Episode 88
A Library Reading: Sam, Marina & the
Author (Corrected)
Morning light streamed gently through the tall library windows.
The silence carried weight—not emptiness, but meaning.
Books rested like sleeping sages along the walls,
their fragrance awakening memory and calm.
Sam stood beside the reading table, a book open in his hands.
Marina sat opposite him, attentive, composed.
Sam was not reading his own words.
He was speaking of the author—
one who had written not for fame, but for remembrance.
Sam began quietly.
“The author explains,” Sam said,
“that according to the Vedas, Easwara Lingam does not denote a human name,
nor a relationship formed by society.”
Marina listened closely.
“It means the Effulgent One—
brilliant, splendid, dazzling, eternally beautiful.”
Sam turned a page.
“The author reminds us that Lingam is not matter.
It is the eternally exciting godly element,
beyond body, beyond form.”
A ray of sunlight rested on the page like a blessing.
“He writes,” Sam continued,
“that even when the body no longer coexists,
the sacred soul remains eternal—
a divine property donated by the Supreme Father.”
Marina placed her palm over her heart.
“The author clarifies that within each of us dwell
Atman, the individual soul,
and Paramatman, the Supreme Soul.”
Sam paused, then asked—quoting the author’s inquiry:
“Do we know where this Jyothi, this effulgent light, comes from?”
Marina replied softly,
“From Govinda.”
Sam nodded.
“Yes. The author affirms—
this divine light comes from Govinda,
the Energetic Source of all energy.”
The room felt warmer.
“He further explains,” Sam said,
“that calling one another by divine names such as
Govinda or Venkatesan
is not about possession or lineage,
but about loving remembrance.”
Marina smiled faintly.
“When a soul addresses another soul in this way,” Sam continued,
“the author says it is recognition, not biology.”
He closed the book briefly.
“This inner joy of recognition,” Sam said,
“the author calls Dharma.”
He reopened it.
“Dharma,” Sam read,
“comes from Sanskrit and means:
- Nature
- Duty”
He looked up.
“The author gives simple examples:
the nature of sugar is sweetness,
the nature of water is to quench thirst.”
Marina nodded.
“Likewise,” Sam continued,
“the nature of the soul is consciousness, joy, and service.”
The quiet felt complete.
“To know this,” Sam said,
“and to live accordingly,
is Dharma.”
He smiled gently.
“The author writes that once we know who we are,
we naturally feel inspired to share that truth—
through sound, remembrance,
and the Maha Mantra 🕉️.”
The clock ticked softly.
“This,” Sam said,
“is the divine duty of nature.
This is righteous Dharma.”
Sam turned to the final passage.
“The author concludes,” Sam said,
“that academically we trace ourselves to parents and ancestors.
Scientifically, sperm and ovum combine.
Yet these are only instruments—
the soul itself is not created.”
“The reason we inherit tendencies,” Sam read,
“is not genetics alone, but karma—
science intertwined with destiny.”
Sam closed the book.
“The author confesses,” he said quietly,
“that after watching a short video,
his heart felt pain and urgency.
Many children today do not even know
the meaning of their own names.”
Marina’s eyes softened.
“And the author asks,” Sam finished,
“if this is so,
how will they recognise the Originator?”
Silence followed—deep, thoughtful, alive.
From that silence arose the eternal remembrance:
Hare Krishna.
Morning had fully arrived 🌅
And in the library—
through Sam’s voice, Marina’s listening,
and the author’s wisdom—
Dharma revealed itself.
🇫🇷
Traduction française
Une lecture à la bibliothèque : Sam, Marina et l’Auteur
La lumière du matin entrait doucement par les hautes fenêtres de la bibliothèque.
Le silence n’était pas vide, mais chargé de sens.
Les livres reposaient comme des sages endormis,
leur parfum éveillant la mémoire et la paix.
Sam se tenait près de la table de lecture, un livre ouvert entre les mains.
Marina était assise en face de lui, attentive et sereine.
Sam ne lisait pas ses propres mots.
Il parlait de l’Auteur —
celui qui écrivait non pour la renommée, mais pour le souvenir du divin.
Sam commença calmement.
« L’Auteur explique », dit Sam,
« que selon les Védas, Easwara Lingam ne désigne ni un nom humain
ni une relation définie par la société. »
Marina écoutait avec profondeur.
« Cela signifie l’Être Effulgent —
brillant, splendide, éblouissant, éternellement beau. »
Sam tourna une page.
« L’Auteur nous rappelle que le Lingam n’est pas matière.
Il est l’élément divin éternellement vibrant,
au-delà du corps et de la forme. »
Un rayon de soleil se posa sur la page comme une bénédiction.
« Il écrit que même lorsque le corps cesse d’exister,
l’âme sacrée demeure éternelle —
un don offert par le Père Suprême. »
Marina posa doucement sa main sur son cœur.
