Episode 101

The Book That Waited Unopened

A Family Reflection inspired by Gandhi

A quiet morning.

Phones buzz gently in a family WhatsApp group.

A short video of Mahatma Gandhi is shared.

A few photos.

A simple quote.

For a moment, the scrolling stops.

Later that evening…

A virtual classroom opens.

Screens light up one by one.

Krishna Mena appears — calm, smiling, familiar.

Krishna Mena:

Good morning, my dear ones 🌸

I noticed today our family group was alive with Gandhi’s presence.

A pause.

Student 1:

Yes, Mena… the video touched us.

He looked so simple… yet so powerful.

Krishna Mena (nodding):

Power purified by truth always appears simple.

Student 2:

Everyone admired him.

But sometimes I wonder…

How did one man stand against an empire without hatred?

Krishna Mena reaches behind him and lifts a book.

Krishna Mena:

Because he was never alone.

The cover is familiar.

The Bhagavad Gita.

Student 3 (hesitant):

We all have one, Mena…

At home. In drawers. In bags.

Gifts from parents, temples, ceremonies.

But honestly… unopened.

Krishna Mena smiles gently — not accusing, only understanding.

Krishna Mena:

You are not careless.

You are human.

Student 4:

But Gandhi opened it?

Krishna Mena:

Not just opened it.

He lived it.

He did not read the Gita to escape the world.

He read it to purify action.

So anger would not guide him.

So fear would not rule him.

So ego would not speak through him.

A quiet moment.

Student 1:

Is that why his struggle never turned violent?

Krishna Mena:

Yes.

A heart trained by the Gita cannot enjoy hatred — even when wronged.

Student 2:

So our WhatsApp sharing…

videos, quotes, comments…

does it really matter?

Krishna Mena leans closer to the screen.

Krishna Mena:

It matters greatly.

Because inspiration is the first knock on the door.

But remember —

Forwarding inspires the mind.

Opening the Gita reforms the heart.

Living it upgrades the mission.

Student 3:

What mission, Mena?

Krishna Mena (firm yet tender):

To reduce unnecessary suffering —

first within ourselves,

then in our families,

then in the world.

A polluted heart repeats conflict.

A purified heart breaks cycles — even the cycle of birth and sorrow.

Silence. Not awkward — awakened.

Student 4 (softly):

Then… shall we begin with Gandhi?

Krishna Mena smiles — the smile of a teacher who waited patiently.

Krishna Mena:

Yes.

Begin with Gandhi.

Continue with the Gita.

And let your daily actions become your true worship.

The call ends.

In different homes, at the same moment,

drawers open.

Bags unzip.

Four unopened books are finally touched.

Not as ritual.

Not as tradition.

But as a family mission, newly upgraded 🙏✨

📘 திறக்கப்படாமல் காத்திருந்த புத்தகம்

காந்தியால் ஊக்கமூட்டப்பட்ட குடும்ப சிந்தனை

ஒரு அமைதியான காலை.

குடும்ப வாட்ஸ்அப் குழுவில் மென்மையான அறிவிப்புச் சத்தங்கள்.

மகாத்மா காந்தியின் ஒரு குறும்படம் பகிரப்படுகிறது.

சில புகைப்படங்கள்.

ஒரு எளிய மேற்கோள்.

ஒரு கணம்…

ஸ்க்ரோலிங் நின்றுவிடுகிறது.

அந்த மாலை…

ஒரு மெய்நிகர் வகுப்பு திறக்கப்படுகிறது.

திரைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக ஒளிர்கின்றன.

கிருஷ்ண மேனா தோன்றுகிறார் —

அமைதியானவர், சிரிப்புடன், நம்மவரைப் போல.

கிருஷ்ண மேனா:

காலை வணக்கம் என் عزیزங்களே 🌸

இன்று நமது குடும்பக் குழு காந்தியின் ஆவியால் உயிர்ப்புடன் இருந்ததை கவனித்தேன்.

(ஒரு சிறு மௌனம்)

மாணவர் 1:

ஆம் மேனா… அந்த காணொளி நம்மை மிகவும் தொட்ந்தது.

அவர் மிகவும் எளிமையாக… ஆனால் அதீத சக்தியுடன் இருந்தார்.

கிருஷ்ண மேனா (தலையாட்டி):

உண்மையால் சுத்திகரிக்கப்பட்ட சக்தி எப்போதும் எளிமையாகவே தோன்றும்.

