கொண்டு அழுதுகொண்டிருந்ததை அறிந்ததும், அந்த மருத்துவமனை முழுவதும் கண்ணீரால் நிரம்பியது.

மேரி:

“இங்கே நிறுத்தலாமா, ஐயா? 🛑”

ஆசிரியர்:

ஆம், குழந்தைகளே. இன்றைக்கு இங்கே நிறுத்துவோம்.

மற்றொரு நாளில் இதைத் தொடர்ந்து பார்ப்போம்.

மாணவர்கள்:

“நன்றி, ஐயா.”

ஆசிரியர்:

அனைவரும் கவனமாக இருங்கள்.

ஹரே கிருஷ்ணா! 🙏🪔🌸

 L’Arbre Généalogique Fascinant — Une Leçon qui Touche le Cœur

Professeur :

Bonjour à toutes et à tous ! Bon après-midi ! 🌞

Comment se passe votre journée aujourd’hui ?

Les élèves :

« Eh bien, monsieur, puisque le week-end approche, nous sommes très enthousiastes et impatients d’en apprendre davantage grâce au célèbre Arbre Généalogique ! 🌳 »

Professeur :

Oh ! Vous parlez du fascinant Arbre Généalogique, Renuka ?

Renuka :

« Certainement, monsieur ! »

Professeur :

Avant de commencer, si vous avez des questions ou des interrogations, n’hésitez surtout pas à les poser, les enfants.

Les élèves :

« Nous en avons, monsieur, mais nous hésitons un peu. »

Professeur :

Qu’est-ce qui vous arrive ? Je suis là pour vous répondre ! Moi aussi, j’ai un lien familial—solide comme le lien d’une alliance de diamants ! ♦️ Ha… ha… ha !

😀😀😀😀

Les élèves :

« Oh ! Vous avez donc déjà appris l’histoire de l’arbre et de ses branches, monsieur ? »

Professeur :

Absolument ! Même si cette histoire a été écrite à la main en tamoul par Monsieur Thamponna, je suis tout de même capable de la comprendre et de vous la raconter.

Renuka :

« Pourtant, monsieur… c’est douloureux d’entendre ce que notre arrière-grand-père nous a raconté. »

Professeur :

Je me demande bien ce que cela peut être, Renuka.

Renuka :

« La princesse Daivanai… elle était vraiment malheureuse, n’est-ce pas ? »

Professeur :

Pardon ?

Renuka :

« Elle… elle a dû quitter son mari au cœur si bon et ses adorables petits enfants alors qu’elle n’avait que vingt-six ans ? »

Mary :

« Elle pleure, monsieur ! »

Professeur :

Chuuuut… je le vois, Mary. C’est vrai—Renuka est une jeune fille tellement sensible et affectueuse.

Nous avons entendu dire que la princesse était exceptionnellement charmante, calme, douce, sincère et d’une générosité extraordinaire.

Les élèves :

« Que s’est-il passé, monsieur ? »

Professeur :

En réalité, elle était devenue une véritable source d’inspiration pour les enfants de la famille.

Les élèves :

« Pourriez-vous nous expliquer davantage, monsieur ? 🙏 »

Professeur :

Au fait, Renuka, quel était son nom ?

Renuka :

« Daivanai. »

Professeur :

Merci. Je voulais simplement m’en assurer. Alors, lorsqu’elle fut admise à l’hôpital pour donner naissance à son enfant—

Renuka :

« Monsieur, vous n’êtes pas obligé de continuer si c’est trop douloureux à entendre. »

Professeur :

Une minute… Pourrais-je avoir un peu d’eau ?

Monsieur Mantra :

« La voici, monsieur. De l’eau fraîche. 🕉️ »

Professeur :

Merci…

Elle s’évanouit soudainement et s’effondra, comme si des centaines de couronnes d’or 👑 flottaient sur une rivière couleur rubis. Mais, chose extraordinaire, avant qu’elle n’atteigne le sol, son mari, tel un roi, la rattrapa dans la force de ses bras.

Meera :

« Vous voulez dire son mari, Sathasivampillai ? »

Professeur :

Absolument. C’était un homme fort, à l’allure courageuse. Mais malheureusement, même cet homme si puissant s’effondra en larmes.

Les élèves :

« Pourquoi, monsieur ? 🙏 »

Professeur :

Elle était enceinte et ses deux jumeaux ne pouvaient pas venir au monde.

Les élèves :

« Prenez votre temps, monsieur. »

Professeur :

Oh, mon Dieu… ses deux beaux petits enfants pleuraient.

Meera :

« Vous voulez dire qu’ils étaient encore tout petits, comme des bambins ? »

Professeur :

Exactement, Meera. Leur père ressemblait à un roi bienveillant qui semblait tout posséder—mais à cet instant, il paraissait avoir tout perdu.