« L’Auteur précise qu’en chacun de nous résident
l’Atman, l’âme individuelle,
et le Paramatman, l’Âme Suprême. »
Sam fit une pause, puis cita la question de l’Auteur :
« Savons-nous d’où vient cette Jyothi, cette lumière effulgente ? »
Marina répondit doucement :
« De Govinda. »
Sam acquiesça.
« Oui. L’Auteur affirme que cette lumière divine vient de Govinda,
la Source énergétique de toute énergie. »
L’atmosphère se réchauffa.
« Il explique aussi », poursuivit Sam,
« qu’appeler les âmes par des noms divins tels que
Govinda ou Venkatesan
n’est pas une question de possession ou de lignée,
mais un acte de souvenir aimant. »
Marina sourit légèrement.
« Lorsqu’une âme en appelle une autre ainsi », dit Sam,
« l’Auteur dit que c’est de la reconnaissance, non de la biologie. »
Il referma brièvement le livre.
« Cette joie intérieure de reconnaissance », dit-il,
« l’Auteur l’appelle Dharma. »
Il rouvrit le livre.
« Dharma, écrit-il, est un mot sanskrit qui signifie :
- Nature
- Devoir »
Sam leva les yeux.
« L’Auteur donne des exemples simples :
la nature du sucre est la douceur,
celle de l’eau est d’étancher la soif. »
Marina acquiesça.
« De même », poursuivit Sam,
« la nature de l’âme est la conscience, la joie et le service. »
Le silence était complet.
« Connaître cela et vivre en accord avec cette vérité,
c’est le Dharma. »
Sam sourit doucement.
« L’Auteur écrit qu’une fois que nous savons qui nous sommes,
nous ressentons naturellement le désir de partager cette vérité —
par le son, le souvenir,
et le Maha Mantra 🕉️. »
L’horloge marqua doucement le temps.
« Cela », conclut Sam,
« est le devoir divin de la nature.
C’est le Dharma juste. »
Sam tourna la dernière page.
« L’Auteur conclut », dit-il,
« que sur le plan académique, nous venons de parents et d’ancêtres.
Scientifiquement, le spermatozoïde et l’ovule s’unissent.
Mais ce ne sont que des instruments —
l’âme elle-même n’est pas créée. »
« Nos tendances », lit Sam,
« ne viennent pas seulement de la génétique, mais du karma —
la science entrelacée avec le destin. »
Sam referma le livre.
« L’Auteur confie que, après avoir vu une courte vidéo,
son cœur fut rempli de douleur et d’urgence.
Beaucoup d’enfants aujourd’hui ne connaissent même pas
la signification de leur propre nom. »
Les yeux de Marina s’adoucirent.
« Et l’Auteur demande :
si tel est le cas,
comment reconnaîtront-ils l’Originateur ? »
Le silence répondit — profond et sacré.
De ce silence s’éleva le souvenir éternel :
Hare Krishna.
Le matin était pleinement levé 🌅
Et dans la bibliothèque —
par la voix de Sam, l’écoute de Marina
et la sagesse de l’Auteur —
le Dharma se révéla.
🇮🇳
தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு
நூலக வாசிப்பு : சாம், மரினா மற்றும் ஆசிரியர்
காலை ஒளி மெதுவாக நூலகத்தின் உயர்ந்த ஜன்னல்களூடே நுழைந்தது.
அந்த அமைதி வெறுமையாக இல்லை — அர்த்தம் நிறைந்தது.
சுவர்களில் அடுக்கப்பட்டிருந்த புத்தகங்கள்
தூங்கிக் கொண்டிருந்த முனிவர்கள் போல இருந்தன.
வாசிப்பு மேசையின் அருகில் சாம் நின்றார்.
கையில் திறந்திருந்தது ஒரு புத்தகம்.
மரினா எதிரே அமர்ந்து கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
சாம் தனது சொந்த வார்த்தைகளைப் பேசவில்லை.
அவர் ஆசிரியரைப் பற்றி பேசினார் —
புகழுக்காக அல்ல, நினைவூட்டலுக்காக எழுதியவரை.
சாம் மெதுவாக ஆரம்பித்தார்.
“ஆசிரியர் விளக்குகிறார்,” என்று சாம் சொன்னார்,
“வேதங்களின் படி ஈஸ்வர லிங்கம் என்பது
மனிதப் பெயரையோ, சமூக உறவையோ குறிக்காது.”
மரினா ஆழமாகக் கேட்டார்.
“அது ஒளிமயமான பரம்பொருள் —
பிரகாசமானது, மகிமையானது,
என்றென்றும் அழகானது.”
சாம் ஒரு பக்கத்தைத் திருப்பினார்.
“லிங்கம் என்பது பொருள் அல்ல,”
“அது உடலுக்கும் வடிவத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட
நித்திய தெய்வீகத் தத்துவம்.”