மாணவர் 2:

அனைவரும் அவரை பாராட்டுகிறார்கள்.

ஆனால் சில நேரம் நான் யோசிப்பேன்…

ஒரு மனிதன் எப்படி வெறுப்பு இன்றி ஒரு பேரரசுக்கு எதிராக நின்றார்?

கிருஷ்ண மேனா பின்னால் கையை நீட்டி ஒரு புத்தகத்தை எடுக்கிறார்.

கிருஷ்ண மேனா:

ஏனெனில்… அவர் ஒருபோதும் தனியாக இல்லை.

அது அனைவருக்கும் பரிச்சயமான புத்தகம்.

பகவத் கீதை.

மாணவர் 3 (சிறிது தயக்கத்துடன்):

எங்களிடம் அனைவருக்கும் ஒன்று இருக்கிறது மேனா…

வீட்டில். அலமாரிகளில். பைகளில்.

பெற்றோர், கோவில்கள், சடங்குகள் வழங்கியவை.

ஆனால் உண்மையாகச் சொன்னால்… திறக்கப்படாதவை.

கிருஷ்ண மேனா மென்மையாகச் சிரிக்கிறார் —

குற்றம்சாட்டாமல், புரிதலுடன்.

கிருஷ்ண மேனா:

நீங்கள் கவனக்குறைவானவர்கள் அல்ல.

நீங்கள் மனிதர்கள்.

மாணவர் 4:

ஆனால் காந்தி அதைத் திறந்தாரா?

கிருஷ்ண மேனா:

திறந்தது மட்டுமல்ல.

அதை வாழ்ந்தார்.

உலகத்திலிருந்து தப்பிக்க அவர் கீதையை வாசிக்கவில்லை.

செயலை சுத்திகரிக்கவே வாசித்தார்.

அதனால் கோபம் அவரை வழிநடத்தவில்லை.

பயம் அவரை ஆட்கொள்ளவில்லை.

அகங்காரம் அவர்மூலம் பேசவில்லை.

(ஒரு அமைதியான தருணம்)

மாணவர் 1:

அதனால்தான் அவரின் போராட்டம் ஒருபோதும் வன்முறையாக மாறவில்லையா?

கிருஷ்ண மேனா:

ஆம்.

கீதையால் பயிற்சி பெற்ற இதயம் —

அநியாயம் நடந்தாலும் —

வெறுப்பில் இன்பம் காணாது.

மாணவர் 2:

அப்படியானால் நமது வாட்ஸ்அப் பகிர்வுகள்…

காணொளிகள், மேற்கோள்கள், கருத்துகள்…

அவை உண்மையிலேயே முக்கியமா?

கிருஷ்ண மேனா திரையை நோக்கி சற்று அருகே சாய்கிறார்.

கிருஷ்ண மேனா:

மிக முக்கியம்.

ஏனெனில் ஊக்கம் என்பது கதவுக்கான முதல் தட்டல்.

ஆனால் நினைவில் கொள்ளுங்கள் —

பகிர்வது மனதை ஊக்குவிக்கும்.

கீதையைத் திறப்பது இதயத்தை மாற்றும்.

அதை வாழ்வது நமது புனிதப் பணியை மேம்படுத்தும்.

மாணவர் 3:

எந்தப் பணி, மேனா?

கிருஷ்ண மேனா (உறுதியுடனும் மென்மையுடனும்):

தேவையற்ற துன்பத்தை குறைப்பது —

முதலில் நம்முள்,

பின்னர் நமது குடும்பத்தில்,

பின் உலகில்.

மாசுபட்ட இதயம் மோதலை மீண்டும் உருவாக்கும்.

சுத்திகரிக்கப்பட்ட இதயம் சுழற்சிகளை உடைக்கும் —

பிறப்பு, துயரம் ஆகிய சுழற்சிகளையும் கூட.

மௌனம்.

அசௌகரியமில்லை — விழிப்புணர்வு.

மாணவர் 4 (மெதுவாக):

அப்படியானால்… காந்தியுடன் தொடங்கலாமா?

கிருஷ்ண மேனா சிரிக்கிறார் —

நீண்ட நாட்களாக காத்திருந்த ஆசானின் சிரிப்பு.

கிருஷ்ண மேனா:

ஆம்.

காந்தியுடன் தொடங்குங்கள்.

கீதையுடன் தொடருங்கள்.

உங்கள் தினசரி செயல்களையே உங்கள் உண்மையான ஆராதனையாக மாற்றுங்கள்.