Les élèves :

« Nous sommes tellement désolés pour lui, monsieur ! »

Professeur :

Soudain, ses yeux enchanteurs s’ouvrirent grands. Elle regarda tendrement son mari, cet homme doux de trente-trois ans, tandis que ses deux jeunes enfants chéris tenaient fermement ses longues mains.

Lorsqu’elle reprit soudainement conscience de la réalité, elle eut l’impression de perdre littéralement le rayonnement rubis de sa présence divine.

Un élève :

« L’Atman, monsieur ? »

Professeur :

C’est exact—et le Paramatman également, mes enfants.

Les élèves :

« Et ses enfants, monsieur ? »

Professeur :

Ils observaient leurs parents avec inquiétude, remplis d’empathie et de peur.

Les élèves :

« C’est tellement pathétique, monsieur ! »

Professeur :

Finalement, le visage autrefois magnifique de la reine semblait perdre toute sa grâce et son éclat.

Sam :

« Comment l’ont-ils compris, monsieur ? »

Professeur :

Parfois, le visage raconte lui-même toute l’histoire, Sam. Lorsque son expression et son rayonnement commencèrent à disparaître, ils comprirent que quelque chose de terrible était en train de se produire.

Les élèves :

« Nous avons compris. C’était effectivement le signe de son départ. »

Professeur :

C’est bien cela, les enfants.

Au milieu de cette terrible épreuve, elle regarda son époux bien-aimé, qui l’appelait désespérément par son nom et la suppliait de ne pas le laisser seul avec leurs trois enfants alors qu’il n’avait que trente-trois ans.

Sathasivampillai :

« Daivanai… »

L’infirmière pleurait elle aussi en regardant cet époux, semblable à un roi, supplier désespérément sa bien-aimée de rester auprès d’eux.

Ses yeux élégants semblaient adresser silencieusement un dernier message à son mari.

Le médecin ne pouvait presque rien faire. L’accouchement des jumeaux était devenu une épreuve d’une douleur insupportable, atroce et intolérable.

Tout le service fut bouleversé lorsque les patients entendirent les enfants serrer leur mère dans leurs bras en pleurant.

Mary :

« Monsieur, devrions-nous nous arrêter ici ? 🛑 »

Professeur :

Oui, les enfants. Arrêtons-nous ici pour aujourd’hui.

Nous continuerons cette histoire une autre fois.

Les élèves :

« Merci, monsieur. »

Professeur :

Prenez bien soin de vous, tout le monde.

Hare Krishna ! 🙏🪔🌸

Episode 218

 🌳 Fabulous Family Tree Lesson 🌳

Teacher: Good morning, everyone! 🌅 Welcome back to our Fabulous Family Tree lesson!

Students: “Hooray! 🙌 We’ve been impatiently waiting to learn more of your lovely lessons, sir!”

Subathra: “Excuse me, sir. Would you mind telling us the name of the father of Mr. Velupillai, the richest man at the root of our Family Tree? My father was very interested to know.”

Teacher: His name was Muthukumar.

Students: “Oh! Is that why Mr. Sathasivampillai, your great-grandfather, was nicknamed Muthukumar?”

Teacher: “A super-sure inquiry, Subathra!” 😄

Mary: “My… my grandmother asked about that too.”

Teacher: “Brilliant question! It was simply because of the remarkable similarity in the features of Mr. Muthukumar and Mr. Sathasivampillai.”

Teacher: “Didn’t we show you pictures of present-day family members who resemble some of our earlier ancestors, Meera?”

Meera: “Oh, absolutely, sir! Thank you.”

Student: “So, Mr. Sathasivampillai was your great-great-grandfather?”

Teacher: “Yes! 👍 As we have already learned, he was the son of Sellaiyapillai and Nagammapillai, and he was born in 1891.”

Student: “And what was the name of his wife—your great-great-grandmother?”

Teacher: “Her name was Deivannaipillai.”

Student: “So, her husband, Mr. Sathasivampillai, looked like Mr. Muthukumar, who was the father of Mr. Velupillai—the wealthy man at the very root of the Family Tree?”

Teacher: “Undoubtedly, Mary!”

Student: “Were you and your brother given the name Sinrajah because it was your father’s home name, and you were his favourite son?”

Teacher: “Oh! How did you know that? Ha… ha…! Not only that—our grandfather was very fond of Sinrajah, his last and youngest son, who was our father.”

Student: “That’s exactly what my grandmother told us!”

Teacher: “That is absolutely correct, Meera.”

Student: “When did Mr. Sathasivampillai’s parents marry?”

Sam: “Have you got anything as a souvenir from their wedding?”

Teacher: “Of course! We still have their wedding bed, made of exceptionally strong wood. It is about 135 years old.”