ஒரு சூரியக் கதிர் புத்தகத்தின் மேல் விழுந்தது.
“உடல் இல்லாமல் போனாலும்,”
“புனித ஆத்மா நித்தியமானது —
அது பரம்பிதா அளித்த தெய்வீகப் பரிசு.”
மரினா தன் இதயத்தின் மேல் கையை வைத்தார்.
“ஒவ்வொருவருக்குள்ளும்,”
“ஆத்மா மற்றும் பரமாத்மா வாசம் செய்கின்றனர்.”
சாம் சிறிது நேரம் நின்று,
ஆசிரியரின் கேள்வியை மேற்கோள் காட்டினார்:
“இந்த ஜ்யோதி, இந்த தெய்வ ஒளி எங்கிருந்து வருகிறது?”
மரினா மெதுவாக பதிலளித்தார்:
“கோவிந்தனிடமிருந்து.”
சாம் தலை அசைத்தார்.
“ஆம். ஆசிரியர் உறுதியாகச் சொல்கிறார் —
இந்த ஒளி கோவிந்தனிடமிருந்து வருகிறது.
அவர் எல்லா சக்திகளுக்கும் மூல சக்தி.”
அறை வெப்பமடைந்தது.
“கோவிந்தா, வேங்கடேசன் போன்ற
தெய்வீகப் பெயர்களால் ஒருவரை ஒருவர் அழைப்பது,”
“உரிமையோ உறவோ அல்ல —
அன்பான நினைவூட்டல்.”
மரினா மெதுவாகச் சிரித்தார்.
“ஒரு ஆத்மா மற்றொரு ஆத்மாவை இப்படிப் பேசும் போது,”
“அது உயிரியல் அல்ல —
அடையாளம்.”
சாம் புத்தகத்தைச் சிறிது நேரம் மூடினார்.
“இந்த ஆனந்தமான அடையாள உணர்வே,”
“ஆசிரியர் கூறுவதுபடி, தர்மம்.”
அவர் மீண்டும் திறந்தார்.
“தர்மம் என்பது சமஸ்கிருதச் சொல்,”
“அதன் பொருள்:
- இயல்பு
- கடமை”
“சர்க்கரையின் இயல்பு இனிமை,”
“நீரின் இயல்பு தாகத்தைத் தீர்ப்பது.”
மரினா சம்மதித்தார்.
“அதேபோல்,”
“ஆத்மாவின் இயல்பு
அறிவு, ஆனந்தம், சேவை.”
அமைதி நிறைந்தது.
“இதனை அறிந்து அதன்படி வாழ்வதே,”
“தர்மம்.”
சாம் மெதுவாகச் சிரித்தார்.
“நாம் யார் என்பதை உணர்ந்தவுடன்,”
“அதைப் பகிர விரும்புகிறோம் —
ஒலியால், நினைவால்,
மகா மந்திரம் 🕉️ மூலம்.”
கடிகாரம் மெதுவாக ஒலித்தது.
“இதுவே,”
“இயற்கையின் தெய்வீக கடமை.
இதுவே நீதியான தர்மம்.”
சாம் கடைசிப் பக்கத்தை வாசித்தார்.
“கல்வியியல் ரீதியாக,”
“நாம் பெற்றோர் வழி வந்தவர்கள்.
அறிவியல் ரீதியாக
விதை மற்றும் முட்டை சேர்கின்றன.”
“ஆனால் இவை அனைத்தும் கருவிகள் மட்டுமே —
ஆத்மா உருவாக்கப்படுவதில்லை.”
“நமது பண்புகள்,”
“மரபணுக்கள் மட்டும் அல்ல —
கர்மாவின் விளைவு.”
சாம் புத்தகத்தை மூடினார்.
“ஒரு குறும்படத்தைப் பார்த்த பிறகு,”
“ஆசிரியரின் இதயம் வலியடைந்தது,”
“பல குழந்தைகள்
தங்கள் பெயரின் அர்த்தமே அறியாமல் இருக்கிறார்கள்.”
மரினாவின் கண்கள் ஈரமடைந்தன.
“அப்படியானால்,”
“அவர்கள் எவ்வாறு
மூலகர்த்தாவை அறிந்துகொள்வார்கள்?”
அமைதி பதிலளித்தது —
ஆழமான, புனிதமான அமைதி.
அந்த அமைதியிலிருந்து எழுந்தது நித்திய ஒலி:
ஹரே கிருஷ்ணா.
காலை முழுமையாக மலர்ந்தது 🌅
அந்த நூலகத்தில் —
சாமின் குரல், மரினாவின் கேட்பு,
ஆசிரியரின் ஞானம் வழியாக —
தர்மம் வெளிப்பட்டது.
No comments:
Post a Comment