அழைப்பு முடிகிறது.

வேறு வேறு வீடுகளில், அதே தருணத்தில்…

அலமாரிகள் திறக்கப்படுகின்றன.

பைகள் திறக்கப்படுகின்றன.

நான்கு திறக்கப்படாத புத்தகங்கள்

இப்போது தொட்டுப் பார்க்கப்படுகின்றன.

சடங்காக அல்ல.

பாரம்பரியமாக அல்ல.

ஆனால் —

புதுப்பிக்கப்பட்ட குடும்பப் புனிதப் பணியாக 🙏✨

📘 Le Livre Qui Attendait d’Être Ouvert

Une réflexion familiale inspirée par Gandhi

Un matin paisible.

Les téléphones vibrent doucement dans un groupe WhatsApp familial.

Une courte vidéo de Mahatma Gandhi est partagée.

Quelques photos.

Une simple citation.

Pendant un instant…

le défilement s’arrête.

Plus tard dans la soirée…

Une classe virtuelle s’ouvre.

Les écrans s’illuminent un à un.

Krishna Mena apparaît —

calme, souriant, familier.

Krishna Mena :

Bonjour mes chers 🌸

J’ai remarqué que notre groupe familial était aujourd’hui animé par la présence de Gandhi.

(Un silence)

Étudiant 1 :

Oui, Mena… la vidéo nous a profondément touchés.

Il semblait si simple… et pourtant si puissant.

Krishna Mena (hochant la tête) :

La force purifiée par la vérité apparaît toujours simple.

Étudiant 2 :

Tout le monde l’admire.

Mais parfois je me demande…

Comment un seul homme a-t-il pu affronter un empire sans haine ?

Krishna Mena tend la main derrière lui et prend un livre.

Krishna Mena :

Parce qu’il n’a jamais été seul.

La couverture est familière.

La Bhagavad-Gîtâ.

Étudiant 3 (hésitant) :

Nous en avons tous une, Mena…

À la maison. Dans des tiroirs. Dans des sacs.

Offerte par nos parents, les temples, les cérémonies.

Mais honnêtement… jamais ouverte.

Krishna Mena sourit doucement —

sans reproche, avec compréhension.

Krishna Mena :

Vous n’êtes pas négligents.

Vous êtes humains.

Étudiant 4 :

Mais Gandhi l’a ouverte ?

Krishna Mena :

Pas seulement ouverte.

Il l’a vécue.

Il ne lisait pas la Gîtâ pour fuir le monde.

Il la lisait pour purifier l’action.

Ainsi, la colère ne le guidait pas.

La peur ne le dominait pas.

L’ego ne parlait pas à travers lui.

(Un moment de silence)

Étudiant 1 :

Est-ce pour cela que sa lutte n’est jamais devenue violente ?

Krishna Mena :

Oui.

Un cœur formé par la Gîtâ

ne peut pas se réjouir de la haine —

même lorsqu’il est blessé.

Étudiant 2 :

Alors nos partages WhatsApp…

vidéos, citations, commentaires…

est-ce vraiment important ?

Krishna Mena se penche légèrement vers l’écran.

Krishna Mena :

C’est très important.

Car l’inspiration est le premier coup frappé à la porte.

Mais souvenez-vous —

Partager inspire l’esprit.

Ouvrir la Gîtâ transforme le cœur.

La vivre élève la mission.

Étudiant 3 :

Quelle mission, Mena ?

Krishna Mena (ferme et tendre) :

Réduire la souffrance inutile —

d’abord en nous-mêmes,

ensuite dans nos familles,

puis dans le monde.

Un cœur pollué répète les conflits.

Un cœur purifié brise les cycles —

même le cycle de la naissance et de la douleur.

Silence.

Pas un silence gênant — un silence éveillé.

Étudiant 4 (doucement) :

Alors… commençons-nous par Gandhi ?

Krishna Mena sourit —

le sourire d’un enseignant qui attendait patiemment.

Krishna Mena :

Oui.

Commencez par Gandhi.

Continuez avec la Gîtâ.

Et que vos actions quotidiennes deviennent votre véritable adoration.

L’appel se termine.

Dans des maisons différentes, au même instant…

des tiroirs s’ouvrent.

Des sacs se dézippent.

Quatre livres restés fermés

sont enfin touchés.

Non comme un rituel.

Non comme une tradition.

Mais comme une mission familiale, nouvellement éveillée 🙏✨