Students: “Could you show it to us?”

Teacher: “Why not?” 😄

Teacher: “By the way, the happily married couple are in Malaysia at the moment.”

Student: “Your eye-doctor daughter, sir?”

Teacher: “Yes! Oh my goodness!”

Student: “What happened?”

Teacher: “When we saw their beautiful brown wooden bed in the hotel during a video call, with its lovely white mosquito net 🦟, we immediately remembered the beautiful bed of our great-grandfather and great-grandmother. It looked one hundred percent identical—as though the two beds were identical twins!”

Students: “Really?! We’re sooo excited to see it!”

Student: “What wonderful news! So preserving antique furniture can even become an attraction for tourists?”

Teacher: “That’s right, Sarah, that’s absolutely right! Here in the West, we often see antique furniture being thrown away or replaced. But in some countries, precious old furniture is proudly preserved for generations. Best of all, it is environmentally friendly too—preserving history instead of creating unnecessary waste.”

Students: “Thank you, sir! 🙏”

Teacher: “You’re very welcome! See you in our next Fabulous Family Tree lesson! 👋🌳”

Everyone: “Hare Krishna! 🪔🙏”

Appreciate it amazingly.

See you later 🪔

🌳 அற்புதமான குடும்ப மரப் பாடம் 🌳

ஆசிரியர்: அனைவருக்கும் காலை வணக்கம்! 🌅 நமது அற்புதமான குடும்ப மரப் பாடத்திற்கு மீண்டும் உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறேன்!

மாணவர்கள்: “ஹூரே! 🙌 உங்கள் அழகான பாடங்களை மேலும் கற்றுக்கொள்ள நாங்கள் ஆவலுடன் காத்திருந்தோம், ஐயா!”

சுபத்திரா: “மன்னிக்கவும் ஐயா. நமது குடும்ப மரத்தின் வேரில் இருக்கும் மிகப் பெரிய செல்வந்தரான திரு. வேலுப்பிள்ளையின் தந்தையின் பெயரைச் சொல்ல முடியுமா? என் அப்பாவுக்கு அதைத் தெரிந்துகொள்ள மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தது.”

ஆசிரியர்: அவருடைய பெயர் முத்துக்குமார்.

மாணவர்கள்: “ஓ! அதனால்தானா உங்கள் கொள்ளுத் தாத்தாவான திரு. சதாசிவம்பிள்ளைக்கு முத்துக்குமார் என்ற செல்லப்பெயர் இருந்தது?”

ஆசிரியர்: “மிகவும் உறுதியான விசாரணை, சுபத்திரா!” 😄

மேரி: “என்… என் பாட்டியும் அதைப் பற்றிக் கேட்டார்.”

ஆசிரியர்: “அருமையான கேள்வி! திரு. முத்துக்குமாருக்கும் திரு. சதாசிவம்பிள்ளைக்கும் முகத் தோற்றத்தில் குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமை இருந்ததுதான் அதற்குக் காரணம்.”

ஆசிரியர்: “நமது முந்தைய தலைமுறை முன்னோர்களைப் போலவே தோற்றமளிக்கும் இன்றைய குடும்ப உறுப்பினர்களின் படங்களை நாம் உங்களுக்குக் காட்டவில்லையா, மீரா?”

மீரா: “ஓ, நிச்சயமாகக் காட்டினீர்கள் ஐயா! நன்றி.”

மாணவர்: “அப்படியானால், திரு. சதாசிவம்பிள்ளை உங்கள் கொள்ளுத் தாத்தாவா?”

ஆசிரியர்: “ஆம்! 👍 நாம் ஏற்கனவே கற்றுக்கொண்டபடி, அவர் செல்லையப்பிள்ளை மற்றும் நாகம்மாப்பிள்ளை ஆகியோரின் மகன். அவர் 1891 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார்.”

மாணவர்: “அவருடைய மனைவியின் பெயர் என்ன—அதாவது உங்கள் கொள்ளுப் பாட்டியின் பெயர்?”

ஆசிரியர்: “அவருடைய பெயர் தெய்வானைப்பிள்ளை.”

மாணவர்: “அப்படியானால், அவருடைய கணவர் திரு. சதாசிவம்பிள்ளை, குடும்ப மரத்தின் வேரில் இருக்கும் செல்வந்தரான திரு. வேலுப்பிள்ளையின் தந்தையான திரு. முத்துக்குமாரைப் போலவே தோற்றமளித்தாரா?”

ஆசிரியர்: “நிச்சயமாக, மேரி!”

மாணவர்: “உங்களுக்கும் உங்கள் சகோதரருக்கும் சின்ராஜா என்ற பெயர் சூட்டப்பட்டது, ஏனெனில் அது உங்கள் தந்தையின் வீட்டுப் பெயராக இருந்ததாலும், நீங்கள் அவருடைய செல்ல மகனாக இருந்ததாலும் தானா?”

ஆசிரியர்: “ஓ! அதை எப்படி தெரிந்துகொண்டாய்? ஹா… ஹா…! அது மட்டுமல்ல—எங்கள் தாத்தாவுக்கு சின்ராஜா என்ற பெயர் மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவர் எங்கள் தந்தையான தனது கடைசி மற்றும் இளைய மகனாக இருந்தார்.”

மாணவர்: “அதைத்தான் என் பாட்டியும் எங்களிடம் சொன்னார்!”

ஆசிரியர்: “அது முற்றிலும் சரி, மீரா.”

மாணவர்: “திரு. சதாசிவம்பிள்ளையின் பெற்றோர் எப்போது திருமணம் செய்துகொண்டார்கள்?”

சாம்: “அவர்களின் திருமணத்திலிருந்து ஏதாவது நினைவுப் பொருள் உங்களிடம் இருக்கிறதா?”

ஆசிரியர்: “நிச்சயமாக! அவர்களுடைய திருமணப் படுக்கை இன்னும் எங்களிடம் இருக்கிறது. மிகவும் வலிமையான மரத்தால் செய்யப்பட்ட அந்தப் படுக்கைக்கு சுமார் 135 ஆண்டுகள் ஆகின்றன.”

மாணவர்கள்: “அதை எங்களுக்குக் காட்ட முடியுமா?”

ஆசிரியர்: “ஏன் முடியாது?” 😄

ஆசிரியர்: “அதுமட்டுமல்ல, அந்த மகிழ்ச்சியான தம்பதியினர் தற்போது மலேசியாவில் இருக்கிறார்கள்.”

மாணவர்: “உங்கள் கண் மருத்துவரான மகளா, ஐயா?”

ஆசிரியர்: “ஆம்! ஓ, கடவுளே!”

மாணவர்: “என்ன நடந்தது?”

ஆசிரியர்: “வீடியோ அழைப்பில் அவர்கள் தங்கியிருந்த ஹோட்டலில் இருந்த அழகான பழுப்பு நிற மரப் படுக்கையை, அதன் அழகான வெள்ளை கொசு வலையுடன் 🦟 பார்த்தபோது, உடனே நமது கொள்ளுத் தாத்தா மற்றும் கொள்ளுப் பாட்டியின் அழகான படுக்கை எங்களுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அந்த இரண்டு படுக்கைகளும் நூறு சதவீதம் ஒரே மாதிரியாக இருந்தன—இரட்டைக் குழந்தைகளைப் போலவே!”

மாணவர்கள்: “உண்மையிலேயே?! அவர்களின் படுக்கையைப் பார்க்க நாங்கள் மிகவும்… மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறோம்!”

மாணவர்: “என்ன அற்புதமான செய்தி! அப்படியானால், பழமையான மரச்சாமான்களைப் பாதுகாப்பது சுற்றுலாப் பயணிகளுக்குக் கூட ஒரு ஈர்ப்பாக மாறுமா?”

ஆசிரியர்: “அதுதான், சாரா, அதுதான்! மேற்கத்திய நாடுகளில் பழமையான மரச்சாமான்கள் தூக்கி எறியப்படுவதையோ அல்லது புதியவற்றால் மாற்றப்படுவதையோ நாம் அடிக்கடி பார்க்கிறோம். ஆனால் சில நாடுகளில், மதிப்புமிக்க பழைய மரச்சாமான்கள் தலைமுறை தலைமுறையாகப் பெருமையுடன் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இது சுற்றுச்சூழலுக்கும் நன்மை பயக்கிறது—தேவையற்ற கழிவுகளை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக வரலாற்றைப் பாதுகாக்கிறது.”

மாணவர்கள்: “நன்றி ஐயா! 🙏”

ஆசிரியர்: “மிக்க நன்றி! நமது அடுத்த அற்புதமான குடும்ப மரப் பாடத்தில் மீண்டும் சந்திப்போம்! 👋🌳”

அனைவரும்: “ஹரே கிருஷ்ணா! 🪔🙏”

 La fabuleuse leçon de l’Arbre Généalogique 🌳

Professeur : Bonjour à toutes et à tous ! 🌅 Soyez les bienvenus à nouveau dans notre fabuleuse leçon de l’Arbre Généalogique !

Les élèves : « Hourra ! 🙌 Nous étions tellement impatients de retrouver vos merveilleuses leçons, monsieur ! »

Subathra : « Excusez-moi, monsieur. Pourriez-vous nous dire le nom du père de M. Velupillai, l’homme le plus riche à la racine de notre Arbre Généalogique ? Mon père était très curieux de le savoir. »

Professeur : Il s’appelait Muthukumar.

Les élèves : « Oh ! Est-ce pour cela que M. Sathasivampillai, votre arrière-arrière-grand-père, avait pour surnom Muthukumar ? »

Professeur : « Voilà une enquête particulièrement perspicace, Subathra ! » 😄

Mary : « Ma… ma grand-mère m’avait également posé cette question. »

Professeur : « Excellente question ! C’était tout simplement en raison de la remarquable ressemblance des traits du visage de M. Muthukumar et de M. Sathasivampillai. »

Professeur : « Ne vous avons-nous pas montré les photos des membres actuels de la famille qui ressemblent à certains de nos ancêtres, Meera ? »

Meera : « Oh oui, absolument, monsieur ! Merci. »

Un élève : « Alors, M. Sathasivampillai était votre arrière-arrière-grand-père ? »

Professeur : « Oui ! 👍 Comme nous l’avons déjà appris, il était le fils de Sellaiyapillai et Nagammapillai, et il est né en 1891. »

Un élève : « Et quel était le nom de son épouse — votre arrière-arrière-grand-mère ? »

Professeur : « Elle s’appelait Deivannaipillai. »

Un élève : « Donc, son mari, M. Sathasivampillai, ressemblait à M. Muthukumar, qui était le père de M. Velupillai, l’homme fortuné qui se trouve à la racine même de notre Arbre Généalogique ? »

Professeur : « Sans aucun doute, Mary ! »

Un élève : « Est-ce que votre frère et vous avez reçu le prénom Sinrajah parce que c’était le nom que votre père portait dans la famille, et parce que vous étiez son fils préféré ? »

Professeur : « Oh ! Comment as-tu deviné cela ? Ha… ha… ! Et ce n’est pas tout : notre grand-père aimait beaucoup Sinrajah, son dernier et plus jeune fils, qui était notre père. »

Un élève : « C’est exactement ce que ma grand-mère nous avait raconté ! »

Professeur : « C’est absolument exact, Meera. »

Un élève : « Quand les parents de M. Sathasivampillai se sont-ils mariés ? »

Sam : « Avez-vous conservé un souvenir de leur mariage ? »

Professeur : « Bien sûr ! Nous avons encore leur lit nuptial, fabriqué dans un bois particulièrement solide. Il a environ 135 ans. »

Les élèves : « Pourriez-vous nous le montrer ? »

Professeur : « Pourquoi pas ? » 😄

Professeur : « Au fait, le couple, toujours aussi heureux, se trouve actuellement en Malaisie. »

Un élève : « Votre fille ophtalmologue, monsieur ? »

Professeur : « Oui ! Oh là là ! »

Un élève : « Que s’est-il passé ? »

Professeur : « Lorsque nous avons vu, lors d’un appel vidéo, leur magnifique lit en bois brun dans l’hôtel où ils séjournaient, avec sa jolie moustiquaire blanche 🦟, nous avons immédiatement pensé au magnifique lit de notre arrière-arrière-grand-père et de notre arrière-arrière-grand-mère. Il était identique à cent pour cent — comme si les deux lits étaient des jumeaux identiques ! »

Les élèves : « Vraiment ?! Nous sommes sooo impatients de le voir ! »

Un élève : « Quelle merveilleuse nouvelle ! Alors, préserver les meubles anciens peut même devenir une attraction pour les touristes ? »

Professeur : « Exactement, Sarah, absolument ! Ici, en Occident, nous voyons souvent des meubles anciens être jetés ou remplacés. Mais dans certains pays, les meubles anciens et précieux sont fièrement conservés pendant des générations. Et surtout, c’est également bénéfique pour l’environnement : nous préservons l’histoire au lieu de créer des déchets inutiles. »

Les élèves : « Merci, monsieur ! 🙏 »

Professeur : « Je vous en prie ! À très bientôt pour notre prochaine leçon de la Fabuleuse Arbre Généalogique ! 👋🌳 »

Tout le monde : « Hare Krishna ! 🪔🙏 »

 

Episode 217

🌸 The Princess of Kalladdy — A Glimpse into 1915 🌸

Teacher: Miss Deivanaipillai was married at the tender age of sixteen, according to the ancient traditions of those days.

Rudra: “Who was she?”

Sam: “The daughter of a fabulously wealthy father, Mary?”

Teacher: Exactly! Her father was a man of immense wealth.

Sam: “Who was he?”

Teacher: He owned a vast fortune, including a highly successful business that employed more than 300 people.

Rudra: “Did he have any younger children?”

Rudra: “Why, sir?”

Teacher: Because I’m wondering what made you ask!

Rudra: “Well… I’ve never heard of anyone being married at such a young age. When I asked my girlfriend about marrying at sixteen, her parents absolutely refused!”

Teacher: Ha…ha! Could you be a little more serious, Rudra? Ha…ha…

Anyway, Deivanaipillai was his second daughter, and she was cherished and treated like a princess.

Peter: “Was…was she actually carried like a princess in those ancient royal processions, in a beautifully decorated chariot?”

Teacher: Wow! What a wonderful question, Peter. Yes, she was!

Peter: “Really? What did it look like, sir?”

Teacher: We shall show you a picture so that you can imagine it more vividly. All right? 👌

Meera: “Excuse me, sir. What did she look like? Could you show us someone in the present family who might resemble her? Please? 🙏”

Teacher: Of course! And what a beautiful coincidence…

To be perfectly honest, our darling daughter is the very person who comes to mind.

Students: “Really?”

Teacher: Exactly!

Students: “What a coincidence! She has just been married!”

Teacher: Indeed! Sometimes history seems to smile at us across the generations.

Sam: “When did this princess get married?”

Teacher: In 1915, Meera.

Meera: “And where did the wedding take place?”

Teacher: In Kalladdy.

Sam: “Ahhh… so no wonder the wedding must have been celebrated with all the splendour and dignity of a princess’s wedding!”

Teacher: You got it, Sam!

Rudra: “Where did her husband come from?”

Teacher: Kandarmadam.

Students: “Ohhhhh! Was he from the same generation as our author’s father?”

Teacher: Exactly.

The wedding celebrations took place in Kalladdy, and were also continued in Kanthapuranamadam.

Meera: “Oh! Was his name Sathasivampillai?”

Teacher: Definitely.

And Deivanaipillai’s father was a senior and highly respected gentleman—a well-known and influential person in the village.

Sam: “Did they have children?”

Teacher: Undoubtedly!

They became the parents of our author, Thamponna, and…

Students: “And… and… and…?”

Teacher: Continue…

Students: “Oh, come on, sir! Don’t stop there!”

Teacher: Ha…ha! That is another chapter of our family tree waiting to be discovered.

For now, let us pause and allow our imagination to travel back more than a century—to Kalladdy in 1915…

The gentle sounds of celebration, the fragrance of flowers, the colourful decorations, the traditional music, the gathering of relatives and villagers, and the joyful atmosphere surrounding a young bride treated like a princess…

A moment preserved not merely in history, but in the living memory of the family.

Hare Krishna 🪷🙏

🌸 La Princesse de Kalladdy — Un aperçu de 1915 🌸

Professeur : Mademoiselle Deivanaipillai s’est mariée à l’âge tendre de seize ans, conformément aux anciennes traditions de cette époque.

Rudra : « Qui était-elle ? »

Sam : « La fille d’un père extrêmement riche, Mary ? »

Professeur : Exactement ! Son père était un homme d’une immense richesse.

Sam : « Qui était-il ? »

Professeur : Il possédait une fortune considérable, notamment une entreprise très prospère qui employait plus de 300 personnes.

Rudra : « Avait-il des enfants plus jeunes ? »

Rudra : « Pourquoi, monsieur ? »

Professeur : Parce que je me demande ce qui t’a poussé à poser cette question !

Rudra : « Eh bien… je n’ai jamais entendu parler de quelqu’un qui se soit marié à un âge aussi jeune. Quand j’ai demandé à ma petite amie si elle aurait accepté de se marier à seize ans, ses parents ont catégoriquement refusé ! »

Professeur : Ha…ha ! Pourrais-tu être un peu plus sérieux, Rudra ? Ha…ha…

Quoi qu’il en soit, Deivanaipillai était sa deuxième fille, et elle était chérie et traitée comme une véritable princesse.

Peter : « Était-elle… était-elle réellement portée comme une princesse lors des anciennes processions royales, dans un magnifique palanquin décoré ? »

Professeur : Waouh ! Quelle merveilleuse question, Peter. Oui, elle l’était !

Peter : « Vraiment ? À quoi cela ressemblait-il, monsieur ? »

Professeur : Nous allons vous montrer une image afin que vous puissiez vous l’imaginer plus clairement. D’accord ? 👌

Meera : « Excusez-moi, monsieur. À quoi ressemblait-elle ? Pourriez-vous nous montrer quelqu’un de la famille actuelle qui pourrait lui ressembler ? S’il vous plaît 🙏 »

Professeur : Bien sûr ! Et quelle merveilleuse coïncidence…

Pour être tout à fait honnête, notre chère fille est précisément la personne qui me vient à l’esprit.

Les élèves : « Vraiment ? »

Professeur : Exactement !

Les élèves : « Quelle coïncidence ! Elle vient justement de se marier ! »

Professeur : En effet ! Parfois, l’histoire semble nous sourire à travers les générations.

Sam : « Quand cette princesse s’est-elle mariée ? »

Professeur : En 1915, Meera.

Meera : « Et où le mariage a-t-il eu lieu ? »

Professeur : À Kalladdy.

Sam : « Ahhh… alors il n’est pas étonnant que le mariage ait dû être célébré avec toute la splendeur et la dignité d’un mariage princier ! »

Professeur : Exactement, Sam !

Rudra : « D’où venait son mari ? »

Professeur : De Kandarmadam.

Les élèves : « Ohhhhh ! Était-il issu de la même génération que le père de notre auteur ? »

Professeur : Exactement.

Les célébrations du mariage eurent lieu à Kalladdy, puis se poursuivirent également à Kanthapuranamadam.

Meera : « Oh ! Son nom était-il Sathasivampillai ? »

Professeur : Absolument.

Et le père de Deivanaipillai était un homme âgé et hautement respecté, une personnalité bien connue et influente du village.

Sam : « Ont-ils eu des enfants ? »

Professeur : Sans aucun doute !

Ils devinrent les parents de notre auteur, Thamponna, et…

Les élèves : « Et… et… et… ? »

Professeur : Continuez…

Les élèves : « Oh, allez, monsieur ! Ne vous arrêtez pas là ! »

Professeur : Ha…ha ! Voilà un autre chapitre de notre arbre généalogique qui attend encore d’être découvert.

Pour l’instant, arrêtons-nous un instant et laissons notre imagination voyager plus d’un siècle en arrière, jusqu’à Kalladdy en 1915…

Le doux son des festivités, le parfum des fleurs, les décorations colorées, la musique traditionnelle, les proches et les villageois réunis, et cette atmosphère de joie entourant une jeune mariée traitée comme une princesse…

Un instant préservé non seulement dans l’histoire, mais aussi dans la mémoire vivante de la famille.

Hare Krishna 🪷🙏

🌸 கல்லடிப் பேரரசி — 1915-ஆம் ஆண்டின் ஒரு வரலாற்றுக் காட்சி 🌸

ஆசிரியர்: பழங்கால மரபுகளின்படி, செல்வி தேவானைப்பிள்ளை தனது பதினாறாவது வயதிலேயே திருமணம் செய்து கொண்டார்.

ருத்ரா: “அவர் யார்?”

சாம்: “மேரி, அவர் ஒரு மிகப் பெரிய செல்வந்தரின் மகளா?”

ஆசிரியர்: சரியாகச் சொன்னாய்! அவருடைய தந்தை அளவற்ற செல்வம் கொண்ட ஒரு பெரும் செல்வந்தர்.

சாம்: “அவர் யார்?”

ஆசிரியர்: அவர் ஒரு மிகப்பெரிய செல்வத்தை உடையவராக இருந்ததுடன், 300-க்கும் மேற்பட்ட ஊழியர்கள் பணியாற்றிய ஒரு வெற்றிகரமான வணிக நிறுவனத்தின் உரிமையாளராகவும் இருந்தார்.

ருத்ரா: “அவருக்கு இளைய பிள்ளைகள் இருந்தார்களா?”

ருத்ரா: “ஏன் ஐயா?”

ஆசிரியர்: நீ ஏன் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டாய் என்று நான் ஆச்சரியப்படுகிறேன்!

ருத்ரா: “ஐயா… இவ்வளவு இளம் வயதில் யாராவது திருமணம் செய்து கொண்டதாக நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை. நான் என் காதலியிடம் பதினாறு வயதில் திருமணம் செய்து கொள்ளலாமா என்று கேட்டபோது, அவளுடைய பெற்றோர் திட்டவட்டமாக மறுத்துவிட்டார்கள்!”

ஆசிரியர்: ஹா…ஹா! ருத்ரா, கொஞ்சம் சீரியஸாக இருக்க முடியுமா? ஹா…ஹா…

எப்படியிருந்தாலும், தேவானைப்பிள்ளை அவருடைய இரண்டாவது மகள். ஆனால் அவள் ஒரு இளவரசியைப் போல அன்புடனும் பெருமையுடனும் வளர்க்கப்பட்டாள்.

பீட்டர்: “அவள்… அவள் உண்மையிலேயே பழங்காலத்தில் இளவரசிகளைப் போல அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு ஊர்தியில் சுமந்து செல்லப்பட்டாளா?”

ஆசிரியர்: ஆஹா! என்ன ஒரு அருமையான கேள்வி, பீட்டர்! ஆம், அப்படித்தான்!

பீட்டர்: “உண்மையா? அது எப்படி இருக்கும் ஐயா?”

ஆசிரியர்: அதை நீங்கள் கற்பனை செய்து பார்க்கும் வகையில் ஒரு படத்தை நாங்கள் காட்டுகிறோம். சரியா? 👌

மீரா: “மன்னிக்கவும் ஐயா. அவள் எப்படி இருப்பாள்? இன்றைய குடும்பத்தில் அவளைப் போன்ற தோற்றமுடைய ஒருவரை எங்களுக்குக் காட்ட முடியுமா? தயவுசெய்து 🙏”

ஆசிரியர்: நிச்சயமாக! என்ன ஒரு அற்புதமான தற்செயல்…

உண்மையைச் சொல்வதானால், நம்முடைய அன்புக்குரிய மகள்தான் எனக்கு நினைவுக்கு வரும் சரியான நபர்.

மாணவர்கள்: “உண்மையாகவா?”

ஆசிரியர்: நிச்சயமாக!

மாணவர்கள்: “என்ன ஒரு அற்புதமான தற்செயல்! அவளுக்குத்தானே இப்போது திருமணம் நடந்திருக்கிறது!”

ஆசிரியர்: ஆம்! சில சமயங்களில் வரலாறே தலைமுறைகளைக் கடந்து நம்மைப் பார்த்து புன்னகைப்பது போலத் தோன்றுகிறது.

சாம்: “அந்த இளவரசிக்கு எப்போது திருமணம் நடந்தது?”

ஆசிரியர்: 1915-ஆம் ஆண்டு, மீரா.

மீரா: “அந்தத் திருமணம் எங்கே நடைபெற்றது?”

ஆசிரியர்: கல்லடியில்.

சாம்: “ஆஹா… அதனால்தான் அந்தத் திருமணம் ஒரு இளவரசியின் திருமணத்தைப் போல மிகுந்த சிறப்புடனும் கம்பீரத்துடனும் கொண்டாடப்பட்டிருக்க வேண்டும்!”

ஆசிரியர்: சரியாகப் புரிந்து கொண்டாய், சாம்!

ருத்ரா: “அவருடைய கணவர் எங்கிருந்து வந்தார்?”

ஆசிரியர்: கந்தர்மடத்திலிருந்து.

மாணவர்கள்: “ஓஹ்ஹ்ஹ்! நம்முடைய எழுத்தாளர் தம்பொன்னாவின் தந்தையார் தலைமுறையைச் சேர்ந்தவரா?”

ஆசிரியர்: சரியாகத்தான்.

திருமணக் கொண்டாட்டங்கள் கல்லடியிலும், அதனைத் தொடர்ந்து கந்தபுராணமடத்திலும் நடைபெற்றன.

மீரா: “ஓ! அவருடைய பெயர் சதாசிவம்பிள்ளை தானா?”

ஆசிரியர்: நிச்சயமாக!

தேவானைப்பிள்ளையின் தந்தை அந்தக் கிராமத்தில் நன்கு அறியப்பட்டவரும், மதிப்பும் மரியாதையும் பெற்ற ஒரு மூத்த பெருமகனுமாவார்.

சாம்: “அவர்களுக்கு குழந்தைகள் இருந்தார்களா?”

ஆசிரியர்: சந்தேகமே இல்லை!

அவர்கள்தான் நம்முடைய எழுத்தாளர் தம்பொன்னாவின் பெற்றோர்கள்… மேலும்…

மாணவர்கள்: “மேலும்… மேலும்… மேலும்…?”

ஆசிரியர்: தொடருங்கள்…

மாணவர்கள்: “ஐயோ, சொல்லுங்கள் ஐயா! அங்கேயே நிறுத்திவிடாதீர்கள்!”

ஆசிரியர்: ஹா…ஹா! அது நமது குடும்ப மரத்தில் இன்னும் கண்டுபிடிக்கப்பட வேண்டிய மற்றொரு அழகான அத்தியாயம்.

இப்போதைக்கு, ஒரு கணம் நின்று, நமது கற்பனையை நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் பின்னோக்கிப் பயணிக்க விடுவோம்…

1915-ஆம் ஆண்டின் கல்லடிக்கு…

விழாவின் இனிய ஒலிகள்…

மலர்களின் மணம்…

வண்ணமயமான அலங்காரங்கள்…

பாரம்பரிய இசையின் இனிய நாதங்கள்…

ஒன்றுகூடிய உறவினர்களும் கிராம மக்களும்…

இளவரசியைப் போல நடத்தப்பட்ட அந்த இளம் மணப்பெண்ணைச் சுற்றியிருந்த மகிழ்ச்சியும் கொண்டாட்டமும்…

அது வெறும் வரலாற்றில் பதிந்த ஒரு நிகழ்வு மட்டுமல்ல…

தலைமுறைகளைத் தாண்டியும் உயிரோடு வாழும் குடும்ப நினைவாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரு பொன்னான தருணம்.

ஹரே கிருஷ்ணா 🪷🙏